fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 8 : กลับคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    26 ก.ค. 59

“ทำไมเจ้าอยากมาที่นี่กัน”

ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวในอ้อมแขน  หลังจากที่เธอมาหาเขาและขอให้ออกมาด้วยกันจนมาถึงที่หมาย  หญิงสาวก็ยังไม่ยอมพูดอะไรกับเขาซักคำเลย  แต่เมื่อเห็นร่างบางที่กำลังหลับอยู่เขาก็ตัดสินใจไปที่ปราสาทของกิวคิเพื่อพักแรมแทนที่จะไปหาที่พักที่อื่น

บริเวณปราสาทมีคนวิ่งวุ่นอยู่เต็มไปหมดจนริคุโอะแปลกใจ  กิวคิก็อยู่ที่บ้านใหญ่  ส่วนที่นี่น่าจะมีแค่โกซึมารุกับเมะซึมารุ...  นี่มันเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง เขาก็เห็นร่างของซึราระที่ถูกอุ้มมาโดยโชเอย์ซะก่อน  ความตกใจก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อ้าว!  เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“ข้าเพิ่งมาถึง....  เกิดอะไรขึ้น”

“ไม่มีอะไรหรอก   เจ้าอย่าห่วงเลย๐”

เมะซึมารุไม่ตอบริคุโอะแต่กลับหันไปเรียกแม่บ้านมาก่อนจะสั่งให้พาเขาไปหาห้องพัก  ก่อนจะหาไปทางเดียวกับโชเอย์ที่พาซึราระมา

ชายหนุ่มวางร่างของคานะลงบนฟูกที่ถูกปูไว้  ก่อนจะเดินออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบ  เขาเดินไปตามทางที่เห็นโชเอย์ครั้งสุดท้าย  ตอนนี้ภายในปราสาทแห่งนี้กำลังเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง  เพราะเซ็นได้เดินทางจากบ้านใหญ่มาเพื่อดูอาการของซึราระด้วยตัวเอง

เขาได้ยินปีศาจสาวใช้พูดกันว่า ท่าทางจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกแล้ว  ให้ไปเตรียมตัวให้พร้อมเอาไว้

ทันทีที่ริคุโอะเดินมาถึงห้องที่น่าจะมีซึราระอยู่  เขาก็เปิดประตูเข้าไปข้างในนั้น

เซ็นหันมามองคนแรกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหันกลับไปสนใจร่างบางที่กำลังนอนเหมือนอยู่ในฝันร้ายอีกครั้ง  ริคุโอะที่เห็นท่าทางที่ดูเป็นกังวลของเซ็นก็อดที่จะถามไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นกับซึราระ”

“ข้าพาพี่สาวมาที่นี่เพราะคิดว่าเขาน่าจะจำเรื่องเกี่ยวกับที่นี่ได้บ้าง  ....แล้วพี่สาวก็บอกว่าท่านเคยมาที่นี่ก่อนจะเป็นลมไป”

โชเอย์ที่นุ่งอยู่ไม่ห่างบอกริคุโอะที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“แล้วเจ้าล่ะมาทำอะไรที่นี่?”

“ข้ามากับ...คานะจัง”

เซ็นเงยหน้าขึ้นมามองริคุโอะทันทีที่เขาพูดจบ

“งั้นก็หมายความว่าเจ้าแน่ใจแล้วใช่มั๊ยว่ารู้สึกยังไงกับซึราระ?”

“...”

“เพราะทันทีที่ซึราระฟื้น....  เราก็จะรู้แล้วว่าซึราระจะจำเจ้าได้หรือเปล่า”

“หมายความว่ายังไง”

“ตอนนี้อาการของซึราระทรงตัวแล้ว  ...นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว  .....เมื่อตื่นขึ้นมาจะมีอยู่แต่ไม่กี่อย่างคือ  ซึราระลืมเรื่องของเจ้าไปเลยหรือก็ไม่ก็ได้ความทรงจำทั้งหมดกลับมา  หรือ...”

“อะไร”

ริคุโอะมองเซ็นที่เงียบไป  เขารู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็หวังว่าสิ่งที่ได้ยินจะไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด

“เธอจะเกลียดเจ้า...”

