(Yaoi) ผู้ใดเล่าจะรักเจ้าเท่ากับข้า [จบ]

ตอนที่ 6 : คนกันเอง [2-2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 729 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

ตอนที่ 3


คนกันเอง [2-2] RE


ยามนี้เหว่ยชิงกำลังประสบปัญหาใหญ่


โต๊ะไม้กลางห้องหายไป เขายอมรับได้


เก้าอี้ตัวยาวที่เคยอยู่ริมหน้าต่างหายไป เขายอมรับได้


หีบใส่เสื้อผ้าขนาดเล็กที่เคยมีของของเขาอยู่หายไป เขายอมรับได้


แต่ทว่า...


เหตุใดจึงมีเตียงเหลืออยู่เพียงเตียงเดียวเล่า!


พอข้าย้ายเข้ามาของทุกอย่างก็ถูกพ่อบ้านลู่เปลี่ยนใหม่หมดไป๋หมิงเยวี่ยปิดประตูก่อนจะชี้ไปที่หีบใส่เสื้อผ้าใบใหม่ ของของท่านอยู่ในนั้นรวมกับของข้า


เหว่ยชิงพูดไม่ออกได้แต่ก่นด่าพ่อบ้านลู่อยู่ในใจไม่ยอมหยุด


แม้พวกเขาจะเป็นบุรุษเหมือนกัน เรื่องนอนร่วมเตียงยังพออะลุ้มอล่วยได้บ้าง แต่สำหรับเขาที่ชื่นชอบไป๋หมิงเยวี่ยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากได้ร่วมเตียงกันเกรงว่า...


เพียงนึกถึงสัมผัสอ่อนนุ่มที่จำได้อย่างแม่นยำเมื่อหลายปีก่อนก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เท่านี้ก็รู้แล้วว่าไป๋หมิงเยวี่ยจะไม่ปลอดภัยอย่างแน่นอน


ท่านตัวร้อนมาก หรือจะไม่สบาย?”


ไป๋หมิงเยวี่ยเห็นเหว่ยชิงหน้าแดงทั้งยังมีอาการแปลก ๆ จึงแตะหน้าผากและจับเนื้อตัวของเหว่ยชิงด้วยความเป็นห่วง


ข้าไม่เป็นไร” เหว่ยชิงตอบรีบดึงมือของไป๋หมิงเยวี่ยออก เพราะแม้อีกฝ่ายจะบริสุทธิ์ใจแต่บริเวณที่มือนั้นสัมผัสกลับรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็น


เหว่ยชิงหลบตาไป๋หมิงเยวี่ยแล้วหันไปมองเตียงขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ถึงหนึ่งในสามของห้อง ในใจครุ่นคิดว่าควรจะรีบเข้านอนหรือออกไปขอพักอาศัยกับผู้อื่นดี 


ก่อนหน้านี้เขากลัวเซี่ยหยี่ซวนมากเกินไปจึงตอบตกลงยอมนอนร่วมห้องกับไป๋หมิงเยวี่ย แต่เขาไม่ทันคิดว่าตัวเองเคยกระทำเรื่องผิดบาปกับอีกฝ่ายมาก่อน ตอนนี้อยู่ห่างไกลเมืองหลวงไร้หูตาของวังผิงอ๋อง ท่านปู่ก็อยู่ต่างเมือง ในห้องหับก็มิดชิดไร้คนคุ้มกัน...


เขาหักห้ามใจไม่ได้แน่!!


ข้าไปนอนห้องอื่นคงจะดีกว่าเหว่ยชิงพูดน้ำเสียงติดขัดไม่กล้าสบตาไป๋เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองคิด แต่กลับถูกไป๋หมิงเยวี่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ


ท่านรังเกียจข้าหรือ” 


“...”


