OS/SF l SEVENTEEN : Otra semana

ตอนที่ 10 : Gyuhan: ชั่วโมงเร่งด่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    12 เม.ย. 61



เชิ้ตขาว เนคไท ผู้ชายที่มักมาซื้อกาแฟในชั่วโมงที่เมืองหลวงรถติดที่สุ

เสื้อดำ ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล ยิ้มการค้าสไตล์บาริสต้าที่มินกยูเกลียด


----

business, café, close-up


ภาษา : ไม่หยาบคาย
คู่หลัก : กยูฮัน
คู่รอง : - 


A DRABBLE COLLECTION


lyrics taken from hiphop unit mansae






พุธ 07.55


อีกห้านาทีแปดโมง

จองฮันมองนาฬิกาใหญ่ติดฝาผนังสลับกับประตูกระจกหน้าร้าน 

เจ็ดโมงห้าสิบเก้านาที อเมริกาโนตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์พอดีกับที่ร่างสูงของคนที่คุ้นตาเปิดประตูเข้ามา  หยิบเงินจำนวนพอดีส่งให้ แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างเร่งรีบ

เชิ้ตขาว เนคไท ผู้ชายที่มาซื้อกาแฟในชั่วโมงที่เมืองหลวงรถติดที่สุด


เขามาทุกวัน เว้นวันอาทิตย์

เท่ากับจองฮันเห็นหน้าผู้ชายคนเดิมในเวลาเดิมซ้ำๆตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์


บนแก้วของลูกค้าขาประจำไม่เคยมีชื่อเขียนอยู่เหมือนคนอื่นๆ สาเหตุเพราะเขารีบ จนไม่อยากสละเวลาบอกชื่อ หรือรอให้เขียน 


เขามองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปผ่านกระจกร้าน 

ถึงจะดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ แต่ก็อุดหนุนกันตลอด จะไม่ชอบหน้าลงได้ยังไง













매주 나를 시험하는
월 화 수 목 금 토
Each week I get tested
Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday and Saturday











พฤหัส 08.05


เขามองเข็มนาฬิกาเลื่อนผ่านชั่วโมงเร่งด่วนของเช้าวันพฤหัสไปโดยไร้วี่แววเขาคนนั้น วันนี้อเมริกาโน่แก้วกลางโดนเจ้าของทิ้งไปดื้อๆ 


















ศุกร์ 08.15


คิมมินกยูสายกว่าปกติ

และไม่รู้ว่าหลังจากหยุดงานไปเฉยๆเมื่อวาน วันนี้จะมีกาแฟรออยู่บนเคาน์เตอร์เหมือนทุกทีหรือเปล่า

ขาก้าวเข้าร้าน เสียงกระดิ่งทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์หันมามองพร้อมเสียงต้อนรับและสายตาเป็นมิตร ก่อนจะเปลี่ยนเป็นงุนงง และตกใจในไม่กี่วินาทีถัดมา

ยุนจองฮันพึ่งจะทิ้งกาแฟของลูกค้าขาประจำลงถังขยะไปสดๆร้อนๆ


วันนี้มินกยูคงหลีกเลี่ยงการสายไม่ได้ เขาเลยถือโอกาสใช้เวลามองคนตรงหน้าเต็มๆตา เจ้าของกาแฟรสชาติที่กินจนติดลิ้น


เสื้อดำ ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล ยิ้มการค้าสไตล์บาริสต้าที่มินกยูเกลียด


แต่ถ้าตรงหน้าเป็นยิ้มการค้าจริงๆ เขาคงล้มละลายในอีกไม่นาน เพราะแค่มองนานหน่อยก็เผลอใจลอยแล้ว 


"เอาอเมริกาโน่เหมือนเดิมนะครับ" 


เจ้าของร้านถามลูกค้าอย่างสุภาพ มินกยูพยักหน้าเบาๆ คนตรงเคาน์เตอร์เลยหันหลังกลับไปจัดการเสกอเมริกาโน่แก้วใหม่มาให้ลูกค้า



เอาเหอะ ไหนๆวันนี้ก็มีเวลามากกว่าปกติ


"มินกยูครับ"


จองฮันชะงัก แล้วหันกลับมามองเจ้าของเสียงอย่างสงสัย



"ชื่อผม มินกยูครับ" เขามองแก้วกาแฟสลับกับหน้าเจ้าของร้านเป็นเชิงบอก




ไม่มีบทสนทนามากกว่านั้น เขารับแก้วกาแฟ จ่ายเงิน แล้วเดินออกไปเหมือนเดิม


เป็นวันแรกที่บนแก้วมีชื่อเจ้าของเขียนอยู่ด้วย

























สาร์ 07.45


เขามาเร็วกว่าปกติ พอบาริสต้าหนุ่มหันไปเห็นก็รีบลุกขึ้นไปคว้าแก้วกาแฟพลาสติก


ไม่ถึงนาทีต่อมาเมื่อจองฮันหยิบปากกาออกมาเตรียมเขียน มินกยูก็โพล่งขึ้นมา


"เขียนหน้ายิ้มให้ด้วยได้ไหมครับ"













