OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 3 : Gyuhao: น้ำขิงแปดบาท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    6 มี.ค. 61





Image result for gyuhao


----

ภาษา : หยาบคายนิ้ดดดเดียว
ธีม : ชิล เพื่อนร่วมงาน
คู่หลัก : กยูฮ่าว
คู่รอง : -

----



               เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ปีที่แล้ว ตั้งแต่เขาเห็นเด็กในเครื่องแบบใหม่เอี่ยมเปิดประตูเข้ามา หน้าตาใสกิ๊งหมดจดแต่ดูเอาเรื่องมาตั้งแต่สามร้อยเมตร เด็กใหม่เดินฉับๆเข้ามานั่งที่โต๊ะตัวเอง ดูไม่คุ้นชินกับสถานที่แต่ก็ไม่ได้ตื่นกลัว ยิ่งมองก็ยิ่งนึกถึงตัวเองตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ ความสูงเขาก็ประมาณแค่นั้น ก่อนจะพัฒนามาจนเดินเข้าออกประตูบางห้องต้องก้มหัว 
มินกยูนึกถึงความรู้สึกของตัวเองเมื่อมาที่นี่ครั้งแรก ใจเขาพองโต และในหัวก็มีโครงการร้อยแปด เขาอยากจะทำประโยชน์ให้ที่ที่เขาอยู่ แต่ไม่นานก็พบว่างานสัพเพเหระแต่ละวันค่อยๆกัดกินความฝันเขาจนเกลี้ยงหัว สุดท้ายเขาเป็นแค่พนักงานบริษัทหาเช้ากินค่ำคนหนึ่ง
เห็นไฟในตาผู้มาใหม่แล้วเลยเดินเข้าไปทักทายในฐานะรุ่นพี่ที่มีแต่ความหวังดีให้ แต่การเรียบเรียงคำอาจจะผิดไปหน่อย
     "เด็กใหม่หรอ ดูไฟแรงใช้ได้ แต่เสียดาย ไม่รู้จะเอาไฟไปใช้ทำอะไร"
     หรืออาจจะผิดไปมาก เพราะฝ่ายตรงข้ามสวนมาทันควัน "ไว้เผาบ้านนายมั้ง"

ตั้งแต่นั้นมา คิมมินกยู กับเพื่อนร่วมงานต่างสัญชาติ สวี่หมิงฮ่าว ไม่เคยลงรอยกันเลย สามสิบนาทีทะเลาะกันสี่เรื่องเป็นอย่างต่ำ และยิ่งโต๊ะทำงานตั้งอยู่ข้างกัน เลยเหมือนเอาน้ำมันไปวางข้างกองไฟ 

ทั้งน้ำมันและไฟ เลือกที่จะอยู่ร่วมกันก็เฉพาะตอนทำงานใหญ่เอาโบนัส และถ้าจะเป็นห่วงกัน .... ก็ต้องเป็นเหตุผลที่เกี่ยวโยงกันทางเศรษฐกิจเท่านั้น



"น้ำขิง" เขาพูดแล้วเอามือไปจับคอตัวเอง "แก้เจ็บคอ"

หมิงฮ่าวกึ่งวางกึ่งโยนถุงพลาสติกบรรจุถุง 'น้ำขิง' ลงบนโต๊ะคนตัวสูง ก็แค่บังเอิญเดินผ่านรถเข็นขายน้ำเต้าหู้ กะอีแค่น้ำขิงแปดบาท นึกซะว่าทำบุญให้หมาให้แมว 

"ห้ะ" มินกยูมองเพื่อนร่วมงานแบบไม่เชื่อทั้งหูทั้งตาตัวเอง แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยปากโวยวาย ก็โดนตัดบทซะก่อน

"เห็นไอมาสามวันแล้ว ฉันกลัวนายตายแล้วโปรเจกต์ที่ทำด้วยกันจะไม่เสร็จ แล้วฉันก็จะอดโบนัส"

"หน้าเงิน"

"ว่าอะไรนะ"

