OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 14 : Gyuhao : Kim (im)possible

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 พ.ค. 62






ภาษา : หยาบคายนิดเดียว 
คู่หลัก : กยูฮ่าว

คู่รอง : -




"บอกอเกลียดอะไรผมหรือเปล่าครับ" เขาแทบลมใส่เมื่อเห็นของข้างในเอกสารสีน้ำตาล หันกลับไปถามแกมประชด บรรณาธิการ ที่นั่งปั้นยิ้มให้อยู่

"คุณคิม คุณงี้ มือหนึ่งในบ.แล้วนะครับ" เขายกยิ้มมารยาทขึ้นพร้อมส่งนิ้วโป้งกดไลค์มาให้ "งานใหญ่ก็ต้องให้คนมีความสามารถ นี่มันเป็นคำชมชัด ๆ"

"จริงพี่ จัดจ้านในย่านนี้ พี่ไม่ทำแล้วใครจะทำวะ" เพื่อนร่วมงานตบไหล่ส่งเสริม เขาส่งตาเขียวปั้ดกกลับไปให้แต่ไม่เป็นผล ยังถูกเพื่อนขุดสรรพคุณออกมาโยนใส่หน้าต่อ "พี่คือ Kim Possible เลยนะเว้ย สั่งปุ๊ป ได้ปั๊ป" 

บรรณาธิการรีบผสมโรง   "น่า ลองดูก่อนก็ไม่เสียหายนะครับ"

ก็ใช่นะสิ คนที่ต้องแบกหน้าไปรับคำด่ามันคิมมินกยู ลูกจ้างตัวน้อย ๆ นี่หว่า หัวหน้าก็พูดได้สิ 

เขาถอนหายใจเอาทั้งชีวิตออกมาเฮือกใหญ่ ก้มลงมองเอกสารที่หยิบออกมาจากซองอีกที 

ภาพนายแบบโคตรฮอตที่สุดในไตรมาสนี้ยืนโพสกับแบรนด์น้ำหอมราคาเฉลี่ยหกหลักต่อขวด ถึงใบหน้าจะถูกบังจากหมวกเล็กน้อย แต่จะไม่คุ้นเคยก็คงไม่ไหว ในเมื่อที่นี่คือบริษัทนิตยาสารซุบซิบคนดัง แล้วคนดังที่แค่ได้ยินชื่อก็การันตียอดขายข่าวได้ถล่มถล่ายแบบนี้ อย่าว่าแต่หน้าหรือชื่อ เขาจำได้ยั้นวันเกิด 

เขาไม่ได้สามารถไปทุกเรื่องอย่างที่บุคลากรในบริษัทยกยอปอปั้นหรอกนะ อย่างเช่นเวลาอยู่ที่บ้าน อุ้มหมาไม่ให้มันเลียมือยังทำไม่ได้เลย 

แม่งเอ้ย  Kim possible จบเห่ลงตรงนี้แหละ

ในรูปไม่ใช่ใครอื่นไกล เขาคือ ดิเอท อีกหนึ่งความเป็นไปไม่ได้ในชีวิตคิมมินกยู















ขั้นตอนแรกของการเตรียมตัวไปสัมภาษณ์ดิเอทคือล้างหู 

พ่อหนุ่มนายแบบขึ้นชื่อเรื่องตอบคำถามนักข่าวแบบต้องมีใครตายไปข้าง เขาหวงแหนความเป็นส่วนตัวมาก ถ้าเผลอละลาบละล้วงมีหวังโดนตอกหน้าหงาย

เขามองตารางงานที่ถูกส่งมาลับๆในโทรศัพท์ มือกำหนังสือพิมพ์ในมือจนยับไปด้านหนึ่ง

คนหาตารางงาน--ไม่สิ--ตารางชีวิตเลยตางหาก เก่งไม่เบานะ ถ้าจะนิสัยไม่ค่อยดีด้วยสิ รู้กระทั่งวันหยุดชอบไปอยู่ที่ไหน จอดรถชั้นไหน ตามกันขนาดไม่คลาดสายตายิ่งกว่าสายลับจับบ้านเล็กซะอีก


