fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 9 : ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 ส.ค. 59

“ข้าแค่สงสัยเจ้าคะ...”

“...”

“ท่านริคุโอะไม่เคยชัดเจนกับข้าเลย...  แล้วทำไมข้าจะต้องไปคาดหวังอะไรจากท่านอีก”

นี่คือความในใจของเธอ  เธอไม่รู้ว่าจะสามารถบอกเรื่องแบบนี้กับใครได้ไหม  แต่ดูเหมือนว่าหลังจากที่ผ่านมาหลายวันเซ็นคือคนที่เธอไว้ใจที่สุด  เขาเป็นเหมือนพี่ชายคนสำคัญ

“ข้าเพิ่งคิดได้  ....ไม่สิ  คงเพิ่งจะยอมรับทั้งๆที่ก็น่าจะรู้ตัวได้ตั้งนานแล้ว  ว่าทำยังไงท่านริคุโอะก็ไม่มีทางหันมามองข้า”  เพราะในสายตาของเขามีแต่คนอื่น  “พอข้าเริ่มรู้สึกตัวกลับเป็นตอนที่ข้าใกล้จะตาย...   ข้าเลยคิดว่ามันคงจะสายเกินไปแล้วที่จะทำมัน...”

“ซึราระ...”

“แต่พอข้าฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง  ความรู้สึกที่อยากจะทำให้เรื่องเกี่ยวกับท่านริคุโอะหายไปมันยิ่งชัดเจนขึ้น  จนข้าจำท่านริคุโอะไม่ได้...”

เซ็นปล่อยให้ซึราระระบายออกมา  เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอถึงได้ดูทุกข์ทรมานขนาดนี้  เพราะความโลเลของริคุโอะก็มีส่วน...

“แต่เหมือนว่ายิ่งท่านริคุโอะทำดีกับข้ามากเท่าไหร่  ข้าก็ยิ่งอยากเห็นแก่ตัวมากขึ้น  อยากให้เขามองแต่ข้าแค่คนเดียว...   เริ่มรู้สึกอยากจะจำได้มากขึ้น  ทั้งๆทีคิดไว้แล้วว่าจะต้องตัดใจให้ได้แท้ๆ”

“เจ้าจะทำอะไร?”

น้ำเสียงของเธอมีแต่ความมุ่งมั่น  แต่ใบหน้ากลับเศร้าสร้อยจนเขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอดแล้วบอกว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี   แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้เพราะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้มันจะไม่จบแค่นี้...

“ข้าจะตัดใจจากท่านริคุโอะเจ้าคะ  ข้าจะ...”

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของเธอ  เซ็นที่ได้เห็นดังนั้นบอกกับตัวเองว่าเขาจะต้องทำให้เธอมีความสุขให้ได้  เพราะเธอเป็นเหมือนน้องสาวของเขา  คนที่เขาเล่นด้วยมาตั้งแต่เด็กๆ  เขาจะต้องปกป้องรอยยิ้มของเธอไว้ให้ได้  เพราะเธอเป็นเหมือนครอบครัวคนสุดท้ายของเขาที่เหลืออยู่...

สองแขนของเซ็นดึงซึราระเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะลูบหัวเบาๆ  นั่นเป็นสัญญาณที่ทำให้ตนตัวเล็กร้องไห้ออกมา  พลางกอดตอบเขาด้วยความรู้สึกรวดร้าว...

ถ้าอ้อมกอดนี้   ความรูสึกอบอุ่นนี้มาจากท่านริคุโอะก็คงจะดีสินะ...

