Identity V (oc) ผู้ล่าหรือถูกล่า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,160 Views

  • 37 Comments

  • 56 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    73

    Overall
    1,160

ตอนที่ 9 : MindEyeGirl and Mr.Dog

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

บทที่เจ็ด เด็กสาวตาบอดและคุณสุนัข



   เมื่อคืนนี้เซไคไม่ได้ไปทานมื้อเย็น เพราะมัวจัดการกับความรู้สึกของตนเองอยู่ กว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสองแล้ว

   ทั้งที่ปกติไม่ว่าจะเห็นหรือนึกถึงความทรงจำนั้นไม่ว่ากี่ครั้ง ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ๆ...

   ไม่เคยที่จะร้องไห้แม้แต่น้อย...ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน...หลังจากครั้งนั้นก็ไม่... คงเพราะรอยยิ้มแบบนั้น...มันช่างคล้ายกันมาก

   แต่มันก็ไม่ใช่ เธอไม่ใช่ เธอไม่ใช่แม่เขา

   เมื่อคิดได้อย่างนั้นจิตใจเซไคดูเหมือนจะปลอดโปร่ง(?)ขึ้นมันจึงง่ายที่จะทำให้ตัวเองข่มตาหลับในคืนนั้น

   แต่ก็ต้องถ่างตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่

   "ฟุดฟิดๆ" เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมร่างเล็กๆร่างหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้

   ตอนนี้เซไคก็กำลังดมกลิ่นหาก้อนแร่ธาตุแถวป่าที่อยู่ใกล้ๆสวนด้วยร่างหมาป่า

   แม้ท้องจะไม่ได้ร้องและเซไคก็เป็นพวกที่อดอยากนานๆได้อยู่แล้วแต่เมื่อวานนี้เขาก็ใช้พลังงานไปไม่น้อยเลย และก็ไม่ได้ทานอะไรเพื่อเพิ่มพลังซักเท่าไหร่ด้วยทำให้เขารู้สึกล้ามาก วันนี้ก็เลยต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อไม่ให้มีใครสังเกตุมากนักมาหาอะไรแถวนี้กิน

   การไปห้องครัวก็เสี่ยงเกินไป เขาไม่อยากจะเจอกับมนุษย์คนไหนก็ตามในตอนนี้ เพราะอย่างนั้นก็เลยต้องมาหาก้อนแร่หลักไปเป็นเสบียงเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินแบบนี้ ด้วยร่างจำแลงหมาป่าเนี่ยแหละ

   ถึงจะพูดว่าหมาป่าก็เถอะ... แต่พวกเด็กๆมนุษย์หมาป่าที่เขามักไปคอยดูแลมักเรียกว่าเป็นหมาบ้านหรือหมาขาดสารอาหารซะมากกว่า...เพราะขนาดลูกหมาป่าที่อายุน้อยที่สุดในฝูงยังตัวใหญ่เกือบเท่าเขาเลย เซไคในร่างหมาป่าคิดในใจ

   ร่างหมาป่าของเซไคเป็นสีน้ำตาลแดงขุ่น และมีข้อดีอย่างหนึ่งคือความสามรถในการดมกลิ่นที่ดีเยี่ยม ดวงตาข้างขวาสามารถมองเห็นในเวลากลางวันได้

   เซไคเดินตามกลิ่นไอที่เข้มข้นมา ไม่นึกเลยว่าใต้ดินแถวนี้จะมีอัญมณีเวทย์มนตร์อยู่ด้วย

   เมื่อตามกลิ่นมาได้ซักพักเขาก็เจอจุดที่ต้องการ

   ได้การละ เซไคลงมือใช้สองขาหน้าขุดดินไม่ต่างจากหมาทั่วๆไปจนมาโดนบางอย่างที่แข็งๆ

  เจอแล้ว... เขาใช้ปากดึงอัญมณีพวกนั้นขึ้นมาจนหมดแล้วจัดการเอาบางส่วนเก็บไปก่อนจะนั่งกินตรงนั้น

   เซไคกินอาหารตรงนั้นอยู่นาน ก่อนจะนอนพักอยู่ใต้ต้นไม้ตรงนั้นเพื่อพักผ่อนจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

