(Yaoi) ผู้ใดเล่าจะรักเจ้าเท่ากับข้า [จบ]

ตอนที่ 16 : คนสำคัญ [2-2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 387 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

บทที่ 


คนสำคัญ [2-2]


วันต่อมา เหว่ยชิงออกเดินทางไปส่งของหมั้นที่จวนแม่ทัพจ้าวด้วยจิตใจที่หดหู่


แม้เมื่อวานไป๋หมิงเยวี่ยจะส่งคนมาบอกว่าโดนฝ่าบาทเรียกตัวเข้าเฝ้าอย่างกะทันหันจึงแวะมากินมื้อเย็นด้วยกันไม่ได้ แต่เรื่องนี้ก็เป็นการตอกย้ำอย่างดีว่าสถานะของพวกเขาทั้งสองคนแตกต่างกันเพียงใด


ถึงปู่ของเขาเคยเป็นถึงแม่ทัพพิชิตแผ่นดิน แต่ตัวเขาไม่ใช่ท่านปู่ หากต้องทำลายสิ่งที่ปู่สั่งสมมาตลอดชีวิตเพื่อความรักของเขา เขาก็คงเป็นหลานอกตัญญูแล้ว


ดังนั้นเลิกคิดและจัดการเรื่องหมั้นหมายให้จบ ๆ ไปก่อนก็แล้วกัน


เมื่อวานเหว่ยชิงได้ส่งจดหมายไปบอกแม่ทัพจ้าวล่วงหน้าแล้วว่าจะเข้าไปเยี่ยมเยียน วันนี้เขาและเหว่ยถิงจึงออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า แต่คาดไม่ถึงว่าพอไปถึงจุดหมาย เท้ายังไม่ทันก้าวผ่านประตูจวน กลับมีพ่อบ้านออกมาห้ามพวกเขาเอาไว้ไม่ให้เข้าไปเสียก่อน


ต้องขออภัยคุณชายเหว่ยด้วย ท่านแม่ทัพโดนเรียกตัวเข้าวังตั้งแต่เช้ามืดแล้วขอรับ” พ่อบ้านซูพูดน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจด้วยท่าทางนอบน้อมเกินจริงช่วงนี้ท่านแม่ทัพค่อนข้างยุ่งอาจจะหาเวลามาต้อนรับพวกท่านไม่ได้คงต้องรบกวนให้พวกท่านกลับไปก่อนขอรับ


ได้ยินเช่นนั้นเหว่ยชิงก็พยักหน้ารับก่อนจะหันหลังกลับอย่างว่าง่าย แต่หมุนตัวได้เพียงครึ่งเดียวก็โดนเหว่ยถิงดึงรั้งไว้เสียก่อน


จ้าวฮูหยินกับจ้าวหรานเล่า พวกนางไม่อยู่หรือ” เหว่ยถิงถามเสียงเรียบ 


พ่อบ้านซูไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามถึงฮูหยินใหญ่จึงสะดุ้งตกใจหลุดสีหน้าลุกลี้ลุกลนออกมา


หว่ยถิงหรี่ตามองพ่อบ้านพยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้ด้วยท่าทางเรียบนิ่ง แม่ทัพจ้าวตอบรับจดหมายของพวกนางแล้ว หากเขาไม่อยู่ย่อมต้องให้คนไปส่งข่าว เว้นเสียแต่ว่าเขายกเรื่องนี้ให้จ้าวฮูหยินเป็นคนจัดการจึงไม่ได้แจ้งพวกเขาว่าไม่ต้องเดินทางมาให้เสียเวลา


คือว่า เรื่องนั้น…”


พ่อบ้านซูค้อมตัวให้ต่ำกว่าเดิมเหงื่อเย็นเริ่มไหลซึมออกมาตามไรผมเพราะความเครียด เมื่อเช้า ท่านแม่ทัพมอบหมายเรื่องการต้อนรับคนจากตระกูลเหว่ยให้ฮูหยินใหญ่จัดการจริง ๆ แต่ฮูหยินและคุณหนูต่างไม่พอใจการหมั้นหมายที่ท่านแม่ทัพตกลงเอาเอง จึงไม่ยอมออกมาต้อนรับกลุ่มคนตรงหน้า


ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ไม่สบายจึงไม่สะดวกรับแขก เรื่องของคุณชายเหว่ยคงต้องรอท่านแม่ทัพเป็นคนจัดการด้วยตัวเองแล้วขอรับ” พ่อบ้านซูตอบเสียงเริ่มสั่น


