ตอนที่ 5 : Happy Valentine's Day & White Day 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 มี.ค. 62




สุขสันต์วันวาเลนไทน์จ้า~(*>.<*)
เนื่องด้วยวันวาเลนไทน์ การบ้านโคทะระเยอะ
เลยเอามาลงวันนี้แทน
เอาภาพปกวิชาคณิตมาฝากพร้อมตอนพิเศษวาเลนไทน์ !
เสพภาพไปพร้อมตอนพิเศษเลย!
(ในนี้จะเป็นช่วงเวลาหลังจากนี้นานมากและมีเฉลยบางอย่างด้วย)

Happy Valentine's Day(ย้อนหลัง) and White Day!(ล่วงหน้า)
อวยพรดวงความรักเซไคด้วยเด้อ



     "นี่ค่ะคุณเซไค" นักบวชสาว


     "เซไคคุงรับของฉันด้วยนะ" เทรซี่


     "แฮปปี้วาเลนไทน์จ้า" เอมิลี่


     "นี่ของเจ๊นะจ๊ะ" ไวโอเล็ตต้า


     "เอาของดิฉันไปด้วยสิคะ" มิชิโกะ


     "นี่ของเซไคคุงจ๊ะ" เอ็มม่า


     "นี่ของผมครับ" ลักกี้(!?)


     "ของขอบคุณที่ช่วยเมื่อเกมที่แล้วจ๊ะ" วีร่า


     "ของเทศกาล" มาร์ธา


     "นะ...นี่ของฉันค่ะ...กรุณารับไว้ด้วยนะคะ!"เฮเลน่า


     * เซไค เอเดรียสกรุณามารับพัสดุวันวาเลนไทน์ที่หน้าคฤหาสน์ด้วยค่ะ *


     นี่มันอะไรกัน...


     วันนี้งดการเล่นเกมเนื่องในวันเทศกาล และในตอนนี้เซไค เอเดรียส แกะดำในชุดสกินใหม่ 'ความรักที่โหยหา' ชุดแนวพ่อบ้านสีขนมช็อคโกแลตที่แหวกแนวกว่าชุดปกติของตน...


     แถมด้วยการโดนถักเปียที่ผมไปนิดหน่อย(แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่สนเท่าไหร่ก็เถอะ)...


     กำลังจะจมกองช็อกโกแลตตายตรงนั้น


     ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจออะไรทำนองนี้มาก่อน แม้ว่าตัวเขาพอจะเข้าใจว่าวันนี้มันมีเทศกาลอะไรแต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้ของขวัญเยอะขนาดนี้


    ขนาดตอนเป็นคาลอพยังไม่ขนาดนี้เลย


    "อะ...อืม ขอบใจพวกเธอนะ เดี๋ยวชั้นขอตัวก่อน" เขารีบพยุงของขวัญวันวาเลนไทน์ไปไว้ที่ห้องตัวเองก่อน


    ถ้าไม่ได้เสบียงฉุกเฉินกินเขาก็คงจะท้องเสียเพราะกินช็อกโกแลตมากไปแน่ๆ...


     แล้วนี่ยังมีพัสดุอีกเรอะ จากพวกนั้นและไอ้นั่นก็เยอะเกินไปแล้วนะ


     "เฮ้อ~คงต้องไปเอา-"


     "ที่รักขามามะมาให้ชั้นกอดรับวาเลนไทน์หน่อยเร้ว~" เสียงมีเสน่ห์แต่น่าขนลุกในความรู้สึกเขาพร้อมกับร่างของฮันบางคน(?)ที่กำลังพุ่งมาจากด้านหลังด้วยความเร็วสูง!


     จะยืนบื้อให้ยัยแม่มดโรคจิตนั่นมาทำไม โกยสิ!!!


