OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 16 : Gyuhan : Feels like we're only going backward

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62


ภาษา : ไม่หยาบคาย 
มันแบบ Drabble สั้น ๆ + ไม่ได้มาหวาน ๆ เหมือนทุกทีอีกละ

*****




ผมมองแสงไฟสีส้มที่ซ่อนตัวลึกอยู่ในความทรงจำ  พยายามจับทำนองเสียงเพลงทีนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเคยได้ยินจริงไหม หัวสมองรับข้อมูลมาประมวลผลไม่ทัน แต่สองขาก็ก้าวอย่างมั่นคงไปหน้าฟลอร์ ราวกับมันมีเส้นทางของตัวเองอยู่แล้ว


บนฟลอร์ เขานั่งห้อยขาอยู่ที่เดิม และหัวใจคงเต้นเร็วยิ่งกว่าจังหวะเพลงหนัก ๆ ที่สะท้อนอยู่ในตึกใหญ่ตึกนี้


ในช่วงเวลานี้ที่ถูกต้อง เรายังไม่เคยพบกัน


ผมเดินเข้าไปใกล้จนประชิด มองเขา ทั้งคุ้นเคยและคิดถึง ใบหน้าอ่อนเยาว์หันมาหา ดวงตาคู่เดิมเบิกกว้าง


ผมโน้มตัวเข้าไปหา ชิงกระซิบอกก่อนที่คนตัวบางจะสติแตก


"ผมเอง... "


เขาปิดปากเงียบสนิท ส่ายหน้าไม่เข้าใจ


ผมเสริมความให้อีกฝ่ายนึกออก "ที่เคยรักพี่ซ้ำ ๆ ซาก ๆ จนน่ารำคาญ"





ผมกับแฟน เขาอายุสี่สิบเก้า ผมอายุสี่สิบเจ็ด แต่นาทีนี้เขาอายุยี่สิบสาม ผมอายุยี่สิบเอ็ด


ผมไม่ได้เข้าใจความทุกข์ของเขา ไม่ได้สังเกตว่าแววตาเขาโศกเศร้า ที่เห็นก็แค่แผ่นหลังขาว ต้นคอหนา และผมสีน้ำตาลอ่อน

อีกเดี๋ยวผมก็พาเขาขึ้นรถ กลับไปที่ห้อง เราไม่รู้จักกัน เขาร้องไห้สองชั่วโมงติดจนหลับไป ผมไปแอบช่วยตัวเองในห้องน้ำ เรามีเซ็กส์กันเช้าอีกวัน แล้วหนังเรื่องเดิมก็เล่นใหม่ แต่ทุกวินาทีที่เราหายใจมันจะถูกนับเวลา ทุกครั้งที่เราจูบกัน ในใจจะเหมือนเด็กเจอของขวัญชิ้นเก่าที่ทำหายไปหลายปีก่อนหน้า



ใต้ดาวคืนก่อน เขาหัวเราะให้กับเรื่องที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ จับมือผมที่กระด้างขึ้นตามเวลา เขากลัวในสิ่งที่ผมไม่อาจช่วยแก้ไขได้ ผมกอดเขา ถามว่าเราไม่แต่งงานกันจริง ๆ หรอ


เราจูบกัน ผมบอกเขาว่าผมรักเขา


เขาพยักหน้า แต่แววตายังคงเศร้า


มีความกลัวที่ซุกซ่อนตัวอยู่ลึกในใจคนตรงหน้า เขากลัวริมฝีปากที่แห้งผาก ลิ้นที่ไม่รับรส  ร่างกายที่แบกน้ำหนักตัวอีกฝ่ายไม่ไหว


ผมบอกว่ามันยังอีกนานกว่าเขาจะไปถึงจุดนั้น เลขสี่มันยังไม่ถึงครึ่งชีวิตของเราดีเสียหน่อย


และถ้าหากเรามีแรงมองหน้ากัน และเขายังหัวเราะให้เรื่องไม่เป็นเรื่องจากปากผม ผมก็ยินดีจะอยู่ที่เดิม