ไม่ได้นะเราจะต้องตัดใจจากท่านริคุโอะให้ได้  ท่านจะต้องมีความสุขกับคนที่ท่านรักจริงๆซักที

“ซึราระ...  เจ้าจะตัดสินทุกอย่างด้วยคำตอบของเขาแค่ฝ่ายเดียวไม่ได้นะ”

เซ็นที่กอดปลอบพูดขึ้นมา  เขาได้รับรู้แล้วว่าริคุโอะรู้สึกอย่างไรกับหญิงสาวคนนี้  เพียงแต่เจ้าตัวยังไม่แน่ใจในความรู้สึกก็เท่านั้น

ซึราระที่ได้ฟังไม่ได้ตอบอะไรเซ็นลับไป  เธอทำแค่เพียงร้องไห้ออกมาอีกครั้ง  ความเจ็บปวดจากการที่รู้เรื่องราวของเธอทำให้อีกฝ่ายอดเป็นห่วงไม่ได้...  ถ้าทั้งสองคนชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองมากกว่านี้  เรื่องราวมันก็คงจะง่ายและไม่ต้องมีคนมากมายมาเจ็บปวดกับเรื่องนี้

 

พระอาทิตย์ตกดินแล้ว....

ริคุโอะมองคานะด้วยสายตาเรียบเฉย  เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองไม่ได้ชัดเจนกับเธอหรือว่าอะไร  ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่?  ยิ่งเป็นตอนที่ซึราระฟื้นแล้วเขายิ่งหนักใจ

“ริคุโอะคุงมองเหมือนไม่อยากให้ฉันกลับมายังไงยังงั้นเลยนะ”

เสียงหวานถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ  อะไรกันเธออุตส่าห์เดินขึ้นเขามาเพื่อที่จะคุยกับเขาให้รู้เรื่องเลยนะ  ทำไมทำเหมือนเธอเป็นตัวปัญหาไปได้นะ?

“ข้าคิดว่าตัวข้าเองก็น่าจะได้บอกเจ้าไปแล้วนะ  ว่าข้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจ้าอีกแล้ว”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาของชายหนุ่มเหมือนกับมีดที่แทงทะลุตัวเธอ  เขาไม่เข้าใจหรอว่าเธอต้องการอะไรที่มัน ชัดเจนกว่านี้  ความรู้สึกชั่ววูบที่ยังคงมีแววลังเลแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น  คือสิ่งที่ผลักดันให้เธอดิ้นรนมาหาเขาเหมือนผู้หญิงไร้ค่า...

เขาไม่รู้ตัวเลยใช่มั๊ยว่า ตัวเขาเองนั่นแหละคือคนที่ยังไม่ชัดเจนกับตัวเองเลย

“ริคุโอะคุงแน่ใจในสิ่งที่พูดแล้วหรอ?”

ชายหนุ่มเงยหน้ามองหญิงสาวอีกครั้ง  ตอนนี้ดวงตาของเธอมีแต่ความอ้อนวอนเหมือนจะบอกให้เขารีบชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองซักที...

เพราะว่าพอได้มองหน้าเธอชัดๆอีกครั้ง  เขาก็ไม่อยากปล่อยมือไปจากเธอซะงั้น  ทั้งๆที่ตอนแรกก็แน่ใจแล้วว่าไม่ได้รักเธอแล้ว  แต่ทำไมตอนนี้กลับ....ทิ้งเธอไม่ลงกันนะ?  สรุปแล้วเขาควรจะปล่อยมือจากใครกันแน่  คานะ...หรือว่า...ซึราระ

 

โชเอย์เดินไปตามระเบียงด้วยความอ่อนล้า  หลังจากถูกริคุโอะต่อยเขาก็ทำได้แค่เพียงถอยห่างออกมาจากความสัมพันธ์นั้น  เขาไม่อยากให้ทุกอย่างซับซ้อนจนไม่เหลือทางให้แก้ปัญหา

ยิ่งเขาเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่  ความรู้สึกเห็นแก่ตัวก็ยิ่งมีเพิ่มมากขึ้น...  มากจนแทบอยากจะทำตามที่ตัวเองต้องการแต่ก็ทำไม่ได้  เพราะเขายังอยากเห็นทุกคนมีความสุข

“โชเอย์คุง”

เสียงหวานที่ดังขึ้นจากด้านหลังเรียกสติที่กำลังล่องลอยให้กลับมาอีกครั้ง  เขาแทบไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าคนที่เรียกเขาคือใคร

“พี่สาวซึราระ....”

“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า  ทำไมถึงทำหน้าเศร้าแบบนั้น”

“....เปล่าหรอก  ข้าไม่ได้เป็นอะไร  ว่าแต่ท่านเถอะเป็นยังไงบ้าง?  ยังเจ็บตรงไหนอยู่อีกไหม?”

