Identity V (oc) ผู้ล่าหรือถูกล่า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,167 Views

  • 37 Comments

  • 57 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    80

    Overall
    1,167

ตอนที่ 6 : First Game

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

บทที่สี่ เกมครั้งแรก



   หลังจากเสียงกระจกแตกดังขึ้น รู้ตัวอีกทีเซไคก็พบว่าตัวเองไม่ได้นั่งอยู่ในห้องอาหารเก่าๆแต่กำลังยืนท่ามกลางดงสุสาน

   เป็นลางตั้งแต่เริ่มเลยแฮะ

   เมื่อลองมองไปรอบๆ เขาก็เห็นเครื่องประหลาดๆคล้ายเครื่องพิมพ์อยู่ด้านหลัง

   ในเกมจะมีเครื่องถอดรหัสอยู่ให้ถอดรหัสให้ครบ5เครื่องแล้วจะสามารถออกจากเกมได้ แรกๆอาจจะไม่ชินแต่นานๆไปเข้าเดี๋ยวนายก็คล่องเอง ระวังทำเครื่องระเบิดด้วยล่ะ

   เขานึกถึงคำพูดของเจ้าผ้าปิดตา(อิไล)ที่อธิบายให้ฟังก่อนเริ่มเกม

   แค่กดๆเครื่องนี่น่าจะไม่ยากเท่าไหร่

   เขาเดินไปที่เครื่องปั่นไฟแล้วจัดการกดลงไปที่แป้นพิมพ์ตัวแรกและ...

   ตู้มมม!!!

   ดังสนั่นหวั่นไหว

   "แค่กๆ" เมื่อกี๊เขาเหมือนเห็นแถบอะไรเด้งออกมาด้วย

   จะว่าไปก็ลืมไปซะสนิทเลย...

   "โถ่เว้ย" เซไคเอามือปัดควันออกไป

   เขาไม่ถูกกับเทคโนโลยีนี่หว่า!

   เขาไม่ชอบอะไรที่เกี่ยวกับมนุษย์เลยทำให้ไม่แม้แต่จะแตะของของมนุษย์ เลยทำให้เวลาเขาใช้ของที่เกี่ยวกับเทคโนโลยีไม่ได้ใช้ทีไรมีพังทุกที

   ขนาดโทรศัพท์มือถือแบบกันน้ำกันกระแทกยังพังได้ภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมงเลย

   เซไคหันกลับมามองเครื่องถอดรหัสอีกครั้งหนึ่ง

   "งานนี้ท่าจะยาก..." เซไคบ่นกับตัวเองเบาๆ




   เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...




   เขาก็ยังถอดรหัสไม่เสร็จ...

   หลังจากถอดรหัสราวนาทีกว่าๆแต่รู้สึกเหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมงการถอดรหัสอย่างยากลำบากก็ยังไม่เสร็จแถมทำเครื่องระเบิดไปเยอะเลยด้วย เซไคจึงเลือกเดินไปหาคนอื่นดีแทน

   ส่วนไอ้เครื่องนั้นก็ช่างมัน

   ก่อนหน้านี้เขาเห็นแถบรูปคนแสดงสถานะออกมาด้วย

   เหมือนว่าชาวสวนตัวน้อยจะถูกตีแต่หนีรอดมาได้ แต่เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ส่วนไหนของเกม

   เมื่อเดินมาได้ซักพักก็พบกับตุ๊กตาใส่ฮู้ดสีเขียวกำลังถอดรหัสอยู่

   เขาเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

   "อ๊ะ!นายมาพอดีเลยมาช่วยชั้นถอดรหัสหน่อย" นาอิบพูดขึ้นเมื่อเห็นเซไคเดินมา

   "ไม่ละชั้นถอดรหัสแย่-" เซไคกำลังจะปฏิเสธแต่ทหารรับจ้างก็ขัดขึ้นมาก่อน

   "ชั้นเองก็ถอดรหัสแย่ แต่ถ้าไม่รีบช่วยละก็เราคงต้องบินกลับคฤหาสน์กันแทนหล่ะ " นาอิบพูดแล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาถอดรหัสต่อ

   มันก็จริง...

   "เฮ้อ..." เขาถอนหายใจออกมา

   ถือว่าเตือนแล้วนะ...