“แล้วไม่มีทางแก้แล้วหรอ”

โกซึมารุถามขึ้น  หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดมา  เขาก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้นให้ความทรงจำในส่วนนั้นชัดเจนขึ้น  แต่นั่นก็เป็นตัวที่ทำให้อาการแย่ลงอีกเหมือนกัน....  เหมือนดาบสองคนที่อาบยาพิษไว้

“ไม่...  ถ้าลืมแล้วก็จะลืมเลย  ต่อให้หาเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกปิดกั้นได้แล้ว  แต่ถ้าแผลหายแล้วก็ไม่มีประโยชน์”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ  แม้ว่าความทรงจำส่วนที่หายไปจะมีแค่เรื่องของริคุโอะเท่านั้น  แต่ถ้าเธอจำเรื่องนั้นไม่ได้  ก็เหมือนว่าจำเรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขาไม่ได้

“ตอนแรกข้าก็แค่สงสัยว่าทำไมแผลของซึราระถึงไม่ยอมหายสักที  จนข้าไปหาข้อมูลแล้วพบว่าถ้าแผลหายสนิทเมื่อไหร่  นั้นจะหมายความว่าไม่มีทางรักษาแล้ว”

“ทำไมกัน...”

“โชเอย์เจ้าพอจะรู้ไหมว่ามีอะไรอีกที่จะทำให้ซึราระจำเรื่องราวเกี่ยวกับริคุโอะได้บ้าง”

“เหมือนพี่สาวจะเห็นการกระทำของท่านริคุโอะกับ...”

ชายหนุ่มกำลังพยายามนึก  มันมีอีกสิ่งนึงที่ทำให้เธอจดจำเรื่องราวเหล่านั้นได้เร็วขึ้น  ....อะไรกันนะ  ทำไมเขาถึงนึกไม่ออก

 

นี่ก็เช้าแล้วแต่ซึราระก็ยังไม่มีท่าว่าจะฟื้นเลย  ริคุโอะต้องไปหาคานะเพราะว่าเมื่อคืนนี้เขาทิ้งเธอไว้คนเดียว  ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไงบ้าง  ก็บ้านนี้มีแต่ปีศาจเต็มไปหมด

แต่เขากลับพบเธอตรงบริเวณทางเดินกับชายหนุ่มตัวสูง  ทั้งสองคนเดินตรงมาทางนี้  เมื่อเห็นเขาเธอจึงทักขึ้น

“ริคุโอะคุง ^^

“งั้นข้าขอตัวก่อนนะ”

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยพาฉันมาหาริคุโอะคุง”

โชเอย์ก้มหัวให้เขาก่อนจะเดินไปทางห้องของซึราระ  เขามองดูคนตัวสูงเดินจากไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ  ก่อนจะหันมามองร่างบางที่อยู่ในชุดสวยตรงหน้าอีกครั้ง

“หิวไหมคานะจัง  เราไปหาอะไรทานกันไหม”

“เอาสิ  ฉันจำได้ว่าแถวนี้มีร้านอาหารอร่อยๆอยู่เยอะเลย  เราไปกันเถอะนะริคุโอะคุง”

แม้ปากจะเอ่ยชวนแต่สมองของเขากลับกำลังคิดเรื่องระหว่างโชเอย์กับซึราระ   ทั้งสองคนสนิทกันมากและทั้งคู่ก็ยังไม่มีคนรัก  ถ้าทั้งคู่จะรักกันชอบกัน....

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกอึดอัด  เหมือนอยากจะระบายอารมณื  อยากจะฆ่าคนขึ้นมาซะอย่างนั้น

“ริ...”

คานะเห็นชายหนุ่มทำหน้าตาแปลกไปจากเดิม  เหมือนเขากำลังมีเรื่องกลุ้มใจ  ใบหน้ามีแต่ความเย็นชาและบรรยากาศรอบตัวของเขาก็ดูจะหนักขึ้นอีก  เขาคิดอะไรอยู่....

“ริคุโอะคุง”

“มีอะไรหรอคานะจัง”

“ฉันหิวแล้ว  เราไปหาอะไรทานกันเถอะ”

“..อือ”

ริคุโอะยังไม่อยากไปจากที่นี่เลยด้วยซ้ำ  เขาอยากที่จะอยู่กับซึราระ  ....นี่เป็นครั้งแรกที่ซึราระสำคัญเหนือทุกสิ่ง  และมันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย  ในใจของเขาเองก็รับรู้ถึงสิ่งนี้ไม่มากก็น้อย...

 

โชเอย์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องเห็นซึราระมีท่าทางเหมือนฝันร้ายอีกครั้ง  ทันใดนั้นสมองของเขาก็รับรู้ถึง บางอย่างที่สำคัญกับริคุโอะและซึราระ

ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร  เขาก็จะต้องทำให้ซึราระจำริคุโอะให้ได้!  เพราะมันสำคัญกับเขาพอๆกับที่มันมีความหมายในการมีชีวิตของเธอ

“มีอะไรหรอโชเอย์”

เซ็นเห็นชายหนุ่มทำหน้าเหมือนมีความในใจบางอย่าง  จึงถามขึ้น

“ข้ารู้แล้ว...”

“?”

