OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 4 : Jihan: The Final Showtime

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 พ.ย. 60




Image result for old cinema tumblr


ภาษา : ไม่หยาบคายจ้า
ธีม : ชิล fluff movielover!jisoo sassy!jeonghan 
คู่หลัก : จีฮัน
คู่รอง : - 

-------


โรงภาพยนตร์เก่าซอย 47/1 เป็นบ้านหลังที่สองของฮงจีซู และเป็นเตียงหลังที่สองของยุนจองฮัน

          ฮงจีซูรักภาพยนตร์เป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะเรื่องเก่าและเรื่องนอกกระแสที่หาดูยาก โรงภาพยนตร์เก่าที่ฉายภาพยนตร์สวนกระแสแห่งนี้จึงเป็นสถานที่โปรดของเขา นอกจากหลบอยู่ในมุมที่คนไม่ค่อยมองเห็นแล้ว ยังให้บรรยากาศราวกับได้ดูหนังในยุคบุกเบิกภาพยนตร์ กลิ่นอายความเก่าแก่ทำให้ปอดเขาชุ่มชื้น ตั๋วภาพยนตร์เป็นกระดาษ ทางเข้าปูพรมธรรมดา ไม่มีความโออ่าหรูหราเหมือนโรงอื่นๆ  โรงนี้สร้างมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีแล้ว
          ส่วนยุนจองฮัน เขารักโรงภาพยนตร์แห่งนี้ด้วยเหตุผลที่ต่างไปนิดหน่อย ข้อแรก ที่นี่เงียบและไม่พลุกพล่านเหมือนโรงภาพยนตร์ในห้างสรรพสินค้าใหญ่ ข้อที่สอง ไม่แพง ไม่ลำบากกระเป๋าตัง และข้อสาม ที่นี่ฉายภาพยนตร์แค่หนึ่งเรื่องต่อครั้งเท่านั้น คนขี้เกียจแถมไม่ใส่ใจเรื่องหนังแบบเขาเลยไม่ต้องลำบากใจเลือกเอง 
แต่คนที่ไม่ใส่ใจจะมาดูหนัง ไม่แม้แต่จะเลือกหนังที่ตัวเองจะดู จะลากสังขารตัวเองมาโรงหนังทำไม

คำตอบคือมานอน
เขามานอน

เบาะนุ่มที่ปรับให้เอนตัวลงได้สบายๆ แอร์เย็นฉ่ำ ยุนจองฮันเข้ามานอนที่นี่ไม่ต่ำกว่าสัปดาห์ละครั้ง พฤติกรรมการใช้โรงภาพยนตร์ประเภทที่ว่า ถ้าคนที่ดูภาพยนตร์ด้วยอุดมการณ์อีกคนล่วงรู้ ต้องอกแตกตาย

ด้วยเงื่อนไขการดูที่ยิ่งคนน้อยยิ่งดี แน่นอนว่ารอบภาพยนตร์ที่ทั้งสองมักเลือกจึงเป็นรอบสุดท้ายของวัน

     ครั้งแรกที่จีซูเจอจองฮัน เขานั่งห่างออกไปสามเก้าอี้ ตั้งแต่ครึ่งเรื่องที่บังเอิญเห็นร่างคนแปลกหน้านั่งเอาหัวพิงเก้าอี้อีกฝั่งนิ่ง จนหนังตัดจบขึ้นเครดิต เขากำลังเดินออกจากโรงแล้วเขาก็ยังเห็นคนแปลกหน้าคนเดิมหลับไม่ได้สติ
หลับ? หลับเนี่ยนะ?
เขาก้มลงมองตั๋วของตัวเอง หนังที่พึ่งจบไปได้ชื่อว่าเป็นเรื่องที่สยองขวัญสั่นประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยดูมา แต่ดันมีคนหลับในโรง เป็นไปได้ไงวะ
    แต่เขาไม่ใช่คนสนใจเรื่องคนอื่น จึงเดินออกไปเฉยๆโดยไม่ได้ทำอะไร


