OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 21 : SF / Soljeonggyu* (chaotic swapping) : WET!, 00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ธ.ค. 62


หมายเห็ด :

- ซลจองกยู แบบ polyamory (3p) ไม่มีลิมิตชีวิตเกินร้อย สลับตรงไหนก็ได้ ไม่เลือก (แบบว่าอ่านๆไปก็ไม่รู้อยู่ดีมั้ง เพราะตอนแต่งไม่ได้ฟิก ใจบอกว่าแบบไหนก็แบบนั้นแหละจ้ะ)

- เป็นแนวแฟนตาซีแบบขายขำ ไม่มีไร หวานๆจ้าไม่มีพิษภัย อยากแต่งมาตั้งนานแร้ว

- น่าจะเป็น sf

- ขอยาดเรียกน่อนว่าฮันซลเพราะซีนในเรื่องคือจองฮันที่สนิทกัน




Vernon / Jeonghan / Mingyu



Hansol threw a pebble into the sea once and has never found peace since.


----



00


“พี่ว่าผมไม่ดีตรงไหน”  ฮันซลเปิดกระป๋องเบียร์เป็นครั้งที่หกของคืน ปัดภาชนะใส่เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่ว่างเปล่า--ทั้งแก้วและขวดอื่น ๆ-- ล้มลงไปนอนคลุกทราย  บางส่วนกลิ้งไปชนกระเป๋าเป้สองใบที่เขากับพี่คนนั้นแบกมาด้วย


นิ้วเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสเม็ดทรายละเอียดที่ไหลเข้ามาแทรกช่องว่างระหว่างนิ้วตอนที่เขาวางเท้าเล่นไปเรื่อย มองไม่เห็นสีบนหาดชัดอย่างตอนกลางวัน 


อันที่จริง มองอะไรไม่ค่อยจะชัดซักอย่าง ยกเว้นใบหน้ากวนประสาทของคนข้างกาย


จองฮันสวมขาสั้นที่รั้งขึ้นมาครึ่งต้นขาเมื่อนั่งชันเข่า ปล่อยผมปลิวยุ่งเหยิงไปคนละทิศทาง ปล่อยลมหนาวตอนกลางคืนพัดผ่านเสื้อเชิ้ตบาง  นั่งกินลมชมวิวแบบไม่รับรู้ความเศร้าโศกของเพื่อนร่วมทางเลยซักนิด


“ผมไม่ดีตรงไหน” ฮันซลหันหน้ามาคะยั้นคะยอเอาคำตอบ 


“ไม่มี”  ตอบพร้อมโน้มตัวเข้าหาคนอายุน้อยกว่าเพื่อจะสำรวจอาการเสียหน่อย


ได้ยินเสียงหายใจชัดเต็มสองหู เห็นคราบน้ำตาเปื้อนแก้มขาว 


เมาแล้วทำตัวประหลาดเป็นบ้า


ฮันซลเห็นใบหน้าคุ้นเคยมองมาก็ขยับเข้าหาบ้าง จองฮันไม่หนี ไม่ห้าม ไม่จับ ได้แต่ยิ้มบาง จ้องตาสู้ผู้บุกรุกอย่างไม่หวั่นไม่เกรง


ไม่รู้ต้องใช้มาตราวัดอะไรบอกช่องว่างที่เหลือระหว่างกันแล้วด้วยซ้ำ เซนติเมตร? มิลิเมตร? แค่ช่วงหายใจเดียว?


เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งบางเบาทว่าสม่ำเสมอ  เขามองตามริมฝีปากบางขยับช้า ๆ อย่างเสียสติ 


“เหม็นเบียร์” 


วลีสั้น ๆ ที่ทำลายความขลังของคืนเดือนดับกลางชายหาดเสียยับเยิน


“เออ”  ฮันซลหันกลับไปนั่งที่ตัวเอง “ขัดอารมณ์ตลอด” 


“ไม่เอาน่า” ผู้ต้องหายังหัวเราะคิกคักไม่รู้ร้อนรู้หนาว อารมณ์รื่นเริงของคนข้าง ๆ ยิ่งขัดใจคนเศร้าซึมอย่างฮันซลเข้าไปใหญ่


ฮันซลเบ้ปากกับท้องฟ้า 


แต่ก็ไม่หลุดรอดสายตาอีกฝ่ายไปได้อยู่ดี


“เล่นนี่กัน” 


จองฮันผู้ต้องการกู้สถานการณ์เอื้อมตัวไปหยิบห่อผ้าเช็ดหน้าออกมาจากเป้


“ไม่เล่นกับพี่แล้ว”


“อย่าใจน้อยเป็นเด็กน่า”


“บอกมาก่อนว่าผมไม่ดีตรงไหน”


“ก็บอกว่าไม่มีไง” 


“แล้วทำไมไอ้โบ้ไม่รักผม!”