“สิ่งที่กระตุ้นพี่สาวซึราระคืออะไร”

สิ่งที่เซ็นได้ยินทำให้บรรยากาศรอบตัวกลายเป็นพิษ  ถ้านี่คือเรื่องจริง....  ริคุโอะก็กำลังแย่  ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกำลังเปราะบางและน่าเป็นห่วง...

รู้ตัวซะทีเถอะริคุโอะ  ....ว่าเจ้ารักใครกันแน่

 

“เรากลับบ้านกันเถอะริคุโอะคุง  ฉันอยากกลับบ้านแล้วล่ะ”

“...”

“ริคุโอะคุง?”

คนตัวสูงหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ  เขามีสีหน้าแย่กว่าเมื่อเช้านี้ซะอีก   เหมือนโลกของเขากำลังจะสลาย....

ทำไมกันนะ  ทำไมเขาถึงไม่มีความสุขเลยเวลาที่อยู่กับเธอ  ไม่เหมือนเวลาที่เขาอยู่กับหญิงสาวอีกคน...  ทั้งๆที่เธอคือเพื่อนสนิทที่เขาแอบหลงรักมาตั้งแต่เด็กๆไม่ใช่หรอ

“ขอโทษนะคานะจัง  ....โกซึมารุ”

คานะยืนมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย  แต่ทันทีที่เขาเรียกใครอีกคนมา  ความสงสัยนั่นก็จางหายไปหลงเหลือแต่เพียงความเศร้าที่แสนเจ็บปวด....  เขากำลังจะทิ้งเธอ  ....ไปหาคนที่เขารักจริงๆ

“เราจบกันตรงนี้เถอะ....”

!!!

“ผมขอโทษ  ....แต่ผมไม่ได้รักคานะจังแล้ว”

“ริคุโอะคุง...”

“...ลาก่อน”

พูดจบชายหนุ่มก็หายไป...  ทิ้งเธอไว้กับความเสียใจที่เขาเป็นคนหยิบยื่นให้  แม้เธอจะเข้าใจเรื่องราวมากแค่ไหน  แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

เธอไม่ดีตรงไหน  เธอทำอะไรผิด  ผู้หญิงคนนั้นดีกว่าเธอหรอ?  ในเมื่อเธอเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วเธอจำเป็นต้องยอมแพ้หรอ?

ทุกสิ่งผลักดันให้เธอทำเรื่องเลวร้ายทั้งหมดลงไป  เพียงเพื่อที่เธอจะได้ครอบครองความรักของชายหนุ่ม  .....แต่ดูเหมือว่ามันจะยังไม่พอ

...ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่หายไปจากโลกนี้  เธอก็จะไม่มีทางสมหวัง

ความเห็นแก่ตัวเริ่มเข้าครอบจำจิตใจให้ดำมือยิ่งขึ้น

จนสุดท้ายก็เผลอทำเรื่องเลวร้ายลงไป

 

“โชเอย์เจ้าแน่ใจหรอว่าวิธีนี้จะได้ผล....  ถ้าเกิดว่า....”

“แต่เราก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะท่านเซ็น  ข้าก็ไม่อยากจะทำแบบนี้แต่ว่านี่เป็นทางเดียว”

“.....งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ”

โชเอย์มองหน้าชายหนุ่มก่อนจะเริ่มแผนการ

เขาจะต้องเอาพี่สาวคนเดิมกลับมาให้ได้  แม้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอม...

เมซึมารุเปิดประตูเข้ามาก่อนจะบอกว่าริคุโอะกลับมาแล้ว  เซ็นมองไปที่โชเอย์อีกครั้ง  ก็พบว่าชายหนุ่มกำลังเคลื่อนตัวลงไปใกล้ซึราระมากขึ้นเรื่อยๆ...

เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินใกล้เข้ามา  และในจังหวะโชเอย์กำลังจะประทับริมฝีปากลงไปประตูห้องก็ถูกกระชากให้เปิดออกโดยริคุโอะ

ริคุโอะมองภาพตรงหน้าก่อนจะพุ่งเข้าไปกระชากตัวคนที่กำลังจะโน้มใบหน้าลงใบใกล้ซึราระ ก่อนจะต่อยเข้าที่ใบหน้าคม 

แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะชักดาบออกมาก็มีเสียงดังขึ้นที่ด้านหลังซะก่อน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?”

“...”

“แล้วนั่นใคร...”

ร่างบางพยายามลุกขึ้นก่อนจะมองคนที่ถูกริคุโอะเอาดาบพาดคออยู่  ก่อนจะพบว่าเป็นโชเอย์  เธอก็รีบลุกขึ้นไปขว้างทางริคุโอะก่อนจะมองเขาด้วยสายตาตำหนิ

“นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ  ท่านริคุโอะท่านจะทำอะไรโชเอย์คุง”

คำว่า ท่านริคุโอะทำให้สติของชายหนุ่มกลับเข้าที่  ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจ  จนควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วปล่อยดาบในมือลงก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น

“ท่านริคุโอะ  ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ  ท่าน...”