"บอกว่าขอบใจ" 

น้ำขิงแปดบาท สองวันก็เป็นสิบหกบาท สองสัปดาห์ไม่รวมเสาร์อาทิตย์ก็เป็น หนึ่งร้อยหกสิบบาทถ้วน

ขึ้นต้นสัปดาห์ที่สาม น้ำขิงไม่มาเปล่า แต่มาพร้อมมือที่แบออกข้างหนึ่งของผู้หวังดี

"จ่ายตังมาได้และ กินฟรีทุกวัน แปดบาท เอามา"

"อ้าว แล้วใครใช้ให้ซื้อมาให้" เป็นอีกครั้งที่มินกยูสาบานว่าไม่ได้ตั้งใจกวนตีน เป็นการสื่อสารที่ผิดวัตถุประสงค์เฉยๆ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือหยิบหลอดดูดได้ไม่ถึงสิบวิก็โดนอีกฝ่ายกระชากถุงน้ำขิงคืนแล้วเอาไปกินต่อหน้าตาเฉย

"งั้นไม่ต้องกิน"




2

     พอเขามาทำงานวันจันทร์อีกที ก็ไม่ต้องกินแล้วจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะอีกคนไม่ซื้อให้ แต่เป็นเพราะ หนึ่ง เขาหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว สรรพคุณขิงนี่มันแน่นอนจริงๆ และที่สำคัญกว่า สอง คนซื้อไม่มาทำงานนะสิ 
     วันจันทร์เงียบๆก็สบายดี สบายทั้งหูทั้งปาก ไม่ต้องมาคอยต่อปากต่อคำ หรือฟังอีกคนด่าสาดเสียเทเสีย
     วันอังคารก็สงบสุขดี กินข้าวแบบสบายใจไม่ต้องกินคำทะเลาะสามคำ แถมโดนแย่งกับข้าวอีก
     วันพุธ....

มินกยูต่อสายหาหมิงฮ่าวตอนกลางวันวันพุธ

"ตายหรือยัง"

"ยัง" 

แต่หลังจากคำตอบยืนยัน มินกยูก็ได้ยินเสียงไอรัวดังมาจากปลายสาย เขาสบถ "ตาย"

"ยังไม่ตายโว้ย"

ดูเหมือนว่าพอคนนึงหายป่วย อีกคนก็ป่วยแทนซะอย่างนั้น 

เอ๊ะ หรือว่า "ฉันติดโรคนายเพราะกินน้ำขิงถุงนั้นชัวร์"

เวร รู้สึกผิด  "ให้ฉันไปหานายไหม"

"ประสาท"

คนที่'ไม่สนิท'แต่ดันรู้ทางไปหาถึงห้อง ก็คงต้องโบ้ยให้เรื่องเศรษฐกิจอีกเหมือนเดิมแหละ รู้เอาไว้เพราะเรื่องงานล้วนๆ

"จะไปเอางาน ถ้าฉันไม่ได้ส่วนของนายวันนี้คงทำไม่ทันเดธไลน์"  แก้ตัว

ปลายสายไอหนักก่อนจะตอบกลับ "พรุ่งนี้ก็ทัน อย่าเวอร์" 



ไม่เว่อร์ก็อย่ามาเรียกพี่คิมมินกยู


ถ้าคำพูดของหมิงฮ่าวไหลเข้าหูมินกยูบ้าง ก็คงไม่ทะเลาะกันจะเป็นจะตายมาถึงทุกวันนี้หรอก
เพราะพอนาฬิกาบอกเวลาเลิกงานไม่ถึงชั่วโมงหลังจากนั้น คนป่วยก็ต้องพยุงร่างตัวเองเดินไปประเปิดประตูรับเสียงเคาะ


"ฉันซื้อน้ำขิงมา"  เขาชูถุงพลาสติกใส่ถุงน้ำขิง และอีกถุงในมืออีกข้างเป็นน้ำเปล่าสี่ขวด กับข้าวต้มอีกสองถุง