จองฮันเค้นหัวเราะอย่างเหนื่อยใจ เวลาไอ้เด็กนี่เมาทีไรก็วกกลับเรื่องนี้ทุกที คราวนี้นั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรด้วย ไม่รู้จะรับมือด้วยมุกไหน


ไม่รู้จะทำไงกับแรมโบ้ด้วย ก็มันเป็นหมาฟรีแลนซ์ใช้ชีวิตแบบสมถะ เดินรับอาหารตามซอย อิ่มแล้วมันก็หยุดกิน ขืนรับความหวังดีจากมือทุกคน ทุกวัน มันก็ท้องแตกตายพอดี


“โบ้เป็นหมา”


“ที่ไม่กินขนมผมเลยซักครั้งเดียว”


“มันอิ่มแล้วซล มันอ้วนอย่างหมู” 


“เสียใจชิบหาย”


จองฮันเอามือแปะหลังรุ่นน้องสองสามที ยังพยายามนำเสนอห่อผ้าเช็ดหน้าตัวเองอยู่ ข้างในเป็นหินกรวดที่แอบเก็บมาเมื่อตอนกลางวัน เอามารับมือเด็กเมางอแงโดยเฉพาะ


ใช่ เล่นกันเหมือนเด็กมัธยมทั้ง ๆ ที่โตมากแล้ว


“ไม่ได้เครียดแค่เรื่องหมาไม่รักหรอกใช่ไหม” เขาถามพร้อมถือวิสาสะจับมือน้องมาแบ หยิบก้อนหินขนาดปานกลางวางใว้บนนั้น “เครียดอะไรก็บอกได้นะ”


“อือ ก็มีเรื่องงานบ้างนิดหน่อย” ฮันซลรับสารภาพในที่สุด 



แต่คงไม่เล่าไปมากกว่านี้แล้ว จองฮันจับอารมณ์คนข้างกายแม่นเหมือนเปิดไพ่ดูดวง เขาลุกขึ้นฉุดแขนคนออกจะเมาให้ลุกขึ้นแทน


ในเวลาที่คำพูดแก้ไขอะไรไม่ได้มาก เขาต้องใช้อย่างอื่นมาหลอกหล่อแทน


พวกเขาขยับเข้าใกล้ทะเลอีกนิด ได้กลิ่นจาง ๆ ของเกลือกระทบโสตประสาท คืนนี้ทั้งมืดทั้งหนาว เหมาะกับการกอดกันที่สุด แต่ไม่พูดหรอก ไม่อยากชี้โพรงให้คนเมา 


ฮันซลมองก้อนกรวดในมือ เหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร


“แข่งกันว่าใครโยนไกลกว่า” 


นั่นไง 


ฮันซลรู้ว่าจองฮันกำลังพยายามปลอบเขาอยู่ด้วยวิธีอ้อมโลกแบบที่ชอบทำ จะให้เขาระบายอารมณ์กับท้องฟ้า แม่น้ำ ภูเขา อะไรทำนองนั้น เขากำหินในมือแน่นเหมือนจะไม้รับคำท้า แต่ไม่นานต่อมาก็ปามันลงทะเลสุดแรง


เสียงหินหล่นหลงน้ำถูกกลืนหายไปกับเสียงคลื่น จองฮันหยิบหินอีกก้อนมาโยนเล่นในมืออย่างท้าทาย เขากำลังคำนวณว่าทำยังไงถึงจะชนะแรงอีกคนได้


หันมาส่งยิ้มให้กันอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนเตรียมจะโยนหินก้อนนั้นลงทะเล 


แต่ฉากที่ดูใกล้เคียงจะโรแมนติกแบบในนิยายรักต้องหยุดกะทันหัน เมื่อคลื่นที่เคยสงบและส่งเสียงคลอค่ำคืนนั้นเงียบหายไปในเสี้ยววินาที จากนั้นเสียงที่กระทบแก้วหูชายหนุ่มทั้งสองคนเปลี่ยนเป็นเสียงดังอื้ออึง ความหนาวเย็นเสียดแทงทั้งคู่โดยไม่ได้ตั้งตัว ก้อนหินก้อนนั้นหลุดหายจากมือเรียวพร้อมฤทธิ์แอลกอฮอลล์ที่หายไปกับน้ำทะเล


คลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าฝั่งอย่างแรง











-----










“ฮัลซล ลุก!” จองฮันสำลักเล็กน้อยขณะสั่งคนเป็นน้อง ชุดนั่งเล่นชายหาดเปียกยับ อย่าใช้คำว่าโป๊เลย ต้องใช้คำว่าเปลือยได้แล้ว แต่คนข้างบนเปลือยกว่าเห็น ๆ เขารู้สึกว่าพอชุดมันเปียกแล้ว ผ้าพวกนี้มันก็บางเสียจนเหมือนกำลังนอนทับแนบเนื้อกันอยู่แล้วเนี่ย


ถึงจะโชคดีไม่โดนพัดลงทะเลไปสำลักน้ำเค็ม แต่เหมือนคลื่นจะซัดฮันซลที่ตัวใหญ่กว่าเขาแบบบังเกือบมืดมาทับให้เขาหายใจไม่ออกตายแทน แถมมองไม่เห็นอะไรเลยด้วย


อกเนี่ย ทับมายั้นหน้ายั้นตาเลยเว้ย


แล้วบอกให้ลุกไงเนี่ย ลุก! 


“เหี้ย!” เสียงอุทานดังขึ้นแทนคำตอบใด ๆ แต่น้ำหนักจากตัวเขาก็ลดหายไปด้วย


ก็ยังดีที่ฟังกันบ้าง เกือบตายแล้วไหม 


พอลุกขึ้นได้เขาถึงได้เห็นโลกใบเก่า ฟ้ายังมืด ไม่ใช่พายุเข้า ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ ทะเลกลับไปสงบเรียบร้อย คลื่นซัดเบา ๆ เหมือนผีหลอก แต่เขาคิดว่าควรจะกลับ สังหรณ์ไม่ดีเลย


ฮันซลก็ยังอ้าปากค้างอยู่ข้าง ๆ


อยู่ข้าง ๆ      ใช่ ฮันซลอยู่ข้าง ๆ 


แต่เขารู้สึกเหมือนเมื่อกี้ที่เจ้าตัวดีลุกออกจากตัวเขา มันไม่ใช่ข้างนี้หรือเปล่าวะ


“ฮัลซล มีอะไรเปล่า”


เพื่อนร่วมทางกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งครั้ง ก่อนจะตอบเสียงสั่น “มีพี่ แต่อาจจะเป็นเพราะผมเมา”


“อะไร” เขาทำตาโตใส่คนเป็นน้อง ฮันซลทำตาโตกลับ แต่เหมือนไม่ได้มองเขา เหมือนมอง อะไรซักอย่าง-- ข้างหลังเขา?


“มีอะไรอยู่ข้างหลังพี่ พี่หันไปดูดิ”




แต่ว่ามุกเก่าเต่าล้านปี อย่าไปเชื่อ! มันหลอก! หันไปโดนหอมแก้ม รู้แล้ว!




“พี่ไม่ซื่อบื้อแล้วนะโทษที”


“ไม่... พูดจริง ๆ”


“ปัดโธ่เอ้ย ฮันซลเปลี่ยนมุกบ้างเห-- เหี้ย” 


พูดไม่ทันจบดี คนน้องก็จับหน้าเขาหันไปข้างหลังโดยไม่ต่อความยาวสาวความยืดใด ๆ พอเห็นไอ้ “อะไร” ที่น้องยืนยันว่ามีอยู่ข้างหลังแล้วจองฮันก็โวยวายแทบไม่ทัน


เขาหันไปพบกับภาพหยาดน้ำไหลจากสันกรามคมลงพื้นทราย สันจมูกโด่งมนแทบจะทิ่มโหนกแก้มเขาอยู่รอมร่อ หน้าอกเปียกปอนไร้เสื้อผ้าขยับขึ้นลง และพอกลั้นใจช้อนสายตาขึ้นมาอีกนิดก็ชนเข้ากับตาคมจ้องกลับมาเหมือนหาคำตอบ


คำตอบที่ไม่มีใครมีทั้งนั้นแหละในเวลาแบบนี้


ที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่เขาไม่รู้จัก .. ที่หล่อจนคำว่าเหี้ยเกือบจะเป็นคำอุทานชื่นชมอยู่แล้ว แต่เขาอุทานว่าเหี้ยเพราะตกใจจริง ๆ สาเหตุคือคนแปลกหน้าหน้าตาคมคายที่ว่าอะ ไม่มีขาโว้ย!! 




