OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 17 : Yoonhong : Drugs suck it up like vanilla icys *

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

B
E
R
L
I
N
?



Disclaimer  : ไม่มีพล็อต ไม่มี ไม่มีพล็อต
ไม่มีพล็อตอะไรทั้งนั้น เป็นศีลเป็นพรล้วนๆ


OS จบในตอน 








***

Drugs suck it up like vanilla icys
(Don’t treat me rough, treat me really niceys)







เข็มยาวของนาฬิกาขยับออกจากเลขสิบสอง  : เที่ยงคืนหนึ่งนาที 

สถานบันเทิงที่โจชัวก้าวเท้าเข้ามาเมื่อห้าชั่วโมงก่อนต้อนรับเช้าวันใหม่ด้วยการเร่งเสียงเพลง เขาเอนตัวพิงพนักโซฟา โยกศีรษะเล็กน้อยตามทำนองและจังหวะที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ไฟสลัวถูกหรี่จนทุกบริเวณมืดลง เปลี่ยนไปเพิ่มแสงหลากสีที่อยู่บนฟลอร์แทน 

ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนุกกับวันใหม่ โจชัวปล่อยใจลอยกลับไปหาคืนก่อน 

คืนก่อนที่ว่าอยู่ห่างออกไปสามชั่วโมง กำลังนั่งดื่มอยู่ที่เคาน์เตาอร์บาร์อีกฝั่ง และยังไม่หยุดพูดคุยเล่นหัวกับบาร์เทนเดอร์ 

สามชั่วโมงก่อน ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในบา ร์พนักงานสามสี่คนยกมือทักทายราวกับเป็นเพื่อนสนิท เขาสวมกอดพนักงานต้อนรับ  หัวเราะให้อะไรซักอย่างที่พนักงานเสิร์ฟยัดใส่มือให้ จากนั้นจึงถอดเสื้อนอกวางไว้บนเคาน์เตอร์บาร์ นั่งคุยกับบาร์เทนเดอร์ที่ชงเหล้าอยู่


โจชัวหยุดสนใจเพียงแค่นั้น แต่ไม่ถึงนาทีถัดมาก็มีเรื่องทำให้ต้องหันกลับไปมองคนแปลกหน้าที่ว่าอีกครั้ง
บาร์เทนเดอร์ยกไวน์หนึ่งขวดมาให้ ทำหน้าที่แนะนำไวน์ เปิดขวดแล้วรินลงแก้วใสให้เขาเสร็จสรรพ  ทั้งไวน์ขวดใหม่และบรรดาแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ว่างเปล่าบนโต๊ะ มีคนจ่ายให้แล้วทั้งหมด บาร์เทนเดอร์คนเดิมชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้นที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะขอตัวกลับไปบริการลูกค้าคนอื่นต่อ

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการยกแก้วขึ้นชวนดื่ม มีแต่ใบเสร็จสีขาวตรงหน้า 

เขาไม่คิดว่าเป็นพวกเศรษฐีเงินเหลือ เหมือนพวกเก็กท่าทำหยิ่งมากกว่า โจชัวไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาคนกลับไปที่ห้องด้วย ครึ่งปีหลังที่แอลเอเขาไม่ค่อยได้แตะแอลกอฮอลล์เลยด้วยซ้ำ จนบินกลับมาที่นี่ได้ไม่กี่อาทิตย์ รู้สึกว่าปรับเวลาไม่ได้ถึงได้ตัดสินใจเดินหาที่นั่งถ่วงเวลารอง่วงนอน 


โจชัวไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาคนกลับไปที่ห้องด้วย แต่พอเลยเที่ยงคืน ก็ต้องยอมรับว่าช่วงนี้ชีวิตไม่มีอะไรตื่นเต้น แล้วเจ้ามือที่ไม่รู้จักคนนั้นก็ไม่ได้ดูแย่ในไฟสลัวแบบนี้


เหม่อลอยจนไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนที่บาร์เทนเดอร์คู่สนทนาของเขาคนนั้นเดินไปให้บริการลูกค้าคนอื่นในที่สุด 