"เพื่อ"

"แก้เจ็บคอ" 









3

"นายตัวร้อนด้วยอะ -- โอ้ย" คนตัวสูงเอามือจับหน้าผากคนป่วยแล้วเดินถอยหลังไปสะดุดพรม 

          คิมมินกยูที่อาสาจะเป็นคนช่วยดูแลคนป่วยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการดูแลเลย นอกจากเดินสะดุดไปมาอยู่ในห้อง จนเจ้าของห้องสงสัยว่านี่มันมาช่วยจริงๆหรอ
          ห้องหมิงฮ่าวไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไปสำหรับคนอยู่คนเดียว หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องนอน มุมเคาน์เตอร์ครัวแคบๆที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ แล้วก็ไม่มีอะไรนอกจากไมโครเวฟโง่ๆกับตู้เย็น ตรงกลางห้องมีโซฟากับโต๊ะญี่ปุ่นหนึ่งตัว ทีวีซักเครื่องก็ไม่มี เพราะเขาไม่ดู 

"กินยาไหม เดี๋ยวฉันไปซื้อให้" 

ผู้มาเยือนถามไถ่อย่างเป็นห่วงปนรู้สึกผิด เจ้าของห้องที่พึ่งลงไปนั่งหน้ามึนอยู่บนโซฟาปรับตัวไม่ทันกับคำพูดญาติดีของคนตรงหน้า แต่ก็ตอบกลับเสียงอ่อน  "ไม่เป็นไร ฉันกินแล้ว"

"แต่ตัวยังร้อนอยู่เลยนะ" 

"ยังไม่ออกฤทธิ์มั้ง"

"ยังงี้ก็ไม่ต้องรีบกลับไปทำงานก็ได้ บอกบอสรึยัง เขาให้ลาไหม"

คนป่วยยักไหล่ "บอสบอกค่อยไปวันจันทร์ก็ได้"

"กินข้าวต้มปะ จะอุ่นให้"


ถามไปอย่างนั้น เพราะยังไม่ทันได้คำตอบมินกยูก็เดินหายเข้าไปในเคาน์เตอร์ครัว ไม่ถึงสิบนาทีก็ยกข้าวต้มสองชามมาวางไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นหน้าโซฟา คนป่วยที่นั่งรออยู่บนโซฟาเลยต้องย้ายตัวเองลงไปนั่งกับพื้น
ยังไม่มีใครได้ทำอะไร มินกยูก็เปิดงานด้วยการเผลอปัดข้าวต้มจานตัวเองหกบนโต๊ะ

เขารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเช็ด คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเห็นสภาพผ้าเช็ดหน้าเขรอะๆแล้วก็เอ่ยปากถาม


"นี่ซักบ้างไหมเนี่ย" 

"ซักดิ"

"ซักกะผีอะไร ตอนแรกมันขาวกว่านี้ตั้งเยอะ นี่หยิบขึ้นมาฉันนึกว่าสีเทา"

"ซักจริงๆ"

"ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"

"สองวันก่อนเองเหอะ"

"ก่อนหน้านั้นเคยซักปะ โกหกขอให้คอมค้าง"

"...เอ้า!"

"ตอบดิ"

"ก็ ... ไม่อะ ซักสองวันก่อนครั้งแรก ฮ่าๆๆๆๆ" 

"สกปรก นั่นมันเกือบสามเดือนแล้วนะ"


โดนด่าแล้วแต่ก็ไม่รู้สึกอะไร เขาก้มหน้าก้มตาลงไปจัดการข้าวส่วนของตัวเองต่อ แต่ช้อนยังไม่ทันสัมผัสริมฝีปากก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ รีบเงยหน้าขึ้นมาถาม "รู้ได้ไงว่าสามเดือน" 

"หืม"  คนถูกถามตอบกลับแบบไม่มองหน้า  "ก็ได้มาเป็นของขวัญวันเกิดไม่ใช่หรอ"

"รู้ได้ไงว่าได้มาเป็นของขวัญวันเกิด"