   พอเขาแตะเครื่องถอดรหัสเท่านั้นแหละ

   ตู้ม!!

   สกิลเช็คเด้งขึ้นมาพอดี ทำให้เกจลดลง

   "..."

   "..."

   "โทษทีละกันที่ขอให้นายมาช่วยถอดรหัส"

   ดูเหมือนว่าเวลาเขาถอดรหัสกับคนอื่นเขาจะทำได้เร็วกว่าการทำคนเดียวมากแป๊บเดียวเกจก็ขึ้นมาครึ่งหลอดแล้ว เขาพยายามใจเย็นทำให้กดพลาดน้อยลง

   อย่างน้อยก็น้อยลง

   หืม?

   อยู่ๆก็มีหมอกลงมาทำให้มองอะไรๆลำบากขึ้น

   แต่สำหรับเซไคนั้นไม่ใช่ปัญญาสำหรับคาลอพที่เคยอาศัยอยู่ที่ๆมีหมอกเยอะ

   เมื่อกี๊นี้ตอนเขาอยู่หมอกก็ลงแปลกๆแบบนี้

   เขาเห็นนายฮู้เขียวหน้าถอดสีทันทีที่เกิดหมอก

   "จะ...แจ็ค! ฮันเตอร์ตานี้คือแจ็คเดอะริปเปอร์!" เขาพูดขึ้นพร้อมกับหัวใจที่เริ่มเต้น

   ตึกๆ ตึกๆ

   หัวใจมัน...

   ในขณะที่ถอดรหัสอยู่เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างใกล้ๆ

   "หลบ" เขาถีบอีกฝ่ายล้มแล้วได้ยินเสียงดัง ขวับ!

   อยู่ๆก็มีร่างของบุรุษสวมหน้ากากตัวสูงในชุดสีดำปรากฏออกมาตรงหน้า ในมือข้างซ้ายมีกรงเล็บยาวสีเงินอยู่

   "หึๆ เก่งเหมือนกันนะครับคุณตุ๊กตาตัวใหม่" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ

   เซไคไม่สนใจฮันเตอร์ตรงหน้าแล้วไปช่วยพยุงทหารรับจ้างขึ้นมา

   แจ็คที่โดนเมินจึงพูดขึ้นมาเรียกร้องความสนใจ

   "นี่การเมินคู่สนทนาแบบนี้มันเสียมารยาทนะครับ" เซไคหันกลับมาสนใจแจ็ค

   "แล้วไงเจ้าหน้ายาว" เซไคตั้งชื่อใหม่ให้คนตรงหน้าเป็นที่เรียบร้อย

   "คะ-คุณว่าไงนะ -"-++" แจ็คพอได้ยินชื่อใหม่ที่โดนตั้งให้ลวกๆก็ถึงกับของขึ้น

   "หืม...อย่าบอกนะว่าหูหนวกถึงไม่ได้ยินที่ชั้นพูด" เซไคถามแจ็ค(จริงๆนะไม่ได้กวน)

   "หน็อย!ปากแบบนี้ตายซะเถอะ!" แจ็คทนไม่ไหวกับคำปากเสียๆของเซไคจึงฟาดกรงเล็บเข้าไปเต็มแรงแต่

   เคร้ง!แกร้ง!โครม!

   "อั่ก" แจ็คล้มลงไปจนนาอิบรับจ้างถึงกับผงะ

   เซไคชักกรงเล็บของตนออกมาจากแขนเสื้อแล้วใช้มันปัดกรงเล็บของแจ็คไปอีกทางก่อนบะยกเท้าขึ้นมาถีบเต็มแรง

   "กระจอกยังงี้เนี่ยนะจะทำอะไรชั้นได้" เซไคพูดใส่อีกฝ่าย

   ปึ้ด เส้นความอดทนแจ็คขาดผึง

   "หนอย...แก!" แจ็คลุกขึ้นมาพร้อมเอาเรื่องเต็มที่ แต่อยู่ๆแววตาใต้หน้ากากก็ฉายแววเจ้าเล่ห์แล้วหัวเราะออกมา

   "?"

   "หึๆๆ ฮะฮ่าๆเดี๋ยวจะได้เห็นดีกัน" ร่างกายของฮันเตอร์กำลังค่อยๆหายไปจนมองไม่เห็น

   ล่องหนหรอ?