ครึ่งล่างที่ควรจะเป็นขา มัน-เป็น-ปลา





เขาหันไปจับฮันซลอัตโนมัติ ทบทวนว่าตัวเองไม่ได้เผลอดื่มอะไรที่จะทำให้เมาเกินขนาดมาก่อนจริง ๆ ใช่ไหม แต่ถ้าฮันซลเห็น แล้วเขาก็เห็น มันก็ไม่น่าใช่ภาพหลอนแล้ว


เท่าที่เวลากลางคืนพอจะทำให้เห็นได้ ถัดจากหน้าท้องเปลือยเปล่าลงไปข้างล่างเป็นเกล็ดปลาสีฟ้าปนเงินคลุมไปทั้งหมด แม้แต่ส่วนที่ควรจะเป็นเท้าก็เป็นครีบปลาขนาดใหญ่ที่ขยับไปมาอยู่ด้วย


“คนครึ่งปลา ฮันซล พี่เห็นคนครึ่งปลา” เขาละล่ำละลักหาคำยืนยันจากเพื่อนร่วมทาง


“เขาเรียกว่านางเงือกไหมพี่จองฮัน”


“เรียกว่าอะไรก็ไม่รู้ ที่รู้ๆเราเป็นบ้ากันไปแล้วแน่ๆ เห็นเหมือนพี่ไหม นายเห็นเหมือนพี่ไหม”


ฮันซลพยักหน้าคอแทบหลุด พร้อมสบถชื่อพระเจ้าต่อท้ายเป็นคำอุทาน


“พระเจ้า?” เสียงต่ำดังแทรกขึ้นมาระหว่างบทสนทนาเสียประสาทของชายหนุ่มทั้งสองคน ทั้งคู่จำต้องหันไปหาที่มาของเสียง ผู้ชาย คน? ปลา? นางเงือก? ไม่ใช่สิ ต้องนายเงือก ที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนทรายเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา


สายตาเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าฮันซล 


“อะไรวะ”


“หน้าคุณเหมือนรูปปั้นกรีกเลย ผมก็เลยนึกว่า…” คุณ---นายเงือกคน---ตนนั้นยกมือที่กำอยู่ขึ้นมาผู้มาและแบมือออก ก้อนกรวดที่ฮันซลโยนลงทะเลไปเมื่อครู่ดูเหมือนจะกระแทกเข้ากับผิวของเขาจนมีรอยถาก รอยเลือดจากแผลเล็กยังติดอยู่บนมือ   “ผมว่ายน้ำเร็วมากก็เลยไม่ทันระวัง คุณก็โยนนี่ลงมาเร็วมากเหมือนกัน ผมมองขึ้นไป หน้าคุณเหมือนรูปปั้นกรีกเลย ผมก็เลยนึกว่าคุณเรียกผมขึ้นมา...”


ไม่มีเสียงตอบรับจากคนทั้งคู่ จองฮันยังคิดว่าตัวเองเพี้ยนอยู่เลย

ส่วนฮันซล เขาออกจะมีแนวโน้มเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติอยู่บ้าง แต่ยังสงสัยว่าฝันไปอยู่หรือเปล่า



ระหว่างสองคนกำลังประมวลผลนั้น ผู้มาใหม่จากท้องทะเลก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาหวังจะแสดงความเป็นมิตร



จองฮันอยากจะชมตอนนั้นเลยว่ายิ้มสวยเป็นบ้า แต่นั่นมันปลา! 









 


-----






 













“ซ่อนกล้องปะ” จองฮัน ผู้เชื่อมั่นว่าโลกนี้ไม่มีเรื่องเหนือธรรมชาติมาจบลงที่ทฤษฎีรายการแหกตา หลังจากหายตกใจเขาก็คาดคั้น "สิ่งเหนือธรรมชาติ" ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ


ไม่มีคำตอบ มีแต่สีหน้าที่เริ่มถอดสีของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า


จองฮันไม่มั่นใจว่าเขาโดนหลอกหรือเปล่า หรือตัวเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับเรื่องมหัศจรรย์จริง ๆ แต่เกล็ดตรงหน้ามันเหมือนของจริงมากเสียจนจะบอกว่าเป็นชุดก็ไม่ใช่