:)


















อาทิตย์ 14.15


วันอาทิตย์ลูกค้าน้อยกว่าวันอื่นๆเนื่องจากเป็นวันหยุด น้อยคนที่จะต้องการกาแฟสำหรับช่วยให้การทำงานหรือการเรียนผ่านไปได้ ส่วนใหญ่แล้วมักจะนอนอยู่บ้านมากกว่า มีแต่ยุนจองฮันที่ยังตื่นมาเปิดร้าน



อีกหนึ่งชัวโมง 45 นาทีร้านปิด

เขาเงยหน้าขึ้นมาจากเรื่องสัพเพเหระในโทรศัพท์มือถือเมื่อเสียงกระดิ่งหน้าร้านดัง


เสื้อยืดตัวใหญ่ กางเกงยีนส์ฟอกสี แต่ใบหน้ายังคงเป็นคนที่เขาคุ้นเคย

มินกยูยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน




"อเมริกาโน่นะครับ" เจ้าของร้านเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี 


"ครับ" ตอบแล้วก็ยืนนิ่งอยู่พักใหญ่กว่าจะนึกขึ้นมาได้ "เอ่อ ไม่กลับบ้านนะครับ ทานนี่" 


"อ๋อ ได้ครับ" จองฮันเปลี่ยนจากแก้วพลาสติกเป็นหยิบถ้วยแทน "รับเค้กด้วยไหมครับ"


พอเห็นลูกค้าทำท่าลังเล เจ้าของร้านรีบทำหน้าที่ขายของโดยการแนะนำเค้กหลากรสในตู้ มินกยูยืนมองเรดเวลเวท ชาเขียว และเลม่อนสลับไปมาอยู่เกือบนาที



เขาเงยหน้าขึ้นพบกับยิ้มกว้างของอีกฝ่าย 



"ถ้างั้น" 



คิมมินกยูที่ไม่พ่ายแพ้ยิ้มการค้าสั่งเค้กมาสามชิ้น 





"อร่อยมากเลยครับ ทำเองหรือเปล่าครับ"


จองฮันหัวเราะเสียงใส "ถ้าทำเป็นคงจะดีมากเลยครับ ผมสั่งมาจากข้างนอกครับ"


"แต่กาแฟก็อร่อยนะครับ" เขาพูดต่อแทบจะทันที น้ำเสียงจริงจังและจริงใจจนเจ้าของ กาแฟอร่อย ถึงกับหุบยิ้มไม่ลง หันหลังหนีการเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายไปดื้อๆ

เขาก็แค่ชมกาแฟ 


"ขอบคุณครับ"


พูดทั้งที่ยังหันหลังอยู่อย่างนั้น








ถึงจะบอกว่าอร่อย แต่เค้กสามชิ้นตอนบ่ายแก่ๆดูจะไปด้วยกันกับมินกยูไม่ได้ ไม่นานหลังจากนั้นเขาจึงพูดขึ้นอย่างลังเล


"เอ่อคือ" 



"ทานคนเดียวไม่หมด ช่วยทานได้ไหมครับ"


เขาพึ่งชวนเจ้าของร้านมานั่งทานเค้กเป็นเพื่อน









Monday to Saturday
I think to myself, I wish those days are deleted
And imagine if every day was Sunday










ว้นอาทิตย์จบลงแบบไม่คาดฝัน มีถ้วยกาแฟ จานเค้กเปื้อนสามใบ และเสียงบอกลาจากคนไม่สนิท 


เจอกันครับ :)



มินกยูตั้งนาฬิกาปลุก ปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว 



ทุกอย่างเหมือนเดิมเว้นแต่ว่าเขากำลังจะต้องเป็นฝ่ายตั้งตารอชั่วโมงเร่งด่วนของเช้าวันจันทร์





จบ

''''''


ขอบคุณค่ะ

เป็นเรื่องที่เขียนไว้สั้นมากๆแล้วนึกไงไม่รู้เอามาเขียนต่อ เลยเป็น drabble ที่ต่อกันมาแบบงงๆ ไม่มีพล็อตอีกแล้วนะค้า อาจจะโดดๆกว่าตอนอื่นด้วยง่ะแต่ก็โพสอยู่ดี 555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #46 TtTtTtTyyyyyyy (@TtTtTtTyyyyyyy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 20:59
    น่ารักมากเลยค่ะะ
    #46
    0
  2. #45 TtTtTtTyyyyyyy (@TtTtTtTyyyyyyy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 20:59
    น่ารักมากเลยค่ะะ
    #45
    0
  3. #35 shiroi_orion (@shiroi_orion) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 01:50
    น่ารักมากกกกก ละมุนนุ่มนิ่มมากๆเลยค่ะ ฮือ
    #35
    0
  4. #32 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:42

    อเมริกาโน่ มันก็พอจะขมนะ แต่นี่มันละมุนไปป่ะอิอิ

    #32
    0
  5. #21 KIKI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 00:58

    ชอบมากเลยค่ะ ละมุนมากเลย

    #21
    0
  6. #20 SAIPANn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 08:19
    ละมุนมากเลยอะ
    #20
    0