   เซไคได้ยินเสียงมาจากทางด้านหลังจึงหันหลังกลับแล้วฟาดกรงเล็บไปตามสัญชาตญาณ

   "อั่ก!" ร่างของแจ็คล้มลงแล้วก็ค่อยๆกลับมาเห็นตัวได้อีกครั้งหนึ่ง

   "กระจอก" เซไคพูด

   "แก!ไอ้เด็กเวร!" แจ็คหัวเสียจนหลุดมาดผู้ดีไป

   การล่องหนไม่มีทางใช้ได้ผลกับเซไคเพราะหลังจากตาข้างหนึ่งมองไม่เห็น ประสาทสัมผัสการรับรู้บางส่วนก็ดีขึ้น

   แถมอีกฝ่ายก็มีกลิ่นฉุนไปด้วยดอกกุหลาบ...

   ติ๊ง!

   เสียงเครื่องถอดรหัสและแสงไฟเรียกความสนใจของเซไคกับแจ็คให้หันไปมอง

   เครื่องถอดรหัสถูกถอดรหัสเสร็จแล้ว

   ทหารรับจ้างที่เห็นแจ็คกำลังยุ่งอยู่กับเซไคอยู่จึงรีบไปถอดรหัสจนเสร็จ

   ตอนนี้เหลือเครื่องถอดรหัสอยู่อีกสองเครื่อง

   "เดี๋ยวชั้นล่อ-" นาอิบกำลังจะบอกเซไคว่าตัวเองจะเป็นคนล่อฮันให้แต่ยังไม่ทันได้พูดเจ้าตัวก็วิ่งออกไปไกลแล้วพร้อมกับแจ็คที่วิ่งไล่หลังตามไป



   ทำไมมันเร็วจังฟะ! แจ็คคิดอย่างหัวเสีย

   เขาก็อยากไปไล่ชาเขียวอยู่หรอกนะแต่...

   หากไม่ทำให้ไอ้เด็กนี่หลาบจำซะบ้างเขาคงตายตาไม่หลับแน่ๆ!

   แจ็ควิ่งไล่เซไคไปคิดสงสัยว่าทำไมเซอร์ตรงหน้าถึงโครตเร็วซะยิ่งกว่าฮันเตอร์อีก

   หลังจากวิ่งไล่มาเรื่อยๆแจ็คก็เห็นกำแพงข้างหน้า

   ฮ่า!ทางตันเสร็จชั้นล่ะ
   
   เซไคยังวิ่งตรงไปข้างหน้าแบบไม่มีทีท่าจะหยุดแม้แจ็คจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากจนกระทั่งทั้งคู่วิ่งมาถึงทางตัน

   "เสร็จล่ะ!" แจ็คเงื้อกรงเล็บขึ้นเพื่อตีตุ๊ดตาตรงหน้าแต่ว่า

   ควับ!

   กรงเล็บสีเงินคว้างได้แค่เพียงอากาศและความว่างเปล่าเท่านั้น

   เพราะตัวเซไคได้ไปอยู่ด้านหลังแจ็คแล้ว!

   เซไคใช้กำแพงเป็นพื้นแล้วใช้เท้าถีบกำแพงเพื่อส่งตัวเองให้ลอยขึ้นไปด้านบนแล้วลงมาที่ด้านหลังแจ็ค

   เฮ้ย!?

   เมื่อแจ็คกำลังตกใจอยู่เซไคก็รีบใช้เท้าดันเขาเพื่อให้เสียหลักแล้วล้มลงไปกองกับของต่างๆที่กำแพง

   "หวอ!" แจ็คร้องเสียงหลงเมื่อเสียการทรงตัวแล้วล้มล้งไปหัวติดอยู่กับถังแถวนั้น

   เมื่อตั้งตัวได้แลัวหันกลับมาอีกทีก็เห็นแต่ความว่างเปล่า แต่ก็ได้ยินเสียงพูดดังมาจากที่ไกลๆ

   'เฮอะ นี่หรอฆาตกรกระจอกขนาดนี้น่าจะไปเปิดร้านตัดผมแทนดีกว่านะ'

   "อร้ากกก!" แจ็คคำรามลั่น

   ชั้นจะฆ่าแก๊!!!ไอร้เด็กเวร!!!



