(Yaoi) ผู้ใดเล่าจะรักเจ้าเท่ากับข้า [จบ]

ตอนที่ 5 : คนกันเอง [1-2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 773 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

ตอนที่ 3


คนกันเอง [1-2]


เหว่ยชิงไม่รู้ว่าสีหน้าของเขายามนี้เป็นเช่นไร ทว่าแววขบขันที่ปรากฏอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายทำให้เขารู้ตัวว่าตนเองกำลังทำท่าตกใจเกินกว่าเหตุ


ค...คุณชายลู่ ขอมือของข้าคืนได้หรือไม่” 


พอรู้ว่าตัวว่าพูดอะไรออกไปเพราะความตื่นเต้นก็ต้องรู้สึกอับอายขึ้นมาทันที


ไป๋หมิงเยวี่ยได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยอมปล่อยมือและขยับไปยืนไม่ใกล้ไม่ไกล แสดงท่าทีชัดเจนว่าจะไม่ไปช่วยผู้อื่นตามที่ถูกสั่ง


แม้จะโดนขัดคำสั่งแต่ต้วนหลี่ก็ทำเพียงถอนหายใจยาวไม่ได้ว่าอะไรอีก


แม่นางเฉินต้องการคนดูแลอยู่พอดีต้วนหลี่ผายมือไปยังสตรีวัยกลางคนนางหนึ่ง แต่พอเห็นเซี่ยหยี่ซวนกำลังจะเดินไปจับชีพจรให้นางเขาก็ยกมือห้ามก่อนจะหันไปทางเหว่ยชิงให้เขาทำ


ร่างกายของเซี่ยหยี่ซวนแข็งเกร็งไปชั่วครู่ หากแต่ไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนจะขยับตัวหลีกไปตรวจคนไข้อีกทาง


ให้ข้าทำ?” เหว่ยชิงชี้ตัวเองหน้าเหลอหลา


รบกวนคุณชายเหว่ยด้วยต้วนหลี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม


เมื่อได้รับคำยืนยันเหว่ยชิงก็เบิกตากว้าง


เขาจะทำได้อย่างไรกันเล่า!


ท่านหมอต้วนไม่สนใจท่าทาง ข้าเป็นเด็กตากสมุนไพร จับชีพจร ตรวจอาการคนไข้ไม่ใช่หน้าที่ข้า’ ของเหว่ยชิง เขาชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแม่นางเฉินและส่งสายตาเชิงบังคับให้เหว่ยชิงนั่งลงตรงนั้นแต่โดยดี


แน่นอนว่าเหว่ยชิงอิดออดเพียงชั่วครู่ก่อนจะเดินไปนั่งและเริ่มถามอาการของแม่นางเฉินตามที่โดนบังคับให้เรียนมา หลังจากถามอาการและจับชีพจรเสร็จจึงเขียนเทียบยาขึ้นมาแผ่นหนึ่งส่งให้ต้วนหลี่ด้วยท่าทางไม่มั่นใจ


นางมีภาวะหยางพร่อง[1] ต้องกินอาหารที่มีฤทธิ์อุ่นและกินยาเพื่อปรับสมดุลร่างกาย ข้าเขียนเทียบยาให้นางแล้ว ท่านหมอต้วนลองตรวจดู” 


[[1] ภาวะหยางพร่อง เป็นภาวะที่ร่างกายขาดพลังความร้อน การทำงานของอวัยวะต่าง ๆ ถดถอย เกิดความเฉื่อยเนือย เกิดความเย็นภายในร่างกาย การไหลเวียนเลือดและพลังก็เนิบช้าลง]


ต้วนหลี่ยื่นมือไปจับชีพจรของแม่นางเฉินก่อนจะรับเทียบยามาอ่าน เมื่อพบว่าเหว่ยชิงวิเคราะห์อาการได้ตามที่เขาคาดหวังทั้งยังเขียนเทียบยาได้ถูกต้องครบถ้วนก็เผยสีหน้าพึงพอใจ


ฉับพลันนั้นบรรยากาศในเรือนหลักพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที


สายตาจากลูกศิษย์ทุกคนของต้วนหลี่มองมายังเหว่ยชิงอย่างไม่เป็นมิตร แม้เจ้าตัวจะทำเป็นไม่สนใจ แต่ถ้าหากสายตาฆ่าคนได้เขาคงตายไปแล้วหลายร้อยรอบ


เหว่ยชิงจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเริ่มได้รับสายตาเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่


อาจจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่เขาโดนสั่งให้ล้มลุกคลุกคลานอยู่ในลานสมุนไพร อาจจะเป็นตอนที่ท่านหมอต้วนเริ่มเรียกเขาไปดูยามอีกฝ่ายลอบผ่าศพและบรรยายถึงองค์ประกอบร่างกายของมนุษย์ หรืออาจจะเป็นตอนที่เขาถูกบังคับให้เรียนรู้การฝังเข็มโดยเริ่มจากการจิ้มลงบนแขนของตัวเอง...


ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเขาต้องเผชิญกับเรื่องน่ากลัวมาไม่น้อยเลยจริง ๆ


เหว่ยชิงก้มหน้าหลุบตาลงลอบกลืนน้ำลายในใจ เหตุการณ์เหล่านั้นล้วนทำให้เหล่าลูกศิษย์เข้าใจผิด แม้จะโดนเคี่ยวกรำมาตลอดสี่ปีแต่ก็รู้ว่าตัวเองหัวไม่ดีความรู้มีไม่มาก เป็นเด็กตากสมุนไพรยังพอไหว แต่จะให้บอกว่าตัวเองเป็นศิษย์ของท่านหมอต้วนทำตัวเป็นหมอคอยตรวจคนไข้

 

เกรงว่าจะเกินความสามารถ! 


อา~จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก


เหว่ยชิงอึดอัดจึงหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาจากคนรอบด้าน แต่โชคร้ายที่กลายเป็นการหันไปประสานสายตากับท่านหมอต้วนเข้าอย่างพอดิบพอดี


สายตาภาคภูมิใจชวนขนลุกนั่นมันคืออะไรกัน!


ข้าแค่โชคดี” เหว่ยชิงพยายามเอ่ยแก้ตัวเพราะรู้สึกใจคอไม่ดี 


อาการของแม่นางเฉินเหมือนกับลูกพี่ลูกน้องของข้าจึงพอรู้ว่านางเป็นอะไร หากต้องตรวจผู้อื่นต่อข้าไม่แน่ใจว่าจะทำได้ให้ข้ากลับไปตากสมุนไพร...


คุณชายเหว่ยทำได้ดีข้าก็วางใจต้วนหลี่ไม่สนใจคำพูดของเหว่ยชิงและสายตาของศิษย์คนอื่น เขาตบไหล่ของเหว่ยชิงสองสามที ก่อนจะหันไปหาไป๋หมิงเยวี่ย เจ้าคอยอยู่ช่วยเขาก็แล้วกัน


เมื่อเห็นไป๋หมิงเยวี่ยพยักหน้ารับคำ ต้วนหลี่ก็กำชับเหว่ยชิงเรื่องการตรวจอาการอีกสองสามประโยคจึงเดินไปดูความคืบหน้าของศิษย์คนอื่น


เมื่อเหล่าชาวบ้านเห็นท่านหมอต้วนมีท่าทีส่งเสริมคุณชายเหว่ย ความรู้สึกต่อคุณชายไม่ได้ความผู้นี้ก็ไม่ได้ย่ำแย่เหมือนแต่ก่อน ประกอบกับการรักษาให้แม่นางเฉินสร้างความมั่นใจให้พวกเขามากขึ้นอีกหลายส่วน จึงพากันมายืนอออยู่หน้าโต๊ะของเหว่ยชิงจนเกิดความวุ่นวายขนาดย่อม


คุณชายเหว่ย ช่วยรักษาให้ข้าด้วย!


ข้ามาก่อน! รักษาให้ข้าก่อน!


แผลโดนมีดบาดแค่นั้นกลับไปทำแผลเองที่บ้านก็ได้ จะมาที่นี่ให้ผู้อื่นเสียเวลาทำไม


เหว่ยชิงมองกลุ่มคนตรงหน้าท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เรื่องของแม่นางเฉินเขาเองก็ไม่มั่นใจจนกระทั่งท่านหมอต้วนยืนยันว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่จะให้ตรวจคนอื่นต่อ...เขาจะทำได้อย่างไรกัน!


ขณะที่คิดจะลุกขึ้นวิ่งหนี มือของคนผู้หนึ่งก็กดลงบนบ่าราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่


พอเงยหน้าก็เห็นว่าเจ้าของมือนั้นคือไป๋หมิงเยวี่ย


ห้ามหนี” ไป๋หมิงเยวี่ยหรี่ตามองอย่างรู้ทันก่อนจะหันไปพูดกับชาวบ้านด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งถ้าจะตรวจก็เข้าแถวดี ๆ 


“...” 