มินกยูเกลียดการเล่นบทเป็นสต๊อกเกอร์ แต่ไม่มีทางเลือกอื่น 


หัวหน้าเขาอยากได้สกู๊ปติดตามชีวิตมากกว่าจับนายแบบดังมานั่งสัมภาษณ์ เพราะแบบนั้นเห็นกันเกลื่อนแล้ว หรือถ้าจะสัมภาษณ์ ก็อยากได้รูปแบบที่แปลกใหม่แตะตาผู้บริโภค

'คุณคิมออกแบบเองเลย ผมเชื่อใจ'

ออกแบบเองกับผีนะสิ

แถมเดทไลน์ใกล้จนค้ำคอ หลังจากจองคิวกับผู้จัดการคนดังไปวันก่อนก็รู้แล้วว่าไม่ทันแน่

เอาเถอะ ถึงยังไงเขาก็อยากมาดูลาดเลาก่อนอยู่ดี


ถึงจะเป็นตอนบ่าย แต่ลานจอดรถก็ยังมืดเพราะหลังคาใหญ่ที่บังแสงอาทิตย์ไว้จนหมด เขาด้อม ๆ มอง ๆ รถหรูที่ติดฟิล์มดำครบทุกด้านบนกระจก เช็คทะเบียนจนมั่นใจว่าใช่แน่ แต่ไม่มีวี่แววของเจ้าของแต่อย่างใด 

วันอาทิตย์ถ้ามีเวลา คุณนายแบบมักจะขับรถออกมานอกเมือง มานั่งเล่นในร้านกาแฟกึ่งห้องสมุด เขาจดมาจากตารางงานลับ ๆ แล้วตามพิกัดมาอีกที


มินกยูยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามรถหรู และถึงแม้จะรีบเดินถอยหลังอย่างเร็ว และพยายามทำตัวให้ลีบที่สุดเพื่อที่จะแอบเข้าไปข้างหลังเสาตอนได้ยินเสียงสัญญาณปลดล็อกรถมาจากที่ใกล้ ๆ แต่เพราะร่างกายที่สูงเด่น สุดท้ายก็โดนจับได้อยู่ดี

"มาทำไม" คำทักทายที่ไม่เป็นมิตรถูกส่งมาให้ อันที่จริงฟังแล้วดูจะใจร้ายเกินไปกับคนไม่รู้จักนะ จะตั้งท่าไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยก็เกินไป

ดิเอทเปิดประตูรถหรู แล้วพูดเสริมขึ้นมาอีก "ของนาย ฉันไม่คืนหรอกนะ" 

แต่ที่จริงถ้าพูดกับมินกยูก็คงไม่แปลกอะไรเท่าไหร่

กับมินกยู ที่เป็นแฟนเก่า















"ให้ไปแล้วใครเขามาทวงคืนกันล่ะ"

"จะไปรู้หรอ หายหัวไปเป็นปี ๆ อยู่ ๆ ก็แต่งชุดดำมายืนมองหน้าฉัน"

ถึงจะแสดงความไม่เป็นมิตรออกมาเต็มที่ แต่เขาก็ยังเป็นคนข้างนอกแข็ง ข้างในอ่อนยวบยาบ พอถูกมินกยูปั้นหน้าเศร้าบอกว่าถูกเพื่อนทิ้งเอาไว้ (โกหก) สุดท้ายก็รับคนตัวสูงขึ้นรถเสียอย่างนั้น

"เฮ้ยคุณ ผมลืมบอกทาง"

"ไม่ได้อยู่ที่เก่าหรอ"

"ย้ายแล้ว สงสัยคุณต้องไปวน"

"ไม่บอกตอนขับถึงเลยล่ะ เสียเวลา"

"เอาน่า อย่าโมโหนักเลย คุณไม่ได้รีบไม่ใช่หรอ ไม่ได้ทำอะไรต่อนี่"

"รู้มาก รู้ได้ยังไงว่าไม่ได้ทำอะไรต่อ"