   "โฮ่งๆ!// ใครน่ะ!" เสียงเห่าของสุนัขดังขึ้นทำให้เซไคลืมตาขึ้น

   "ใครอยู่ตรงนั้นหรอคะ?" เสียงของเด็กสาวดังขึ้นที่ข้างหลังของสัตว์เลี้ยง

   เซไคตื่นขึ้นมาและคำรามขู่แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นใครจึงลดท่าทีที่ไม่เป็นมิตรลงบ้างนิดหน่อย

   ที่อยู่ตรงหน้าเซไคคือเด็กสาวหนึ่งในเซอร์ไวเวอร์ผู้มีเส้นผมสีแดงชมพูและดวงตาไร้แวว เด็กคนนี้คือเฮเลน่า อดัม และสุนัขที่เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอชิบะ

   "โฮ่งๆๆ!//คิดจะทำอะไรน่ะ!" ชิบะเห่าใส่เซไค

   'ไม่ต้องห่วงเด็กน้อย ชั้นไม่ทำอะไรเจ้านายเธอหรอก' เขาคำรามเบาๆตอบไปทำให้หมาน้อยตรงหน้าสงบลงบ้างแต่ก็ยังไม่ลดท่าทีระแวงลง

   "เอ๋? คุณสุนัขตรงนั้นเป็นเพื่อนของชิบะคุงงั้นหรอคะ?" เฮเลน่าพูดขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้เพราะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนตัวเล็กๆตรงนั้น แต่ได้ยินเสียงคำรามเบาๆพร้อมชิบะที่เห่าแปลกๆเลยเดาว่าเป็นสุนัข

   "กรร..." เซไคขู่ในลำคอเบาๆให้เฮเลน่าถอยออกไป

   "ไม่ต้องห่วงนะคะหนูไม่ทำอะไรคุณหรอค่ะ ชั้นตาบอดยังงี้ทำอะไรคุณไม่ได้หรอกค่ะ" เธอตอบเมื่อได้ยินเสียงคำราม เซไคเมื่อได้ยินคำพูดของเฮเลน่าถึงกับชะงักไป

   เฮเลน่าเอื้อมมือไปจับตัวเซไค ตอนแรกเซไคทำท่าจะขัดขืนแต่พอมือของเด็กสาวใกล้เข้ามาก็รู้สึกแปลกๆจึงยอมให้จับตัวโดยง่าย

   "ว้าว! เป็นสุนัขจริงๆสินะคะขนของคุณสุนัขนุ่มจังค่ะ หนูเฮเลน่ายินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเกาหลังหูให้เซไค

   เซไครู้สึกเคลิ้มนิดๆจึงหลับตาอย่างผ่อนคลายแล้วเอาหัววางบนตักเด็กสาวโดยไม่รู้ตัว

   "คงชอบสินะคะ คุณสุนัขหลงมาที่นี่ได้ไงคะเนี่ยถ้าไม่รีบออกไปเดี๋ยวจะแย่เอานะ" เธอเอ่ยกับเซไคแล้วลูบหัวให้อย่างอ่อนโยน

   "กรรร..." เซไคคำรามในคอเบาๆแต่ครั้งนี้ไม่ได้ทำเพื่อขู่ แต่เพราะรู้สึกสบาย

   "น่ารักจังนะคะมีเจ้าของรึเปล่าเนี่ย ดูตัวเล็กๆผอมๆนะคะหิวรึเปล่าเอ่ย?" เฮเลน่าพูดกับเซไคแล้วลูบหัวเล่น

   เซไคมองเด็กสาวที่ลูบหัวตัวเองอยู่ซักพักก่อนจะถอนหายใจออกมา

   เธอน่ะใจดีเกินไปแล้ว

   ชิบะเดินเข้ามาใกล้เซไคเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูเป็นมิตรมากขึ้นแล้วส่ายหางไปมาอย่างตื่นเต้น

•ใช้ '------ 'แทนการแปลคำพูดสัตว์นะ•

   'นี่ๆพี่ชายหลงทางมางั้นหรอ? เข้ามาได้ยังไงน่ะ? อายุเท่าไรหรอ? ทำไมถึงดูผอมแห้งยังงี้ล่ะ?อดอยากมาหรอ? มีเจ้าของมั้ยอ่ะ? มาเล่นกับผมได้มั้ย? ' ชิบะรัวคำถามใส่เป็นชุดเพราะตื่นเต้นจัดที่จะได้มีเพื่อนใหม่