กลุ่มชาวบ้านเงียบเสียงลงอย่างพร้อมเพรียง ใช้เวลาไม่นานไป๋หมิงเยวี่ยก็จัดการให้ผู้คนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและรอคอยอย่างสงบเสงี่ยม


สุดท้ายเหว่ยชิงก็ต้องลงมือตรวจอาการให้ผู้อื่นด้วยความกังวล


เขานั่งหลังตรงท่าทางเคร่งเครียด ภาพลักษณ์เช่นนี้เหว่ยชิงไม่เคยแสดงให้ผู้อื่นเห็นมาก่อน หัวคิ้วขมวดมุ่น ริมฝีปากเอ่ยถามอาการคนไข้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง แตกต่างจากยามทำตัวเรื่อยเฉื่อยไปวัน ๆ อย่างชัดเจน


การตรวจคนไข้คนที่เจ็ดผ่านไปอย่างราบรื่น...แต่เห็นได้ชัดว่าไป๋หมิงเยวี่ยไม่คิดเช่นนั้น


สมุนไพรตัวนี้ใช้แก้อาการปวดท้อง?”ไป๋หมิงเยวี่ยส่งเทียบยาแผ่นหนึ่งกลับมา


เหว่ยชิงรับมาดู ใช่


เขาโดนมีดบาด ไม่ได้ปวดท้อง


อา...


พอเห็นไป๋หมิงเยวี่ยชี้คนไข้ที่มีผ้าพันแผลอยู่บนมือเหว่ยชิงก็มีสีหน้าย่ำแย่ลงทันตา


เหว่ยชิงรีบลุกพรวดวิ่งหน้าตั้งออกไปตามคนไข้หกคนก่อนหน้ากลับมา จนเมื่อมองเทียบยาที่ตัวเองเขียนอีกครั้งใบหน้าของเขาพลันซีดเผือด


นี่เขาทำอะไรลงไป!


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นหรือกังวลจึงเขียนชื่อสมุนไพรผิดจากที่ต้องการไปหลายตัว หากคนไข้ใช้ยาตามเทียบที่เขาเขียนจะต้องเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่


หลังชาวบ้านในแถวรู้ว่าเหว่ยชิงเขียนเทียบยาผิด คนปวดหัวได้ยาแก้ปวดท้อง คนปวดท้องได้ยาแก้ท้องเสีย คนเป็นแผลภายนอกได้ยากิน คนมีปัญหาภายในได้ยาทา แถวที่เคยยาวพลันหดสั้นลงทันตา


ทำยังไงดี” เหว่ยชิงหลบตาคนไข้หันไปขอความช่วยเหลือจากไป๋หมิงเยวี่ย


ไม่เป็นไร” ไป๋หมิงเยวี่ยพูดปลอบก่อนจะเดินไปตามท่านหมอต้วนกลับมาช่วยทันที


เมื่อท่านหมอต้วนมาถึงปัญหาทุกอย่างที่เหว่ยชิงก่อขึ้นก็ได้รับการแก้ไข ชาวบ้านได้รับความเชื่อมั่นว่าจริง ๆ แล้วเหว่ยชิงมีฝีมือ เพียงแค่ตื่นเต้นเพราะเพิ่งตรวจอาการให้คนไข้เป็นครั้งแรกเท่านั้น


อย่าลนลาน ทำอย่างที่เรียนมาก็พอ” ท่านหมอต้วนยกยิ้มให้กำลังใจก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง


ภาพที่เห็นทำให้สายตาอิจฉาริษยาจากลูกศิษย์รอบด้านเข้มข้นกว่าเดิมอีกหลายส่วน


ยามพวกเขาทำผิดพลาดอาจารย์ไม่เห็นช่วยเหลืออย่างอ่อนโยนเช่นนี้เลย!


ในสายตาคนอื่นเห็นว่าเหว่ยชิงกำลังตัวสั่นด้วยความซาบซึ้งใจ แต่ไม่มีใครรู้ดีเท่าเขาว่าท่าทางเช่นนี้ของท่านหมอต้วนทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นอยู่ต่างหาก


ตาลุงนี่เคยอ่อนโยนที่ไหนกันเล่า!