ไม่รอให้เธอพูดจบเขาก็แทรกขึ้นมาด้วยประโยคที่ทำให้ร่างบางแปลกใจ

“ขอบคุณนะ....  ขอบคุณที่กลับมา  ผมสัญญาว่าต่อจากนี้จะดูแลซึราระเป็นอย่างดี  อย่าไปไหนอีกนะ”

ซึราระได้แต่ปล่อยให้ริคุโอะกอดอยู่แบบนั้น  ตอนนี้ในห้องมีบรรยากาศที่สดใสขึ้นกว่าเดิม  การที่เธอจำริคุโอะได้ทำให้ทุกคนในห้องมีอาการโล่งใจ  รวมถึงโชเอย์ที่กำลังเช็ดเลือกที่มุมปากด้วย

เขาคิดไว้แล้วว่าวิธีนี้ต้องได้ผล  สิ่งที่กระตุ้นซึราระคือการกระทำของริคุโอะ...

ตอนแรกที่เธอมาหาเขาก็เพราะว่าถูกชายหนุ่มทำท่าทีอ่อนโยนใส่  เพราะว่าในอดีตเขาก็เคยเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน  ริคุโอะในร่างภูติไม่เคยแสดงท่าทางแบบนั้นกลับใครเลย  แม้แต่กับหญิงสาวคนนั้นก็ตาม  แต่ดูเหมือนว่าซึราระจะเป็นข้อยกเว้น  เพราะเขาทำแบบนี้กับเธอเพียงคนเดียวและดูเหมือนว่าเจ้าตัวเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจกับความรูสึกแบบนั้นซักเท่าไหร่  แต่ต่อจากนี้ก็ไม่แน่  ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปไม่มากก็น้อย

เซ็นมองทั้งสองคนที่กอดกันอยู่กลางห้อง  ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองโชเอย์  ....โชเอย์คิดถูกจริงๆด้วย  ว่าสิ่งที่ทำให้ซึราระเริ่มจำได้ก็คือตัวริคุโอะเอง  แม้ว่าบางเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มจะเป็นเรื่องเลวร้ายหรือเจ็บปวด  แต่คงมีบางอย่างในความสัมพันธ์นั้นที่ทำให้เธอยอมเจ็บจนเปิดประตูความทรงจำนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

ทั้งๆที่ทั้งสองคนก็ รักกันมากขนาดนี้  แต่ทำไมยังไม่ยอมรู้ใจตัวเองซักทีนะ  เล่นเอาคนอื่นเป็นห่วงแทบแย่  เซ็นบ่นกับตัวเองในใจก่อนจะมองทั้งสองคนอีกครั้ง  ริมฝีปากยกยิ้มบางๆกับตัวเองแล้วคิดในใจว่า  ต่อจากนี้เรื่องของทั้งสองคงจะผ่านไปได้ด้วยดีและมั่นคงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“นี่มันเรื่องออะไรกันริคุโอะคุง”

อิเอนากะ  คานะ!

ทั้งห้องตกอยู่ในความตกตะลึงกับการปรากฏตัวของเธอ  ซึราระได้สติจึงรีบดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มแล้วเดินไปยืนอยู่ใกล้ๆกับโชเอย์แทน  ส่วนริคุโอะที่เห็นคานะยืนมองอยู่ ก็หันไปมองซึราระซึ่งเจ้าตัวเอาแต่ก้นหน้าลงมองพื้นโดยไม่ยอมสบตาเขาเลย

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องเริ่มไม่ดี  เซ็นจึงลุกขึ้นแล้วไล่ทุกคนยกเว้นซึราระให้ออกไปจากห้อง

“เป็นอะไรไปภูติหิมะ”

เซ็นถามเมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทางนิ่งเฉยจนแปลกไปจากเดิม   ถ้าเป็นทุกทีก็น่าจะมีความน้อยใจปรากฏอยู้บ้างแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม  แต่คราวนี้มันกลับไม่มีอะไรเลย  มันน่าแปลกเกินไปแล้ว  หรือว่าวิธีของโชเอย์จะไม่ได้ผลทั้งหมด

“ข้าแค่สงสัยเจ้าคะ..”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #64 mll3 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 00:09
    คะน้า อย่าร้าย ได้โปรดด
    #64
    0
  2. #5 Cha-Na (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 11:15
    อย่ายุ่งกับหนูหิมะนะ.คะน้า!! รีบมาต่อเร็วๆนะคะ รอรอรอ
    #5
    0