กลับกันก่อนเถิด วันหลังพวกเราค่อยมากันใหม่เหว่ยชิงรู้สึกถึงอารมณ์ขุ่นมัวและไอสังหารบางเบาแผ่ออกมาจากลูกพี่ลูกน้องของตัวเองก็รีบยกยิ้มชักชวนนางออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้


ตอนแรกเขาก็ตงิดใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมจ้าวหรานถึงยอมแต่งงานกับเขา แต่จากเหตุการณ์ตรงหน้า เกรงว่าแม่ทัพจ้าวจะยอมรับปากท่านปู่เพราะความเกรงใจกระมัง


เหว่ยชิงเห็นเหว่ยถิงหมุนตัวกลับขึ้นรถม้าก็รีบบอกลาก่อนจะตามนางขึ้นไป เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเหม่อมองออกนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าบูดบึ้งเขาก็ดึงมือนางมานวดเบา ๆ อย่างเอาอกเอาใจ


เอาน่า ข้ารู้ดีว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ถ้าจ้าวหรานไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง เอาไว้ค่อยกลับไปคุยกับท่านปู่ให้ยกเลิกเรื่องหมั้นหมายกับแม่ทัพจ้าวก็แล้วกัน


เหว่ยชิงพูดเสียงนุ่มทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังร่ำไห้เมื่อนึกถึงใบหน้าถมึงทึงและหัตถ์มรณะของท่านปู่


ได้ยินเช่นนั้นเหว่ยถิงก็หันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น แม้จะยังมีความไม่พอใจฉายชัดอยู่บนใบหน้า แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนตอนก่อนขึ้นรถม้าแล้ว


เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าทำอย่างไรข้าถึงจะอารมณ์ดีนางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด


แน่นอนว่าเหว่ยชิงต้องพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ก่อนจะสั่งรถม้าตรงไปยังย่านการค้าที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวงทันที

 





ตามที่เหว่ยถิงเคยบอกเอาไว้ สิ่งที่จะทำให้สตรีอารมณ์ดีได้นั้นมีสามอย่าง


อย่างแรก พาไปกินของอร่อย


เหว่ยชิงพาเหว่ยถิงไปกินเกี๊ยวน้ำเจ้าดัง เกี๊ยวขนาดพอดีคำอยู่ในน้ำซุปกระดูกรสชาติอร่อยล้ำจนพวกเขายกซดไม่เหลือสักหยด หลังกินหมดกันคนละสองชามอารมณ์ขุ่นมัวของเหว่ยถิงก็เบาบางลงไปมาก เขาจึงเร่งรีบพานางไปทำอย่างที่สองต่อเพื่อไม่ให้อารมณ์ขุ่นมัวกลับมาอีก


อย่างที่สอง จ่ายเงินซื้อของอย่างไร้เหตุผล


โชคดีที่วันนี้เหว่ยชิงพกเงินติดตัวมาเยอะพอสมควร เขาพาเหว่ยถิงเดินเลือกซื้อทุกอย่างตั้งแต่เครื่องประดับ เสื้อผ้า จนไปถึงเครื่องเรือนที่หน้าตาไม่เข้ากันสักชิ้น พวกเขาต่อราคาจนแม่ค้าหน้าซีด อะไรที่สะดุดสายตาก็พากันตรงปรี่เข้าไปจับจ่ายใช้เงินอย่างสนุกสนาน เอาเป็นว่าเงินที่ถูกผลาญไปในวันนี้ เหว่ยชิงต้องใช้เวลาเก็บนานถึงครึ่งปีเลยทีเดียว


แต่อย่างที่สามกลับเป็นปัญหาที่เหว่ยชิงคิดไม่ตก


เฮ้อ...” 