   เซไคไม่รู้จะตอบลูกสุนัขข้างๆยังไงดีไม่ใช่เพราะไม่อยากบอกแต่เขาฟังเด็กนี่พูดไม่ทันน่ะสิ

   "คุณสุนัขเนี่ยดูใจดีจังเลยนะคะ ขนาดหนูจับขนาดนี้แล้วยังไม่กัดหรือเห่าใส่เลยแถมชิบะดูชอบคุณมากเลย" เฮเลน่าเอ่ยออกมา

   "แต่ยังไงคุณสุนัขก็ต้องรีบออกไปนะคะ เดี๋ยวจะลำบากเอา" เธอพูดกับเซไคแล้วทำท่าพลักจะเซไคออกไป

   เซไคลุดขึ้นแล้วขยับตัวออกมานิดหน่อยทำให้มือของเด็กสาวพลาดไป

   "อ๊ะ! อย่าหนีสิคะ" เฮเลน่าเริ่มไล่จับเซไคแต่ด้วยตาที่มองไม่เห็นทำให้พลาดไปหลายครั้ง

   "คุณสุนัขขี้โกงชั้นมองไม่เห็นนะคะหนีแบบนี้หนูก็จับไม่ได้สิ" เธอพูดกับเซไคในร่างสุนัขแต่กลับสะดุดขาตัวเองทำให้เสียการทรงตัว

   "อ๊ะ!" เธอร้องออกมาคิดว่าตัวเองต้องหน้ากระแทกพื้นแน่นอนแต่กลับสัมผัสถึงบางอย่างแทน

   ฟุบ หัวของเฮเลน่าร่วงลงมาบนหลังของสุนัขตัวไม่ใหญ่มาก เซไคค่อยๆพยุงให้เฮเลน่าลุกขึ้นอย่างยากเย็นนิดหน่อย

   "ขอบคุณค่ะ คุณสุนัขเนี่ยใจดีจริงๆด้วย" เฮเลน่าเอ่ยขอบคุณสุนัขตรงหน้าแล้วลูบหัวให้

   ตอนนั้นเองก็มีสายลมลูกหนึ่งพัดมาทำให้หมวกของเธอปลิวออกไป

   "แย่แล้ว" เฮเลน่าร้องออกมาแล้วทำท่าจะเดินไปหาหมวกแต่ก็ตกใขมากไปจนทำไม้เท้าตก ทำให้ต้องหาไม้เท้าก่อน

   "อยู่ไหนนะไม้เท้าๆๆ เอ๊ะ?" ขณะที่กำลังเอามือควานหาไม้เท้าอยู่ก็มีบางอย่างมาชนที่แขน

   เฮเลน่าเอามือคลำๆสิ่งนั้นดูพบว่าเป็นหัวของสุนัขตัวเดิมที่คาบไม้เท้าของเธอไว้ในปาก

   เซไคที่เห็นเด็กสาวตาบอดตรงหน้าควานหาไม้เท้าที่ทำตกไว้ข้างๆไม่เจอจึงใจดีคาบมาให้

   "ไม้เท้าหนูนี่นา ขอบคุณคุณสุนัขมากเลยนะคะ" เธอเอ่ยขอบคุณสุนัขแสนใจดีและลูบหัวให้

   เซไคไม่ตอบอะไรและกำลังจะเดินออกไป

   "จะไปแล้วงั้นหรอคะ" เฮเลน่าที่ได้ไม้เท้าคืนมารับรู้ได้ว่าคุณสุนัขกำลังเดินห่างออกไป

   'จะไปแล้วงั้นหรอ' ชิบะครางอย่างเศร้าศร้อย

   เซไคหันมาทางเธอและชิบะทีหนึ่งก่อนจะเดินมาลูบหัวชิบะอย่างเอ็นดูแล้ววิ่งออกไปโดยไม่หันหลังกลับมา

   "ไว้เจอกันนะคะ" เฮเลน่าตะโกนไล่หลังไปพอคิดว่าคุณสุนัขนั้นกลับบ้านตัวเองไปแล้วก็รู้สึกเสียดายนิดๆเพราะอาจจะไม่ได้เจอกันอีก จึงเดินออกไปหาหมวกของตัวเองที่ปลิวไปกับชิบะ

.