ผู้ที่เสนอตัวเป็นเจ้ามือทั้งที่ไม่ได้ขอเริ่มหันความสนใจมาหาเขา และหลังจากแลกเปลี่ยนรอยยิ้ม ยกแก้วน้ำในมือโต้ตอบกันเพียงครู่ เขาก็ลุกจากที่ตัวเอง หยิบเสื้อนอกพาดบ่า เดินมาโซฟาริมห้องที่โจชัวนั่งอยู่

ง่าย ๆ เหมือนอย่างที่ความสัมพันธ์ผิวเผินตอนกลางคืนควรจะเป็น


"มาคนเดียวหรอครับ" 

ประโยคทักทายเชยบัดซบจนโจชัวเกือบหักคะแนนในใจ เสียแต่ว่าเงยหน้าขึ้นมาเจอรอยยิ้มสดใสเสียก่อน เลยยอมหยวน ๆ ให้ 

เขาชอบผู้ชายยิ้มสวยมาตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว

แทนการแนะนำตัว นามบัตรขนาดเล็กถูกยื่นมาให้ เขาอ่านชื่อบนกระดาษแข็ง แต่ไม่ได้สนใจรายละเอียดนอกเหนือจากนั้น




"คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนตอน 16 เลย" จองฮันพูดตอนถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ 

"มีแฟนคนแรกหรอ"  เขาเดาสุ่ม ช่วงวัยรุ่นมักจะตื่นเต้นเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ นี่นะ

คู่สนทนาโน้มตัวเข้าหาเพื่อจะกระซิบบอกคำตอบ ริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหูอีกฝ่าย 

"เกือบติดยา"   เขาว่า

คนฟังสะดุ้งกับคำตอบเล็กน้อย จองฮันสังเกตเห็นจึงวางมือลงบนไหล่ หวังจะให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้น

"กลัวหรอ ก็แค่เกือบแย่ ยังไม่ทันติด โดนพี่ชายต่อย แถมลากไปบำบัดอีกตางหาก" เขาเปิดเผยเรื่องราวอย่างไม่เคอะเขินอะไร "ผมหมดหล่อไปตั้งนาน"

"แล้วคุณติดแอลกอฮอลล์หรือเปล่า" เขาถามพร้อมกับส่งสายตาไปยังแก้วน้ำสีอำพันในมือ

"ไม่กล้าติดอะไรอีกแล้วในชีวิตนี้" เขาว่า แต่ไม่ถึงอึดใจกลับทำท่าเหมือนรู้ตัวว่าไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด จองฮันส่งสัญญาณว่าเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ วางแก้วลงบนโต๊ะ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนอก แล้วหยิบซองใสบรรจุวัตถุหลากสีขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ผมติดกัมมีแบร์อยู่อีกอย่าง"

เห็นซองขนมรูปหมีขัดกับบรรยากาศมืดในร้านแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ ติดอะไรเด็ก ๆ แบบเยลลี่หมีเนี่ยนะ 
โจชัวหยิบซองขนมขึ้นมาพลิกเล่น ต่อบทสนทนาด้วยท่าทางเหมือนจะเขินอาย "ชอบตัวสีอะไรล่ะ"

"สีแดง" เขามองชายหนุ่มที่ไม่ยินดียินร้ายกับคำตอบแล้วก็พูดต่อ "แต่ถ้าคุณชอบเหมือนกัน ผมให้คุณ"

"จีบหนุ่มด้วยขนมหลอกเด็กนี่น่ะหรอ"

"ไม่น่ารักหรอ" เจ้าของขนมฉวยเอาซองเยลลี่ไปจากมือโจชัวโดยไม่บอกกล่าว ฉีกมันออกแล้วมองหาหมีตัวสีแดง "คุณไม่ชอบแบบน่ารัก ๆ หรอ" 

"ผมดูเป็นคนชอบแบบน่ารัก ๆ หรอ"

"เป็นคนแบบไหนก็มักจะชอบแบบนั้นไม่ใช่หรอครับ"

"เพิ่งเจอกันจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนแบบไหน"

