OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 19 : Gyuhan : My dog does not bark (but he does bite sometimes)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    4 พ.ย. 62

B
E
R
L
I
N
?




Disclaimer : 13+ ?

สั้นมากเหมียนเดิม

drabble co.





-

1

เสียงพูดคุยและตะโกนโหวกเหวกของเด็กวัยประถมปลายดังขึ้นต่อจากออดบอกเวลาพักกลางวัน โรงอาหารถูกจับจองจนแน่น ห้องเรียนทั้งหมดแทบว่างเปล่า เว้นแต่ห้าทับหกที่ยังมีเสียงเถียงกันของเด็กคู่หนึ่ง

เด็กผู้ชายสองคนยืนเผชิญหน้ากันอยู่หลังห้อง คนหนึ่งชี้หน้าเพื่อน อีกคนทำท่าไม่แย่แส


“มาร์ชชอบแกล้งจิ๊บ แช่งให้หมากัดเลย”


“กลัวจัง ทำไงดี”


คนโดนแกล้งส่งสายตาอาฆาตให้เพื่อนที่ทำท่ากลัวยียวนกวนประสาท พอรู้จุดอ่อนว่าบ้าจี้ก็ชอบแอบมาโจมตีตอนเผลอ เล่นไม่หยุดจนเขาต้องลงไปนอนงอตัวกับพื้น หัวเราะจนน้ำตาไหลเข้าปาก ดื่มต่างน้ำก่อนจะได้กินอาหารกลางวันเสียอีก


บ้าจี้มันไม่สนุก! มันคือความหวาดระแวงไม่จบไม่สิ้น


ทว่ามาร์ชไม่เคยสัมผัสความจริงข้อนี้ แล้วก็ไม่สำนึกผิดด้วย เขาแกล้งทำท่าจะเข้าไปโจมตีอีกที จนเพื่อนตัวเล็กสะดุ้งโหยง พอขำตบท้ายแล้วกลางวันวันนั้นมาร์ชก็จากไปแบบผู้ชนะ 











แต่พอตกเย็นเขากลับเป็นคนที่ได้สัมผัสการกินน้ำตาแทนข้าวเสียเอง


หมากัดมาร์ช


“หมากัดมาร์ช” เขาพูดทั้งสะอื้น มือจับแขนคนข้างตัวแน่น “เจ็บจะตายอยู่แล้ว” 


คนข้างๆได้แต่พยักหน้าเห็นใจ พอสิ้นเสียงคำว่าจะตายเขาก็รีบผละออกไป แต่มืออีกคนฉุดกลับมาไว้ก่อน


“จิ๊บ!!!!” เขาตะโกนเสร็จก็สะอื้นอีก  “จะไปไหน ช่วยกันก่อน เจ็บ”


“ไปเรียกคนมาช่วยสิ ไปหาหมอ มาร์ชลุกไม่ไหว จิ๊บก็แบกมาร์ชไม่ไหว แป๊ปเดียว”


“ฮือ”


“แป๊ปเดียว สัญญา”


เขาส่ายหัวอีก


จิ๊บหยิบกระเป๋าดินสอคุณหมานุ่มนิ่มออกมายัดใส่มือมาร์ช 


“แป๊ปเดียว”


มาร์ชได้แต่ยอมรับชะตากรรม


ว่าแต่กระเป๋าดินสอทำไมต้องเป็นรูปหมาด้วยวะ หลอนหน้าหมาแล้วเนี่ย






จิ๊บกลับมาในอึดใจถัดไปตามคำสัญญา แม้จะนานมากในใจมาร์ชก็ตาม ตลอดระยะเวลาสามชั่วโมงตั้งแต่อาจารย์ห้องพยาบาลมาช่วยยกเข้าขึ้นรถไปส่งโรงพยาบาล จนเข้าไปหาหมอ ฉีดยากันติดเชื้อ ทำแผล เขาไม่ยอมปล่อยมือเล็ก ๆ ของอีกคน อีกข้างก็กำกระเป๋าดินสอเจ้าหมาซะยับไปหมด


หวังว่าจิ๊บจะไม่โกรธ ก็มันเจ็บจริง ๆ 



หมอบอกว่าแผลไม่ลึก แต่คงเดินไม่สะดวกไปอีกเป็นอาทิตย์ แล้วแต่ว่าดูแลแผลดีแค่ไหน


พอออกมาจากโรงพยาบาลก็ไม่วายต้องเกาะคนตัวเล็กต่อ และเห็นทีว่าต้องพึ่งไปอีกนาน หรืออย่างน้อยก็ช่วงแรกๆที่เขายังไม่คุ้นชินกับการเดินขากะเผลก




