(Yaoi) ผู้ใดเล่าจะรักเจ้าเท่ากับข้า [จบ]

ตอนที่ 3 : ว่าด้วยอาชีพเด็กตากสมุนไพร [1-2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 730 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

ตอนที่ 2

ว่าด้วยอาชีพเด็กตากสมุนไพร [1-2]

 

เมื่อไม่พบเจ้าสาว เหว่ยชิงจำต้องกลับไปบ้านตระกูลเฉาเพื่อแจ้งข่าวเรื่องที่นางหายไป


คาดว่าคุณหนูเฉาคงให้สาวใช้นำถุงผ้าที่มีน้ำหนักใกล้เคียงกับนางไปวางในเกี้ยว ก่อนจะนำไก่ที่ถูกมัดปากมัดขาวางไว้ข้าง ๆ ไม่รู้ว่านางจงใจหรือหาเชือกไม่ทันจึงใช้เชือกเปื่อยยุ่ยขาดง่าย ทำให้ไก่หลุดก่อนเวลาอันควร


ส่วนสาเหตุที่นางนำไก่มาใส่ในเกี้ยวนั้น...


ข้าเพิ่งรับอาเจียวเป็นน้องสาวบุญธรรมของข้า นางเหมาะกับต้วนเจิ้งหานที่สุดแล้ว – เฉาโม่ลี่


พออ่านจดหมายจบ ผู้เฒ่าเฉาก็หันไปมอง อาเจียว’ ในอ้อมกอดของเหว่ยชิงอย่างจนใจ


ใช่! อาเจียวก็คือแม่ไก่ที่อยู่ในเกี้ยวนั่นเอง


คุณหนูเฉาผูกจดหมายเอาไว้กับไก่ ก่อนจะหายตัวไปพร้อมกับสาวใช้ประจำตัวของนาง น่าแปลก ที่ผู้เฒ่าเฉาทำเพียงถอนหายใจก่อนจะยื่นจดหมายให้เขาหนึ่งฉบับเพื่อส่งถึงท่านหมอต้วน


สุดท้ายเขาก็ต้องกลายเป็นเด็กส่งจดหมายแทนที่จะเป็นคนคุ้มกันเกี้ยวเจ้าสาว


คุณหนูเฉาหนีไปแล้ว?”


ต้วนหลี่’ ผู้ที่ได้รับการขนานนามจากชาวบ้านว่าหมอเทวดาเลิกคิ้วขึ้นขณะอ่านข้อความในจดหมายจากบ้านตระกูลเฉา


นางหนีไปก่อนข้าจะเริ่มคุ้มกันเกี้ยวเจ้าสาวเสียอีกเหว่ยชิงพูดพึมพำไม่แม้แต่จะสบตากับท่านหมอต้วน


เขามีลางสังหรณ์ว่าหากสบตาเข้าจะต้องเกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นเป็นแน่


อย่าเห็นว่าคนตรงหน้าเขาเป็นบุรุษวัยกลางคนท่าทางใจดีดูไร้พิษภัยเชียว หากได้พบเจอความร้ายกาจของอีกฝ่ายเช่นเขาแล้วล่ะก็...


เหว่ยชิงกลืนน้ำลายพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ถึงคอจะเคล็ดก็ไม่มีทางยอมหันหน้าตั้งตรงเด็ดขาด!


สี่ปีก่อนปู่ของเขาอาการทรุดหนัก ไม่ว่าหมอท่านไหนก็บอกว่าไร้ความหวัง คนผู้นี้โผล่มาจากไหนไม่ทราบ ต้มยาไม่กี่เทียบ ฝังเข็มไม่กี่ครั้ง ปู่ของเขากลับหายดีเป็นปลิดทิ้ง ทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง


แต่ซาบซึ้งก็ส่วนซาบซึ้ง ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอีกฝ่ายเป็นที่สุด


เหว่ยชิงไม่ชอบต้วนหลี่ย่อมต้องมีสาเหตุ เพื่อตอบแทนที่ช่วยรักษาเหว่ยหาน ต้วนหลี่ไม่ยอมรับสินน้ำใจ แต่ขอให้เหว่ยชิงมาช่วยงานที่เรือนยาบ้างเป็นครั้งคราวแทน


คิดถึงตรงนี้ใบหน้าก็เริ่มเหยเกขึ้นมาทันที


แรกเริ่มเดิมที เหว่ยชิงรู้สึกว่าท่านหมอต้วนมีจิตใจงดงาม จึงคิดจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ แม้เหนื่อยแทบขาดใจก็จะไม่ปริปากบ่นเด็ดขาด


แต่สิ่งที่คิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมักจะแตกต่างกันเสมอ