.

.

   เซไควิ่งมาตามทิศทางลมเรื่อยๆแล้วก็เจอสถานที่ที่แสนจะเหมาะแก่การนอนกลางวัน

   แต่คงต้องข้ามเรื่องนั้นไปก่อนไว้กลับมาที่นี่ทีหลังเพราะว่าตอนนี้... เขาวิ่งไปตามทางลมเรื่อยๆโดยไม่มีหยุดจนมาถึงต้นไม้แห่งหนึ่ง

   หมวกของเฮเลน่าปลิวมาติดที่ยอดต้นไม้โดยมีแค่กิ่งไม้ที่ทำท่าจะหักรั้งไว้ เซไคเห็นว่าหมวกทำท่าจะปลิวไปอีกรอบจึงรีบกระโดดขึ้นไปงับมาไว้ในปากแล้วตกลงมาบนมือใหญ่

   มือใหญ่?

   เซไคหันมามองเจ้าของมือใหญ่ที่อุ้มตัวเองไว้ หน้าเป็นกวาง ตัวเป็นคนเจ้าของฉายาเกมคีปเปอร์ เบน

   เซไคเมื่อเห็นเบนก็รีบกระโดดออกมาจากมืออีกฝ่ายแล้วขู่ใส่

   ถึงจะไม่ใช่มนุษย์ (เขาคิดว่าอย่างนั้นนะจากที่อ่านประวัติมา) แต่เขาก็ไม่คิดที่จะไว้ใจพวกฮันเตอร์เพราะถือว่าเป็นศัตรูกัน

   เบนที่เห็นสุนัขแปลกหน้าขู่ใส่ตนก็เข้าใจว่าคงจะไม่คุ้นเคยกับคน(ถึงจะไม่ใช่ก็เถอะ)จึงงัดไม้ตายออกมาใช้

   "เอานี่ไป!" เบนหยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุมซึ่งนั่นก็คือ!!!

   แท่น...แทน...แท๊น! บิสกิตสำหรับสุนัข

   เซไคในร่างสุนัขมองเบนแบบ...นี่แกเล่นอะไรของแก ถ้าอ้าปากค้างได้คงทำไปแล้วถ้าไม่ติดว่าคาบหมวกของเฮเลน่าไว้อยู่ ก่อนจะตั้งสติได้แล้วใช้ห่างปัดขนมสุนัขจากมือเบนกระเด็น

   "อ๊ะ! ไม่ชอบงั้นหรองั้นก็ต้องเจอนี่!" เบนที่ถูกหางปัดจนบิสกิตกระเด็นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอีกรอบแล้วหยิบบางอย่างออกมา

   ด้วยความที่เป็นคน(?)รักสัตว์ทำให้เบนมักจะพกอาหารหรือของเล่นสัตว์ชนิดต่างๆติดตัวประจำ

   ส่วนเซไคที่เห็นอย่างงั้นก็อยากจะงับมือเบ็นใจจะขาด

   นี่แกยังจะมีของอีกเรอะ!? ถามจริงนี่ฮันเตอร์หรือคนดูแลสัตว์ในสวนสัตว์ฟะ(เริ่มไม่เพราะ) ปล่อยตรูไปเถอะตรูง่วง ในหัวเซไคมีความคิดทำนองนี้ผุดขึ้นมา (แต่ไม่หยาบเท่านี้นะจ๊ะ)

   สิ่งที่เบนหยิบออกมาคือกระดูกสำหรับให้สุนัขแทะเล่นโดยเฉพาะ

   เซไคมองกระดูกที่มือตาเป็นมันแล้วส่ายหัว ไม่ได้สิ ไม่ได้ๆๆๆ! เพราะงี้ไงเขาถึงไม่ชอบใช้ร่างสุนัข!

   เบนที่เห็นปฏิกิริยานั้นเลยลองยื่นกระดูกไปให้ใกล้ๆเซไคที่พยายามหักห้ามใจตัวเองจึงรีบวิ่งออกไปก่อนจะทนไม่ไหว

   "อ้าว ไปซะแล้ว..." เบนมองไล่หลังสุนัขที่วิ่งลับตาออกไปไกลแล้วคิด

   เมื่อกี๊เหมือนเห็นมันคาบหมวกของหนึ่งในพวกเซอร์ด้วยรึเปล่านะ?