“ขอบคุณนะ”



จิ๊บได้แต่พยักหน้าแทนคำตอบ คนบาดเจ็บยื่นกระเป๋าสุนัขคืนให้ แต่สังเกตเห็นว่ามันชื้นไปด้วยเหงื่อ น่าจะไม่พ้นตอนที่เขาบีบมันสุดแรงระหว่างรอจิ๊บไปตามคนมาช่วย มาร์ชชักมือเก็บเจ้าหมานุ่มนิ่มกลับมาไว้กับตัว


น่าอายชิบเป๋ง


”เดี๋ยวเอาไปซักให้ แล้วเอามาคืนนะ” 



หายเร็ว ๆ นะ” 



“อื้อ”



ความเงียบกลับเข้ามานั่งขั้นกลางระหว่างสองคน มาร์ชไม่รู้เหมือนกันว่ารู้สึกแปลกเพราะเจ็บแผล หรือว่ามีอะไรอย่างอื่นที่เขายังไม่รู้จัก รู้แต่ว่ามันกวนใจจนลืมเจ็บไปครู่ใหญ่


ส่วนจิ๊บน่ะง่วงนอนมั้ง ไม่รู้สิ อยากคุยกับเพื่อนข้างตัวอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะทำให้เขาเจ็บน้อยลงหรือเปล่า แต่เห็นหน้าเหม่อลอยแล้วก็เลยไม่รู้จะชวนคุยยังไงดี หลับในหรือเปล่าก็ไม่รู้


กว่าจะรู้สึกตัวมาร์ชก็ต้องเขย่าเพื่อนข้าง ๆ ที่หลับไประหว่างทางดื้อๆ เจ้าตัวงัวเงียเงยหน้าขึ้นมาถึงรู้ว่าถึงบ้านตัวเอง


มาร์ชก็ต้องจำบ้านจิ๊บได้อยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าไม่เคยมา


“..กลับ.. ดีๆนะ”


“หือ” จิ๊บที่ข้างนอกตื่นแต่ข้างในหลับเป็นตายไปแล้วไม่เข้าใจหรอกว่ามาร์ชพูดอะไร ก็บ้านอยู่ตรงหน้าไม่ถึงสิบก้าว จะมาอวยพรให้กลับดีๆทำไม 


ไม่ได้รู้ตัวหรอกว่าหลุดหัวเราะเบา ๆ แถมชี้บ้านตัวเองล้อเลียนอีกว่ามาร์ชพูดจาพิลึก ยืนไม่ยอมขยับอยู่ข้างรถจนแม่ต้องเปิดประตูออกมาเรียก มาร์ชโผล่หน้าออกจากหน้าต่างยกมือไหว้คุณน้า


จิ๊บพยักหน้าหงึกหงักให้แม่แล้วเดินช้า ๆ กลับเข้าบ้าน


มาร์ชมองเพื่อนเดินห่างจากรถไปเข้าบ้านแล้วหันกลับมาโบกมือลาให้สองสามครั้ง อยู่ๆก็มีอาการแบบเดียวกับที่จิ๊บบอกว่าจิ๊บเป็นตอนโดนแกล้งจี้โดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งใจหายวาบแปลก ๆ จั๊กกะจี้ไปทั้งตัว แบบนั้นเป๊ะเลย 


ต่างกันแค่ตรงที่มาร์ชไม่ได้บ้าจี้



























U・ᴥ・U



























2



จิ๊บไม่ได้รอซูเปอร์แมนมาช่วย แต่ก็ไม่ใช่คนชอบตอบโต้ เลยยืนกอดอกมองเพื่อนสองสามคนล้อตัวเอง

ก็ไม่ได้อะไรร้ายแรง มันก็แค่ล้อว่าเตี้ย เอาจริงๆไม่รู้สึกอะไรเลยซักนิด มีเวลาให้สูงตั้งเยอะ ตอนนี้ก็แค่ขี้เกียจกินนม


มาร์ชไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นหลังห้อง รู้แต่จิ๊บยืนหน้าบึ้ง เผชิญหน้ากับใครก็ไม่รู้สามคน


หมาหมู่แล้วมั้ง


เขาเดินเข้าไปใกล้จนได้ยินว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกัน 



“แล้วสูงนักหรอมึงอะ”