เหว่ยชิงถอนหายใจยาวด้วยใบหน้ากังวล เพราะสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำให้เหว่ยถิงได้ อันที่จริงไม่เคยมีใครทำได้นอกจากพี่มู่ สามีของนางที่สละชีวิตในสนามรบเมื่อเจ็ดปีก่อน เพราะสิ่งที่ทำให้สตรีอารมณ์ดีได้อย่างที่สามคือ อ้อมกอดของคนรัก


เรื่องนี้คงต้องรอคู่ชีวิตของเหว่ยถิงปรากฏตัวก่อน เพราะถึงแม้ว่านางจะยังคิดถึงพี่มู่อยู่ แต่คนที่เสนอตัวดูแลนางและเด็ก ๆ นั้นมีไม่น้อย ซึ่งนางก็เริ่มคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน


ถ้าได้เจอคนอย่างพี่มู่ก็คงดีเหว่ยชิงบ่นพึมพำระหว่างรอเหว่ยถิงอยู่หน้าร้านขายผ้า แต่อยู่ ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งพุ่งตัวเข้ามาราวกับต้องการหาเรื่องด้วยใบหน้าถมึงทึง


เหว่ยชิงมีวรยุทธสูงส่ง คนพุ่งมาแบบสะเปะสะปะเช่นนี้แค่เอียงตัวเล็กน้อยก็สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ต้องแลกด้วยการปล่อยให้อีกฝ่ายล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น


เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่!เหว่ยชิงพูดเสียงสูงมือสองข้างแสร้งยกขึ้นมาลูบอกปลอบขวัญตัวเองเหมือนตกใจที่โดนโจมตี


คนที่กำลังยันตัวขึ้นมาด้วยสภาพอเนจอนาถไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือต้วนเจิ้งหาน บุตรชายสุดที่รักของท่านหมอต้วนที่หนีออกจากบ้านเพราะไม่ต้องการโดนจับแต่งงานนั่นเอง!


จะว่าไปโลกนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือหลาย ท่านหมอต้วนมีภาพลักษณ์สูงส่ง องค์ประกอบทุกส่วนบนใบหน้าแสดงถึงความอบอุ่นอ่อนโยน แต่ต้วนเจิ้งหานกลับไม่ได้รับองค์ประกอบเหล่านั้นมาจากบิดาแม้เพียงเสี้ยวเดียว


ต้วนเจิ้งหานมีใบหน้าคมเข้มดุดัน คิ้วพาดเฉียงประกอบกับรอยแผลเป็นตรงปลายคิ้ว ทุกอย่างทำให้เขาดูเหมือนนักเลงที่ชอบใช้กำลังข่มเหงผู้คน แต่น่าขำที่คนผู้นี้กลับมีนิสัยแตกต่างจากหน้าตาไปไกลลิบ เพราะเขาไม่มีวรยุทธ์และมีทักษะการต่อสู้ห่วยเสียยิ่งกว่าห่วย หากมีเหตุคับขันให้ต้องใช้กำลัง กลยุทธ์เดียวที่เขามีคือเอาหน้าตาข่มคู่ต่อสู้ก่อนจะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน


เพียงเท่านั้นยังไม่พอ เขายังมีเรื่องน่าอายแอบซ่อนเอาไว้ไม่กล้าให้ผู้อื่นรับรู้ แต่น่าเสียดายที่ทุกคนในตระกูลเหว่ยทราบเรื่องนี้ดีทำเอาเขาไม่กล้าสู้หน้าใครไปเกือบเดือน เพราะเรื่องที่ เขากลัวเลือดทั้ง ๆ ที่เป็นบุตรชายหมอเทวดาต้วนนั้นน่าอายมากจริง ๆ


เหว่ยชิงเห็นคนตรงหน้าก็คิดถึงลูกพี่ลูกน้องของเขาขึ้นมาทันที ต้วนเจิ้งหานช่างโผล่มาได้ประจวบเหมาะนัก เพราะยามนี้อาถิงกำลังต้องการอะไรมาปลอบใจอยู่พอดี


ใช่! ต้วนเจิ้งหานแอบชอบอาถิง!


พอนึกถึงเรื่องนี้เหว่ยชิงก็ถึงกับคิ้วกระตุก ตอนที่เขาหมั้นหมายกับเฉาโม่ลี่เขายังเห็นต้วนเจิ้งหานชอบติดตามท่านหมอต้วนมาแอบมองอาถิงตั้งหลายครั้ง เรื่องนี้อาถิงรับรู้ดี มีแต่เจ้าโง่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่แหละที่คิดว่าตัวเองเก็บอาการเก่งจนผู้อื่นมองไม่ออก


แม้จะไม่ค่อยเข้าใจถึงต้นเหตุของการแต่งงานที่ทำให้อีกฝ่ายต้องลี้ภัยมาถึงเมืองหลวง แต่ในเมื่ออาถิงยังหา อ้อมกอดของคนรักไม่ได้ ก็เปลี่ยนเป็น กลั่นแกล้งคนต้องการความรักแทนไปก่อนก็แล้วกัน