     เซไครีบวิ่งไปอีกทางด้วยความเร็วสูง ในขณะที่อีกฝ่ายเลื้อยมาด้วยความเร็วไม่แพ้กัน


     อ่านะ....ช่วงหลังๆมาเนี่ยเจอแบบนี้จนชินแล้วล่ะ


     เขายังไม่อยากเผชิญหน้ากับยัยนี่เท่าไหร่ไม่รู้ติดใจอะไรเขานักหนา ชักเริ่มเข้าใจความรู้สึกของมีอาที่จะต้องเจอคน(?)แบบนี้ทุกวันเลย


     "ดาร์ลิ้งจะไปไหนจ๊ะ~ มามะมาให้หอมแก้มก่อน" เสียงนาคีเจ้ากรรมนายเวรดังไล่หลังมาติดๆ


     แต่ตอนนี้คงต้องหานกต่อล่ะนะ


     เซไคเลี้ยวไปทสวนแล้วก็เจอนกต่อที่เหมาะสมทันที


     แปะ


     "ฝากด้วยนะไม้สอง" เขาเอามือแปะหลังเจ้าตะเกียบดำแล้วรีบวิ่งเลี้ยวตรงมุมกำแพงหลบออกนอกสวนไป


     "หา?-เฮ้ย!?" แบล็คที่กำลังตามหาพี่ชายตนกับตาเฒ่าอยู่ถึงกับผงะเมื่อเห็นใครบางคน(?)กำลังวิ่งตามเซไคมา


     อย่ามาโยนงูใส่ตรูเซ่!!!


     "อ๊ะ!ดาร์ลิ้งหายไปไหนแล้ว?" แม่งูหังซ้ายขวาไม่เจอเป้าหมายNo. 1 แต่ดันเจอNo. 2 แทน


     "ช่างเถอะ ถ้างั้น..." เธอหังมาทางแบล็คด้วยสายตาที่เหมือนงูกำลังมองเหยื่อชั้นยอด


     เฮือก


     "เอาหนูแบล็คก็ได้!" งูสาวพุ่งไปหาเป้าหมายใหม่ทันที


     "กรี๊ดดดดด!!!!พี่จ๋า!!!!"







     โทษทีละกันเจ้าตะเกียบดำ


     เซไคขอโทษแพะรับบาปในใจอย่างไม่รู้สึกผิด


     "เฮ้อ..." เขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย


     เขาชอบวาเลนไทน์พอๆกับเกลียด เขาชอบเพราะมันเป็นวันที่เขามักจะได้รับของขวัญจากแคลร์เสมอและพวกเขาทั้งคู่มักจะอยู่ดูท้องฟ้าที่ทุ่งดอกไม้เป็นประจำ


     และก็เกลียดเวลามีไอ้คาลอพตัวอื่นเข้ามาใกล้ มาคลอเคลีย หรือมาจีบอีกฝ่าย!


     แม้ได้รับของขวัญมามากมายก็ไม่อาจทำให้เขามีความสุขได้ หากไม่ได้อยู่กับเธอ


     ทั้งเป็นห่วงและโหยหาอีกฝ่ายแทบใจจะขาด


     ทุกครั้งที่มีใครเข้าใกล้เธอเขามักจะคอยดูแลอยู่ห่างๆ


     เวลานี้เขาไม่สามารถดูแลเธอได้แล้ว...


     เพราะฉะนั้นเขาจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!


     เซไครีบสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม อารมณ์ไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่


     อยู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนมีใครดึงเสื้ออยู่


     "หืม" เขาหันหลังกลับไปเห็นร่างเล็กอยู่ด้านหลัง


     ซวยละ...ยัยนั่นจะตามมามั้ยเนี่ย เขามองร่างเล็กที่ทำท่ากรวนกระวายแปลกๆก่อนจะทำบางอย่าง


     "นี่..." ข้ารับใช้ตัวน้อยของแม่มดแห่งความฝันยื่นบางสิ่งให้เซไค


     "ให้..." เด็กน้อยพูดเสียงแผ่ว


     มันเป็นช็อกโกแลตทำมือกล่องเล็ก ดูก็รู้ว่าเด็กน้อยคงขอไวโอเล็ตต้าหรือไม่ก็มิชิโกะเป็นคนสอน


     มิลด์ช็อคโกแลตแบบที่เขาชอบถูกใส่อยู่ในกล่องใสแม้หน้าตาอาจดูธรรมดาแต่ก็รับรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำมาให้


     "ให้ชั้นงั้นหรอ หึ...ขอบคุณมากนะ" เซไคคุกเข่าลงมาแล้วลูบหัวเจ้าตัวเล็กอย่างเบามือ