หากยังสร้างเรื่องอีกพรุ่งนี้เขาจะต้องเจอกับเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่าการเอาเข็มจิ้มแขนตัวเองเป็นแน่


คิดได้เช่นนั้นเหว่ยชิงพลันหน้าซีดลงเรื่อย ๆ แต่ความผิดพลาดที่เคยมีก็น้อยลงเรื่อย ๆ เช่นกัน สุดท้ายการตรวจคนไข้ตลอดวันก็ผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล


แม่นางเฉินหรือเฉินฮวา ผู้ที่ได้รับเกียรติเป็นคนไข้คนแรกของเหว่ยชิงยังคงยืนดูอยู่ไม่ห่าง นางเคยมาที่นี่หลายครั้งแต่ไม่เคยเห็นท่านหมอต้วนเอาใจใส่ศิษย์คนไหนมากเท่าคุณชายเหว่ยมาก่อน เรื่องเช่นนี้เพียงกลอกตาคิดรอบเดียวก็เข้าใจ 


เกรงว่าศิษย์คนโปรดของท่านหมอต้วนคงจะเป็นคุณชายผู้นี้เสียแล้ว เพราะขนาดเซี่ยหยี่ซวนที่เก่งกาจที่สุดในบรรดาลูกศิษย์ของท่านหมอต้วนยังไม่ได้รับการปฏิบัติดีเท่าคุณชายเหว่ยเลย!


พอรู้ว่าเหว่ยชิงมีอนาคตที่สดใส สายตาของเฉินฮวายามจ้องมองเขาพลันฉายแววกระเหี้ยนกระหือรือขึ้นมาทันที


ใบหน้าหล่อเหลางดงาม ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตาสีดำขลับ ดูอย่างไรก็รื่นตารื่นใจ ข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ที่เคยได้ยินตลอดหลายปีมานี้พลันสลายหายไปจากความทรงจำราวกับไม่เคยมีมาก่อน


ข้าไม่รู้เลยว่าคุณชายเหว่ยเป็นลูกศิษย์ของท่านหมอต้วนด้วยพอเห็นคนไข้คนสุดท้ายจากไปนางก็รีบตรงรี่เข้าไปประชิดตัวเหว่ยชิงอย่างกระตือรือร้นหลานสาวของข้ามีอาการปวดหัวมาตั้งหลายวันแล้ว วันพรุ่งนี้ข้าพานางมาให้คุณชายช่วยรักษาได้หรือไม่


ข..ข้า” เหว่ยชิงกำลังนั่งไร้เรี่ยวแรงอยู่ตรงเก้าอี้ ยังตั้งตัวไม่ทันจึงไม่รู้จะตอบกลับไปว่าอย่างไร


ศิษย์พี่ใหญ่เก่งกาจกว่ามาก พรุ่งนี้เขาว่างพานางมาตรวจกับเขาได้” 


ไป๋หมิงเยวี่ยที่เพิ่งเก็บของเสร็จเดินเข้ามาขัดบทสนทนาก่อนจะดึงเหว่ยชิงขึ้นมาจากเก้าอี้ด้วยรอยยิ้มกลับห้องของพวกเรากันเถอะ


เฉินฮวานิ่งอึ้ง...เหว่ยชิงก็นิ่งอึ้ง...


ของพวกเรา?” เหว่ยชิงคิดไม่ทันแต่ก็ลุกขึ้นตามแรงดึง


ไป๋หมิงเยวี่ยตอบกลับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนมากกว่าเดิมท่านตกลงแล้วว่าจะนอนกับข้ามิใช่หรือ


อืม” เหว่ยชิงพยักหน้าในใจคิดว่าเขาเคยพูดอย่างนั้น


ท่านหิวหรือไม่” ไป๋หมิงเยวี่ยพูดพลางเช็ดหน้าเช็ดตาให้เหว่ยชิงด้วยผ้าที่เตรียมไว้


อืม” ท้องของเหว่ยชิงประท้วงได้สักพักแล้ว


วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว พวกเราไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ” 


อืม” เหว่ยชิงวิ่งวุ่นมาทั้งวัน เขาอยากอาบน้ำให้สบายตัวสักหน่อยเหมือนกัน


ท่านเหนื่อยมาทั้งวันให้ข้าขัดหลังให้ดีหรือไม่


อืม” 


เมื่อเห็นเหว่ยชิงตอบรับทุกอย่างที่เขาพูด รอยยิ้มที่มุมปากของไป๋หมิงเยวี่ยก็กดลึกขึ้น เขาถามคำถามเสียงนุ่ม พลางดึงเหว่ยชิงให้เดินตาม ทำให้เหว่ยชิงสนใจตนจนหลงลืมแม่นางเฉินและหลานสาวของนางจนหมดสิ้น


“...”


