fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 22 : ใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

               ตอนพิเศษ  เขากับเธอ  (3)

                ตุ๊บ!  "โอ๊ย!"

                คานะร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อถูกปล่อยลงบนฟูกอย่างแรงจนเจ็บไปทั่วทั้งร่าง ดวงตากลมโตมองคนตัวสูงอย่างดาคโทษก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่งแต่กลับถูกอีกคนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว 

                "จะทำอะไรน่ะ"

                "ท่านไม่น่าถามเลยนะ  ชายหญิงอยู่ด้วยกันในที่รโหฐานแบบนี้...  เขาทำอะไรแนล่ะ?"

                โชเอย์พูอพร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าหาคานะด้วยท่าทางคุกคาม

                "ถ้าไม่หยุด ฉันจะเกลียดนายนะ!"

                คานะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ จนคนที่อยู่บนร่างเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอ แล้วจ้องเธอนิ่งๆ สายตาว่างเปล่าของเขาทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าการกระทำเป็นล้านเท่า 

                "ตอนนี้ท่าก็เกลียดข้าอยู่แล้วนิ  จะเกลียดมากกว่าเดิมก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย"

                คานะมองโชเอย์อย่างหวาดกลัว ก่อนที่อีกฝ่ายจะซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวอีกครั้ง พร้อมกับทำร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรงจนเธอต้องเบ้หน้า

                คานะใช้มือทั้งสองข้างผลักและข่วนเขาอย่างแรง แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน จนกระทั่งเขาเงยหน้าขึ้นมาเธอจึงตบหน้าเขาอย่างแรงเพื่อเรียกสติ

                เพี๊ยะ!!!  "หยุดซะที!"

                คานะตะโกนใส่อีกคนแต่ดูเหมือนว่าเขาจะสติหลุดไปแล้ว แทนที่จะหยุดอีกฝ่ายกลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เหนือหัว  ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง และเมื่อเธอไม่ยอมตอบสนองเขาจึงกัดริมฝีปากของเธออย่างแรงก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปอย่างจาบจ้วง

                น้ำตาของคานะไหลอาบแก้มช้าๆ พร้อมกับพยายามดิ้นรนหนีจากปีศาจร้ายตรงหน้าอย่างหมดแรง

                โชเอย์ค่อยๆถอนจูบออกเมื่อเห็นว่าอีกคนใกล้หมดลมหายใจ 

                "หยุดเถอะนะ...ฉันขอร้อง"

                ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนโดยที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอยู่  

                โชเอย์มองคานะนิ่งๆก่อนจะกดริมฝีปากลงไปอีกครั้งโดยไม่ฟังคำขอของอีกฝ่าย ส่วนมือข้างที่ว่างอยู่ก็จัดการกับเสื้อผ้าของเธออย่างรวดเร็ว

                คานะร้องไห้แทบขาดใจเมื่อถูกคุกคามจากคนที่ไว้ใจ เธอพยายามจะดิ้นรนอีกครั้ง แต่เพราะร่างกายที่อ่อนล้าทำให้สติของเธอเริ่มหลุดลอย แต่ก่อนที่เธอจะหมดสติไปคำพูดสุดท้ายของเขายังคงทำให้เธอใจเต้นแรงด้วยความดีใจปนเจ็บปวด

                "เป็นของข้าเถอะนะ"

                เธอหมดทางหนีแล้ว  เธอไม่อยากที่จะตื่นขึ้นมาอีกเลย....

                แล้วทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ...

 

 

                "อือ~"

                คานะพึมพำในลำคอ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานหน้า...แสงสว่างทำให้เธอหน้ามืดจนต้องหลับตาลงอีกครั้ง 

                ร่างทั้งร่างเหมือนกำลังแตกสลาย...ยิ่งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยิ่งทำให้น้ำตาไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

                คานะหลับตาลงแล้วค่อยๆนับหนึ่งในใจช้าๆ

ภาพเหตุการณ์ร้ายๆผุดขึ้นเต็มหัวไปหมด จนคานะต้องกอดตัวเองเอาไว้อย่างต้องการหาที่พึ่งพิง

                แต่มันก็คงสมควรแล้วกับสิ่งที่เธอทำลงไปทั้งหมด  ทำร้ายจิตใจของคนที่ดูแลตัวเองมาตลอดลงอย่างเลือดเย็น ไหนจะทำให้คนที่รักกันต้องผิดใจกันนับครั้งไม่ถ้วนอีก  

                มันก็คงจะดีแล้วล่ะ...กับบทเรียนราคาแพงของเธอ...

