(Yaoi) ผู้ใดเล่าจะรักเจ้าเท่ากับข้า [จบ]

ตอนที่ 8 : ทุกอย่างคือเรื่องจริง [2-2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 596 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

ตอนที่ 4


ทุกอย่างคือเรื่องจริง [2-2]


หลังจากโดนตัดกำลังใจเรื่องการหาภรรยา เหว่ยชิงก็ตัดสินใจที่จะเลิกคิดเรื่องนี้ไปสักพัก เขาใช้ชีวิตในเรือนยาอย่างสงบเสงี่ยม แม้จะต้องตื่นเช้าไปบ้างแต่ก็นับว่าราบรื่นไร้อุปสรรค


งานตากสมุนไพรนี่แหละดีที่สุดแล้วเหว่ยชิงพูดพลางวิ่งวุ่นไปมาในลานกว้าง ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาโดนท่านหมอต้วนเคี่ยวกรำจนแทบไม่ได้หยุดพัก เขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อตากสมุนไพร ช่วงสายช่วยท่านหมอต้วนดูแลคนไข้ ช่วงบ่ายฝึกฝังเข็ม ช่วงเย็นฝึกปรุงยา กว่าจะได้กลับห้อง หัวยังไม่ทันถึงหมอนก็สลบคาอกคนร่วมเตียงไปแล้ว


ใช่...เขาหลับคาอกไป๋หมิงเยวี่ยอย่างที่เพิ่งบอกไปจริง ๆ


เพราะพวกเขาเป็น คนกันเอง’ ไป๋หมิงเยวี่ยจึงยืนยันที่จะนอนกอดเขาก่อนเข้านอนทุกคืน 


อันที่จริงเขาเหนื่อยจนแทบจะไม่รู้สึกว่ายามหลับตัวเองโดนกอดอย่างไรหรือโดนกอดตั้งแต่เมื่อไหร่ ปัญหาที่แท้จริงคือตอนตื่นต่างหาก


เฮ้อ” เหว่ยชิงทอดถอนใจให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงสภาพน่าอับอายที่ต้องตื่นมาเจอทุกวัน


ทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นมา เขาจะต้องพบว่าตัวเองหลับซบอยู่บนตัวของไป๋หมิงเยวี่ยพร้อมกับร่างกายที่คึกคักเกินพอดี ทำให้ต้องรีบออกมาใช้แรงที่ลานตากสมุนไพรเพื่อจัดการให้มันสงบ


นึกแล้วก็น่าขายหน้านัก!


แม้จะน่าอาย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าใบหน้ายามหลับของไป๋หมิงเยวี่ยช่างชวนให้อยากทำมิดีมิร้าย...


เหว่ยชิงส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านและรีบวิ่งไปจัดการกับกองสมุนไพรที่กองอยู่เต็มลานกว้างต่อ


ท่านตื่นเช้ากว่าข้าอีกแล้ว


เหว่ยชิงหันไปทางต้นเสียง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หัวใจพลันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก


ไป๋หมิงเยวี่ยเดินตรงมาดวงตาหรี่ปรือเหมือนกึ่งตื่นกึ่งละเมอ เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ปอยผมหลุดรุ่ยแลดูเกียจคร้านกว่าปกติ สภาพที่ไม่เคยเปิดเผยต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้ เหว่ยชิงรู้ดีว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่อีกฝ่ายยอมให้เห็น


เหตุใดจึงไม่นอนต่ออีกสักพักเล่าเหว่ยชิงลอบกลืนน้ำลายก่อนจะคว้าหวีที่พกติดตัวเอาไว้ออกมาจากสาบเสื้อ รีบจัดแจงให้ไป๋หมิงเยวี่ยนั่งตรงม้านั่งและเริ่มหวีผมให้อย่างเคยชิน


เป็นเพราะต้องช่วยเหว่ยถิงเลี้ยงดูหลานชายฝาแฝดตั้งแต่พวกเขาเกิด เหว่ยชิงจึงชอบดูแลและตามใจเด็ก ๆ จนเป็นนิสัย เมื่อเห็นไป๋หมิงเยวี่ยเป็นเหมือนเด็กตัวโตจึงอดใจไม่ให้ดูแลไม่ได้


ท่านต้องตื่นแต่เช้าเพื่อช่วยข้า จะให้ข้าเอาเปรียบท่านได้อย่างไร” ไป๋หมิงเยวี่ยหลับตาพูดเสียงสะลึมสะลือขณะรู้สึกสบายไปทั้งร่าง ในใจอยากให้เหว่ยชิงช่วยหวีผมให้ทุกวัน