.

.

.

   "อยู่ไหนน้า..." เฮเลน่าเดินตามหาหมวกของตัวเองไปทั่วแต่ก็ยังหาไม่เจอซักทีจนเธอเริ่มท้อ

   "อ้าว! เฮเลน่ายังไปกินข้าวอีกหรอ ไปๆ ไปกินกัน" มาร์ธาที่กำลังจะไปกินข้าวเช้าเดินผ่านมาเจอเฮเลน่าพอดีจึงชวนอีกฝ่ายไปทานข้าวด้วย

   ไว้หาทีหลังก็ได้... เธอคิดก่อนจะเดินตามมาร์ธาไปพร้อมชิบะ

   ที่ห้องอาหารเซอร์ไวเวอร์เกือบทุกคนมานั่งรอทานอาหารเช้ากัน แน่นอนว่าขาดแค่ไม่กี่คนนั่นรวมถึงเซไคด้วย

   "อ้าวเฮเลน่าวันนี้ไม่ได้ใส่หมวกหรอ?" นาอิบทักเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา

   "พอดีตอนไปเดินเล่นที่สวนมันปลิวหายไปน่ะค่ะ ยังหาไม่เจอเลย" เฮเลน่าตอบ

   "ถ้างั้นทานเดี๋ยวข้าวเสร็จเอ็มม่าไปช่วยหานะ"

   "ขอบคุณมากค่ะ" เธอยิ้มแล้วไปนั่งตรงที่ตัวเอง

   "อ้าว เซไคไม่ได้มาทานข้าวเช้าด้วยหรอ?" มาร์ธาที่เดินมาพร้อมเฮเลน่าถามเมื่อไม่เห็นตัวเซไคในห้องอาหาร

   "ไม่รู้เหมือนกันครับเมื่อเช้านี้ผมไปเรียกเขาแล้วแต่น่าจะออกจากห้องมาตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ" นักพยากรณ์ที่ห้องอยู่ใกล้เคียงมากที่สุดตอบ

   "หรือว่าจะยังไม่กลับห้อง เมื่อวานก็ไม่ได้กลับมาทานมื้อเย็นซะด้วย" เอมมิลี่ลองเดา

   "เมื่อวานราวๆเที่ยงคืนผมได้ยินเสียงที่ห้องเขา คาดว่าเมื่อคืนน่าจะกลับแล้วนะครับ" เป็นอิไลที่ตอบอีกครั้งหนึ่ง

   "เฮอะ! จะห่วงอะไรกันนักกันหนา" เฟรดดี้บ่นขึ้นมา

   "เฮ้! พูดงั้นไม่ดีนะไอ้ฟันเหยินเมื่อวานหมอนั่นก็ช่วยให้เราชนะได้ทุกรอบเลยนี่" ครีเชอร์เริ่มเถียง

   "มันก็แค่บังเอิญแหละน่า ว่าแต่ใครเหยินฮะ!ไอ้โจรนี่!" เฟรดดี้ที่ได้ยินอีกฝ่านเรียกก็รู้สึกของขึ้น

   "เฮ้อ... ไม่ได้ดูตัวเองเล้ย" ครีเชอร์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

   "ว่าไงนะ!" เฟรดดี้ตะโกนอย่างเดือดดาล

   "อ้าวๆ นายมันเหยินเองนี่โวยวายทำไม เหยินๆๆๆๆ" ครีเชอร์ล้อเฟรดดี้จนเจ้าตัวแทบจะลุกมาบีบขอให้ได้

   "ไอ้ครีเชอร์!!"

   เซอร์ไวเวอร์ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันเสียงดังจนมาร์ธาต้องเป็นคนเข้ามาห้าม

   "ทั้งคู่หยุดทะเลาะกันซักที!!!" มาร์ธาประกาศออกมาก่อนจะเขกหัวทั้งคู่ไปคนละที

   แย่จังเลยคุณเซไคจะเป็นอะไรมั้ยนะ เฮเลน่าคิดอย่างกังวลไม่ได้สนใจสถานการณ์รอบข้างแม้แต่น้อย

   แปะ!