ถ้าหากงานของเขาเป็นเพียงงานใช้แรงก็แล้วไป แต่หลังจากผ่านคืนวันอันแสนโหดร้ายยามต้องท่องจำหน้าตาสมุนไพรหลายร้อยชนิดรวมไปถึงวิธีแปรรูป วิธีดูแลรักษาและวิธีใช้ ต้องตรากตรำอยู่ท่ามกลางกองใบไม้รากไม้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างยันฟ้ามืด เขาต้องทำเช่นนี้มาตลอดสี่ปี หนึ่งปีไม่ต่ำกว่าสามครั้ง แต่ละครั้งไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน...เอาเป็นว่าตลอดสี่ปีเขาต้องขลุกอยู่ที่นี่มากกว่าบ้านของตัวเองเสียอีก


สุดท้ายความรู้สึกซาบซึ้งพลันแปรเปลี่ยนเป็นไม่ชอบในที่สุด


ยิ่งพอรู้เหตุผลว่าเหตุใดท่านหมอต้วนถึงขอให้เขาช่วยงานแทนที่จะรับของตอบแทนก็ยิ่งไม่ชอบอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีกเท่าตัว


ทรัพย์สินเงินทองข้าหาได้ แต่เด็กตากสมุนไพรที่ดีอย่างคุณชายเหว่ย ทั้งชีวิตไม่แน่ว่าจะหาได้


เขาเป็นถึงลูกหลานตระกูลเหว่ย ตระกูลของอดีตแม่ทัพพิชิตแผ่นดิน จะให้ช่วยงานก็แล้วไป เหตุใดต้องเรียกว่าเด็กตากสมุนไพรด้วย!


สายตาชอบอกชอบใจยามที่ต้วนหลี่พูดพลางไล่ให้เขาวิ่งว่อนไปทั่วยังติดตรึงอยู่ในหัว ยิ่งคิดเขาก็รู้สึกเหมือนในจมูกมีกลิ่นเขียวของต้นไม้ใบหญ้าสายหนึ่งอัดแน่นอยู่ จึงเผลอหันไปสบตากับอีกฝ่ายโดยไม่ทันได้ตั้งตัว


เฮือก!


เหว่ยชิงสูดหายใจลึกเมื่อเห็นสายตาเหมือนยามบังคับให้เขาเรียนรู้การจับชีพจรและองค์ประกอบของร่างกายมนุษย์ ขนคอพลันตั้งชัน ลางสังหรณ์กรีดร้องให้รีบหาทางปลีกตัวจากอีกฝ่าย


และในขณะที่เขากำลังคิดหาคำลาพลางก้าวถอยหลังอยู่นั่นเอง...


ในเมื่อนางไม่อยากแต่งก็ปล่อยนางไปเถอะ


หืม?” เขาไม่เอาความหรือ?


เห็นเหว่ยชิงเอียงคอท่าทางงุนงง ท่านหมอต้วนจึงอธิบายต่อ เจิ้งหานเองก็ยังไม่พร้อมจะรับผิดชอบใคร บางทีล้มเลิกงานแต่งคงจะดีกับทั้งสองฝ่ายมากกว่า


เมื่อได้ยินท่านหมอต้วนเอ่ยถึงบุตรชาย เหว่ยชิงพลันกระจ่างว่าเหตุใดจึงรู้สึกแปลก ๆ


ถ้าหากเขาทำเรื่องผิดพลาด ต้วนเจิ้งหานจะต้องวิ่งออกมาเยาะเย้ยเป็นคนแรก แต่เขายืนหลบตาท่านหมอต้วนจนคอแทบเคล็ด อีกฝ่ายยังไม่โผล่หน้าออกมาให้เขาเห็น แสดงว่า...


เจ้าผีพนันนั่นคงหนีไปแล้วล่ะสิ!


ถึงเขาจะส่งตัวคุณหนูเฉาได้สำเร็จ งานแต่งก็ยังคงไม่ได้จัดเพราะไม่มีเจ้าบ่าวอยู่ดี สุดท้ายเรื่องนี้จะอย่างไรก็ไม่ใช่ความผิดของเขา


ขอบคุณท่านหมอต้วนที่ไม่เอาความเหว่ยชิงประสานมือคำนับต้วนหลี่ ริมฝีปากแย้มยิ้มอย่างออกนอกหน้า ในใจยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แต่ทว่า...


แม้ข้าจะไม่เอาความ แต่ความผิดของคุณชายเหว่ยที่ไม่ดูแลเจ้าสาวให้ดีข้าไม่อาจมองข้ามไปได้


“...”


เมื่อครู่ใช่เขาหูฝาดไปหรือไม่?