     จีซูเดินออกไปเฉยๆโดยไม่ได้ทำอะไรมาทั้งหมดสามสัปดาห์ ครั้งที่สี่เขาตั้งใจว่าจะต้องทำอะไรซักอย่าง ยิ่งด้วยภาพยนตร์ของสัปดาห์นี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์รักอมตะที่เขารักยิ่งกว่าอะไร ถ้ามีคนมาหลับใส่เขาก็คงอยากจะรู้เหตุผล
แน่นอนว่าจองฮันไม่ได้รับรู้ถึงความรักที่จีซูมีให้ภาพยนตร์เรื่องไหนทั้งนั้น เพราะเขาหลับสบายเหมือนเดิม ยิ่งตั้งแต่สามสัปดาห์ที่แล้วเจอที่นั่งใหม่ที่แอร์ไม่ตกเยอะเกินไปจนหนาวเหมือนครัั้งก่อนๆ ประสิทธิภาพการนอนหลับยิ่งเพิ่มเป็นเท่าตัว

จอหนังใหญ่เปลี่ยนเป็นสีดำและเริ่มมีเครดิตขึ้นพร้อมเสียงเพลงซาวน์แทรค เป็นสัญญาณว่าเรื่องราวบนจอจบลงโดยสมบูรณ์แล้ว จีซูนั่งรอจนกระทั่งไฟในโรงหนังค่อยๆเปิดขึ้นมาอีกครั้ง แสงไฟจากบนเพดานกระทบลงบนหน้าของร่างไร้สติที่สลบอยู่บนเก้าอี้ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าอีกคนชัดๆ 

จีซูเขยิบตัวไปนั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆแล้วค่อยๆสะกิดไหล่เป้าหมาย "เอ่อ ขอโทษนะครับ"

คนที่ถูกสะกิดค่อยๆสลึมสลือลืมตาขึ้นมาตอบ "ครับ?"

"หนังไม่สนุกหรอครับ"

"เอ่อ ก็.. "  เขายังตื่นไม่เต็มที่ด้วยซ้ำ

"ผมเห็นคุณหลับมาสามสัปดาห์แล้ว" พอพูดไปแล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าประโยคมันฟังดูชวนตียังไงก็ไม่รู้ เลยรีบแก้ไขโดยการพูดเสริมไปอีก "คือผมไม่ได้หมายความไปในทางไม่ดี แต่เห็นว่าหนังจบแล้วก็เลย...คิดว่า ...เอ่อ ... อยากช่วยปลุก"

ตอนแรกอุตส่าห์ทำตัวเป็นกล้าหาญ แต่พอเห็นหน้าง่วงๆไม่สนใจโลกของคนตรงหน้าแล้วก็เกิดมีสติขึ้นมา ขืนเขาคิดว่าเรากวนตีนแล้วต่อยเอาทำไงวะ อยู่ๆจะมาคาดคั้นเอาคำตอบว่าเขานอนทำไม เรื่องของตัวเองก็ไม่ใช่ หาเรื่องไม่เข้าท่าแล้วไงจีซู
โชคดีของเขาที่คนที่เพิ่งโดนปลุกแทนไม่ได้อารมณ์เสียเลยซักนิดเดียว เขาล้วงมือไปหยิบแว่นที่เก็บไว้ในกล่องออกมาใส่ บิดขี้เกียจแล้วหันไปมอง 'คนแปลกหน้า' ที่อุตส่าห์ 'ช่วยปลุก' ให้ชัดๆ

จองฮันถึงกับยิ้มรับแสงไฟขึ้นมาทันที        "หิวไหมครับ" 

คนที่โดนถามกลับนิ่งอึ้ง นี่มันการทักทายคนแปลกหน้าแบบไหนเนี่ย 

"ใกล้ๆนี้มีร้านอาหารอร่อยที่เปิดกลางคืนด้วยนะ" เขาพูดต่อ

จีซูสับสน แต่พอจองฮันทั้งยิ้มทั้งพยักหน้าเชิญชวน แถมยังไม่ทันทีเขาจะได้ตอบ กระเพาะอาหารเขาก็ตอบแทนด้วยการส่งเสียงร้องออกมา 
คนที่หลอกง่ายสุดๆแบบเขาก็เลยไปจบลงที่เก้าอี้โต๊ะอาหารไปตามระเบียบ

จองฮันพาจีซูเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ แล้วก็เป็นร้านอาหารใกล้ๆ อย่างที่เขาบอกไว้ตอนแรก เพราะอยู่ถัดมาไม่กี่ซอย และเป็นร้านอาหารเล็กๆที่เปิดโล่งไม่มีหลังคา 

ก่อนจะเข้าเขาหันมากระซิบถามว่า 'กินข้างทางได้หรือเปล่า' 
ซึ่งจีซูก็ได้แต่พยักหน้าเงียบๆ

เขาไม่เคยกินข้างทาง แต่ไม่เคย ไม่ได้แปลว่ากินไม่ได้ 

จองฮันตอบกลับอย่างอารมณ์ดี  'ดีมากกก กินดึกๆก็ต้องกินแบบได้มองบรรยากาศเมืองสิ ..' 