ประโยคเดียวของคนมาใหม่หยุดแก๊งอันธพาลขนาดเล็กได้ทันที แน่สิ ก็มาร์ชสูงกว่าทุกคน 


แก๊งเด็กผู้ชายหันไปหาผู้มาใหม่พร้อมคำถามที่แปลได้ว่าอย่ายุ่ง


“เป็นไรวะ มึงก็แกล้ง”



“หุบปากไป กูแกล้งได้คนเดียว อย่ายุ่ง”





เขาเดินตามคนที่กอดอกหน้ามุ่ยออกไปนอกห้อง เขาเอ่ยปากชวนกินข้าว เผื่ออาหารจะทำให้เพื่อนอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง แต่จิ๊บไม่ตอบคำถาม เปลี่ยนเป็นหันมาคาดโทษเขาอีกคนแทน




“มาร์ชเลิกแกล้งจิ๊บด้วยสิ”


ทำคุณบูชาโทษชัดๆ


คนตัวใหญ่กว่ายักไหล่เป็นเชิงปฎิเสธข้อเสนอ เขาตอบกลับสายตาใสฉายแววประท้วงด้วยประโยคเอาแต่ใจ


“แต่มาร์ชไม่ได้เล่นแรงนี่นา ก็แค่จี้เอง”


ช่วยไม่ได้ ก็หน้าจิ๊บเวลาหัวเราะจนคุมตัวไม่อยู่ มันน่ารักนี่นา..


































U・ﻌ・U





















3.


“เป็นไรเนี่ย” เขาถามพอเห็นเพื่อนร่วมหอเอาหน้ากากอนามัยปิดหน้าเสียมิดชิด “เป็นหวัดหรอ”


“สิวขึ้นอะ”



“ก็จิ๊บนอนดึก กินขนมดึกๆ แล้วก็นอนไม่พอ แล้วก็เครียด มันขึ้นมาเป็นสิวผดไม่กี่เม็ดก็เก่งแล้ว”


“แล้วหน้าก็มันด้วย มันโทรมอะเข้าใจปะ”


“ไม่เห็นเป็นไรเลยจิ๊บ” ไม่พูดเปล่า พยายามจะถอดหน้ากากอนามัยเพื่อนด้วย 


 “โอ้ย มันทุเรศอะ อย่าแกล้งได้ปะ” เขาขยับหนี “นิสัย”


“ร้อนจะตายจิ๊บ มันไม่ยิ่งขึ้นหรอปิดไว้อับๆแบบนี้”


“ก็ใส่แต่ตอนออกไปข้างนอก”


“ห่วงหล่อว่างั้นเถอะ”


“ก็บอกว่ามันน่าเกลียดไง” ดูรู้ว่าเริ่มจะอารมณ์เสียแล้ว มาร์ชก็เลยไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับเพื่อนอีก ยิ่งช่วงใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย จิ๊บจะเครียดก็ไม่แปลก


ทั้งสองคนเดินออกจากห้องพักไปหาอาหารทานแถวนั้น เพราะมาร์ชบอกว่ากินอะไรก็ได้ จิ๊บเลยเป็นคนตัดสินใจว่าจะไปร้านอาหารตรงซอยแปด 

มาร์ชไม่ได้เอะใจอะไรในตอนแรกเลยไม่ได้คัดค้าน ส่วนจิ๊บก็ลืมไปเสียสนิทว่าซอยแปดมีอะไร


รู้สึกตัวอีกทีก็เผชิญหน้ากับจิ๊กโก๋คู่อริ(ของมาร์ช)ที่ยืนขวางซอยอยู่ก่อนแล้ว มาร์ชดึงชายเสื้อเพื่อนสนิทให้ถอยออกมา แต่จิ๊บดูไม่กลัวอันธพาลข้างหน้าเลยซักนิด เขาสบตาศัตรู(ของมาร์ช)ตรง ๆ กวักมือไล่สองสามที มันก็เดินหยองแหยงไปทางอื่น


เขาหันไปหาเจ้าของมือที่ดึงเสื้อจนจะย้อยอยู่แล้ว


“ออกจะเข้ากั้นเข้ากันกับหมา ยังจะกลัวมันอีก”


“แค่ระแวงเอง” 


“ฝังใจเรื่องโดนหมากัดอะดิ”


“เราไม่พูดเรื่องนี้กันได้ปะ” 


เขาหัวเราะแห้ง ๆ เอามือตบไหล่เป็นเชิงขอโทษ


























໒( ●ᴥ ●)ʋ




























4

“แรงไปไหม”