   พอจัดการถีบแจ็คให้ล้มลงไปแล้วเขาก็รีบวิ่งไปอีกฝั่งแล้วปีนขึ้นมาอยู่บนกำแพงเพื่อดูอีกฝ่าย

   เมื่อแน่ใจว่าฮันเตอร์ไปแล้วเซไคก็กระโดดลงมาเดินเล่นท่ามกลางสายหมอก

   ใช่ เดินเอ้อระเหยอยู่เนี่ยแหละ

   ทำไงได้ก็เขาไม่ถูกกับเทคโนโลยีนี่...จะให้ไปหาไอ้เครื่องกดนั่นก็...

   เพราะฉะนั้นก็ถึงมาเดินหาคนอื่นอยู่ไงล่ะ

   หืม?  อยู่ๆแถบรูปคนของชาวสวนน้อยก็ขึ้นว่ากำลังถูกไล่และล้มลงแล้ว

   แต่ว่าอยู่ตรงไหนกันล่ะ เขาก็อยากไปช่วยนะแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ส่วนไหนของเกมคงต้องลองเดินไปดูที่เก้าอี้ที่เดินผ่านมาก่อนหน้านี้ดู

   เซไคลองเดินย้อนกลับไปที่ทางเดิมแล้วก็เจอกับตุ๊กตาสวมหมวกฟางที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้โดยมีเดอะรีปเปอร์ยืนเฟ้าอยู่

   "แง๊!! เค๊ายังถอนไม่เสร็จเลยน๊า" เอ็มม่าโวยวายพร้อมกับดิ้นไปมา

   ซวยชะมัดเกือบจะเสร็จแล้วแท้ๆแต่แจ็คดันเดินมาตรงนี้อ่ะ

   "หยุดพูดเถอะน่า" แจ็คพูดอย่างอารมณ์เสียจนเอ็มม่าเลิกโวยวาย

   หงุดหงิดชะมัด แจ็คคิด

   เขาอยากลองดูว่าถ้าเพื่อนถูกจับแล้วเจ้าเซอร์ใหม่จะมาช่วยมั้ยถ้าเกิดไม่มาเขาก็ยังมีชาเขียวอยู่

   "อ๊ะ!มาแล้ว" แจ็คพูดเมื่อเห็นร่างสีแดงกำลังจะวิ่งผ่านแผ่นไม้ที่ชาวสวนเป็นคนล้มไว้ก่อนหน้านี้

   คิดจะข้ามแผ่นไม้มาหรอดูท่าจะยังไม่รู้กติกามากสินะก็ดี แจ็คพุ่งเข้าไปหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว

   "เซไคคุงระวัง!" เอ็มม่าร้องเตือน

   เซไคเมื่อวิ่งไปถึงแผ่นไม้ก็กระโดดขึ้นไปแล้วใช้ขาถีบส่งตัวเองเพื่อเพิ่มความเร็วแล้วสไลด์ตัวไปด้านข้างแจ็คทำให้ฮันเตอร์ฟันได้แต่อากาศก่อนจะถีบตัวเองพุ่งไปช่วยชาวสวนโดยการเอากรงเล็บสีแดงฟาดไปที่เก้าอี้จนเชือกขาด แล้วดึงตัวผู้เคราะห์ร้ายออกมา

   กึง!โครม!

   "เอ๋?" เอ็มม่าที่พึ่งถูกเซไคพึ่งดึงตัวมาจากเก้าอี้ประหารหันไปมองตามเสียงนั้น

   ส่วนแจ็คก็กำลังช็อคอยู่ เพราะว่าเก้าอี้ประหารมันพังทันทีที่เอ็มม่าถูกช่วย!

   วอดเดอะ****! แจ็คคิดแบบไร้ความเป็นผู้ดี

   ส่วนเอ็มม่าก็ถูกเซไคดึงตัวไปขณะที่ฮันเตอร์กำลังช็อคสุดขีดอยู่ เมื่อแจ็คได้สติแล้วหันกลับมาอีกทีทั้งสองคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว



   "ขะ-ขอบคุณค่ะเซไคคุง" เอ็มม่ากล่าวขอบคุณอีกฝ่าย

   "อืม..." เซไคไม่พูดอะไรมากแต่พยักหน้ารับทำนองว่าไม่เป็นไร

   ดูเย็นชานิดๆแฮะ...