   ขณะที่กำลังคิดถึงเซไคอยู่ก็มีบางอย่างมาวางอยู่บนหัว พอหันมามองก็พบคนที่กำลังเป็นห่วงอยู่

   "คุณเซไค! เอ๊ะ?" เฮเลน่าร้องออกมาเมื่อของที่วางอยู่บนหัวหล่นแหมะมาที่มือของตัวเอง

   เฮเลน่าหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมาดูพบว่าเป็นหมวกของเธอที่หายไป

  "หมวกของหนูนี่คะ คุณเซไคไปเอามาจากไหนเนี่ย?" เฮเลน่ามองไปที่เซไคที่เดินไปนั่งตรงที่ตัวเอง

   "มีสุนัขคาบมาน่ะ" เซไคตอบแล้วเอาขนมปังเข้าปากไป

   "เอ๋?" ตอนแรกเฮเลน่าไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดแต่พอก็นึกถึงสุนัขที่เจอเมื่อเช้า

   "หรือว่าคุณสุนัข...ฮะๆ ว่าแล้วเชียวคุณสุนัขนิสัยดีจริงๆ น่ารักจริงๆเลย" เฮเลน่าหัวเราะออกมาหวังว่าจะได้เจอคุณสุนัขอีกครั้ง

   "ยังไงก็ขอบคุณคุณเซไคมากเลยนะคะ" เฮเลน่าหันไปขอบคุณเซไคที่อุตส่าห์เอาหมวกของเธอมาคืน

   เซไคนั่งเงียบจนเฮเลน่าหวั่นใจนิดๆจนได้ยินเสียงที่แสนแผ่วเบาออกจากปากอีกฝ่าย

   "ไม่เป็นอะไรหรอก...เฮเลน่า"

   คำพูดของเซไคเฮเลน่ารู้สึกว่าตัวเองอาจจะสนิทกับคนตรงหน้ามากขึ้น

   แต่คนอื่นๆในห้องอาหารที่มีความหูดีเป็นเลิศเมื่อได้ยินที่เซไคพูดก็รู้สึกแปลกๆ

   หลังจากที่อยู่กันมาได้ซักพัก แม้จะแค่สองวันแต่ตั้งแต่ที่มาอยู่ด้วยแต่เซไคก็ไม่เคยเรียกชื่อใครเลยไม่ว่าจะเป็นเซอร์หรือฮันเตอร์ เช่น เจ้าผ้าปิดตา ยัยเด็กนักประดิษฐ์ คุณพยาบาล เป็นต้น

   นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เซไคเรียกชื่อจริงของคนอื่น

   แปลกดีแท้....

   "นี่ทำไมเมื่อวานนี้นายไม่ได้มากินข้าวอ่ะ?" วิลเลียมถามเซไค

   "นั่นสิๆ"

   "ก็แค่เหนื่อยจนง่วงน่ะ" เซไคตอบ

   "ระ-หรอ...แล้วเมื่อเช้านี้ไปไหนมาล่ะ!" วิลเลี่ยมยังไม่ถอดใจที่จะชวนเซไคคุยแล้วถามต่อ

   "เดินเล่น" เซไคตอบสั้นๆแล้วทานสลัดผักต่อ

   "หงะ...โอเค" วิลเลี่ยมหมดคำที่จะพูดไปเมื่อเห็นสายตาที่เย็นยะเยือกของอีกฝ่าย

   "นี่ๆเซไคคุงทำอาหารให้กินอีกได้มั้ยอ่ะ"

   "ไม่"

   "เอ๋!? ทำไมล่ะอาหารคุณออกจะอร่อย"

   "ครั้งเดียวพอ"

   "น่าๆทำอีกนะค้า ถือซะว่าช่วยทำให้เอ็มม่าเบาแรงขึ้นด้วย"

   "นะครับ อาหารของเซไคอร่อยดีออก ทานง่ายกว่าของเอ็มม่าอีก"

   "ว่าไงนะลักกี้"

   เซไคไม่สนใจทั้งสองแล้วลุกขึ้นยืนเมื่อทานหมดก่อนเดินตรงไปที่เอมมิลี่แล้ววางหนังสือเล่มโตไว้ตรงหน้าเธอ