เห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของไป๋หมิงเยวี่ย ใจของเหว่ยชิงก็อ่อนยวบ เขากลืนคำพูด ข้าเกรงว่าเจ้าจะมีภัยหากนอนร่วมเตียงกับข้า’ ลงท้อง ก่อนจะพูดเหตุผลที่คิดว่าสมเหตุสมผลกว่า ถึงผู้อื่นจะไม่รู้ว่าเจ้าคือใครแต่ข้ารู้ จะให้ข้าแย่งเตียงเจ้านอนได้อย่างไร


แต่เมื่อก่อนเราก็นอนด้วยกันบ่อย ๆ …” ไป๋หมิงเยวี่ยตอบด้วยสายตาว่างเปล่า แล้วจึงดันเหว่ยชิงให้นอนลงบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เข้านอนกันเถอะ” 


เหว่ยชิงเห็นไป๋หมิงเยวี่ยมีท่าทีจริงจังก็ไม่กล้าขัด เมื่อเห็นใบหน้ายามโน้มลงมาห่มผ้าให้อย่างใกล้ชิด หัวใจก็เต้นแรงแทบจะกระเด้งกระดอนออกมาจากอก ในอดีตเขาเคยคิดว่าใบหน้าของอีกฝ่ายถูกตาต้องใจเขามากแล้ว แต่ใครจะรู้กันว่าใบหน้ายามเติบโตจะก้าวล้ำขึ้นไปอีกขั้น เรียกว่างามล้ำจนตาพร่า!


ท่านจำครั้งสุดท้ายที่เราพบกันได้หรือไม่ไป๋หมิงเยวี่ยถามยามเอนตัวนอนลงอีกฝั่งของเตียง


เหว่ยชิงถึงกับสะดุ้งเนื่องจากมีความผิดติดตัวอยู่ คำถามที่มาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวนี้ทำให้เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของไป๋หมิงเยวี่ย


แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังตะแคงหันมามองด้วยสายตาแปลก ๆ ก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่


ตอนนั้น...ข้าไม่ได้หลับ


ได้ยินเช่นนั้นเหว่ยชิงก็นิ่งงันไป


ตอนนั้นคือตอนไหน?


ท่านจำไม่ได้?” ไป๋หมิงเยวี่ยพูดพลางหรี่ตาท่าทางเริ่มไม่พอใจ


ข...ข้า” แม้จะไม่ได้เจาะจงว่าเมื่อไหร่แต่เหว่ยชิงรู้ดีว่าไป๋หมิงเยวี่ยหมายถึงตอนไหน


ความลับอันแสนยิ่งใหญ่ที่เขาคิดว่าเก็บรักษาเอาไว้ได้มานานกลับถูกคนที่ไม่ควรรู้ที่สุดล่วงรู้เข้า ทำให้กังวลจนต้องกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง


พวกเราเป็นคนกันเอง ปากกระทบกันไม่ใช่เรื่องแปลก!” 


เหว่ยชิงรีบแก้ตัวอย่างร้อนรน แต่พอเห็นใบหน้าว่างเปล่าของคนตรงหน้าก็อยากจะตบปากตัวเองสักร้อยรอบ คำแก้ตัวโง่ ๆ เช่นนี้แม้แต่เด็กก็ยังไม่เชื่อแล้วคนที่ห่างจากคำว่าเด็กไปไกลจะเชื่อได้อย่างไร


คนกันเอง?” ไป๋หมิงเยวี่ยมองเหว่ยชิงดวงตาส่งประกายแวววามยากคาดเดา 


คนกันเองทำเรื่องเช่นนี้ได้เป็นเรื่องปกติ?”


ไม่ผิดเหว่ยชิงยังพยายามยืนยันเรื่องที่ตัวเองพูดต่อไป


เข้าใจแล้ว


ฮะ” เขาเข้าใจว่าอะไร?


เหว่ยชิงยังไม่ทันคิดอะไรต่อก็โดนอีกฝ่ายคว้าตัวล้มลงนอนอย่างรวดเร็ว


ในเมื่อพวกเราเป็นคนกันเอง ขอข้ากอดท่านได้หรือไม่


เสียงนุ่มทุ้มเจือแววออดอ้อนทางด้านหลังทำให้หัวใจของเหว่ยชิงเต้นระรัว ลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ตรงต้นคอชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ ในหัวของเหว่ยชิงคล้ายมีเสียงอะไรบางอย่างระเบิดออก ร่างกายแข็งเกร็งขึ้นมาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว


เพราะตอนนี้เขาอยากจะทำมากกว่ากอดเสียอีก!


เหว่ยชิงตะโกนก้องอยู่ในใจ แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนมีเชือกเส้นบาง ๆ คอยรั้งไม่ให้เขาหันกลับไปตะครุบไป๋หมิงเยวี่ยกลืนลงท้อง 


ให้ข้ากอดท่านนอนเหมือนเมื่อก่อน...