มินกยูนึกตำหนิตัวเองที่เผลอปล่อยไก่ แสร้งทำยิ้มใสซื่อแล้วกลบเกลื่อนไปเรื่อย "เออก็ คุณเป็นนายแบบไม่ใช่หรอ ช่วงนี้ก็พักผ่อนนี่ วันหยุดเย็น ๆ น่าจะว่าง ใครเขาถ่ายแบบกันเย็น ๆ คุณดู ฟ้าจะมืดแล้วเนี่ย"

"ชอบคิดไปเองเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"คิดไปเองว่าเราจะอยู่ด้วยกันจนคริสมาสต์หน้าด้วยหรือเปล่า" 

คริสมาสต์หลายปีก่อน เขามักจะพูดแบบนั้น อยากอยู่ด้วยกันไปจนถึงคริสต์มาสหน้า แต่สองปีแล้วที่เขานั่งคนเดียวในวันที่ 24 ธันวาคม ก็ไม่แปลกหรอก อนาคตเกเรแบบนี้เป็นธรรมดา

"อย่าไปคิดถึงมันเลย"

"คิดถึงมันห้ามกันได้หรอ"

"ได้ ห้ามอยู่นี่ไง"

"ใจร้ายแบบนี้คนเดิมแน่นอน"

"ก็ไม่เคยเปลี่ยน ไม่เหมือนบางคน"

ทีแรกเขาจะอ้าปากเถียง แต่อยู่ ๆ ก็โดนวิญญาณอกหักเข้าสิง หลอนความหลังขึ้นมาซะอย่างนั้น จำต้องนั่งเงียบ ๆ ไปคนเดียว


เขาเป็นคนบอกเลิกเอง

รู้ด้วยว่าโง่ 

ช่วงชีวิตบางทีก็มีลังเลสับสนบ้าง ที่เคยคิดว่าใช่ก็ไม่ใช่บ้าง จะให้อีกคนมาเสียเวลาทั้ง ๆ ที่ตัวเองลังเล มันเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อย

"ไม่ใช่ว่าไม่รักนะ แต่เราอาจจะเจอกันผิดเวลา อะไร ๆ มันก็ไม่ลงตัว"

ดิเอทกลืนน้ำลายฝืดลงคอ ไม่อยากให้บทสนทนาจบลงดื้อๆ แต่ก็ไม่มีอะไรที่อยากจะพูดบอกอีกคน สุดท้ายจึงเบี่ยงประเด็นไปหาสถานการณ์บนท้องถนนแทน 

 "ทำไมรถติดได้เนี่ย"

มินกยูยอมตามน้ำไปด้วย "สงสัยมีอุบัติเหตุ" 

"อือ"

เขาไม่เห็นท่าทีว่ารถจะขยับจึงเข้าเกียร์ว่างทิ้งไว้ ปล่อยให้ความเงียบนั่งขั้นระหว่างที่นั่งผู้โดยสารกับที่นั่งคนขับอยู่ร่วมสิบนาที  

"เออ คุณ หมาที่บ้านเป็นไง"  ดิเอทอึดอัดจนต้องเอ่ยถามเรื่องในใจขึ้นมา

"อ้วน"

"อย่าเลี้ยงให้อ้วนมาก เดี๋ยวเดินไม่ถนัด"

"ก็ไม่อ้วนขนาดนั้นน่า"

"ดีแล้ว"

"น้องยอมให้เอาเบอร์เกอร์วางบนหัวแล้วนะ"

"จริงหรอ"

"ถ่ายไว้ด้วย ดูไหม"

เจ้าของรถพยักหน้าเบา ๆ มินกยูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอัลบั้มรูปสุนัขให้ดู 

อัลบั้มยังชื่อ หมิงหมิง เหมือนเดิม

หมิงหมิงเป็นเจ้าตัวเล็กที่มินกยูรับเลี้ยงมาช่วงที่ยังคบและแชร์อพาร์ทเมนต์อยู่กับดิเอท อันที่จริงตอนนั้นดิเอทยังไม่ใช่ดิเอทเลยด้วยซ้ำ ยังเป็นหมิงฮ่าว เพื่อนชาวจีนที่รู้จักกันผ่านเพื่อนสนิทของเขาอีกที หมิงหมิงเป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อแฟนหนุ่มตามประสาคนเห่อแฟน ถึงจะโดนหมิงฮ่าวว่า ว่ามินกยูนะเหมือนลูกหมามากกว่าอีก เขาก็ไม่สน
 