จองฮันเหมือนไม่ได้ยินคำตอบเพราะมัวแต่พยายามมองเยลลี่ในซอง โจชัวขัดใจกับการกระทำที่ว่า แต่ไม่ได้เปิดปากบ่นอะไร มองเขาสาละวนอยู่กับซองขนมเด็ก เหมือนว่าความมืดจะเป็นอุปสรคในการมองเห็นของคนตรงหน้า

แต่จองฮันก็เจอหมีตัวที่ถูกใจจนได้  

นิ้วเรียวหยิบมันขึ้นมา ยังไม่ทันส่งให้อีกฝ่ายก็วางมันไว้ระหว่างริมฝีปาก คาบขนมชิ้นหวานเอาไว้ ยักคิ้วท้าทาย

ก็ยังเป็นมุกที่แก่บัดซบอยู่ดี

โจชัวเอาชนะแสงไฟที่แอลเอ เขาว่าไม่มีความมืดมัวเมาที่ไหนหลอกเขาให้ติดกับ  แต่ที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้มืดมัว มันน่ารัก ถึงจะดูเป็นมุกบ้า ๆ บอ ๆ ไปบ้าง แต่มันก็ดูน่ารักดี 

บางทีเขาอาจจะทำให้ใครต่อใครรู้สึกเหมือนตอนอายุ 16 จริง ๆ ก็ได้ ช่วงอายุที่ความรักมันสดใส ฟังเพลงรักก็ยังอิน อยากจะทำอะไรก็ทำ 

ยิ่งมองริมฝีปากสวยตรงหน้าก็ยิ่งเข้าใจว่าแกล้งทำตัวเป็นวัยรุ่นมันสนุกแค่ไหน 
แค่จูบคนแปลกหน้าในผับ แต่ก่อนเป็นกิจวัตรประจำสุดสัปดาห์ด้วยซ้ำ เขาไม่ต้องคิด แค่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ


ผู้ชายติดขนมคนนั้นถอนจูบออกก่อน สายตายังโลมเลียอยู่ที่ริมฝีปากตอนที่โยนคำกล่าวหาใส่หน้าตาเฉย

 "ขี้โกง ผมให้จูบตั้งแต่เมื่อไหร่"

"มุกก็แก่ ยังจะหน้าไม่อายอีกนะคุณน่ะ"

"สรุปคุณชอบสีอะไร"


"ผมชอบรสโคล่า"

ตอบยังไม่ทันจบดีก็มีคนฉวยโอกาสโน้มหน้าลงมาขโมยจุ๊บเบา ๆ บนริมฝีปาก

"ไม่เห็นเหมือนโคล่าเลย"

เขาออกปากวิจารณ์ ทั้งที่จริง ๆ มีแต่ความรู้สึกนุ่มหยุ่นที่กดลงมาเมื่อครู่เท่านั้นที่พอจะนึกออก จูบนั้นผ่านปากไปเร็วจนจับรสชาติไม่ได้ด้วยซ้ำ 

โจชัวพยายามไล่ตามคารมฝ่ายตรงข้ามด้วยการตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้  "คุณก็ไม่เหมือน"



"งั้นไปดื่มโคล่าห้องผมไหมล่ะ ไม่ไกลหรอกคุณ"


จองฮันเสี่ยงโชคโยนคำถามให้  เผื่อจะโชคดีได้ดอกไม้สวย ๆ งาม ๆ ไปชื่นชม ไม่ก็ไปกอดไปดมซักคืน 

ตั้งแต่เดินเข้ามาในผับก็เห็นหนุ่มหล่อนั่งอยู่ริมห้อง จิบคอกเทลอยู่คนเดียว เขาดึงดูดใจไม่ใช่เล่น แต่อารมณ์ที่ยังร้อนจากเรื่องที่ทำงานทำให้หมดอารมณ์จะแทะโลมใคร ได้แต่กระซิบบอกบาร์เทนเดอร์คนสนิทให้เช็คบิลแทนให้ เอาไว้ดึก ๆ ถ้าเขายังไม่กลับและนั่งเปลี่ยวอยู่ที่เดิมค่อยเข้าไปคุยด้วย