   "ถ้างั้นเอ็มม่าไปหาเก้าอี้ก่อนนะ" เธอพูดเพราะยังเหลือเก้าอี้ในแมพอีกหลายตัว

   ขณะที่กำลังจะแยกทางกันนั้นเซไคก็พูดออกมา

   "ระวังตัวล่ะ"

   บางทีเขาอาจจะไม่เย็นชาอย่างที่คิดก็ได้



   แก๊กๆ เสียงกดเครื่องถอดรหัสดังขึ้นรัวๆ

   เฮเลน่า อดัม หรือสาวตาบอดกำลังถอดรหัสอย่างตั้งใจ

   เครื่องนี้เป็นเครื่องสุดท้ายแล้ว เธอคิด

   แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ว่าจะมีฮันเตอร์อยู่แถวนี้รึเปล่าเพราะเธอมักจะโดนไล่เป็นคนแรกๆประจำ แต่รอบนี้มาแปลกหน่อยเพราะฮันเตอร์ไปไล่คนอื่นและยังไม่เจอเธอเลย

   ขณะที่กำลังถอดรหัส อยู่ๆบรรยายโดยรอบก็เย็นขึ้นมาฉับพลันรวมถึงเสียงหัวใจที่ดังขึ้นมา

   อา... เสียงหัวใจดังขึ้นเรื่อยๆจนเธอกังวลมากขึ้นแต่ก็ยังสามารถถอดรหัสได้อย่างแม่นยำ

   จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงอะไรแหวกอากาศและเสียงบางอย่างกระทบกันดังเคร้ง

   เพราะเสียงเมื่อกี๊ทำให้เธอตกใจจนถอดรหัสพลาด

   อะ-อะไรน่ะ?



   แย่จริงๆ แจ็คคิดกับตัวเอง

   เพราะมัวแต่เสียเวลากับเจ้าหน้าใหม่นั่นแท้เครื่องถอดรหัสเลยเสร็จไปอีกเครื่องหนึ่ง

   คงต้องหาเด็กตาบอดนั่นสินะ แจ็คคิดขณะเดินเข้ามาในหมอก

   แล้วเขาก็เห็นเสาต้นหนึ่งกำลังสั่นอยู่

   นั่นล่ะ!

   แจ็ครีบเดินไปตามทางนั้นแล้วก็เห็นร่างตุ๊กตากำลังปั่นไฟอยู่

   "เจอตัวแล้ว" แจ็คค่อยๆเดินเข้าไปใกล้รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางรู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน

   แจ็คค่อยยกมือข้างที่ถือกรงเล็บอย่างช้าๆแล้วฟาดลงไปอย่างแรง

   เคร้ง!!

   "อะไรกัน" แต่กลับมีบางสิ่งเข้ามาขวางไว้

   กลงเล็บสีแดงเพลิงและเจ้าของที่มีผมและสีตาเดียวกัน

   นี่แกเป็นเจ้ากรรมนายเวรชั้นรึไงเนี่ย!



   หลังจากแยกจากชาวสวน เซไคก็เดินมาเรื่อยจนเห็นเสาเครื่องกด(?)อยู่ไกลๆ

   เมื่อเดินไปก็เห็นร่างสาวตาบอดกำลังถอดรหัสอยู่

   อีกเครื่องเดียวสินะ เขาคิดก่อนจะเดินเข้าไป

   หมอกเยอะชะมัด...

   ขณะนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงหัวใจเต้นพร้อมกับเสียงฝีเท้า

   แม้จะมองไม่เห็นตัวแต่เขามั่นใจว่าต้องเป็นไอ้ผีเปรตหน้ายาวนั่นแน่

   และเสียงเดินก็กำลังเดินไปทางตุ๊กตาที่กำลังถอดรหัสอยู่

   ไม่รอช้าเซไครีบวิ่งไปที่ด้านหลังของเฮเลน่าแล้วชักกรงเล็บออกมาป้องกัน

   เคร้ง!!