น้ำเสียงอ่อนโยนของชายหนุ่มทำให้ซึราระยิ้มออกมา  อย่างน้อยก็ยังมีโชเอย์อีกคนที่ยังอยากให้เธอมีชีวิตอยู่

หลังจากได้ร้องไห้กับเซ็นแล้ว  ชายหนุ่มก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่เธอไม่ได้สติให้ฟัง  สิ่งที่โชเอย์ทำ...  เขาทำเพื่อเธอมากมายจนเธอแทบไม่สามารถตอบแทนเขาได้ทั้งหมด  ทำให้เธอรีบออกมาเดินหาเขาทั่วทั้งบ้าน  และในที่สุดเธอก็ได้เจอเขา

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว  เจ้าล่ะ  เจ็บไหมที่โดนท่านริคุโอะต่อยเอาน่ะ”

มือบางเอื้อมไปแตะที่มุมปากของเขาก่อนจะค่อยๆเช็ดเลือดที่แห้งติดริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบา  เธอทำให้เขาเจ็บตัวมากี่รอบแล้ว   แต่เขาก็ยังคงอยู่ตรงนี้ที่เดิมเพื่อช่วยเหลือเธอเสอมมา...   ถ้าเธอรักเขาเหมือนที่รักใครอีกคนก็คงดีสินะ...

“พี่สาว....  มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรอ?”

โชเอย์เห็นว่าคนตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าแล้วยิ้มให้เขาเหมือนปกติ

“ข้าจะไปมีเรื่องอะไรได้  ก็นอกจากที่ทำให้เจ้าเจ็บตัวเพราะข้าอีกแล้ว”

“...”

“เจ้า...เป็นห่วงตัวเองบางเถอะนะ  อย่าเป็นห่วงข้าให้มากเลย...”

“...ให้ข้าปกป้องท่านไม่ได้หรอ?”

“เปล่าหรอก...  ข้าอยากที่จะเข้มแข็งเพื่อที่ตัวข้าเองจะได้ปกป้องเจ้าได้บ้าง”

“...พี่สาวซึราระ  ท่านไม่จำเป็นต้องปกป้องข้าหรอก  แค่ข้าเห็นท่านปลอดภัยและมีความสุข ข้าก็ดีใจแล้ว  เพราะฉะนั้นท่านไม่ต้อง...!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ  ร่างบางก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงดัง

“ไม่ได้หรอกเจ้าเองก็เป็นคนสำคัญของข้านะ  ข้าก็แค่อยากที่จะปกป้องสิ่งสำคัญของข้าด้วยตัวของข้าเอง...”

“พี่สาว”

“เพราะอย่างนั้น  เจ้าเองก็ต้องปกป้องตัวเองด้วย  เพราะเจ้ามีความหมายกับข้า....เป็นคนที่ข้าไม่อยากจะสูญเสียไป”

เหมือนท่านริคุโอะ...  ข้าจะต้อปกป้องทุกคนให้ได้ด้วยตัวเอง  ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ซึราะเดินเข้าไปกอดโชเอย์ไว้  อีกฝ่ายนิ่งไปก่อนจะกอดตอบ  น้ำตาของเธอไหลลงมาอาบที่แก้มอีกครั้ง  ในขณะที่เธอจะผละตัวออกมาแต่โชเอย์กลับกอดเฮแน่นขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับเอามือลูบผมเธออย่างแผ่วเบา

 

ภาพของคนสองคนสะท้อนอยู่ในดวงตาสีแดงของริคุโอะ  เขามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด? อะไรบางอย่างมนตัวเขาบอกว่าเขาไม่ชอบ  ที่เห็นทั้งสองคนนั้นกอดกกัน  แต่ก็ไม่รู้ทำไมทั้งๆที่สองคนนั้นก็สนิทกันอยู่แล้ว

 

เพราะฉะนั้น...  ไม่อย่างนั้นความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของเจ้าจะยิ่งไปกระตุ้นพิษนั้น จนทำให้ซึราระลืมเจ้าไปเลย....หรือไม่ก็...