เอาเปรียบที่ไหนกัน! ถึงเจ้าไม่อยู่ข้าก็ต้องทำคนเดียวอยู่แล้ว” เหว่ยชิงส่ายหน้าพลางนำเชือกออกมาช่วยผูกผมให้เรียบร้อย แล้วยิ้มกว้างมองผมของคนตรงหน้าพูดอย่างภูมิใจว่า 


ข้าเต็มใจ


ไป๋หมิงเยวี่ยได้ยินเช่นนั้นจากที่กำลังเคลิบเคลิ้มเพราะสัมผัสแผ่วเบาบนหนังศีรษะก็พลันกลายเป็นตื่นเต็มตา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอมยิ้มเอ่ยถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ขัดกับน้ำเสียงอ่อนนุ่ม 


พูดเช่นนี้แปลว่าท่านเต็มใจให้ข้าเอาเปรียบ?”


อืม” เหว่ยชิงไม่เห็นว่าไป๋หมิงเยวี่ยทำหน้าอย่างไรจึงตอบรับโดยไม่คิดอะไรมากมาย แต่พอเห็นอีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนมีเพียงไหล่ที่สั่นไหวน้อย ๆ ก็เริ่มกังวลว่าตัวเองพูดอะไรผิด จึงพูดเสริมอีกประโยคอย่างใจกว้าง 


ถ้าเป็นเจ้าข้าอนุญาตให้เอาเปรียบเท่าไหร่ก็ได้!


ไป๋หมิงเยวี่ยได้ยินก็หันกลับมามองเหว่ยชิงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ


ท่านแน่ใจ…” ก่อนจะเก็บคำพูด รีบตักตวงโอกาสโดยการถามทวนเสียงชัดถ้อยชัดคำว่า หากสัญญาแล้วห้ามคืนคำเด็ดขาด


เหว่ยชิงเห็นท่าทางราวกับกำลังกลัวโดนหลอกของคนตรงหน้าก็ถึงกับมุมปากกระตุก เขาอุตส่าห์จริงใจ แต่ไป๋หมิงเยวี่ยกลับมองเขาเหมือนมองคนขี้โกหกอย่างไรอย่างนั้น จะมั่นใจในตัวเขาบ้างไม่ได้เลยรึ!


ข้าพูดแล้วไม่คืนคำเด็ดขาด!เหว่ยชิงตอบเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เจ้าเชื่อข้าได้


พอได้รับคำมั่นสัญญาใบน้าของไป๋หมิงเยวี่ยก็กลับมามีรอยยิ้มจากนั้นจึงพยักหน้ารับพึงพอใจ


ไป๋หมิงเยวี่ยลุกขึ้นประสานสายตากับเหว่ยชิง นัยน์ตาฉายประกายประหลาดจนชวนให้เหว่ยชิงรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อย่างบอกไม่ถูก 


หากโกหกต้องโดนลงโทษ” แม้ไป๋หมิงเยวี่ยจะพูดเช่นนั้นแต่แววตากลับอ่อนโยน


เหว่ยชิงตัวสั่น รู้สึกคล้ายตัวเองตกลงไปในหลุมกับดักหลุมใหญ่ของคนตรงหน้าแต่ก็คล้ายกับไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายยังคงยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ลงโทษอย่างไร…”


เขาเห็นไป๋หมิงเยวี่ยนิ่งค้าง ก่อนจะก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มประหลาดแล้วพูดออกมาว่า ข้ายังคิดไม่ออก” 


เหว่ยชิงได้ยินก็พยักหน้ารับรู้สึกเบาใจลงจนต้องถอนหายใจออกมา


ไป๋หมิงเยวี่ยดูไม่จริงจังกับคำสัญญาเท่าไหร่ หลุมกับดักอะไรนั่นเขาคงคิดมากเกินไป...กระมัง


ท่านมีใบไม้ติดเต็มตัวไปหมด ให้ข้าช่วยปัดออกเถอะ


ขณะที่เหว่ยชิงกำลังคิดเรื่อยเปื่อย ไป๋หมิงเยวี่ยที่พยายามกลบความคิดมากมายที่อยากทำกับอีกฝ่ายเพราะคำถามก่อนหน้านี้ ก็ขยับเข้ามาดึงเศษสมุนไพรที่ติดอยู่บนผมเหว่ยชิงออก ก่อนจะช่วยจับปอยผมที่รุ่ยลงมาทัดหลังหู 


รีบมากไปไม่ดี


ไป๋หมิงเยวี่ยพยายามบอกตัวเองก่อนจะค่อย ๆ สงบใจลง


สัมผัสยามนิ้วเรียวลากผ่านใบหน้า ใบหู ยาวมาถึงลำคอทำให้เหว่ยชิงรู้สึกวาบหวามแปลก ๆ เพียงเท่านั้นยังไม่พอ มืออันแสนซุกซนนั่นยังจับ ๆ ปัด ๆ ตามเนื้อตัวอย่างอ้อยอิ่ง ทำเอาเขาแทบจะหยุดหายใจอยู่รอมร่อ


ทำงานเถอะ!” เหว่ยชิงถอยหลังห้าก้าวรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น 


นี่เขากำลังโดนคนตรงหน้าล่อลวงอยู่ใช่หรือไม่! เหตุใดทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำถึงมีผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจของเขามากขนาดนี้!