   เสียงกรงเล็บเหล็กกับกรงเล็บเพลิงกระทบกันดังลั่นตามมาด้วยเสียงเครื่องช็อต

   สงสัยตกใจเสียงเมื่อกี๊ละมั้ง เซไคคิดแล้วหันไปมองเด็กน้อยด้านหลังด้วยความเป็นห่วงก่อนจะหันกลับมามองร่างที่ค่อยๆปรากฏออกมา แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าใต้หน้ากากนั่นแต่ก็สัมผัสอารมณ์โกรธของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

   'หนอย...ไอ้เด็กเวร!' แจ็คพูดเสียงเบาคงไม่อยากให้เด็กสาวข้างหลังได้ยิน

   แต่เขาว่าแค่เสียงกรงเล็บก็น่าจะรู้ตัวแล้วนะ

   "แล้วไงมันไปหนักหน้านายรึไงกัน" เขาพูดด้วยเสียงปกติไม่มีการเบาแต่อย่างใด

   "?" 

   เฮเลน่าได้แต่สงสัยเพราะว่าเมื่อกี๊เป็นเสียงของคุณเซไคที่พึ่งมาใหม่ แล้วเขาคุยอยู่กับใครล่ะ แต่ก็ตั้งหน้าตั้งตาถอดรหัสต่อไป

   "ไอ้เจ้านี่!" แจ็คโวยลั่นไม่มีการเบาเสียงกรงเล็บยังติดกับกรงเล็บอีกฝ่าย

   เฮเลน่าสะดุ้งทันที เมื่อกี๊เสียงคุณแจ็คนี่

   "แล้วไงไอ้ผีเปรตหน้ายาวกระจอกงอกง่อยอย่างแกไม่มีทางทำอะไรชั้นได้หรอก"

   "ฮึ! เหยื่ออย่างแกที่เป็นผู้ถูกล่าน่ะหรอจะสู้ชั้นได้ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยแค่คิดจะหนีจากชั้นยังยากเลยมั้ง" แจ็คพูดหวังตอกกลับอีกฝ่ายให้ได้บ้าง

   แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาในหัวเซไค

   ' เหยื่อมันก็เป็นได้แค่เหยื่อวันยังค่ำ' เสียงของชายคนหนึ่งเข้ามาในหัวพร้อมภาพในอดีต

   ภาพร่างไร้ชีวิตของผู้ให้กำเนิดในกองเลือดและเหล่ามนุษย์ในผ้าคลุมสีดำที่เรียกตัวเองว่านักล่าเงา

   'เป็นแค่ผู้ถูกล่าที่เกิดมาเพื่อล่าโดยผู้ล่าและไม่มีทางหนีพ้น' คำพูดแสนโสโครกเหล่านั้นยังดังก้องอยู่ในหัว

   'น่าสงสารจริงๆเลยนะ'

   'น่าสมเพชจริงๆ'

   'เพราะเกิดมาอ่อนแอยังไงล่ะ'


   อ่อนแองั้นหรอ...

   "หึ"

   แกต่างหากที่น่าสมเพช เซไคเงยหน้าขึ้นไปมองแจ็คด้วยแววตาสีเพลิงที่แสนน่ากลัว

   "อะไรของนายกัน" แจ็คมองอีกฝ่ายแล้วรู้สึกเสียวสันหลังทันทีที่สบตา

   "ผิดแล้วล่ะ..." เซไคพูดพร้อมหักกรงเล็บแจ็คแล้วเตะให้ล้มลงไป

   "อั่ก!" แจ็คล้มลงไปแล้วพอจะลุกขึ้นก็รู้สึกอุ่นๆที่คอ

   เซไคเอาปลายกรงเล็บแหลมมาจ่อที่คอแล้วปล่อยความกดดันออกมา

   "เพราะตั้งแต่วันนั้นชั้นได้เลือกแล้ว..." เซไคมองลงมาที่แจ็คพร้อมเปิดตาอีกข้างหนึ่งเผยให้เห็นดวงตาสีเลือด

   "ว่าตัวเองคือผู้ล่า...ไม่ใช่ผู้ถูกล่า" เขามองลงมาที่แจ็คเหมือนอีกฝ่ายไม่มีค่าในสายตา

   ติ้ง!ออด!!