คนโดนสอบสวนกลืนข้ามต้มอีกช้อนลงคอแล้วรีบสวน "ฉันก็เห็นตอนนายนั่งแกะของขวัญบนโต๊ะไหม"

"ฉันไม่ได้แกะอันนี้ จริงๆ จำได้"  

ก็ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้อยู่ในกล่องของขวัญปริศนา ที่อยู่ๆก็วางอยู่บนโต๊ะตอนเย็นๆ ไม่มีการ์ด ไม่มีอะไรทั้งนั้น วันนั้นเขาแกะเฉพาะของขวัญกล่องที่ได้มาตอนเช้า หลังจากนั้นวันนั้นทั้งวันก็ซวยสุดๆ จนไม่มีอารมณ์จะทำอะไรต่อ เก็บของใส่กระเป๋าแล้วก็กลับเลย พึ่งจะเอาไปเปิดดูที่บ้าน เพราะนฉะนั้นคนที่รู้ว่าภายในกล่องเป็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวก็มีแต่เขาเทานั้น แล้วทำไมคนตรงหน้าถึงรู้ว่าเขาได้มาเป็นของขวัญวันเกิด

แถมยังรู้อีกว่ามันเป็นสีขาว

แถมรู้อีกว่าผ่านมาสามเดือนแล้ว แบบนี้ก็แปลว่าจำวันเกิดเขาได้ด้วยดิ

แบบนี้ก็มีคำตอบเดียว

บ้า เป็นไปไม่ได้ คนแบบหมิงฮ่าวเนี่ยนะ คนที่กัดกันเช้าจรดเย็น สัปดาห์ละห้าวันติด มีความจะเป็นอะไร สนิทกันก็ไม่ได้สนิทขนาดนั้น... 

"นายเป็นคนซื้อให้ฉันหรอ"

"อะไร"

"โกหกขอให้คอมค้าง"

อึกอักอยู่เกือบนาที แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้อำนาจคำสาปคอมค้าง "ก็นายจามบ่อยแล้วใช้แต่มือบัง ฉันกลัวติดโรคตาย ...แถมวันนั้นเห็นว่าเป็นวันเกิด แต่อารมณ์เสียทั้งวัน ก็เลย.." 

"วันนี้พระอาทิตย์คงตกทางทิศตะวันออกแน่ๆ" 

"จำเป็นต้องแปลกใจขนาดนั้นปะ"   แล้วยกช้อนขึ้นมาโบกไปมาข้างหน้าเพื่อนร่วมงานเพื่อเรียกสติ "ฉันก็แค่เป็นคนดี" 




          ความเป็นคนดีของหมิ่งฮ่าวรบกวนใจมินกยูอยู่เป็นชั่วโมง เขาถือวิสาสะนั่งใช้เวลาทบทวนและซึมซับความจริงอยู่นาน จนคนเป็นเจ้าของห้องต้องเอ่ยปากถาม

"เมื่อไหร่จะไปซักที"  

มันชักจะขลุกอยู่นานไปละ

"อ่า ก็นายไม่ไปนอนอะ"

"เกี่ยวอะไรวะ"

"นายก็ไปนอนก่อนสิ นายหลับแล้วฉันจะไป"

"อย่าเวอร์"

ก็บอกแล้วว่าถ้าไม่เวอร์อย่ามาเรียกพี่คิมมินกยู








4


มินกยูรู้ว่ามีอะไรซักอย่างไม่เหมือนเดิม เพราะคนที่เบื่องานประจำยิ่งกว่าอะไรแบบเขาไม่เคยรอวันจันทร์มาก่อน

ประตูที่ทำงานเปิดออกพร้อมรอยยิ้มของผู้ชายตัวสูงเกือบเท่าประตู เขาเดินหิ้วถุงพลาสติกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกึ่งวางกึ่งโยนลงบนโต๊ะเพื่อนร่วมงาน   "น้ำเต้าหู้"
ก็น้ำเต้าหู้เก้าบาทเอง นึกซะว่าซื้อให้น้องแมวหน้าเซเว่นกิน 

"เพื่อ?"