เฉินฮวานิ่งอึ้งมองตามหลังคุณชายเหว่ยที่ตอบรับและเดินตามบุรุษหนุ่มรูปงามไปอย่างว่าง่าย ข่าวลือที่เคยหายไปจากสมองย้อนกลับมาปรากฏอย่างแจ่มชัดอีกครั้ง


พวกเขานอนด้วยกัน


พวกเขาอาบน้ำด้วยกันทั้งยังขัดหลังให้กัน?


พวกเขา...พวกเขา...กัน?


โอ้” เฉินฮวาอุทานด้วยดวงตาเบิกกว้าง นางตระหนักได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนคงลึกซึ้งเกินกว่าศิษย์ร่วมสำนัก ศิษย์คนใหม่ของท่านหมอต้วนดูอย่างไรก็ไม่ใช่ชนชั้นธรรมดา เกรงว่าจะมาที่นี่มิใช่เพื่อศึกษาหาความรู้จากท่านหมอต้วน แต่เพื่อคุณชายเหว่ยเสียมากกว่า

 

คุณชายเหว่ยกำลังหาภรรยาอยู่มิใช่หรือ?


ไม่ได้การแล้ว!” เฉินฮวาโพล่งออกมาก่อนจะพุ่งตัวไปทางประตู หากมีสตรีหลงกลเข้าจะเจ็บช้ำเอาได้ ข่าวนี้ต้องเอาไปประกาศให้ทั่ว!


เฉินฮวากระจายข่าวด้วยความโกรธไปตลอดทาง ผ่านไปไม่นานทั่วทั้งเมืองจนไปถึงเมืองข้าง ๆ ก็มีข่าวลือว่าคนรักลับ ๆ ที่เป็นบุรุษของคุณชายเหว่ยมีตัวตนอยู่จริง...


...............


ละครโรงเล็ก


เฉินฮวา: พวกเขา...กัน?


เหว่ยชิง: ไม่มี! ... อะไร! ไม่มีทั้งนั้น!


ไป๋หมิงเยวี่ย: [เดินเข้ามาลากเหว่ยชิงออกไป]


เหว่ยชิง: จะไปไหน?


ไป๋หมิงเยวี่ย: ไป...กัน


Queenrabbit: จงเติมคำในช่องว่าง ≧◡≦


...............


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 773 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

360 ความคิดเห็น

  1. #354 Lichens on the Tree (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 17:22

    ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ //ปิดหน้า

    #354
    0
  2. #329 ครุ๊งด๊าวด่าว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:10
    เฉินฮวาเทอมัน!5555555555555555555555
    #329
    0
  3. #320 mytty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 18:23

    ไปตากสมุนไพร! สินะ ใช่หรือไม่ พูดสิ พูด! (55555555555555555555ชิงชิงโครงอ๊องเลย)

    #320
    0
  4. #301 omuya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 12:17
    555555
    #301
    0
  5. #275 deljung083 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:55
    ไป....กันนนน
    #275
    0
  6. #251 ~PiToN~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:46
    ไปอาบน้ำด้วยกัน
    #251
    0
  7. #24 yj-yj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:49
    ศิษย์น้องเล็กนายจงใจพูดแน่ๆ นายจงใจ นายจงใจจจจจจจจจ เหว่ยชิงก็ไม่เคยทันใครเขาเลยน้า555555
    #24
    1
    • #24-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 5)
      3 พฤษภาคม 2561 / 15:47
      จงใจไม่จงใจไม่รู้ รู้แต่แม่นางเฉินกระจายข่าวได้รวดเร็วมาก!!
      #24-1
  8. #23 สายฝน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 15:58

    ไป(เก็บของ)กัน>_<


    ศิษย์น้องเล็ก นายวางแผนใช่ไหม ช่ายไหมมมมม

    พูดแบบให้ชวนคิดแบบนี้จะไม่ให้คนอื่นเค้าคิดแบบนั้นได้ยังไง โอย สงสารเหว่ยชิง เกือบจะได้แต่งเมียละ ผิดตรงมีศิษย์น้องเล็กนี้แหละ5555

    #23
    1
    • #23-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 5)
      3 พฤษภาคม 2561 / 15:45
      สำหรับต่าย ศิษย์น้องเล็กทำอะไรก็ไม่ผิด 555+
      #23-1
  9. #22 Poani (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 14:47
    ไปเอา(สมุนไพรตาก)กัน
    #22
    1
    • #22-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 5)
      1 พฤษภาคม 2561 / 17:13
      ทำไมต้องวงเล็บ เอียงหัวครุ่นคิสส
      #22-1