   เสียงเครื่องถอดรหัสและเสียงอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาในหัว

   'กรุณาอย่าใช้ความรุนแรงเกินจำเป็นด้วยค่ะคุณเซไค' เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

   เดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นคนที่ส่งจดหมายมาหาเขาแล้วทำให้เขาเป็นแบบนี้แหงๆ

   เซไคหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นมาข้างเดียวดังเดิมก่อนจะเดินไปทางเฮเลน่า

   "คะ-คุณเซไค เป็นอะไร-!" มือที่แสนอ่อนโยนค่อยๆลูบบนหัวของเด็กสาว

   "ไปกันเถอะ" เซไคพูด

   "อ๊ะ!ค่ะ" เมื่อกี๊มันอะไรน่ะ...

   ขณะที่ทั้งสองคน(?)กำลังจะเดินออกไปก็มีเสียงหัวเราะของมารร้าย(?)ดังขึ้น

   "วะฮะฮ่าๆๆ" แจ็คหัวเราะพร้อมมองทั้งคู่ด้วยตาสีแดง

   "ทำชั้นไว้แสบมากนะ ถึงตาชั้นบ้างล่ะ"แจ็คลุกขึ้นพร้อมเดินเข้ามาหาทั้งสอง

   ถึงกรงเล็ยจะหักไปแต่มันก็หักไปแค่ปลายๆและยังมีความคมอยู่

   "แย่แล้วค่ะ คุณเซไคคะคุณแจ็คมีตา-ว้าย!"เฮเลน่าร้องเสียงหลงเพราะอีกฝ่ายกำลังอุ้มตัวเองขึ้นมา

   "จะไปแล้วนะ" เซไคพูดพร้อมออกตัววิ่ง

   "ระยะแค่นี้หนีไม่พ้นหรอก!" แจ็คฟันกรงเล็บลงกลางหลังอีกฝ่ายแล้วยกยิ้มเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดกระเซ็นออกมา

   แต่ตัวเซไคกลับวิ่งต่อไปโดยไม่ล้มหรือมีอาการบาดเจ็บซักนิด

   "อะไรกัน!?"

   ถึงแม้จะถูกฝันที่กลางหลังแต่เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บซักนิด ไม่สิ...ต้องเรียกว่าเจ็บน้อยไปจนไม่รู้สึกเพราะชิน...ล่ะมั้ง

   เขาเอามือข้างขวามาแตะที่ตาข้างที่ปิดอยู่โดยเว้นที่ให้ดวงตาอยู่ระหว่างนิ้วนางและนิ้วกลาง ขณะที่แขนซ้ายคอยช้อนตัวเฮเลน่าไว้

   เนตรโลหิตมังกร

   ฉับพลันบริเวณโดยรอบก็มืดสนิทราวกับค่ำคืนที่ไร้แสงดาว แต่เฮเลน่ากลับมองเห็นทุกสิ่งได้รวมถึง...

   ประกายแสงสีแดงเหมือนไฟจากตาของคนที่อุ้มตัวเองอยู่

   สวยจังเลย

   ขณะที่มองอีกฝ่ายอยู่รู้ตัวอีกทีก็มาถึงหน้าประตูที่สาวชาวสวนและทหารรับจ้างมายืนรออยู่แล้ว

   "พวกนายเป็นอะไรมากมั้ย แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?" นาอิบโวยวายถึงสภาพรอบตัวที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

   "ความสามารถชั้นแต่จะหายไปแล้ว..." เซไคพูดแล้วค่อยๆเลื่อนมือลงมาแล้วปิดตาลงด้วยความเจ็บปวด

   ได้แค่นี้สินะ...

   เมื่อดวงตาปิดสนิทรอบๆก็เหมือนเป็นกำแพงสีดำที่ค่อยๆแตกพร้อมกับค่อยๆกลับมามีสีสันดังเดิม

   "เสร็จแล้ว!" เอ็มม่าพูดเมื่อถอดรหัสที่ประตูเสร็จ

   เซไคค่อยๆวางเฮเลน่าอย่างเบามือแล้วเดินเข้าไป

   "รีบมาสิ" เขาเรียกทั้งสามที่ยืนอยู่หน้าประตูให้เดินตามเข้ามา

   เมื่อก้าวพ้นประตูมาเขาก็ได้ยินเสียง



You Win





   แม้จะตกใจที่ผู้รอดชีวิตปากร้ายนั่นไม่ล้มลงไปทันที แต่เมื่อตั้งหลักได้แล้วแจ็คก็กำลังจะวิ่งไปทางที่ประตูเพื่อดักเซอร์ไวเวอร์