     "งื้อ~ ≥﹏≤" เจ้าตัวเล็กเอามือปิดหน้าอย่างเขินอาย แต่ดูแล้วคงจะชอบที่เขาลูบหัวมาก


     เขาเดินเพื่อออกไปรับพัสดุจนมาถึงที่จุดรับแล้วเห็นใครบางคน ไม่สิ...บางตัว


     ดูท่าวันนี้จะไม่เหมาะกับการมารับของแฮะ


     ขณะที่เขากำลังจะเดินหนีไอ้ตัวหายนะนั่นออกไปที่เงาก็มีบางสิ่งผุดขึ้นมา


     "Happy Valentine's Day! เซไค เอเดรียส ไง!วันนี้นายได้ช็อคโกแล็ตมากี่ร้อยกล่องแล้วล่ะ หืม~" ชายหนุ่มหน้าตาดีที่มีผมและดวงตาสีดำเหมือนผ้าคลุมที่สวมอยู่ทัก


     "ปล่อยชั้นไอ้ไฟหายนะ" เซไคพูดอย่างรำคาญ


     "ไม่ ไหนๆปีนี้ก็ไม่ได้อยู่ฉลองกับมีอาแล้วอยู่ฉลองกับนายแก้ขัดแทนก็ได้ ไดรฟก็ไม่อยู่เห็นว่าออกไปส่งจดหมายกับของขวัญให้คนรักอีก นายจะไปเอาพัสดุใช่ม้ามาๆชั้นก็ด้วย" อีกฝ่ายพูดพร้อมกับกระชากแขนเสื้อให้เซไคเดินตาม



     พูดอย่างกับยัยนั่นอยากฉลองกับนายงั้นแหละ เขามักได้ยินมีอาบ่นประจำเกี่ยวกับความโรคจิตเป็นสตอร์กเกอร์ของอีกฝ่าย


     แล้วถามจริงเขาเหมือนยัยนั่นตรงไหน...


     เมื่อเดินมาถึงจุดรับพัสดุเฟนริลก็พุ่งเข้าไปเอาของทันที


     "อ่ะนี่ของนาย" ไฟหายนะพูดพร้อมกับโยนพัสดุกล่องใหญ่1กล่องและเล็กอีก2กล่องให้


     พอเขาเห็นชื่อผู้ส่งว่า Ms. Nightingale ที่กล่องใหญ่ก็รู้สึกอยากโยนทิ้งขึ้นมาฉับพลัน


     หวังว่าจะไม่ใช่ชุดหรือะไรแปลกๆอีกนะ


     อีกสองกล่องเป็นชื่อ มีอา กริมมัวล์ กับ แครอลไลน์ไนท์โฮล ทั้งคู่น่าจะส่งมาให้เขาพร้อมกัน


     พอเห็นชื่อของแคลร์ใจเขาก็พองโตขึ้นมาทันที


     เขาเปิดของมีอาออกมาก่อนพบช็อกโกแลตถุงหนึ่งพร้อมการ์ดแนบมาว่า 'ช็อกโกแลตตามมารยาทให้ละมั่งไร้มารยาท'


     "เห~นายก็ได้จากมีอาเหมือนกันเหรอ แต่ว่านะของชั้นมั่นใจว่าทำจากใจแน่นอน!" อีกฝ่ายพูดอย่างมั่นใจ


     แต่เมื่อกี๊เขาเห็นนะในการ์ดที่แนบมาเขียนไว้ว่า 'สุขสันต์วาเลนไทน์ แต่นี่เป็นช็อกโกแลตตามมารยาทนะ เข้าใจมั้ยไม่ใช่ช็อกโกแลตที่ไว้ให้คนรัก ชั้นทำช็อกโกแลตจากใจให้คนอื่นย่ะแล้วช่วยเลิกตามติดชั้นเหมือนสตอร์กเกอร์แล้วอยู่ที่นั่นไปตลอดกาลไปซะไป๊!'