บรรยากาศเมืองที่เขาว่าคือไฟจากตึกบ้าง ไฟข้างถนนบ้าง ที่ถ้าไปกินในร้านที่ปิดเป็นห้องคงมองไม่เห็น 

ทั้งสองคนเลือกที่นั่งหลบมุม

"ชื่ออะไรอะ" จองฮันถามหลังจากนึกขึ้นมาได้ว่าไม่รู้จะเรียกอีกคนยังไง

"เราหรอ ... เอ่อ จีซู"

"จีซู เราจองฮันนะ" 


จีซูอ้ำอึ้งกับเมนูเกือบสิบในแผ่นกระดาษตรงหน้า จองฮันอาสาเป็นคนช่วยเลือก พร้อมโฆษณาให้เสร็จสรรพ
ไม่กี่นาทีต่อมาอาหารก็ถูกเอามาวางไว้ตรงหน้า


"แล้วสรุปหนังไม่สนุกหรอ" พอรู้สึกว่าไม่อึดอัดกับคนตรงหน้าแล้ว เขาก็ถามเรื่องที่กวนใจขึ้นมาอีกรอบ

"เราไม่รู้อะ คือเรานอนตั้งแต่หนังยังไม่เริ่ม เราไม่ได้ดูเลย" จำเลยยอมรับพร้อมหัวเราะแห้งๆ 

"เรื่องนี้ตำนานหนังรอมคอมปี 90 เลยนะ " 

"จริงอะ เสียดายเลย" ปากพูดกับคน แต่ตาอยู่บนจานอาหารแล้ว

"ปกติไม่ชอบดูหนังหรอ"

"ก็ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่ชอบนอนมากกว่า" 

"งั้นถ้ามันสนุกมากๆอาจจะอยากดูมากกว่านอนก็ได้ใช่ไหม" 

คนที่พุ่งความสนใจไปที่อาหารพยักหน้าไปอย่างนั้นแล้วพึมพำ "คงงั้นมั้ง"

อุดมการณ์คนบูชาภาพยนตร์พุ่งขึ้นมาถึงคอฮงจีซู เขาพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "แสดงว่าก็คงมีซักเรื่องที่ทำให้จองฮันไม่หลับได้แหละ"

เงยหน้าขึ้นมาเห็นตาคู่สนทนาแล้วจองฮันก็ยิ้ม ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนตรงหน้าคงชอบดูหนังเป็นชีวิตจิตใจ "จีซูก็แนะนำสิ"

....








2


จีซูใช้ความพยายามในการแนะนำหนังให้ผู้ชายขี้เซามาสี่เดือนเต็ม ขณะที่จองฮันก็แนะนำร้านอาหารจนแทบจะหมดละแวกแถวนั้น จะพูดว่าเป็นคนแปลกหน้าหรือคนที่พึ่งรู้จักก็พูดได้ไม่เต็มปากแล้ว

เจอกันทุกครั้ง ตอนหนังรอบสุดท้ายของวันเสาร์เริ่มฉาย

พูดถึงสาเหตุที่ทำให้มารู้จักกันจีซูก็นึกตลก เป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องทั้งนั้น
ไม่ใช่แค่ตลกสิ จีซูนึกขึ้นมาได้ว่าก็ยังไม่เคยถามเป็นเรื่องราวเลยนี่นา
"จองฮัน" 

"หืม"

"ทำไมถึงชอบนอนในโรงหนังอะ".

"จะพูดยังไงดี"

เขาชอบที่ที่ไม่มีใครรบกวน และเขาก็ชอบให้มีแสง สี เสียง ปรากฎขึ้นตรงหน้า แทนที่จะเป็นอุปสรรค มันกลับทำให้เขานอนหลับสนิทโดยไม่ต้องกลัว
เขากลัว .... ความเงียบ

"คือเราชอบที่ที่มีเสียง" 

"ถ้าเงียบเกินไปจะนอนไม่ได้ อะไรงี้หรอ"

"ใช่ๆ" พยักหน้าซ้ำๆ แอบประทับใจนิดหน่อยที่ไม่ต้องอธิบายมากอีกฝ่ายก็เข้าใจ "จีซูเข้าใจง่ายจัง"

"ถ้ามืดเกินไปเราก็นอนไมได้เหมือนกัน เราเปิดโคมไฟนอนอะ"

"เปลืองไฟตาย"

"ก็ดีกว่านอนไม่หลับนะ ... แล้วปกติจองฮันทำยังไง ถ้านอนเงียบๆไม่ได้" 

"ก็ไม่ทำไงนะ ก็นอน แต่ก็กลัว ก็เลยหลับยาก แต่พอหลับแล้วมันก็หายกลัวไปเองแหละ"

"ชอบฟังเพลงก่อนนอนปะ"

"ก็ดีกว่าเงียบนะ"

"แล้วถ้าเป็นกีตาร์..."