มาไกลถึงเพียงนี้หนีอะไรมาหรือ?”เหว่ยชิงหาเรื่องรั้งอีกฝ่ายให้อยู่รออาถิงออกมาจากร้านผ้า


เจ้าก็รู้ว่าข้าหนีอะไรมา! ข้ามีคนที่รักอยู่แล้ว เหตุใดต้องยอมแต่งกับสตรีนิสัยแย่อย่างเฉาโม่ลี่ด้วยต้วนเจิ้งหานชี้หน้าเหว่ยชิงด้วยความโมโห แต่พอรู้ตัวว่าหลุดปากถึงนางในดวงใจก็รีบเปลี่ยนเรื่อง เจ้านั่นแหละทำไมถึงโผล่มาเมืองหลวง


ข้า...” เหว่ยชิงพูดได้แค่นนั้นก็หยุดไป เขาไม่กล้าพูดว่าตัวเองเดินทางมาถึงเมืองหลวงเพื่อส่งของหมั้นให้กับสตรีที่ไม่อยากหมั้นกับเขาให้อับอายขายหน้า แต่ดูเหมือนท่าทางของเขาจะทำให้คนตรงหน้าเข้าใจผิด เพราะอีกฝ่ายเบิกตากว้างก่อนจะตะโกนก้องด้วยคำพูดที่เขาไม่เข้าใจ


บัดซบ! เขาแค่ไปรักษาตัวอยู่ที่นั่นได้ไม่นาน เจ้าถึงกับยอมตามเขากลับมาเมืองหลวงเชียวรึ!


ต้วนเจิ้งหานคิดไปไกลจนกู่ไม่กลับจึงเริ่มสั่งสอนว่าที่น้องภรรยาด้วยท่าทางดุดันถึงเป็นบุรุษก็ต้องรู้จักเล่นตัวบ้าง ตามมาง่าย ๆ เช่นนี้อาถิงกับเด็ก ๆ จะว่าอย่างไร


พอโดนมองมาเหมือนตัวเองเป็นคนใจง่าย เหว่ยชิงก็ได้แต่งุนงง รักษาตัวใครไปรักษาตัว


ก็จวิ้นอ...อาถิง!!” ต้วนเจิ้งหานยังไม่ทันพูดจบก็ต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจ เพราะอยู่ ๆ เหว่ยถิงก็โผล่มาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


ข้าก็คิดอยู่เหมือนกันว่าเจ้าหนีไปอยู่ที่ใด ที่แท้ก็หนีมาอยู่เมืองหลวงนี่เอง” เหว่ยถิงยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มขึ้นสี


พอโดนจ้องมากเข้าต้วนเจิ้งหานก็ได้แต่หันซ้ายหันขวาพยายามหลบสายตาทำอะไรไม่ถูก จะไม่ให้เขาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า ก็ก่อนที่เขาจะรู้ว่าตัวเองต้องแต่งงานกับเฉาโม่ลี่เขาเพิ่งสารภาพรักกับนางและโดนปฏิเสธมา จนถึงตอนนี้เขายังทำใจไม่ได้เลย!


ข้ามีธุระ! ขอตัว!” พอเห็นใบหน้าคนงามที่เฝ้าฝันหาอยู่ทุกคืนวัน นัยน์ตาของต้วนเจิ้งหานพลันแดงก่ำ รีบหันหลังกลับวิ่งหางจุกตูดทิ้งมาดนักเลงก่อนหน้านี้ไปจนหมด


เหตุใดเขาถึงหนีไปเช่นนั้นกันเล่าเหว่ยชิงไม่รู้ว่าเหว่ยถิงเพิ่งทำร้ายจิตใจของต้วนเจิ้งหานจึงถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ


ทุกทีต้องหลบตาด้วยท่าทางเขินอายจนน่าขนลุกมิใช่หรือ?