ผมไม่กลัวอะไรบ้างหรอ


ผมไม่กลัวดอกไม้ร่วง ผมไม่หวงแหนความสวยงาม ผมกลัวเวลาพาเราไปอยู่ในที่ที่เราจำไม่ได้ ความทรงจำอาจเปราะบางกว่าที่คิด บางทีมันกลายเป็นรายละเอียดที่ถูกทิ้งไปทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว


เสียงหวานกับคำปลอบประโลมที่เคยดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทผมเมื่อหลายปีก่อน ความรู้สึกเย็นเยียบทั่วร่างกายเมื่อได้รู้จักกันจริง ๆ ครั้งแรก มันเลือนลางบอกไม่ถูก


ความปราถนาเราจึงตรงกันอย่างไม่คาดฝันในนาทีนั้น เหมือนเด็กที่อยากได้ของเล่น อยู่ ๆ ก็โหยหาความฉาบฉวยที่ดึงดูดเราเข้าหากัน ดวงตาใส ริมฝีปากฉ่ำน้ำ ผิวขาวเนียน





ดาวตก สัมผัสในมือผมอันตรธานหายไป เห็นแต่แสงไฟสีส้มและได้ยินแต่เพลงที่จำไม่ได้




เป็นตอนนั้นที่ผมรู้ว่าเรากลับมาที่แรกที่เราพบกัน ทั้งความปราถนาและความกังวลในใจเขา มันจะทุเลาลงยี่สิบกว่าปีต่อจากนี้ เรากลับมาดื่มด่ำความเยาว์และหวังว่าจะไม่เจ็บปวดหนักขึ้นเมื่อถึงเวลาของเราจริง ๆ อีกครั้ง


ผมไม่รู้เหมือนกัน

เขาส่งมือมาดึงเอวผมเข้าไปหา ผมยกมือนั้นมากุมไว้กับอก เรากอดกันและคิดไปว่า ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ซักวันอาจลืมด้วยซ้ำว่าเราไม่ได้เป็นเจ้าของเนื้อหนังมังสาที่เราลูบคลำ


ความหนุ่มสาวเหมือนแสงไฟสีส้มรอบตัวเราวันก่อนนั้น จำต้องหันมอง ลืมคิดเรื่องการมอดไหม้ ไม่ใส่ใจว่ามันจะดับเมื่อไหร่ เพราะขณะที่มันลุกโชน มันดึงดูดเกินกว่าจะคิดเรื่องความไม่สวยงามของเวลา



มันเป็นฟิล์มม้วนเก่า แต่รายละเอียดต่างออกไป

หัวใจผมเอง มันบีบแน่น เต้นแรงจนรู้สึกได้

ไม่ว่าร่างกายเราจะเป็นช่วงไหนของชีวิต หัวใจของเราอายุเกือบห้าสิบปี และความรักของเราอายุยี่สิบหก


ยิ่งรับรู้ว่าความรักทำให้สัมผัสบนต้นขาร้อนขึ้นแค่ไหน ผมก็อ่อนแรงลงแม้จะอายุเด็กกว่าสี่สิบแปดชั่วโมงที่แล้วเป็นเท่าตัว


เขาเงยหน้าขึ้นมา เอาหัวดันไหล่ผมที่คิดเรื่องอื่นอยู่ ผมยกร่างที่เล็กกว่าขึ้นมาไว้บนตัก สายตาของคนตรงหน้าไม่มีแอลกอฮอลล์เหมือนคืนแรก แต่เชิญชวนไม่ต่างกัน


โดยที่ทิ้งเรื่องอนาคตเก่าอันน่าสับสนไว้ข้าง ๆ กันนั้น เรามีเซ็กส์กันอีกรอบ








--------


La juventud no tiene edad

Youth has no age

ความเยาว์วัยนั้นไร้อายุ

(Picasso)


ขอบคุณจ้า ถ้าเบื่อ ๆ ชวนฟังเพลงค่ะ 

https://www.youtube.com/watch?v=b_rK6obp0BA

....................
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

47 ความคิดเห็น