 เหม่อไปเกือบนาทีก็ยังไม่ได้คำตอบ มองท่วงท่าครุ่นคิด ริมฝีปากสีหวานเม้มเข้าหากัน

เขารอคำตกลงอย่างคาดหวัง นึกตำหนิตัวเองที่ใจเต้นเหมือนวัยรุ่นฮอร์โมนแปรปรวน ทำเป็นเด็กไปได้

นิสัยไม่ดีมันกลับมาอีกแล้วสิ เหมือนตอนอายุ 16 ใจเร็ว หุนหันพลันแล่น เห็นอะไรก็อยากได้ไปหมด ยิ่งเห็นใกล้ ๆ ยิ่งอยากอุ้มกลับบ้านเอาไปรังแก

"คุณต้องแวะซื้อถุงยางไหมล่ะ แถวนี้ไม่มีร้านสะดวกซื้อ"

จองฮันหลุดหัวเราะให้คำตอบตรงไปตรงมาจนเกือบสำลักน้ำเมาที่พึ่งยกดื่มเมื่อครู่ ยิ้มหวานแบบที่เขาชอบทำเวลาเจอของถูกใจ เกี่ยวนิ้วมือคนข้างกายเล่นพลางโน้มตัวเข้าไปบอกเขาให้คลายความกังวล

"ผมพก"

คำยืนยันดูจะทำให้โจชัวสบายใจขึ้นไม่น้อย แต่ยังไม่วายกวนประสาทก่อนจะให้คำตอบสุดทาย 

"แล้วจะแน่ใจได้ไงว่าคุณจะไม่หลอกผมไปฆ่า" 

จองฮันฟังคำกล่าวหาแล้วเอียงคอมองเด็กขี้กังวล ทาบฝ่ามือลงมาวางไว้บริเวณใต้ขอบกางเกง ของข้างในที่เริ่มออกอาการดื้อดันจนกางเกงคับขึ้นเป็นตัวประกันว่าคงไม่มีอารมณ์สำหรับกิจกรรมแบบการฆาตกรรมแน่นอน 

"ประโยคนั้นผมต้องถามมากกว่า"

โจชัวไม่ได้ตอบ มัวแต่ประหลาดใจกับเรื่องที่พึ่งเกิด  ในหัวเขาก็มีคำถาม แต่ยังไม่ได้ถามออกไป คนโรคจิตข้าง ๆ ก็อ่านสีหน้าเขาออกเสียก่อน 

"ก็ผมมีตา" เขาตอบเสียงเรียบ ใช้สายตาสัมผัสร่างกายตั้งแต่เอวเล็ก สะโพกกลมลงไปถึงกางเกงหนังที่ใส่อยู่ จ้องมองกันอย่างเปิดเผยจนโจชัวอยากจะเอาถาดรองแก้วเบียร์ฟาดหน้าเขาซักที เขาคงไม่รู้ว่าถูกหมันไส้ขนาดไหนถึงกล้ายักคิ้วกวนประสาทแล้วเอ่ยปากชมอีก 

"กางเกงคุณสวยนะ" 







***************





-






cut 
แค่พอกรุบกริบ 
เปิดวาร์ปที่ทวิต ไว้ในแทก #กัมมี่แบร์ยุนฮง
(แต่ไม่ต้องอ่านก็รู้เรื่องนะคะ)















*********



"ถามผมว่าชอบหวาน ๆ ไหม ชวนมากินโคล่า นี่นะหรอหวานของคุณ"  โจชัวทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำ เห็นเจ้าของห้องยังนอนคว่ำไม่ขยับตัวอยู่ที่เดิม

"ผมไม่ได้พูดซักคำ ผมถามว่าคุณไม่ชอบหวาน ๆ หรอ คุณไม่ตอบ" จองฮันสะบัดผ้าห่มข้างตัวขึ้นมันคลุมกายอีกฝ่าย แต่เล็งพลาดไปหน่อย มันถึงปิดได้แค่ครึ่งเดียว

"คุณเลยหยาบคายประชด" โจชัวหยิบผ้าห่มโยนกลับไปหาคนที่นอนกึ่งเปลือยแทน 


"แปลว่าชอบหรือไม่ชอบ"