   "มีอะไรหรอจ๊ะ?" เธอถามอย่างสงสัย

   "เคยเห็นมั้ย" เซไคถามแล้วชูหนังสือที่ปกเขียนไว้ว่า Identity V Profile Book

   "อืม...ไม่เคยนะ นี่เป็นหนังสือใครรึเปล่า" เอมมิลี่หันไปถามคนอื่นๆ

   ทุกคนส่ายหัวแล้วบอกว่าไม่เคยเห็นหนังสือเล่มนี้มาก่อน

   "เคิร์ทเคยเห็นหนังสือเล่มนี้มั้ย?" เธอลองถามคนที่ชอบอ่านหนังสือของคฤหาสน์ที่สุดอย่างเคิร์ทแล้วส่งหนังสือให้

   นักผจญภัยหนุ่มรับหนังสือมาดูแล้วส่ายหน้า

   "ไม่เคยนะ ชั้นมั่นใจว่าในคฤหาสน์ฝั่งเราไม่มีเล่มนี้" เขามั่นใจว่าตัวเองเคยอ่านหนังสือของฝั่งตัวเองหมดแล้วแต่ก็ไม่เคยเจอเล่มนี้มาก่อนเลย

   "งั้นหรอ แล้วเซไคไปเอามาจากไหนหรอจ๊ะ?" เอมมิลี่ถามเจ้าของหนังสือ

   "มีใครบางคนเอามาไว้ที่ห้องชั้น" เซไคตอบแล้วยืนพิงเสา

   "เอ๋!? มีคนแอบเข้าห้องเซไคคุงหรอ!?" เอ็มม่าอุทานออกมาเพราะมีแค่เจ้าของห้องเท่านั้นที่มีกุญแจ

   "เปล่าก็แค่โยนหนังสือเข้ามาทางหน้าต่างจนหน้าต่างแตกนั่นแหละ" เซไคบอกตามจริง

   "ใครทำกันนะหรือจะเป็นพวกฮันเตอร์...ไม่น่าใช่แฮะ" เทรซี่พึมพำบางอย่างออกมา

   "แล้วหนังสือนี้เกี่ยวกับอะไรงั้นหรอ?" เอมมิลี่ลองถามเซไคดู

   "ลองเปิดดูสิ" เซไคพูดแล้วรอดูว่าจะเกิดปฏิกิริยาอะไรบ้าง

   หลายๆคนเข้ามามุงดูหนังสืออย่างสนใจก่อนที่เอมมิลี่จะเปิดหนังสือออกมา

   "อ้าว? ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่นา" วีร่าพูดอย่างผิดหวังแต่เซไคที่ได้ยินกลับรู้สึกแปลกใจ

   "?" ด้วยความสงสัยเซไคจึงแทรกเข้าไปดูหนังสือบ้าง

   เมื่อแทรกเข้ามาได้เซไคก็หยิบหนังสือมาดูแต่ก็ไม่มีอะไรแปลกไป

   อะไรกัน ก็อยู่ครบนี่

   "หรือว่าจะแค่แกล้งกันครับ?" ลักกี้สันนิฐาน

   "ไม่รู้สิ" นาอิบตอบ

   "พวกนายไม่เห็นหรอ" เซไคถาม

   "เห็นอะไร?"

   พวกเขาไม่เห็น... เซไคคิดแล้วมองหนังสือเล่มหนา

   หนังสือเล่มนี้มันมีอะไรกันแน่

   ดิ๊งด่อง!

   เสียงสัญญาณบ่งบอกถึงรายชื่อในรอบต่อไปดังขึ้นและนั่นไม่ทำให้เซไคอารมณ์ดีเลยซักนิด

   เซอร์ไวเวอร์ทุกๆคนเดินมาที่กระดานข่าวสารเช่นเดิมเพื่อรอดูรายชื่อในรอบต่อไป

   
รายชื่อผู้รอดชีวิต
ในรอบต่อไป

นักเต้น

นักทำน้ำหอม

สาวช่างกล

หมอ

   เซไครู้สึกดีที่ไม่ได้เห็นชื่อของตัวเองอยู่บนกระดานนั้นอีกจึงปลีกตัวออกมาจากเซอร์ไวเวอร์คนอื่นเพื่อจะได้ไปหาที่สงบๆอยู่

    เซไคเดินมาแถวๆที่ตัวเองเดินมาหาอาหารเมื่อตอนเช้าแล้วก็เจอกับเด็กสาวตาบอดนั่งอยู่ที่สวนคนเดียว

   ไม่เห็นต้องสนใจเลย เซไคคิดแล้วจะเดินออกไปก่อนจะหันหลังกลับมามองเด็กสาวอีครั้ง

   แซ่กๆ...