"ก็ซื้อมาให้"

"แล้วซื้อมาทำไม"

"ก็มันหวาน เผื่อกินแล้วจะได้เปลี่ยนจากปากจัด เป็นปากหวานขึ้นมาบ้าง"

"ปากดี แต่ไม่รู้จะเอาปากดีๆไปทำอะไรได้นอกจากปากเสียไปวันๆ" หมิงฮ่าวหันไปด่าเสร็จแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ

มินกยูได้แต่ยกยิ้ม 
ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าปากดีๆเอาไว้ทำอะไรได้บ้าง 




it's just a matter of time










----
จบ
ขอบคุณค่ะ

ปล. แปดดดดดดดดดดด get well soon TT 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #11 IRIS (@ingzakung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 00:52
    โอ้มายยยยยก้อดดดดดดดด หวาาาาาาาา น่ารักกกกก. งืออออออออ -//ครวญครางอยู่กลางห้อง))แงงงงงงงงง นั่นคุณคิมเขาหวังดีจริงๆใช่ป่ะ ปากคอแต่ละคำนี่นะ สวีหมิงฮ่าวไม่ฟาดเอาก็บุญโข แถมยังใจดีให้ของขวัญ ซื้อน้ำขิง รู้กแม่น่ารักจัง ฮืออออออออออออ
    #11
    0
  2. #7 slxk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 00:12
    น่ารักมากเลยค่ะ ชอบฟิลเตอร์ตีกันแต่แคร์กันตลอดของกยูฮ่าวมากๆ ไม่พูดกันดีๆหรอก แต่การกระทำแต่ละอย่างมันก็บอกละเนอะว่ายังไง ฮือออ ขอบคุณที่แต่งนะคะ ฟิคกยูฮ่าวสนุกหาอ่านยากมากๆ ;----------;b
    #7
    0
  3. #6 param (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 02:38
    แงงงงงง น่ารัก ปากแข็งกันทั้งคู่ ฮือๆๆๆๆๆ ชอบๆๆๆๆ คุณพนักงานใหม่สวนกลับได้รุนแรงทุกดอกเลยค่ะ สงสารมิงงงงง
    #6
    0
  4. #5 Phoenix '4 (@fang4869) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 00:36
    น่ารักกกมากฮือออออ ชอบความตีกันแต่ก็แอบจีบกัน5555 //หายปวดหลังๆไว้นะพี่แปดคนคูล;-;
    #5
    0
  5. #4 Nattodesu (@asrppk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 23:04
    กัดกันได้ทุกวันเหมือนชีวิตจริงเด๊ะๆเลย เป็นอะไรที่น่ารักและตลกในเวลาเดียวกัน เป็นห่วงก็บอกเป็นห่วงเถอะค่ะ อ้างเรื่องธุรกิจตลอดดด
    #4
    0
  6. #2 GnGy (@kken0810) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 21:33
    แงงงงงง น่ารักมากเว่อร์ ฮืออออออออ นี่มันเป็นฟิคกยูฮ่าวที่โคตรกยูฮ่าวเลย ไม่ไหวแร้ววววว TTTT ชอบที่กัดกันทุกวันแต่เห็นเค้าไอก็ซื้อน้ำขิงมาฝาก เค้าหายไปสองวัน วันที่สามก็โทรตามซะและ แหนนนนนน่ คนไม่ชอบหน้ากันเค้าไม่ทำแบบนี้เด้ออออ เหตุผลก็ธุรกิ๊จธุรกิจเนอะ เป็นห่วงเค้าก็พูด จำวันเกิดเค้าได้ก็พูด ทำเป็นซึนนนนนนนน โถ่ววว
    #2
    1
    • #2-1 Rainbowflick (@Rainbowflick) (จากตอนที่ 3)
      9 ธันวาคม 2560 / 00:00
      ฮือ ขอบคุณนะคะะ ดีใจที่ชอบบ
      #2-1