จะอย่างไรคุณชายเหว่ยก็ต้องมาช่วยงานที่เรือนยาของข้าอยู่แล้ว เอาเป็นว่า...” ท่านหมอต้วนหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มชวนให้รู้สึกขนลุกคงต้องรบกวนให้คุณชายเหว่ยทำงานชดใช้ความผิด เข้ามาเป็นเด็กตากสมุนไพรล่วงหน้าสักเดือนสองเดือนก็แล้วกัน


รอยยิ้มที่ค้างอยู่มุมปากของเหว่ยชิงกระตุกจนไม่อาจเรียกว่ารอยยิ้มได้อีก ล่วงหน้าสองเดือน! เดือนที่แล้วเขาเพิ่งมาเองไม่ใช่หรือ หากเขาต้องมาเร็วกว่ากำหนดอย่างที่ตาลุงนี่พูด ปีนี้เขาก็ต้องเป็นเด็กตากสมุนไพรแทบทั้งปีเลยน่ะสิ!


ท่านหมอต้วนล้อเล่นแล้ว ข้าต้องกลับไปทำงาน เอาไว้...


ต้วนหลี่ไม่รอให้เหว่ยชิงพูดจบก็คีบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อ ก่อนจะส่งให้เขาด้วยท่าทางที่เหนือกว่า


เพิ่มเวลาให้สองเดือน


ตาลุงนี่รู้อนาคตจึงส่งจดหมายไปหาปู่ของเขาเชียวรึ!


ในกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือของผู้เฒ่าเหว่ยเขียนเป็นประโยคสั้น ๆ เอาไว้ ทำให้เหว่ยชิงไร้ทางหนี เขามองต้วนหลี่ด้วยความระทมขมขื่น สองมือสั่นเทาอยากจะขยำกระดาษในมือยัดเข้าปากแล้วกลืนเพื่อทำลายหลักฐานซะ แต่พอนึกได้ว่าคนตรงหน้าเป็นหมอ วิธีทำให้เขาสำรอกของที่กลืนลงไปออกมาเกรงว่าจะน่ากลัวยิ่งกว่ายามถูกท่านปู่ทุบตีเสียอีก จึงพยักหน้ารับอย่างอับจนหนทาง


ท่านหมอต้วนยกยิ้มพึงพอใจ


เมื่อวันก่อนข้าแวะไปตรวจอาการของผู้เฒ่าเหว่ยจึงรู้ว่าคุณชายเหว่ยเป็นคนคุ้มกันเกี้ยวเจ้าสาว ไหน ๆ ก็แวะมาแล้ว สู้อยู่ช่วยงานที่นี่เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเดินทางไกลให้เหนื่อยหลายรอบ” 


เดินทางไกลอันใดกัน บ้านข้าอยู่แค่เมืองข้าง ๆ ขี่ม้าไม่นานก็ถึงแล้ว ไม่เหนื่อยสักนิด!


หยี่ซวน หาห้องพักให้คุณชายเหว่ยด้วย ให้เขาไปพักข้างนอกคงไม่สะดวก” 


ต้วนหลี่ไม่สนใจท่าทางโต้เถียงในใจของเหว่ยชิง เขาหันไปสั่งการคนที่ยืนอยู่ด้านหลังให้จัดการต่อ ก่อนจะเดินจากไปทางห้องปรุงยาท่าทางอารมณ์ดี


เซี่ยหยี่ซวน’ ลูกศิษย์คนโตของต้วนหลี่เดินเข้ามาหาเหว่ยชิงด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้เจอกันตั้งนานเจ้าดูดีขึ้นจนข้าแทบจำไม่ได้” เขาพูดพลางลูบแขนของเหว่ยชิงไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นขึ้นเยอะเลยนะ


“!!!” 


สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เหว่ยชิงรีบกระโดดถอยหลังทันที


เหมือนจะไวขึ้นด้วย” เซี่ยหยี่ซวนพึมพำพลางกำและแบมือทั้งสองข้างซ้ำไปซ้ำมา วรยุทธก้าวหน้าอีกแล้ว


ท่านพูดเกินไปแล้ว พวกเราเพิ่งเจอกันเมื่อเดือนก่อน จะเป็นอย่างที่ท่านว่าได้อย่างไร


แต่ข้ารู้สึกได้


สายตาของเซี่ยหยี่ซวนทำให้เหว่ยชิงขนลุกซู่ แม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะงดงามเย้ายวนใจ แต่สายตาประเมินเหมือนอยากชำแหละร่างกายของเขาเช่นนั้นจะอย่างไรก็ไม่น่าเข้าใกล้


เหว่ยชิงไม่อยากอยู่กับเซี่ยหยี่ซวนนานเกินไปจึงเบี่ยงตัวเดินนำไปทางเรือนพักสำหรับศิษย์ของท่านหมอต้วนอย่างคุ้นเคย เขามาที่นี่กี่ครั้งก็ได้พักห้องเดิมทุกครั้ง ย่อมต้องจำทางได้...