   แต่อยู่ๆบริเวณโดยรอบน่าจะทั่วทั้งแมพก็เป็นสีดำมืดมิดจนแจ็คมองไม่เห็น

   เหลือแค่พื้นที่รอบตัวเองเท่านั้นที่ยังมองเห็นอยู่ราวกับตัวเขาส่องแสงออกมา แต่พื้นที่ๆว่านั้นก็ยังถือว่าแคบ

   นี่น่ะหรอความรู้สึกของคนตาบอด แจ็คคิดแล้วรู้สึกเห็นใจสาวตาบอดขึ้นมาทันทีแต่ตอนนี้คงต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน

   เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ลองเดินไปตามทางที่พอจะจำได้แบบผิดๆถูกอย่างยากลำบาก

   เมื่อผ่านไปได้ซักพักทั้งแมพก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

   ค่อยยังชั่ว พอคิดได้แค่นั้นก็ได้ยินเสียงสัญญาณว่าผู้รอดชีวิตหลบหนีได้สำเร็จ

   อ๊ะ

   พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นมา

   You Lost

  "นี่มันวันอะไรวะเนี่ย!" แจ็คโวยลั่นก่อนจะถูกส่งกลับไปที่คฤหาสน์









.................................

ฮาย!ขอโทษด้วยค่ะที่ช้าไปนานนนนนมาก(ที่จริงก็สอบเสร็จแล้วอ่ะนะ) ตอนนี้อาจจะแปลกๆเพราะแต่ด้วยความมึนสุดๆ
แถมเอานิยายเก่าๆมาลงด้วยเลยไม่ได้อัพซะนาน
อย่าลืมไปอ่านทายาทแม่มดแห่งโอลิมปัสด้วยล่ะ!โปเกม่อนด้วย(แต่ต้องแต่งก่อน)!!อย่าลืมเม้นด้วย!!!
รอตอนหน้ากับตอนพิเศษวันไวท์เดย์ได้เลย

ปล.ถ้าเม้นไม่เกินห้าคนจะไม่เอารูปเซไคจิ้นyกับocลงในตอนหน้าแน่!!
ปลล.ช่วงนี้รู้สึกเลือดในตัวมีวายกะยูริเยอะมาก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #15 KanoShuuya1012 (@KanoShuuya1012) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:24

    อยากให้ผู้พัฒนาเกมมาอ่านฟิคเรื่องนี้จิง....
    #15
    1
    • #15-1 RainbowJP-Blue (@RainbowJP-Blue) (จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2562 / 09:18
      อยากเอาเซไคไปให้ดูสุดๆ(ติดตรงที่มันไม่ใช่คนตั้งแต่แรก) oc อื่นๆก็ไม่ใช่คนนะ
      #15-1
  2. #14 Fangzachara (@Fangzachara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:27

    สะใจพี่มาก5555​ รอตอนต่อไปอยู๋​น่าา

    ป.ล.พอดีเรากำลังจะแต่ง​นิยายเรื่องนี้นะค่ะและก็อิงตัวละครนิสัยแบบคล้ายๆกันด้วยกับเนื้อเรื่องนิดๆ

    ดลยขออนุญาต​แต่งได้ไหมค่ะ​ จะเปลี่ยนเนื้อเรื่องไม่ให้ซ่ำเกินไป​ หากไม่ได้ก็ไม่เป็นไร​ค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-04.png

    #14
    3
    • #14-2 Fangzachara (@Fangzachara) (จากตอนที่ 6)
      12 มีนาคม 2562 / 06:53
      ขอบคุณ​มาก​งับ​บบ//ก้มกราบบ
      #14-2
    • #14-3 RainbowJP-Blue (@RainbowJP-Blue) (จากตอนที่ 6)
      12 มีนาคม 2562 / 16:11
      จะรอตามอ่านนะ^^
      #14-3
  3. #13 rov062 (@rov062) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 16:10

    โอ้ยยยยสะใจอรแจ็คต้องโดนสะบ้าง

    #13
    0
  4. #12 Mime206 (@Mime206) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:51
    นะ- นี่เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนาน~~ มาต่อเร็วๆน้า สู้เด้อๆ เป็นกำลังใจให้
    #12
    0