"พูดงี้จะมาร้องกล่อมหรอ" เขาแกล้งพูดเล่น

แต่ดูเหมือนอีกคนไม่ได้ตั้งใจจะเล่น เพราะคำตอบที่เขาให้มาทำให้จองฮันแทบสำลักอากาศ  "ก็ถ้ามันช่วยได้"

เขาหันไปมองหน้าคู่สนทนาเร็วจนคอแทบหัก "บ้า จริงจัง?"

"ไม่รู้เหมือนกัน ก็เราอยากช่วย หรือมันดูวุ่นวายเกินไปหรือเปล่า"

"ไม่วุ่นวายหรอก โอ้ย ทำไมเป็นคนดีแบบนี้อะ" ประโยคนั้นแทบจะเป็นความในใจของเขาตั้งแต่รู้จักผู้ชายคนนี้มา ไม่ใช่แค่หน้าตาโคตรดี (จนต้องชวนไปกินข้าวตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน) ยังจิตใจดีอีก แต่ถ้าถึงขนาดเสนอตัวจะมากล่อมนอนให้ถึงที่แบบนี้ คนแบบจองฮันมีหรอจะไม่คิดเป็นอื่น "ถ้าให้จีซูเข้าห้องเรา เราคงไม่ได้นอนอะ"

แน่นอนว่าจองฮันกล้าพูดเพราะรู้ว่าจีซูตามไม่ทัน ไม่หรอก จีซูไม่เคยตามอะไรพวกนี้ทันทั้งนั้นแหละ 

จีซูขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วตอบกลับเรียบๆ    "งง"

เห็นปะ

"ไม่มีไร ถ้ามากล่อมเราจริง เดี๋ยวคราวหน้าเราไปปิดโคมไฟที่ห้องให้ แลกกัน"

"ก็ได้นะ"

"ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย" 

"หมายถึงอะไรอะ"

"ไม่บอกหรอก ปล่อยให้งง"









3

 อย่างที่ฮงจีซูเคยพูด ก็คงมีซักเรื่องที่ทำให้จองฮันไม่หลับ แต่ลืมตาขึ้นมามองได้ แล้วมันก็มีจริงๆ

"เรื่องอะไรอะ" พอเขาเผลอพูดไปครั้งนึง จีซูก็รบเร้าให้เขาบอกนับครั้งไม่ถ้วน

"รีบไปดีกว่า" เขาแกล้งทำไม่ใส่ใจแล้วเดินออกไป จีซูวิ่งไปดักข้างหน้าแล้วรบเร้า

"บอกหน่อยๆๆๆ"

"อาทิตย์หน้าเปลี่ยนจากดูวันเสาร์เป็นวันอาทิตย์ได้ไหม"

"ได้สิ รอบสุดท้ายเหมือนเดิมนะ?"

"อืม"

"เปลี่ยนเรื่องนี่นา บอกหน่อยไม่ได้หรอว่าเรื่องอะไร"

เขากำตั๋วหนัง Wings จากปี 1927 รอบสุดท้ายของวันในมือแน่น  มองตาฮงจีซู คนเข้าใจยาก2017 ที่ยื่นแก้วน้ำโค้กมาให้ 
เขามองจนแทบจะสิงขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรอ


มันไม่ใช่หนังนะสิ แต่ให้ตายก็ไม่บอกหรอก










จบ
----
ขอบคุณมากค่า
ขอบคุณทุกคนที่ชอบเรื่องก่อนๆด้วยนะคะ แอ่กก เขิน <3<3

นี่ขาประจำดูหนังโรงสกาลาร์ <3
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #24 -mppp- (@ariadnebymukk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 16:21
    โธ่จีซูคนซื่อของพรี่ เค้าจีบนุอยู่นะ!
    #24
    0
  2. #8 Mamiew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 04:43
    จีซูคนเข้าใจอยาก

    น่ารักอ่ะ

    ขอภาคต่อนะคะ
    #8
    0