กระเป๋าดินสอคุณหมานุ่มนิ่มยังวางอยู่บนหัวเตียง แต่คนขี้เล่นจับมันหันหลัง มันจะได้มองกำแพงแทน ไม่ต้องตกเป็นพยานรักให้เจ้าของตัวเล็กที่นอนหอบอยู่


ถึงคำพูดจะแสดงความเป็นห่วงแต่ร่างกายก็ไม่ได้ผ่อนแรงลง ช่วยไม่ได้ ก็หน้าเปื้อนอารมณ์ของอีกคนมันโคตรจะน่ารัก เสียงครางฟังไม่ได้ศัพท์ก็โคตรจะรื่นหู ยิ่งร่างกายคนรักตอบรับความรักที่เขาให้มากเท่าไหร่ เขายิ่งไม่ค่อยมีสติมากเท่านั้น ดังนั้นไม่ว่าจะเริ่มต้นกันแบบทะนุถนอมแค่ไหน ก็จบด้วยการทำแรง ๆ ทุกที จะเคยตัวแล้ว 


“กัดได้ไหม” เขาถามเสียงเบา ยกมือที่ยันหัวเตียงอยู่ขึ้นมาปัดผมที่ปรกหน้าอีกคนไว้หลังหู รู้ว่าความพยายามของทั้งตัวเองทั้งคนร่วมทางใกล้จะสำเร็จเต็มทน



เพื่อนสมัยเด็ก คงความเป็นเพื่อนต่อเนื่องยาวนานทั้งโรงเรียนมัธยมต้น มัธยมปลาย และตามติดเข้ามหาลัยมาแบบน่ารำคาญสุด ๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นเพื่อนร่วมห้อง ทะเลาะกันบ้านแตก และเปลี่ยนชื่อเรียกสถานะไป ๆ มา ๆ จนมาจบที่ตัวอยู่บนเตียง ขาพาดอยู่บนบ่าแบบไม่มีใครเคยคิดเคยฝัน


(ที่จริงมาร์ชก็มีฝันบ้าง แต่ขอให้เก็บไว้เป็นความลับ จิ๊บรู้โดนกระทืบตายพอดี)


“อือ” 


พอได้ยินเสียงฮัมอนุญาติก็พลิกตัวอีกคน ขยับให้เขาหันหน้าไปหาหัวเตียง จัดแจงต่อกิจธุระไม่ให้ขาดตอน เขากอดเอวบางเข้าหาตัวจนเบียด แล้วฝังเขี้ยวเล็กลงกับหัวไหล่


นิสัยชอบขบกัดเหมือนหมาจริง ๆ เป็นผลกระทบมาจากที่โดนหมากัดวันนั้นหรือเปล่า คนถูกกอดชอบคิดเล่น ๆ ทั้งรอยบนไหปลาร้า รอยขบเล่น ๆ ตรงใบหู แต่อะไรก็ไม่รุนแรงเจ็บแสบเท่าที่คนตัวใหญ่ชอบกัดหัวไหล่ระบายอารมณ์เวลาที่กระแทกเอาอารมณ์ข้างในออกมาระบายข้างนอกจนหมดไม่มีเหลือ จนขาเขาหมดแรงรั้งร่างอีกคน หรือขยับไล่ตามความสุขคนใจร้อนไม่ทัน 

เหมือนจะทิ้งหลักฐานไว้แค่ที่มันเลอะจนเปื้อนต้นขาไม่พอ ต้องทิ้งรอยแดงไว้บนหัวไหล่เขาด้วย


แต่อย่างน้อยก็เป็นหมาเชื่องนะ ให้อภัยก็ได้มั้ง



“เจ็บ” จิ๊บว่าพลางเอามือลูบหัวไหล่  “แช่งให้หมากัดเลย”




คนโดนแช่งทำท่าจะประท้วง เขาเกลียดกลัวประโยคนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น 


คนขี้แช่งทิ้งร่างที่หมดแรงลงบนเตียงทั้งเสียงหัวเราะ














จบมั้ยจ๊ะ


‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’


ถ้าโดนแมวกัดต้องไปหาหมอภายใน 6 ชั่วโมง แต่หมากัดนี่ไม่แน่ใจ 42 ชั่วโมง?


ปูเรื่องมาเพื่อฉากทะลึ่งใช่ไหม ก็คือใช่ 

 เพศสัมพันธ์และสิ่งที่ควรรู้    ปะ 5555555

ยังไม่ลืมพี่กุ้งนะ แต่ไม่รู้มาเมื่อไหร่ 555 แง
ขอบคุณมากค่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

47 ความคิดเห็น