แล้วเหตุใดอีกฝ่ายยังตามมาอีกเล่า!


ยิ่งโดนตามติดมากเท่าไหร่ สองเท้าก็ยิ่งก้าวเร็วขึ้นเท่านั้น แต่ยังไม่ทันไปถึงปลายทางสายตากลับถูกสะกดเอาไว้เสียก่อน


บุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนตากสมุนไพรอยู่ตรงลานกว้าง แม้รอบด้านจะเต็มไปด้วยกระจาดและสมุนไพรแห้ง แม้แสงแดดจะส่องอยู่กลางหัว แม้กลิ่นเขียวชวนวิงเวียนจะอบอวลอยู่เต็มไปหมด แต่ของเหล่านี้กลับไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาน่าหลงใหลและรอยยิ้มละมุนละไมดูสุภาพอ่อนโยนของเขาได้เลย


นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกเช่นนี้...


เหว่ยชิงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาบุรุษผู้นั้นด้วยจิตใจเลื่อนลอย


ในที่สุดคนที่ตากสมุนไพรอยู่ก็รู้สึกตัวจึงหันมามองเหว่ยชิงอย่างช้า ๆ 


เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ ดวงตาทั้งสองข้างของเหว่ยชิงก็เบิกกว้าง


จ...เจ้า!


เหตุใดถึงเป็นเขาไปได้!



******************************


Talk



ทุกคนน่าจะทายออกเนอะว่าบุรุษปริศนาคือใคร หุหุหุ 


ติกตามข่าวสารและพูดคุยกับต่ายได้ที่แฟนเพจด้านล่างนี้เลยค่ะ


Fanpage: https://www.facebook.com/queenrabbit.writer/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 730 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

360 ความคิดเห็น

  1. #353 Lichens on the Tree (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 17:10

    งุ้ย ใช่สิน้าาา คนที่รอ คนที่คะนึงหาอ่ะ

    #353
    0
  2. #318 mytty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 18:09

    ใคร?! เด็กตากสมุนไพร ขำ55555555

    #318
    0
  3. #312 -134340 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:39
    พระเอกมาตากสมุนไพรทำไมล่ะนั่น.. เอ๊ะะ...
    #312
    0
  4. #273 deljung083 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:42
    เจอกันจนได้ดดดด
    #273
    0
  5. #249 ~PiToN~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:38
    พระเอกหรอๆๆ
    #249
    0
  6. #244 priew_inlove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:31
    โธ่~~~คนตากสมุนไพร
    #244
    0
  7. #212 Lukiris Tink (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:34

    ตลกดีค่ะ สนุกมาาก
    #212
    0
  8. #30 ZeHn GungnanG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 05:27
    เหว่ยชิงคนอ๊อง เรื่องนี้ตลกอ่ะ ชอบบบบบ
    #30
    0
  9. #18 dmadly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 00:10
    คำผิด ประเมิน, อบอวล
    #18
    1
    • #18-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 3)
      27 เมษายน 2561 / 12:17
      แก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยค่าา
      #18-1
  10. #13 Love Drrr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 01:14
    พระเอกออกโรงแล้ววว แอบสงสารเหว่ยชิงจัง น้องเป็นคนซื่อ น้องตามไม่ทันน
    #13
    1
    • #13-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 3)
      26 เมษายน 2561 / 16:35
      ในอนาคตอาจจะหมั่นไส้แทนก็เป็นได้ หุหุหุหุ
      #13-1
  11. #12 yj-yj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 11:59
    สงสารเหว่ยชิงจังค่ะ55555555 นางอ๊องจริงๆนะคะเนี่ย เหมือนถูกทุกคนรวมหัวแกล้งยังไงไม่รู้ค่ะ
    #12
    1
    • #12-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 3)
      26 เมษายน 2561 / 16:34
      นางอ๊องจริงจังเลยค่ะ ขอพลังความอ๊องจงสถิตอยู่กับนางง ฮี่ๆๆๆ
      #12-1
  12. #10 สายฝน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 11:50

    ทุกๆคนเหมือนแอบวางแผนกันหรือเปล่านี้ >_<

    หรือเป็นความโชคร้ายของนายเอง 555


    แต่ขำละครโรงเล็ก ตรงเจ้าหล่อมาก เหว่ยชิงนายกำลังโดนล่อลวงงงง

    #10
    1
    • #10-1 Queenrabbit(จากตอนที่ 3)
      26 เมษายน 2561 / 16:33
      ถึงจะโดนล่อลวงก็ยอมมม อรั๊ยยย >////<
      #10-1