แรก ๆ เพื่อนแค่แซว แล้วมินกยูก็เห็นเป็นเรื่องตลก จนกระทั่งตอนที่เลิกกันนั้นแหละ ถึงกลายเป็นปัญหา

ตอนนั้นต่างคนต่างเก็บของออกจากห้อง สับสนนิดหน่อยว่าเสื้อของใครเป็นของใคร แต่สุดท้ายใช้วิธีใครชอบอะไรก็เก็บออกไปดื้อ ๆ ทุกอย่างเหมือนจะผ่านไปด้วยดี จนได้ยินเสียงครางหงิง ๆ อยู่บนพื้น

ใช่นะสิ

เจ้าหมิงหมิงมีตัวเดียว แยกร่างไม่ได้เสียหน่อย 


หมิงฮ่าวยืนน้ำตาคลออยู่หน้าประตูเป็นชั่วโมง เขาจะย้ายออกไปอยู่คอนโดใหม่กับเพื่อนที่เมืองอื่น เพื่อนตัวดีแพ้ขนสุนัข เจ้าหมิงหมิงเลยต้องตกเป็นของมินกยู ที่จะย้ายกลับไปห้องคอนโดเก่า เอาสัตว์เลี้ยงเข้าไปอยู่ได้

คนที่เพิ่งจะเปลี่ยนสถานะเป็นแฟนเก่าหมาด ๆ ต้องเข้าไปกอดลูบหลังเจ้าของหมิงหมิงอีกคนอย่างไม่มีทางเลือก 

สองปีที่ผ่านไปเหมือนทุกอย่างจะเข้ารูปเข้ารอย หมิงฮ่าวได้รับทาบทามไปถ่ายแบบตอนเดินเที่ยวถายรูปเล่น ไป ๆ มา ๆ ดังเป็นพลุแตกภายใต้ชื่อใหม่ในวงการว่า ดิเอท 

มินกยูย้ายงานใหม่ได้เงินเพิ่มอีกหนึ่งหลัก 

ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง ปรับเปลี่ยนรายละเอียดชีวิตไปเรื่อย ย้ายที่อยู่ใหม่ มีงานอดิเรกใหม่ พบคนใหม่ ๆ  และออกห่างจากวงจรชีวิตของกันและกันทีละน้อย จนหายไปเอง

ทุกอย่างดูไปได้สวยดี ดีกว่าตอนยังอยู่ด้วยกันด้วยซ้ำ

เว้นแต่หมิงฮ่าวคิดถึงหมิงหมิง มินกยูก็อดนึกถึงที่มาของเจ้าตัวเล็กทุกครั้งที่เรียกชื่อไม่ได้ โง่ตั้งชื่อตามแฟนเองนี่นา จะให้โทษใคร

ยิ่งไปกว่านั้น ความเงียบตอนเย็นทำให้เหงาบ้างเป็นบางที ทั้งสองคนไม่เคยตกลงกันว่าใครจะเอาความรักไปด้วยตอนแยกทาง เหมือนว่าจะแอบเก็บออกไปจากห้องเก่า ๆ ห้องนั้นกันทั้งคู่


หมิงฮ่าวยิ้มหวานให้เจ้าตัวเล็กในโทรศัพท์ คนข้างกายจำรอยยิ้มสดใสนั้นได้ จำตอนที่บอกผู้ชายตรงหน้าว่า จะได้ชื่อว่าคนรักหรือไม่เขาก็จะพิเศษเสมอ 

อันที่จริงมินกยูไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์จะจบไปเป็นคนไม่รู้จัก คิดว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้ มินกยูลืมถามคนในความสัมพันธ์ ไม่รู้ว่าการกลับมาเป็นเพื่อนไม่ได้ง่ายอย่างนั้นสำหรับอีกคน