     "คงเขินสินะ~" เขาว่าไม่น่าใช่นะ...เพราะงี้ไงอีกฝ่ายถึงแขยงนายจะเป็นจะตาย


     เขาเลิกสนใจไอ้คนไม่ยอมรับความจริงแล้วเปิดกล่องของแคลร์


     ด้านในมีกล่องของขวัญสีน้ำตาลผูกโบว์สีขาวกล่องเล็กน่ารัก(ในภาพระบายผิดเป์นสีแดง)ประดับด้วยกุหลาบสีชมพูดอกเล็ก มีการ์ดรูปหัวใจแนบมาพร้อมกับดอกกุหลาบสีแดง


' ถึงเซไค

        สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ
        แม้ว่าปีนี้ฉันจะไม่ได้อยู่กับเซไคแต่ชั้นอยากจะบอกว่าคิดถึงนายมาก! ถึงแม้เราจะได้ติดต่อกันทุกวันแต่ฉันก็อยากจะเจอเซไคนะ ปีนี้มีอากับคุณอัลเสนอให้ทำช็อกโกแลตมาให้น่ะ ฉันตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะหวังว่าเซไคจะชอบ
         ฉันขอให้นายออกมาเร็วๆนะ ^w^
จาก แคลร์'


     เมื่อเขาอ่านจดหมายจบก็หยิบดอกกุหลาบขึ้นมาพร้อมกับกล่องช็อคโกแลต


     เธอก็ยังรู้เหมือนเดิมว่าชั้นชอบอะไร


     เขามองไปที่ดอกกุหลาบทั้งสองแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน


     แคลร์ชอบหาความหมายของดอกไม้


     ดอกกุหลาบสองดอกแปลว่ามีเพียงเธอกับฉัน


     ดอกกุหลาบสีแดง ความรักที่สุดแสนจะลึกซึ้งจริงจัง


     และกุหลาบสีชมพู คือความรักที่เสน่หาต่อกัน


     "หึ..." ชั้นก็เช่นกันแคลร์...


     "นี่เป็นอะไรหรา~ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว" เฟนริลเดินมาด้านหน้าเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตัวอ่อนโยนอย่างหาได้ยากยิ่ง


     แหม...เสียดายน่าจะพกกล้องมาจะได้เอาไปขายโจเซฟ


    "บอกหน่อยหน่านะ" 


    "ไม่" เซไคไม่สนใจไอ้คนสอดรู้แล้วเปิดกล่องสุดท้าย


     "เถอะน่า อ๊ะ" เฟนริลเห็นอีกฝ่ายชะงักไปก็ชะโงกหน้าไปดู


    อุ๊บ


    ชุดกระโปรงสีขาวอมชมพูพร้อมโบว์และผ้าคลุมลายลูกไม้สีชมพูหวานแหววอยู่ในกล่อง


     เซไคแทบอยากจะเผาชุดนั้นทิ้งถ้าไม่เห็นข้อความแนบมาว่า


     'นี่เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ของดิฉันค่ะ อย่าเข้าใจผิดนะคะดิฉันไม่ได้จะให้คุณใส่แต่ให้คุณเอาไปให้แฟนคุณค่ะ หวังว่าจะชอบนะคะ'


     จากความโกรธเปลี่ยนเป็นความเขิน(แบบเงียบๆ)


     เซไคไม่พูดอะไรแต่เก็บของแล้วเดินไปที่ห้องตัวเองทันที


     "เฮ้จะไปไหนนะ อย่าบอกนะว่า...นายจะไปลองชุดน่-แอ้ฟ" ได้รับการตอบรับมาเป็นถังขยะแถวนั้นทันที


     "หุบปากไป"



50%
จบช่วงวาเลนไทน์
รอช่วงไวท์เดย์นะ

*แถม
เซไค-ยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นของขวัญวันวาเลนไทน์จากแคลร์
โครว+น้อง-แอบถ่ายรูปไปประมูลกับปู่โจ+แบล็กเม
:รูปเซไคราคาบ่แพงจ้าสนมั้ย//โดนเซไคไล่ตบ









มาต่อช่วงวันไวท์เดย์กัน

ช้านิดนุงเพราะพึ่งประกาศผลสอบ!
ไม่รู้ว่าเศษเลขหรือเกรด<<<เล่นเกมตอนอ่านหนังสือ

.
.
.
.