ขณะที่มโนธรรมในใจกำลังห้ำหั่นกับความต้องการ น้ำเสียงสงบนิ่งและลมหายใจสม่ำเสมอของไป๋หมิงเยวี่ยก็ทำให้การต่อสู้นั้นหยุดลง


เขาหลับไปแล้ว?


เหว่ยชิงนอนเกร็งอยู่พักหนึ่ง เมื่อรู้สึกว่าอ้อมกอดของไป๋หมิงเยวี่ยคลายออกเล็กน้อยเขาก็กลั้นใจพลิกตัวกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายที่กำลังหลับสนิท ความแตกตื่นสับสนที่เพิ่งเกิดขึ้นพลันหายไปทันที


พอกอดข้าแล้วจะหลับง่ายเหมือนเมื่อก่อนจริง ๆ ด้วย


เหว่ยชิงเผยรอยยิ้มจนใจ นิ้วเรียวยาวลากผ่านคิ้ว ตา จมูก จนไปหยุดอยู่ที่ปากของไป๋หมิงเยวี่ยอย่างแผ่วเบา ทุกสัดส่วนบนใบหน้าของอีกฝ่ายประกอบกันออกมาเป็นใบหน้าที่งดงามจนเหว่ยชิงต้องถอนหายใจออกมาอย่างชื่นชม


สูงส่งและล้ำค่าคือคำนิยามที่เขาคิดว่าเหมาะสมกับไป๋หมิงเยวี่ย


แม้ยามอยู่กับเขา ไป๋หมิงเยวี่ยจะดูเป็นกันเองและอบอุ่นอ่อนโยน แต่เขารู้ดีว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายไม่ชอบการคบค้าสมาคมกับผู้อื่นทั้งยังเรื่องมากเรื่องที่พักหลับนอนอย่างถึงที่สุด


เขามาทำอะไรที่นี่กันแน่...


เหว่ยชิงขมวดคิ้วมุ่นไม่อาจคาดเดาจุดประสงค์ที่ไป๋หมิงเยวี่ยยอมอดทนอยู่ที่นี่ ครุ่นคิดได้ไม่นานก็ผล็อยหลับไปปล่อยให้วงแขนของอีกฝ่ายโอบกอดตัวเองเอาไว้ตลอดคืน






ไป๋หมิงเยวี่ยไม่ได้หลับสนิทเช่นนี้มานานแล้ว


ตั้งแต่เด็กเขามักจะประสบปัญหานอนไม่ค่อยหลับ ยิ่งช่วงแรก ๆ ที่ต้องนอนในห้องพักอันแสนคับแคบของเรือนยา การจะข่มตาให้หลับลงได้ยิ่งลำบากมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว


อากาศร้อนอบอ้าว เนื้อตัวเหนอะหนะเพราะเหงื่อ เสียงดังรบกวนจากด้านนอก เรื่องชวนให้หงุดหงิดเหล่านี้หากไม่มีแรงจูงใจที่มากพอเขาคงไม่ยอมเสียเวลาให้กับมันแน่


ไม่รู้เพราะเหตุใดคืนนี้ถึงดีกว่าคืนก่อน ๆ เขารู้สึกเหมือนมีลมแผ่วเบาพัดผ่านทำให้หลับสบาย จึงคิดจะกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แต่พอนึกถึงความทรงจำตอนก่อนเข้านอนก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพื่อมองหาคนที่ควรนอนอยู่ข้าง ๆ


เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้าลมหายใจพลันสะดุด


ตื่นแล้วรึ วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน เจ้าเหงื่อออกเยอะมากข้าเลยช่วยพัดให้” เหว่ยชิงพูดขณะนอนตะแคงในมือถือพัดโบกไปมาท่าทางผ่อนคลาย สาบเสื้อแบะออกเผยให้เห็นไหปลาร้าและผิวกายขาวผ่อง ทว่าเจ้าตัวไม่ได้รู้ตัวแม้แต่น้อยว่ากำลังทำให้คนที่เห็นเริ่มหายใจลำบาก


“...”


ไป๋หมิงเยวี่ยรู้สึกว่าหากมองต่อไปเขาคงไม่อาจสงบใจได้ จึงเขยิบเข้าไปกอดเหว่ยชิงเอาไว้ก่อนจะหลับตาตัดใจไม่มองภาพชวนให้ใจสั่นตรงหน้า


เขากำลังอ้อน?