แต่พอเห็นมือของไป๋หมิงเยวี่ยค้างอยู่กลางอากาศจึงได้รู้ว่าตนเองมีท่าทีผิดปกติ


คงไม่โกรธหรอกกระมัง?


ขณะที่เหว่ยชิงกำลังคิดอย่างลำบากใจไป๋หมิงเยวี่ยก็เก็บมือที่ยื่นค้างเอาไว้ลงและตอบเสียงเรียบนิ่งอืม” ก่อนจะเริ่มหันไปจัดสมุนไพรใส่กระจาดเพื่อนำไปตาก


บรรยากาศในลานกว้างเงียบจนทำให้เหว่ยชิงรู้สึกตึงเครียด เขาเผลอปฏิเสธน้ำใจจากไป๋หมิงเยวี่ยทั้งยังถอยหนีด้วยท่าทางแตกตื่น จึงเกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่าเขารังเกียจ


แต่มิใช่เช่นนั้น


ความจริงเขากลัวว่าหัวใจจะต้านทานไม่ไหวต่างหาก!


เหว่ยชิงลอบมองคนที่กำลังตากสมุนไพรอยู่อย่างไม่แน่ใจ เมื่อเห็นว่าใบหน้างดงามนั้นยังนิ่งเฉยไร้อารมณ์ใด ๆ ก็เริ่มใจเสีย


ถึงจะโกรธแต่ถ้าหากชวนคุยไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็หายโกรธไปเองนั่นแหละ!


เมื่อได้ข้อสรุปหลังครุ่นคิดหัวแทบแตก เหว่ยชิงก็รีบหาเรื่องชวนคุยทันที


เจ้าจะมาเรียนกับท่านหมอต้วนนานเท่าไหร่


ข้าไม่แน่ใจ


เหว่ยชิงเริ่มรู้สึกว่าไป๋หมิงเยวี่ยยามนี้พูดคุยด้วยยากกว่าแต่ก่อน แต่เขาก็พัฒนาความสามารถในการคุยมากขึ้นเช่นกัน ประสบการณ์ เกือบได้แต่งงาน’ ของเขา ทำให้เขาได้พบกับสตรีหลากหลายรูปแบบจนสามารถหาเรื่องชวนคุยได้ไม่หยุด...ถึงแม้จะทำให้พวกนางรำคาญจนยกเลิกการหมั้นหมายในตอนหลังก็เถอะ


หากอยากเก่งกาจเหมือนท่านหมอต้วนเจ้าคงต้องอยู่ที่นี่นานพอสมควร จะเป็นแบบเขาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พยายามเข้าล่ะ


ข้าไม่ได้อยากเป็นแบบเขาไป๋หมิงเยวี่ยขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น


“...”


นั่นสินะ ต้วนหลี่แก่แล้วทั้งยังนิสัยใจคอคับแคบ ไป๋หมิงเยวี่ยจะอยากเป็นแบบนั้นได้อย่างไร เรื่องแค่นี้เหตุใดเขาจึงคิดไม่ได้?!


เหว่ยชิงเริ่มรู้สึกว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย แต่ก็ยังต้องพยายามต่อไป


ถึงท่านหมอต้วนจะนิสัยไม่ดี แต่เขาก็เป็นหมอที่ดี ด้วยความสามารถของเขาเจ้าจะต้องเป็นหมอที่ดีได้แน่!” เหว่ยชิงพยายามพูดให้กำลังใจ แต่ไป๋หมิงเยวี่ยก็ยังยืนยันคำเดิม


ข้าไม่ได้อยากเป็นหมอ


เหว่ยชิงได้ยินก็หมดปัญญาหาเรื่องคุยต่อ สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา


แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่เขาถามไปตามตรงหลังจากเริ่มรู้สึกเหนื่อย แต่แทนที่จะได้คำตอบ ไป๋หมิงเยวี่ยกลับส่งคำถามกลับมาแทน ท่านไม่รู้หรือ?”