     วันนี้ก็เป็นวันที่แสนสงบสุขอีกวันในป่ามายาเหล่าสิ่งมีชีวิตมากมายต่างก็ตื่นเต้นและครึกครื้นเป็นพิเศษในเทศกาลอีกอย่างของมนุษย์ วันไวท์เดย์


     เหล่าอมนุษย์มากมายหลากหลายเผ่าในป่าต่างวุ่นวายกัน(โดยเฉพาะพวกที่ได้ช็อคโกแลตวาเลนไทน์เยอะ) เหล่าสาวๆมีทั้งพวกที่สมหวังและพวกที่ได้บิน(นก)


     ตอนนี้แคลร์คาลอพสาวของเซไคพระเอกเรา ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเผ่าคน(?)ปัจจุบันได้มานั่งเล่นในร่างมนุษย์อยู่ในทุ่งดอกไม้


     เธอกำลังรออยู่แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะส่งของขวัญอะไรมาให้ในวันนี้


     หวังว่าเขาคงรู้นะ...ว่าเธอกำลังรออยู่...


     เซไค... เธอคิดถึงคนที่อยู่ห่างไกลออกไปไม่รู้เลยว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง


     พอเซไคไม่อยู่เธอรู้สึกเหมือนขาดบางอย่างไป รู้สึกคิดถึงอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก


     ยิ่งนึกถึงตอนที่ส่งช็อกโกแลตไปให้เขาในวาเลนไทน์ที่ผ่านมายิ่งรู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก แคลร์คิดพร้อมเอามือปิดหน้าที่แดงจัด


     ทั้งๆที่ตลอดมาตั้งแต่เด็กเราทำตัวเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกันอย่างเดียวแท้ๆ ทำไมรู้สึกเหมือนทำตัวเป็นแฟนกับอีกฝ่ายอยู่นะยิ่งดอกกุหลาบพวกนั้นด้วย


     เฮ้อ.... เธอถอนหายใจออกมา


     ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองแต่เธอไม่มั่นใจว่าเขาจะรู้สึกแบบเดียวกับเธอมั้ย มันก็แค่...กลัวนิดหน่อย


     กลัวว่าเขาจะปฏิเสธและผลักไสเธอแม้ในใจลึกๆจะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้


     แต่มันก็ยังกลัวอยู่...


     ขณะที่แคลร์กำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็มีร่างหมาป่าสีดำเดินเข้ามาในทุ่งดอกไม้


     "มีปัญหาอะไรรึเปล่าแคลร์?" สุนัขตัวนั้นเดินเข้ามาถาม


     "อ๊ะ!มีอามาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ" เธอหันไปมองสุนัขสีดำที่ค่อยๆเปลี่ยนร่างเป็นหญิงสาวที่แสนคุ้นเคย


     "เมื่อกี๊นี้น่ะ เป็นอะไรไปหรอแคลร์?เห็นเหม่อๆแถมอยู่ในร่างมนุษย์ด้วยน่ะ" ลูกครึ่งกริมม์ทักหัวหน้าคาลอพ


     "มะ-ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ!ก็แค่...อยากมาดูดอกไม้น่ะเพราะมันทำให้รู้สึกสบายใจ แล้วมีอามาทำไมหรอ" เธอรีบหันไปถามอีกฝ่ายทันที


     "มีจดหมายมาถึงเธอน่ะ" มีอาพูดพร้อมยื่นจดหมายและกล่องพัสดุให้


     "จดหมาย?จากใครกันนะ" เธอพูดด้วยความสงสัย


     "ถ้าชั้นบอกว่าชั้นก็ได้เหมือนกันเพียงแต่มาจากเฟนริลล่ะเธอคิดว่าไง" มีอาพูดพร้อมชูกล่องช็อกโกแลตลายน่ารักด้านในมีขนมหวานหน้าตาน่ารักหลากสีสัน


     "ไอ้โรคจิตเอ้ย ขี้โกงชะมัดถ้าเอาของน่ารักๆแบบนี้มาใครจะกล้าทิ้งล่ะ" มีอาบ่นออกมาเบาๆอย่างหัวเสีย ไอ้เจ้าเฟนริลเอ้ย!