เหว่ยชิงยังคงไม่รู้ตัวว่ากำลังสร้างความลำบากให้คนที่กอดตัวเองอยู่ ในใจครุ่นคิดแค่ว่าไป๋หมิงเยวี่ยยังคงชอบนอนกอดเขาเหมือนสมัยก่อน มือที่ถือพัดจึงขยับเร็วขึ้นหวังจะให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายกว่าเดิม 


ห้องนี้อับลมเลยร้อนกว่าห้องอื่น โชคดีที่พัดของข้ายังอยู่ในหีบ เจ้าหลับต่อก่อนก็ได้ ถ้าถึงเวลาตื่นเมื่อไหร่เดี๋ยวข้าปลุกเจ้าเอง


ยิ่งเหว่ยชิงพัดแรงขึ้นสาบเสื้อก็ยิ่งเปิดกว้างมากขึ้น ไป๋หมิงเยวี่ยก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้น


ขณะที่ไป๋หมิงเยวี่ยกำลังชั่งใจว่าปล่อยให้เหว่ยชิงพัดต่อไปหรือจะบอกให้อีกฝ่ายแต่งตัวให้เรียบร้อยดี กลิ่นสมุนไพรเบาบางจากตัวของเหว่ยชิงทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น


ท่านออกไปไหนมา” 


เหว่ยชิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินว่าคนตรงหน้าล่วงรู้ว่าเขาออกไปด้านนอก


สมุนไพรบางตัวต้องตากก่อนพระอาทิตย์ขึ้นข้าจึงออกไปจัดการก่อนเขาตอบก่อนจะตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงต้วนหลี่ เมื่อวานข้าทำพลาดไปหลายอย่าง หากวันนี้ไม่ทำตัวขยันสักหน่อยตาลุงนั่นจะต้องถลกหนังหัวข้าออกมาแล้วค่อยเย็บกลับเข้าไปใหม่เป็นแน่


ไป๋หมิงเยวี่ยได้ยินเช่นนั้นคิ้วที่ขมวดแน่นพลันคลายออกอาจารย์ไม่ทำอย่างนั้นกับท่านแน่นอนพลางขยับมือลูบแผ่นหลังของเหว่ยชิงเพื่อปลอบใจ


เหว่ยชิงที่ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของไป๋หมิงเยวี่ยคืออะไร ฝ่ามืออุ่นร้อนนั้นจึงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาแม้แต่น้อย ไม่นานนักจึงหุบพัดดังฉับ ก่อนจะพยายามถดตัวถอยหลังออกจากอ้อมกอดของไป๋หมิงเยวี่ย แต่แม้จะถอยไปจนแผ่นหลังแตะผนังห้อง เขาก็ยังโดนกอดเอาไว้แน่น


เหว่ยชิงรู้สึกเหมือนคนตรงหน้าเป็นเด็กตัวโตจอมเอาแต่ใจ เพราะเขาแสดงท่าทีว่าอยากให้ปล่อยแล้วแท้ ๆ แต่ไป๋หมิงเยวี่ยก็ยังรั้นที่จะกอดเขาเอาไว้ทั้งยังซุกหน้าหลับตาพริ้มอย่างสบายอกสบายใจอยู่บนตัวเขาอีกต่างหาก


ท่านก็รู้ว่าข้าหลับยาก ขอข้ากอดท่านต่ออีกสักหน่อยมิได้หรือ


คำพูดของไป๋หมิงเยวี่ยทำให้เหว่ยชิงหยุดความคิดที่จะบังคับให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเองออกจากอ้อมกอด ไป๋หมิงเยวี่ยเห็นว่าเขาเลิกขยับหนีแล้วก็เริ่มขยับมือลูบไล้ไปมาบนแผ่นหลังของเขาอีกครั้ง


จำเป็นต้องลูบด้วยหรือเหว่ยชิงพยายามข่มอารมณ์ถามเสียงสั่น


เมื่อวานท่านบอกข้าว่าคนกันเองทำเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกไป๋หมิงเยวี่ยปรือตามองพูดเสียงนุ่ม พอข้าได้ขยับมือแล้วจะรู้สึกสงบทำให้หลับง่ายขึ้น


พอได้ยินคำชี้แจงจากคนตรงหน้า เหว่ยชิงก็รู้สึกราวกับว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ยอมรับได้


เหว่ยชิงเริ่มคล้อยตามและคิดจะปล่อยให้ไป๋หมิงเยวี่ยกระทำตามใจชอบต่อ แต่ทว่า...