แต่ก็ดี เขาคงไม่อยากเป็นแค่เพื่อน ไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อยากเป็นแค่เพื่อนอยู่ดี


"จะเป็นอะไรไหม ถ้าเราจะลองเริ่มกันใหม่"

เจ้าของรถไม่ทันตั้งตัวจึงชะงักไปครู่ใหญ่ รถข้างหน้าเคลื่อนตัว เขาทำเป็นไม่ได้ยินคำถาม ปลดเกียร์ที่พักไว้แล้วขับต่อ


อีกพักใหญ่ถึงได้พูดขึ้นมา

"ไม่ต้องทำขนาดนั้นเพื่อจะหาข่าวหรอก"

"เฮ้ย"

"คิดว่าฉันโง่หรือไง" เขาเคาะพวงมาลัย "รู้ว่ามาทำอะไร แต่ฉันก็ยอมนายเพราะคิดว่าเรายังมีเรื่องติดค้างกันเยอะ"

"ไม่หรอก ผมไม่ได้ทำให้นิตยาสารที่ใช้ผมยังกับทาสหรอก ผมทำเพื่อตัวเอง" มินกยูพูดอย่างจริงใจ "ไม่มีคนคอยบ่นคอยดุเวลาทำตัวเป็นเด็ก ผมเลยยังไม่โตอยู่อย่างนี้ เพราะรอคุณไง"

"อืม ไม่ต้องชักแม่น้ำ เอาเป็นว่านายถามเรื่องดี ๆ มาก็แล้วกัน" เขาพูดโดยไม่ได้หันไปมองคู่สนทนาแต่อย่างใด "ถ้าเป็นคิมมินกยู อาจจะยังมองว่าฉันน่ารักอยู่ก็ได้ อยากได้ภาพลักษณ์ด้านนั้นบ้าง คนมองว่าฉันเป็นยักษ์เป็นมาร ดังแล้วหยิ่งกันหมดแล้ว"

"ไม่อาจจะหรอก"

"อะไร"

"เป็นคิมมินกยู ไม่มีทางเลือกอะไร นอกจากมองว่าคุณน่ารักไปจนตาย"

"พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย"

"เขินก็บอกเขิน ยากอะไร"

"จะถามไหม"

"ถามดิ อย่าทำเป็นวัยรุ่นอย่าใจร้อนน่า"






























เขาส่งสกู๊ปนั่งรถเล่นกับดิเอท  เผยด้านหวานๆของนายแบบจอมขรึม

เล่นเอาฮือฮากันทั้งสำนัก ทำยังไงถึงได้ไปนั่งเบาะหรูกับคนดังได้ ไม่มีใครรู้ว่าโชคช่วยคิมมินกยูขนาดไหน

เขายังเป็น  Kim possible ในที่ทำงาน


ไปดูหนังกันไหมคุณ
ถ้ากลัวข่าว เราไปดูรอบดึกๆ ก็ได้นะ :) 
Read 


เดี๋ยวผมพกเสื้อกันหนาวไปเผื่อคุณเอง
Read


แต่กับมือถือที่ยังรอข้อความตอบกลับคำทักทายในแอพลิเคชั่นแชท กับหมิงฮ่าว เขายังเป็น Kim Impossible อยู่ดี 


ว่างอีกทีอาทิตย์หน้า
Sent a second ago


มั้ง
ลองดูก่อนแล้วกัน






-------------------------------------------------
คือมันมีการ์ตูนชื่อเรื่อง Kim possible นะ 5555 
ไม่ได้เขียนนาน เอาเรื่องที่เคยเขียนทิ้งไว้มาปรับ ๆ เลยอาจจะยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไหร่นะคะ แหะ ๆ 
ขอบคุณทุกคนที่อ่านค่า <3 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #30 Razbear.13 (@lmkung2313) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    เเงงงงงน่ารักกกฮือออ
    #30
    0
  2. #29 waneem_ (@waneem_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 10:24
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกก ;-;
    #29
    0