 

คำพูดของเซ็นดังขึ้นมาในหัวของเขา  ตอนนี้เธออาจจะไม่ได้ลืมหรือเกลียดเขาแต่อะไรบางอย่างกำลังบอกว่าเขาจะต้องสูญเสียเธอไปแน่ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

 

ฉันชัดเจนกับความรู้สึกที่มีต่อริคุโอะคุงแล้วนะ...  ริคุโอะคุงล่ะคิดยังไงกับฉันกันแน่?  รักหรือไม่รัก  ...ฉันกำลังรอคำตอบอยู่นะ  คุณโออิคาว่าก็เหมือนกัน

 

คำพูดของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นในหัว  เขารักคานะรึเปล่า  เขาอยากจะให้คำตอบเธอเร็วๆเพื่อที่เรื่องนี้มันจะได้จบลงซักที  เขาไม่อยากเห็นเธอต้องมาเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้ว  แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะปล่อยมือเธอไปทั้งที่ยังรู้สึกแบบนี้อยู่  เขานี่เป็นคนที่เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“โกซึมารุ”

“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าดูแปลกๆไปนะ”

อีกฝ่ายที่เห็นท่าทางไม่เป็นปกติของคนตรงหน้า  ก่อนจะมองไปตามสายตาของอีกฝ่ายก็พยักหน้าบอกกับตัวเองว่าเข้าใจแล้ว

“เจ้าคิดว่า ความรัก’  กับ ความผูกพัน’  มันต่างกันยังไงหรอ”

“....”

“ข้ายังไม่แน่ใจเลยว่าข้าน่ะ...”

“เจ้าไม่ต้องพูดหรอก  ข้าไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเจ้าถึงถามข้าแบบนี้  แต่ข้าจะตอบให้ก็แล้วกันนะ”

“...”

“รักคือการที่เจ้าเห็นคนคนนั้นสำคัญกว่าทุกสิ่งแม้กระทั่งชีวิตของเจ้าเอง”

...ยังงั้นหรอ

“....ความผูกพันคือการที่เจ้าเห็นคนคนนั้นเป็นเหมือนคนสำคัญคนนึง  เห็นเขาเจ็บเจ้าก็อยากจะช่วยทำให้เขาหายเจ็บ  แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่เจ้าสามารถให้เขาได้”

ริคุโอะเงียบแล้วมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย  ทำไมเขาถึงเข้าใจมันขนาดนี้กันนะ  เพราะเท่าที่รู้จักกันมาก็ยังเคยเห็นโกซึมารุสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย

“แต่บางที่ความรักก็เกิดขึ้นมาจากความผูกพันนะ  มันแยกกันไม่ได้อย่างง่ายดายหรอกว่ารักหรือแค่ผูกพัน  ถ้าเจ้าอยากรู้ก็ลองชั่งใจดูสิว่าอะไรสำคัญกับเจ้ามากกว่ากัน”

“....”

“....เจ้าไปลองคิดดูนะ  ว่าอะไรคือสิ่งที่เจ้าต้องการ   ก่อนที่มันจะสายเกินกว่าที่จะสามารถแก้ไขอะไรได้อีก  ....เพราะแบบนั้นคนที่เสียใจที่สุดก็คือเจ้าเองนะ”



                                                                                                                                                                     

ขอโทษที่หายไปนานเลย  เพิ่งรับน้องไป เหนี่อยมากเลย  

แถมไม่มีเวลามาลง  ใครที่ติดตามอยู่ก็ขอบคุณนะคะ ^^  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #43 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 17:48
    แต่งได้บีบคั่นอารมณ์จนน้ำตาเล็ดหลายครั้งมาก รักคนเขียน
    #สงสารซึราระ โชเอคุง 5555 รู้ว่าสองคนนี้อยู่ในสภาพเดียวกันเลย รักเขาแต่อยากให้เ9ามีความสุขกะคนที่เขารัก (ความรู้สึกเรานะ5555)
    #43
    0
  2. #11 unun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:21
    อ่านแล้วรู้สึก เจ็บปวดจัง น่าสงสารมากค่ะ แต่งดีมาก ชอบๆๆ
    #11
    0