เหว่ยชิงได้แต่เอียงคอมองไป๋หมิงเยวี่ยอย่างไม่เข้าใจ บ้านเขาอยู่ห่างจากเมืองหลวงตั้งหลายพันลี้ เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายมาที่นี่ทำไมกัน!


เห็นเหว่ยชิงงุนงง ไป๋หมิงเยวี่ยก็หลุบตาลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง 


เพราะข้าคิดถึงท่านจึงตัดสินใจมาหาท่านที่นี่” ไป๋หมิงเยวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


เหว่ยชิงนิ่งค้าง ความคิดว่างเปล่าอยู่นานผ่านไปสักพักจึงได้สติ


เขาคิดถึงข้า!


ใบหน้าของเหว่ยชิงร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ หัวใจเต้นแรง มือทั้งสองข้างกำแน่น รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันจนต้องหาข้ออ้างให้ตัวเองว่าสิ่งที่ได้ยินมาไม่ใช่เรื่องจริง


เจ้าล้อข้าเล่นอีกแล้วเหว่ยชิงพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน


ล้อเล่น?” ไป๋หมิงเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาราวกับอยากถามย้ำว่าฟังอะไรผิดไปหรือเปล่า


เมื่อก่อนเจ้าก็ชอบพูดล้อเล่นบ่อย ๆ” เหว่ยชิงส่ายหน้าหวนนึกถึงสมัยก่อนที่ไป๋หมิงเยวี่ยชอบเข้ามากอดเขาพร้อมกับบอกว่าคิดถึงพี่ชิง’ ‘ชอบพี่ชิง’ อยู่บ่อย ๆ


เมื่อก่อนท่านหมายถึงทำเช่นนี้หรือ” 


ไป๋หมิงเยวี่ยพูดจบก็เดินเข้ามาสวมกอดเหว่ยชิงจากทางด้านหลัง เหว่ยชิงไม่เห็นว่าสีหน้าของไป๋หมิงเยวี่ยยามนี้เป็นเช่นไร แต่แค่เพียงสัมผัสและเสียงลมหายใจที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ทำให้สมาธิของเขากระเจิดกระเจิงไปจนหมดสิ้น


ข้าคิดถึงท่าน” 


เหว่ยชิงหัวใจกระตุก น้ำเสียงนุ่มละมุนทำให้เขาแทบละลาย แขนขาทั้งสองข้างพลันไร้เรี่ยวแรง


ข้าอยากสัมผัสท่าน” 


อ้อมกอดของคนข้างหลังแน่นขึ้น เสียงทุ้มพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนกระทบใบหูชวนให้รู้สึกวาบหวาม


ข้าอยากทำให้ท่านเป็นของข้า


“…!!”


เหว่ยชิงตัวสั่น เสียงแหบพร่าแฝงอารมณ์และความปรารถนาราวกับอยากจะประทับความรู้สึกเหล่านั้นเข้าไปให้ถึงกระดูกอย่าล้อ...


ชู่ว…”


เหว่ยชิงพูดไม่ทันจบฝ่ามือของคนที่กอดอยู่ด้านหลังก็ยกขึ้นมาปิดปากของเขาเอาไว้พร้อมเสียงกระซิบข้างหูบางเบาที่บอกไม่ให้เขาพูดต่อ ไป๋หมิงเยวี่ยจับคางของเขาให้หันกลับไปเผชิญหน้า เมื่อได้สบสายตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของอีกฝ่าย เหว่ยชิงก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป


ทุกอย่างที่ข้าพูดออกมา...ข้าไม่เคยล้อเล่นแม้แต่ครั้งเดียว


ไป๋หมิงเยวี่ยพูดเสียงหนักแน่นจบริมฝีปากได้รูปของเขาก็กดลงบนริมฝีปากของเหว่ยชิงทันที


“!!!”


เหว่ยชิงเบิกตากว้างยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก แต่พอรับรู้ถึงความนุ่มละมุนและความหอมหวานที่คนตรงหน้ามอบให้ดวงตาก็ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ มือทั้งสองขยับโอบกอดอีกฝ่าย ปล่อยให้ไป๋หมิงเยวี่ยขบเม้มริมฝีปากทั้งบนและล่างตามต้องการ 


เหว่ยชิงรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ความรู้สึกยามนี้ไม่เหมือนกับยามที่เขาแกล้งหกล้มใส่คนตรงหน้าเมื่อหลายปีก่อน 


เหว่ยชิงกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นเมื่อความรู้สึกเริ่มพุ่งพล่าน


จูบที่แท้จริงทั้งเร่าร้อนและหอมหวาน หากจูบจากไป๋หมิงเยวี่ยคือสุราที่ทำให้เขาเมา เขาก็จะยอมให้คนตรงหน้ามอมเมาไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะขาดอากาศหายใจตาย...


แต่ถึงอย่างไรการจูบในครั้งนี้ก็ต้องสิ้นสุดลง


ครั้งแรกพอแค่นี้ก่อนไป๋หมิงเยวี่ยขบเม้มริมฝีปากของเหว่ยชิงอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะผละตัวออกอย่างเสียดายท่านต้องไปหาอาจารย์แล้ว คืนนี้เราค่อยทำกันต่อ” พูดจบก็ผลักเหว่ยชิงออกประตูเรือนก่อนจะเดินกลับไปตากสมุนไพรในลานกว้างต่อ


“...”


เหว่ยชิงที่ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตนอย่างเหม่อลอย


เขารู้สึกคล้ายไม่ใช่เรื่องจริงจึงตบหน้าตัวเองครั้งหนึ่ง


เพียะ!!!


“…เจ็บ” เหว่ยชิงกลับมามาสติ ปากพูดพึมพำพลางยกมือกุมแก้มที่เริ่มปรากฏรอยนิ้วมือห้านิ้วก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมาเมื่อคิดได้ว่า


เขาไม่ได้ฝัน...เขาเพิ่งถูกไป๋หมิงเยวี่ยสารภาพความในใจทั้งยังมอบจูบรสหวานละมุนให้จริง ๆ


******************************


ละครโรงเล็ก 


ไป๋หมิงเยวี่ยทุกอย่างที่ข้าพูดออกมา...ข้าไม่เคยล้อเล่นแม้แต่ครั้งเดียว


เหว่ยชิง:-////- [เขินจนเป็นลม]


ไป๋หมิงเยวี่ย: [แบกเหว่ยชิงขึ้นหลัง]


Queenrabbit: จะเอาพี่ชิงไปไหน!!


ไป๋หมิงเยวี่ย: [ยิ้มมุมปาก]อยากรู้ก็ตามมาสิ


Queenrabbit: .............ไปค่าาา!! [ซับเลือดกำเดาคลานขึ้นมาจากพื้น ในใจคิดว่าจะตายตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!!]


******************************



น้องหมิงรุกแบบเปิดเผยแล้วค่ะ อรั๊ยยย >///<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 596 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

360 ความคิดเห็น

  1. #348 Pokky_bow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 10:43
    โอ๊ยยย
    มีใบหน้าคนสองคนลอยมา!!!!
    #คิดดีไม่ได้เลย
    #ตีตี้อ้ายหนี่
    💜💜💜💜💜💜
    #348
    1
    • #348-1 นู๋ไฉ(จากตอนที่ 8)
      13 มีนาคม 2563 / 16:24
      ป๋อจ้ายก็มา
      #348-1
  2. #332 ครุ๊งด๊าวด่าว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 18:36
    กี๊ดดดดดๆๆๆๆๆ "ค่อยทำต่อคืนนี้" อุมิก้อดด!!!=!
    #332
    0
  3. #324 mytty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 18:44

    เขินมากเเม๊!

    #324
    0
  4. #323 mytty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 18:44

    เปิดเผยตัวตน!

    #323
    0
  5. #278 Kaning1345 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 13:54
    อ๊ากกกกกกก กระอักเลือดตายไปแล้ววววววว
    #278
    0
  6. #277 deljung083 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 23:17
    (-//////-)
    #277
    0
  7. #253 ~PiToN~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:58
    รุกหนักมาก
    #253
    0
  8. #215 ลายหมึก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 09:15
    พี่ชิง ไม่รอดหรอกลูก
    #215
    0
  9. #201 linliling094 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:48
    ไม่ต้องหาภรรยาเลยทีเดียว
    #201
    0
  10. #188 DEEN[Y] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 20:44
    ยิ้มจนปวดแก้มแล้ววว อ๊อยย
    #188
    0
  11. #43 niceday777 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 09:27
    โดนเด็กจับกิน
    #43
    0
  12. #42 llมวน้oE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 08:42
    อรั๊ย!! /เขินตัวแตก
    #42
    0
  13. #41 yj-yj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 07:11
    น้องหมิงรุกแรงจริงๆค่ะ พี่ชิงจะไหวมั้ยเนี่ย
    #41
    0
  14. #40 สายฝน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 07:06

    กรี๊ดดด อะไรคือค่อยทำกันต่อ

    #40
    0
  15. #39 Love Drrr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 06:05
    ใจตรงกันก็รีบสารภราพรักเลยย เชียร์ๆ
    #39
    0