     จริงสิมีอาชอบของน่ารักๆแต่ไม่แสดงออก แต่ก็ไม่ได้คิดหรือพิศวาสอะไรอีกฝ่ายด้วย


     "อ๊ะ!นี่เป็นของขวัญวันไวท์เดย์ที่เฟนริลให้มีอาสินะแล้วได้มาจากใครอีกรึเปล่า" เธอถามด้วยความอยากรู้


     "ก็...ได้มาจากพี่เอิร์ธ ไซน์ ใครอีกหลายๆคน ละๆ-และ" มีอาพูดชื่อสุดท้ายออกมาด้วยเสียงสั่นๆ


     "และใครหรอ?" เธอถามด้วยความสงสัย


     "ละ-และเขา คะ-คือ...คิบุริน่ะ..." มีอาพูดชื่อคนรักอย่างแผ่วเบาด้วยความเขินอาย ใบหน้ามนุษย์ขึ้นสีแดง


     "อ๋อ" เธอเข้าใจแล้วล่ะมีอาก็น่ารักอย่างงี้แหละ


     "กะ-ก็ครั้งก่อนชั้น ทะ-ทำช็อกโกแลตไปให้ คะ-ครั้งนี้เขาก็เลยเอาขนมหวานมาให้น่ะ" มีอาตอบด้วยเสียงสั่นๆแล้วเอามือปิดหน้าที่แดงจัด หูและหางโผล่ออกมาแล้วกระดิกไปมา


     "น่ารักจังเลยนะ"


     "ชะ-ช่างชั้นเถอะแคลร์ แล้วเธอจะไม่รีบเปิดหรอ" มีอารีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อตั้งสติได้


     เมื่อถูกถามแคลร์จึงหันไปเปิดพัสดุก่อน


     ในกล่องมีเสื้อน่ารักๆกับดอกไม้ช่อใหญ่ที่มีกุหลาบหลากหลายสีและเมื่อลองนับดูก็พบว่ามี108ดอก


     กุหลาบแต่ละสีล้วนมีความหมายที่ต่างกัน

     กุหลาบสีแดง ความรักที่สุดแสนจะลึกซึ้ง มั่นคง ไม่มีวันจางไปจากหัวใจ

     สีขาว ความรักที่บริสุทธิ์ น่าทะนุถนอม

     สีชมพู ความรักที่ลึกซึ้งและโหยหา

     สีส้ม ความรักที่จริงจังเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดี

     สีม่วง คุณคือคนที่มีเสน่ห์มาก

     สีน้ำเงิน รักที่สวยงาม

     สีเหลือง ความรักที่เราห่วงใย

     สีดำ รักนิรันดร์

     ดอกกุหลาบ108ดอกหมายถึงความรักของฉันจะไม่มีที่สิ้นสุด


     "นี่มัน..." เธอมองเห็นตุ๊กตาทำมือตัวหนึ่งที่ถือถุงขนมหวานในกล่องที่บ่งบอกถึงเจ้าของ


     มันคือตุ๊กตาเซไคตัวเล็กน่ารัก


     ฉ่า... เธอรู้สึกเหมือนกับว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้นมา


     น่ารักเกินไปแล้วเซไค


     เธอเลิกสนใจของขวัญแล้วหันมาเปิดจดหมายที่แนบมา


'ถึงแคลร์

          ในนี้อาจจะมีอะไรไม่มากนักเพราะชั้นเชื่อว่าเพียงแค่ตัวอักษรไม่อาจจะบอกความรู้สึกชั้นได้หมด แต่ชั้นอยากจะให้เธอได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ชั้นมีต่อเธอมาตลอด เพียงแค่มีเธอในชีวิตชั้น มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ทำให้ชั้นต้องมีชีวิตรอดให้ได้ หวังว่าเธอจะชอบสิ่งที่ชั้นให้ไปนะ รู้มั้ยว่าชั้นคิดถึงเธอมากๆเลยล่ะ

จาก เซไค เอเดรียส เดย์ไลทน์'


     "แหม~ไอ้หมอนี่ก็น่ารักเหมือนกันแฮะ" แต่คงแค่เธอแค่ตัวเดียวแหละ... มีอาต่อในใจ


     แหม...ก็ขนาดเธอส่งของไปให้รอบก่อนรอบนี้มันส่งโน๊ตมาแค่ว่า 'ชั้นไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องให้เธอ' มันน่าฆ่าทิ้งนัก


     "ไม่หรอกน่า"


     ถึงจะพูดอน่างนั้นแต่ภายในใจเธอรู้สึกมีความสุขที่สุดเลยล่ะ รู้สึกดีและอบอุ่นสุดๆ


     เธอเอาชุดที่พึ่งได้รับมาใส่และกอดของขวัญของเซไคไว้แน่นแล้วมองไปบนฟ้า


     ชั้นเองก็เช่นกันนะเซไค...