   "หืม? ใครอยู่ตรงนั้นหรอคะ" เฮเลน่าหันไปมองตามทิศทางของเสียงที่เข้ามาใกล้เรื่อยก่อนจะมีบางอย่างนุ่มๆมาสีที่ขา

   "โฮ่ง!" เสียงสุนัขเห่าดังขึ้นพร้อมบางอย่างที่มาถูไถแถวขา

   "เอ๊ะ! เสียงนี้...คุณสุนัขเมื่อเช้านี่คะ!" เธอร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อจำเสียงนั้นได้

   เฮเลน่าคว้าตัวสุนัขมากอดไว้อย่างเอ็นดูแล้วลูบหัว

   "ขอบคุณเรื่องหมวกจริงๆนะคะคุณสุนัข อ๊ะเดี๋ยวสิยังไม่กลับบ้านอีกหรอคะ!?" เฮเลน่านึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้พึ่งหลงเจ้ามา

   สุนัขในอ้อมกอดกระโดดออกจากอกแล้วเห่าอีกครั้ง

   "โฮ่ง!"

   "คุณสุนัขไม่มีบ้านงั้นหรอคะ งั้นมาอยู่กับหนูก่อนมั้ยคะ?" เธอถามออกไป

   "โฮ่ง!"

   "ไม่งั้นหรอคะ ก็ได้ค่ะงั้นเฮเลน่าจะมาเยี่ยมคุณสุนัขแล้วเอาของกินมาฝากบ่อยๆนะคะ"

   "โฮ่ง!" เซไคเห่ารับก่อนจะเข้าไปคลอเคลียเฮเลน่า

   "โฮ่งๆ!" เซไคเห่าก่อนจะวิ่งไปทางป่าแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น

   "จะไปแล้วหรอคะ งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะคุณสุนัข" เธอโบกมือลาสุนัขที่วิ่งเข้าป่าไป

   ได้เพื่อนใหม่อีกแล้วล่ะ

   เซไคที่วิ่งเจ้าป่ามาก็ค่อยๆเปลี่ยนร่างจากสุนัขกลายเป็นมนุษย์ดังเดิมแล้วหันไปทางที่เฮเลน่าอยู่ก่อนยิ้มออกมา

   "ไว้เจอกัน..." เขาพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินไปข้างหน้าเข้าไปหาที่นอนพักสงบๆ



•••••••••••••••••


จบแล้วจ้า!
เป็นไงๆๆๆสนุกดีรึเปล่า
ตอนหน้าของตอนหน้าของตอนหน้าเราจะมีแขกมาเพิ่มแล้วนะ OC No. 2 ชื่อของเขาคือ.......!!!!!

ไม่บอกจ้า!ไว้รอตอนหน้าของ...ช่างเหอะ! แล้วกัน
ยังไงก็อย่าลืมเม้นเยอะๆน้า เซไคจะได้ดีใจคนเขียนจะได้มีกำลังด้วย!

จุ๊ฟๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #35 Yukino_M (@Yukino_M) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 10:58

    เซไคน่ารักกกกก มาต่อเร็วน้าาา

    #35
    0
  2. #31 jaruwandeenan (@jaruwandeenan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 21:20

    มีอา รึป่าว oc no.2 น่ะ


    สนุกมาก! มาต่อไวๆนะ :3

    #31
    0
  3. #30 Fangzachara (@Fangzachara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 15:05

    น่ารักกกก​ ฟินด้วยยย​ รอตอนต่อไป><

    #30
    0
  4. #29 MijiYoki (@MijiYoki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:48
    น่าร้ากกกกกอ่าาา//ฟินนนน
    #29
    0
  5. #28 Ning Nong (@ningnong321) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:15
    น่ารักจังน้าา
    #28
    0