ใครมันจะเพี้ยนขนาดใส่ชุดนางเงือกมาว่ายน้ำกลางดึกก่อน เอาดี ๆ


“ขอจับได้เปล่า”  เขาถามทื่อ ๆ


นายเงือกพยักหน้า สายตายังสับสนไม่เปลี่ยน


จองฮันเอื้อมมือไปข้างหลัง กำลังจะสัมผัสเกล็ดสีฟ้าเงิน แต่โดนมือหนาคว้าเอาไว้ก่อน


“อ้าวเฮ้ย ก็ไหนว่าจับได้” เขาโวย ยกข้อมือตัวเองที่ถูกกำแน่นขึ้นประท้วง


“ก็จับตรงที่มันไม่ทะลึ่งสิ”


“มันทะลึ่งตรงไหน ฉันจะรู้ไหมตรงไหนไม่ทะลึ่ง” คนถูกกล่าวหาเหวใส่ทันที ก็ช่วงล่างเราไม่เหมือนกันปะวะ จะไปรู้ไหมตรงไหนเป็นอวัยวะอะไรอะ


เจ้าของร่างกายก็เลยเป็นคนจับมือเขาไปวางตรงที่ไม่ทะลึ่งแทน


จองฮันหน้าขึ้นสีแดงอย่างห้ามไม่อยู่ บ้าชิบหาย ตรงนั้นของคนคือทะลึ่งมาก ลามก วิปริตรับไม่ได้สุด ๆ 


“ขอดึงเกล็ดได้เปล่า”


“พี่จองฮัน ไม่เอาน่า” ฮันซลที่สังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมด้วย มีอย่างที่ไหนจะไปขอจับขอดึงเขาไปทั่ว “พอได้แล้วมั้ง” 


แต่คุณเงือกใจดีสุด ๆ เอื้อมมือไปดึงเกล็ดออกมาให้เฉย


ดูท่าทางก็ไม่ได้เจ็บอะไรนี่


จองฮันรับวัตถุสีเงินไปไว้ในมือ มันส่องแสงวาววับกลางความมืด ผิวสัมผัสไม่เหมือนอะไรที่เขาเคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ที่สำคัญดูเหมือนมันจะไม่เปียกน้ำเลยด้วย


หรือว่าจะใช่จริง ๆ


ทางด้านฮันซลหลังจากเข้าไปตั้งกระทู้ในอินเตอร์เน็ตแล้วตอนนี้ก็เชื่อสุด ๆ ว่านายเงือกมีจริง และเขากำลังเจอตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้าแน่นอน 


“นาย” ฮันซลหันไปทักทายสิ่งมหัศจรรย์ที่เขาเพิ่งค้นพบ ตาหนุ่มช่างฝันประจำเว็บบอร์ดมนุษย์ต่างดาวเปล่งประกาย “ชื่ออะไรนะ” 





มีครั้งหนึ่งฮันซลโยนก้อนหินลงทะเล จากนั้นชีวิตก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย  













tbc. hopefully




























--------
จบอินทะโรแน้ว 

ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกตื้นตันและตื่นเต้นมากค่ะ 55555 สาทุเก้าเก้า  

ในหัวต่อจนจบเรื่องแล้ว แต่ในความเป็นจริงก็ขอให้โชคชะตาพาไป 

ขอบคุณมากมากมากมากมากมากนะคะ อิอิ <3
TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #44 J_EtoileNoire (@sirilaknaksuk321) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:59
    กรี๊ดดดดดดดดดซลจอง+กยู;-;

    สู้นะคะไรท์ รออ่านนนนนนค่ะ
    #44
    0
  2. #43 pundayo_ (@mdrma_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 01:57
    เรากำลังจะนอนแล้วอยู่ดีๆฟิคก้อัพ กริ๊ดดดดด!! นายเหงือกมะมิงหรอคะ น่ารักที่สุดเลย ตอนพูดว่าทะลึ่งนี่ไม่ไหวแล้ว น่ารักเกินไปแล้ว ฮือออ ส่วนคุณซลไม่ต้องเสียใจเรื่องโบ้นะคะ สักวันโบ้ต้องมีวันที่กินอาหารซลแน่นอน ((ไม่ก็หาโบ้ใหม่น่าจะง่ายกว่า)) เฝ้ารอตอนหน้านะคะ เลิ้บๆ
    #43
    1
    • #43-1 Rainbowflick (@Rainbowflick) (จากตอนที่ 21)
      4 ธันวาคม 2562 / 22:07
      ตื่นเต้นที่ได้เห็นเม้นนี้มากเลยค่ะ 555555 ขอบคุณนะคะ TT
      #43-1