     แชะ! มีอาเอาโทรศัพ์ขึ้นมาถ่ายภาพฉากนี้ไว้


     เก็บไว้รีดไถเงินจากหมอนั่นทีหลังดีกว่า




......................
แถม!

ที่คฤหาสน์


     ณ หน้าห้องนั่งเล่นของฮันเตอร์


     "ขอบคุณมากนะครับ" เซไคพูดขอบคุณพร้อมกับโค้งให้ฮันเตอร์สาวทั้งสอง


     "ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะมีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้วค่ะ" มิชิโกะตอบเซอร์ไวเวอร์ผมแดง


     "ช่ายแล้วล่ะ เรายินดีอยู่แล้วล่ะหนูเซไค อีกอย่างเราต่างหากที่ต้องขอบคุณขนมแสนอร่อยที่เธอทำมา" ไวโอเลตต้าพูด


     "ว่าแต่จะเอาไปให้ใครหรือเจ้าคะ" มิชิโกะถามเซอร์ตรงหน้า


     "..." เซไคไม่ตอบได้แต่หันไปมองทางอื่น


     "ถ้าไม่ต้องการบอกก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" มิชิโกะพูดเมื่อเห็นดังนั้น


     "อืม....แล้วเมื่อไหร่เจ้าพวกนั้นจะเลิกแอบฟัง" เซไคพูดพร้อมหันไปมองที่ๆ'เจ้าพวกนั้น'อยู่


     "แหะๆ" เจ้าพวกนั้นซึ่งได้แก่เหล่าฮันและเซอร์ผู้อยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้าน มีแกนนำคือไฟหายนะ


     เซไคมองเจ้าพวกเผือกเรื่องชาวบ้านนิ่งๆแล้วเดินออกไปพร้อมกับกล่องใบใหญ่


     "ตกลงหมอนั่นมาทำอะไรที่ฝั่งนี้บ่อยๆหรอ?" ทุกๆคนถาม


     "ความลับ" ฮันเตอร์สาวทั้งสองตอบแล้วหัวเราะคิกคัก ปล่อยให้พวกชอบเผือกยืนงงอยู่ตรงนั้น


     เซไคก็แค่มาขอความช่วยเหลือในการเย็บตุ๊กตาจากเธอทั้งคู่แค่นั้นเองแต่เหมือนเจ้าตัวไม่อยากให้ใครรู้เท่าไหร่จึงไม่บอกพวกนั้นไป


     แต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดีว่าเขาจะทำไปให้ใครกันนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #17 Fangzachara (@Fangzachara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:24

    ณ.... รอต่อไป... อะเฮือก...... //นอนตายศพสีชมพู

    #17
    0
  2. #16 Mime206 (@Mime206) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:13
    กรับมาอัพ นะ ระ- รออยู่นะ เฮือก ( ตายเพราะเบาหวานขึ้นตา )
    #16
    2
    • #16-1 Mime206 (@Mime206) (จากตอนที่ 5)
      18 มีนาคม 2562 / 16:18
      รู้สึกอยากเขียนนิยายเรื่องนี้มากๆ ( กรับไปอัพนิยายเก้าแกก่อนเถอะ ) เอ่อ... คร้าบ อัพจบเมื่อไรเขียนแน่
      #16-1
    • #16-2 Mime206 (@Mime206) (จากตอนที่ 5)
      18 มีนาคม 2562 / 16:18
      เก่า*.
      #16-2
  3. #11 RainbowJP-Blue (@RainbowJP-Blue) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:25

    เฟนริลบอก:เหม็นความรัก //ลงไปนั่งร้องไห้ที่มุมมืด(ได้ช็อกโกแลตมาไม่ถึง10)

    #11
    0
  4. #10 Mime206 (@Mime206) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:15
    สุขสันต์วันวาเลนไทน์คะ เซไคด้วยน้า ยังไงก็มาอัพเร็วๆน้ารออ่านอยู่ สู้ๆคะ! เป็นกำลังใจให้
    #10
    1
    • #10-1 RainbowJP-Blue (@RainbowJP-Blue) (จากตอนที่ 5)
      16 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:25
      น่าจะอีก2สัปดาห์นะเดี๋ยวสอบละจะงดอัพซักพัก
      #10-1