คุณชายเหว่ย! ศิษย์น้องลู่! อาหารเช้า...


ศิษย์คนเดิมที่เคยเป็นคนห้ามทัพระหว่างเซี่ยหยี่ซวนและไป๋หมิงเยวี่ยในศึกแย่งชิงคุณชายเหว่ยเปิดประตูเข้ามาอย่างกะทันหันก่อนจะอ้าปากค้างให้กับภาพที่เห็น


บุรุษสองคนนอนกกกอดกัน คนหนึ่งเสื้อผ้าหลุดลุ่ย อีกคนหนึ่งลูบไล้อีกฝ่ายไม่ยอมหยุด เพียงเท่านี้ก็เข้าใจได้ทันทีว่าทั้งสองคนกำลังทำอะไร


เชิญต่อตามสบาย


ศิษย์ผู้นั้นรีบจากไปโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้อย่างแผ่วเบา


เหว่ยชิงอ้าปากค้างมองประตูปิดสนิทโดยที่เขายังไม่ทันแก้ตัว ขณะที่ไป๋หมิงเยวี่ยทำเพียงปรือตาขึ้นมามองเล็กน้อยก่อนจะกลับมากอดเหว่ยชิงต่ออย่างไม่ใส่ใจเท่านั้น


เจ้ายังจะทำต่ออีกหรือ


ข้าทำสิ่งใดผิดเล่า


เหว่ยชิงได้ยินคำตอบของไป๋หมิงเยวี่ยก็พูดไม่ออก และเพราะรู้ตัวว่าพลาดโอกาสที่จะวิ่งตามศิษย์ผู้นั้นออกไปเพื่ออธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ก็อดรู้สึกอยากจะร่ำไห้ขึ้นมาไม่ได้ เพราะเรื่องนี้


คงไปไม่ถึงหูของท่านปู่ของเขากระมัง


******************************


ละครโรงเล็ก


เหว่ยชิงข้าอยากตระครุบเจ้าแล้วกลืนลงท้องซะ![แลบลิ้นเลียริมฝีปาก]


ไป๋หมิงเยวี่ยท่านแน่ใจ [เลิกคิ้ว]


เหว่ยชิง:[พยักหน้ารัว]


ไป๋หมิงเยวี่ย: [กระซิบ]ยังไม่ถึงเวลา ยังไม่รู้หรอกว่าใครจะกลืนใคร


Queenrabbit: นั่นน่ะสิ![ชูป้ายไฟหลบอยู่ใต้เตียง]


............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 729 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

360 ความคิดเห็น

  1. #330 ครุ๊งด๊าวด่าว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:50
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม อยากจะแหมมมมมมม เนียนเชียวน้าา
    #330
    0
  2. #321 mytty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 18:30

    ชั้นรู้! เจ้าเด็กหนุ่มอย่าทำลูกชั้นนะ ลูกชั้นซื่อขนาดนี้คงไม่รอด

    #321
    0
  3. #302 omuya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 12:23
    หมาป่าห่มหนังแกะ
    #302
    0
  4. #276 deljung083 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 23:03
    ละลายตายคาอ้อมกอดด
    #276
    0
  5. #252 ~PiToN~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:50
    นั่นสินะ ใครจะกลืนใครกันแน่
    #252
    0
  6. #245 priew_inlove (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:05
    แอบร้ายกาจเหมือนกันนะเนี่ย
    #245
    0
  7. #169 Yumajiharu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 03:18
    เนียนนักนะน้องไป๋
    #169
    0
  8. #51 คนอ่าน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 14:16

    ตอนแรกอ่านเป็น แลกเปลี่ยนความรักระหว่างกัน


    หืมมมมมมม.....? เลยทีเดียว


    ตาเฝื่อนสินะ

    #51
    0
  9. #32 ZeHn GungnanG (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 05:48
    แหมมม เนียนนนน เล่นบทนอนหลับยาก555
    #32
    0
  10. #28 yj-yj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 07:38
    แหม คนกันเอง แหมมมมมมม
    #28
    0
  11. #27 niceday777 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:33
    ใครจะกินใครล่ะนั่น
    #27
    0
  12. #26 สายฝน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:54

    คนกันเองมากเลยนะ555


    #26
    0
  13. #25 Nightray99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:20
    อยากจะแหมมมมมมม คนกันเองค่ะคนกันเอง 555555
    #25
    0