"วันไหนชอบผมจะบอกก็แล้วกัน"


"กำลังเสนอว่าเราควรจะมีวันอื่นกันหรือเปล่า"


"ไม่งั้นคุณจะแอบสอดเบอร์โทรศัพท์ใส่ไว้ในแจ๊คเกตผมทำไม"   เขาเห็นกระดาษสีขาวโผล่พ้นออกมาจากเสื้อตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ เดาสุ่มไปเอง แต่ก็มั่นใจในความคิดพอสมควร

"ไม่เนียนเลยหรอ"


"คุณไม่มีอะไรเนียนเลย มุกในบาร์ก็ไม่เนียน"


จองฮันหัวเราะอารมณ์ดี  "แต่คุณก็ตามผมมานะ"

"ก็คุณชวน"

"ตอบรับตามมารยาท?"

"ตามมารยาท"

"มารยาทดี" เขาเอ่ยชมแบบไม่มีความจริงใจในน้ำเสียงซักนิด แถมเสียงหวาน ๆ ที่จงใจดัดยังขัดกับมือที่ขยับมาตีต้นขาอีก 

"ในนามบัตรคุณก็มีเบอร์โทรอยู่แล้ว"

"นั่นเบอร์ทำงาน นี่เบอร์ส่วนตัว"

โจชัวฮัมเสียงในลำคอเป็นเชิงรับรู้ เสียงเครื่องปรับอากาศกลับมาดังที่สุดในห้องเมื่อบทสนทนาทำท่าจะจบลง เหมือนว่าพ่อคนช่างพูดก็อยากจะนอนเต็มทนแล้วเหมือนกัน เขาหลับตาแล้วเรียบร้อย

ยังไม่วายพูดต่อทั้งที่ยังหลับตาอยู่อีกสองสามประโยค แล้วก็เข้าสู่โลกความฝันของตัวเองไปเลยดื้อ ๆ 

โจชัวชั่งใจกับข้อเสนอให้อยู่ต่ออีกพักใหญ่ ถึงได้ตัดสินใจลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าของตัวเองเดินออกนอกห้องไป 

กดเรียกรถจากในโทรศัพท์มือถือแล้วเขาก็นั่งรออยู่ที่ลอบบี้โรงแรมหรู  ระหว่างนั้นก็หยิบกระดาษในกระเป๋าแจกเก็ตออกมา มองตัวเลขเล็ก ๆ สีดำที่เขียนอยู่ข้างบน แล้วพับมันเก็บเอาไว้ในกระเป๋าสตางค์ 

ยังขี้เกียจหยิบมือถือขึ้นมาเพิ่มรายชื่อผู้ติดต่อ 

หยิบของแปลกปลอมออกไปแล้ว แต่กระเป๋าแจกเก็ตก็ยังดูมีสิ่งผิดปกติอยู่ เสังหรณ์ใจแปลก ๆ จึงตัดสินใจล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออีกรอบ นิ้วเรียวสัมผัสกับซองพลาสติกขนาดเกือบเท่าฝ่ามือ เขาใจกระตุกวูบ

แต่พอหยิบออกมามันไม่ใช่ซองยาบ้าแบบที่เผลอคิดไปก่อนแต่อย่างใด (ก็เขาเกือบติดยา เขาพูดเองนี่) ที่อยู่ในมือก็แค่ซองขนมที่มีเยลลี่รูปหมีโง่ ๆ สีน้ำตาลเรียงกันอยู่ข้างใน


กัมมี่แบร์ -----  รสโคล่าเสียด้วย






* * *
















ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #39 -mppp- (@ariadnebymukk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 21:16
    สุดจะเซ็กซี่ แต่ก็แสนน่ารักเลยอะคุณ
    บ้าแล้ว คนเราสามารถยิ้มเป็นบ้าตอนที่เลือดกำเดากำลังทะลักได้ใช่มั้ยนะ
    #39
    0
  2. #34 Yjjjj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 03:10

    สุดยอดค่ะ ฟินมากมือเกร็ง ไปหมดแล้ว บทพูดน้อยแต่แซ่บแรงมาก ล้องห้ายยยย

    #34
    0