แต่เมื่อไม่ได้คำตอบจึงเปลี่ยนไปถามเรื่องที่ค้างคาใจออกมาแทนเจ้านั่นก็ไม่ได้แย่ ไม่คิดจะเก็บไว้พิจารณาบ้างหรือ


แม้จะไม่ชอบต้วนเจิ้งหาน แต่พอเห็นท่าทางของเหว่ยถิงและเด็ก ๆ ยามอยู่กับอีกฝ่ายแล้วเขาก็รู้สึกว่ามันเข้าที เพราะถ้าต้วนเจิ้งหานได้แต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขาจริง อีกฝ่ายคงกลายเป็นคนที่อยู่จุดต่ำสุดของบ้าน โดนภรรยาและบุตรคอยเอารัดเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลา


คนที่ยอมให้เด็ก ๆ รังแกเช่นนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก!


เหว่ยชิงไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่ยอมให้เด็ก ๆ รังแกนั้นยังมีอีกคนหนึ่งซึ่งก็คือตัวเขาเอง


ข้าเป็นแม่ม่าย ไม่เหมาะกับเขาหรอก” เหว่ยถิงตอบด้วยรอยยิ้มเศร้า


พอเห็นสีหน้าเหว่ยถิง เหว่ยชิงก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เขาเข้าใจดีว่านางรู้สึกอย่างไร การแต่งงานไม่ได้เกี่ยวข้องแค่ความรัก แต่ต้องมองไปถึงความเหมาะสมและความรู้สึกของผู้อื่นด้วย ซึ่งเขาก็ประสบปัญหาเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน


ช่างเถิด เรื่องพวกนี้ปล่อยให้เป็นลิขิตสวรรค์เสียดีกว่า” เหว่ยชิงพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง


ในเมื่อชีวิตมันเศร้านักก็ต้องหาวิธีสลัดมันทิ้ง! คิดได้เช่นนั้นจึงชวนเหว่ยถิงไปเดินเที่ยวซื้อของอีกรอบ ตั๋วเงินเป็นปึกถูกใช้ไปเหมือนเศษกระดาษ กว่าพวกเขาจะพอใจขอบฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีส้มแสดงให้เห็นว่าอีกไม่นานตะวันจะลับขอบฟ้าราตรีกำลังจะมาเยือน


ผู้คนบอกว่าสตรีมักจะขาดสติยามเดินเที่ยวซื้อของ แต่วันนี้เหว่ยชิงได้พิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วว่าไม่ใช่แค่สตรีเท่านั้นที่ขาดสติ


ข้าว่า...พวกเราทำเกินไปหรือไม่เหว่ยชิงมองรถม้าเต็มไปด้วยข้าวของที่พวกเขาซื้อมาอย่างหน้ามืดตามัวจนไม่มีที่ว่างให้นั่งด้วยความหนักใจ


อืม” เหว่ยถิงอารมณ์ดีจนไม่รู้จะดีอย่างไรแล้วโคลงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายท่านปู่ไม่รู้เรื่อง ไม่เป็นไรหรอก


สุดท้ายพวกเขาก็ต้องเช่ารถม้าอีกคันเพื่อเดินทางกลับคฤหาสน์ตระกูลเหว่ย ข้าวของที่ซื้อในวันนี้ทำให้เหว่ยชิงเริ่มคิดหนักเพราะเงินที่ใช้ไปนั้นไม่น้อยเลยจริง ๆ


ต่อไปเขาคงต้องคิดหาวิธีอื่นมาทดแทนการ จ่ายเงินซื้อของโดยไร้เหตุผลเสียแล้ว 


คิดถึงตรงนี้ก็อดนึกขึ้นมาไม่ได้ว่าหากเปลี่ยนเป็นไป๋หมิงเยวี่ยเล่า เขาจะใช้วิธีใดกับอีกฝ่ายดี


******************************

 

ละครสั้น(มากๆ)


ในเมื่อไม่มีใครให้เปย์ก็เปย์ให้ตัวเองสิ!! [เหว่ยชิงได้กล่าวไว้]


ถ้ายอมแต่งเมื่อไหร่ข้าจะเปย์ให้ท่านเอง[หมิงเยวี่ยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม]


ชิส์!![คนเขียนมองตั๋วเงินที่หมิงเยวี่ยโบกเล่นด้วยความอิจฉา]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 387 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

360 ความคิดเห็น

  1. #340 ครุ๊งด๊าวด่าว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 22:24
    พระเอกค่าตัวแพง
    #340
    0
  2. #233 chira10127 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:01
    เราชอบ55555
    #233
    0
  3. วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 18:43
    หมิงเยวี่ยเข้าวังเพื่อคุยเรื่องเหว่ยชิงแน่ๆ
    #75
    0