                "อ๊ะ!"

                ร่างบางร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อถูกรวบเอวให้เข้าไปแนบชิดกับอกแกร่งของใครบางคน มือหนาเกี่ยวเอวคานะไว้แน่นแล้วเอาคางเกยไหล่บางจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายที่ต้นคอ

                "ข้อขอโทษ...ขอโทษ..."

                น้ำเสียงแสนอ่อนโยนที่คุ้นเคยของอีกฝ่ายทำให้คานะหัวใจเต้นแรงเหมือนทุกที แม้จะไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นเพราะความหวั่นไหวหรือความหวาดกลัว จากการกระทำก่อนหน้านี้ของเขาจะบดขยี้หัวใจของเธอให้แทบแหลกสลาย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเองก็พร้อมที่จะให้อภัยเขาตลอดเวลา...

                "ข้าขอโทษ  ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายท่าน ข้าผิดเองที่อารมณ์ร้อนจนไม่ยอมฟังท่าน... จนทำร้ายท่านด้วยสองมือของตัวเองแบบนั้น...ข้าขอโทษ"

โชเอย์เอาแต่พร่ำบอกคานะอยู่แบบนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ไหนจะสัมผัสเปียกชื้นที่บริเวณไหล่ทำให้เธอรู้ว่าอีกคนกำลังร้องไห้และรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองจริงๆ  และมันก็ทำให้ร่างบางร้องไห้สะอึกสะอื้นตามจนตัวโยนอีกครั้ง

โชเอย์จึงพลิกตัวคานะให้หันหน้าเข้ามาหาตัวเองแล้วกอดอีกฝ่ายเอาไว้จนแน่น  มือหนาเลื่อนไปเช็ดน้ำตาของคนที่ตัวเองรักอย่างสงสาร   เป็นเขาเองที่เผลอใจร้ายและเกือบทำลายเธอลงกับมือ...ทำร้ายคนที่เป็นเจ้าของหัวใจตัวเองลงอย่างเลือดเย็น...

                "ข้อขอโทษ ท่ายอย่างร้องไห้อีกเลยนะ...จะลงโทษข้ายังไงก็ได้แต่อย่าหายไปไหนอีกเลย"

"..."

                "ข้ารักท่านจนจะบ้าตายอยู่แล้ว จะทำอะไรกับข้าก็ได้ จะฆ่าข้าก็ได้...แต่ได้โปรดอย่างหายหน้าไปไหนอีกเลย ข้าขอร้อง"

                "โชเอย์..."

                คานะนิ่งไปเพราะคำว่า 'รัก' ของอีกฝ่าย แม้ก่อนหน้านี้จะไม่มีคำพูดมาผูกมัดหรือบ่งบอกสถานะ แจ่การกระทำที่ชัดเจนของอีกฝ่ายก็สามารถแทรกซึมเข้ามายึดพื้นที่ในหัวใจของเธอเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย  จนกระทั่งตอนนี้ในนั้นมันมีแต่เขาเต็มไปหมด.. 

                หัวใจของเธออ่อนลงกับถ้อยคำและการกระทำตอนนี้ของเขา แต่จะให้เธอยกโทษให้โดยไม่ทำอะไรเลยมันจะดูแปลกเกินไปหรือเปล่านะ

                เพราะให้เมื่อเธอเองก็รักเขามากจนไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเสียใจ  และยอมทำความผิดโดยไม่สนใจผลลัพธ์แบบนั้น...

                "ปล่อยฉันก่อนได้ไหม"

                "...ข้าขอโทษ แต่ข้าคงทำแบบนั้นไม่ได้"

                "ทำไมล่ะ?"

                "ข้ารักท่าน...รักจนยอมทำทุกอย่างได้เพื่อรั้งท่านเอาไว้กับตัวข้า แม้มันจะดูเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัวก็ตาม"

                หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนคานะกลัวว่าคนที่กำลังกอดเธออยู่จะได้ยินมัน จึงยกมือบางขึ้นผลักอกอีกฝ่ายเอาไว้ แต่จังหวะการเต้นของหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นอยู่ใต้ฝ่ามือทำให้เธออดดีใจไม่ได้

                "ท่านได้ยินใช่ไหม?  ...เสียงหัวใจของข้า มันเต้นแบบนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบท่าน"

                ความจริงจากปากอีกฝ่าย ทำให้คานะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับโชเอย์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว

                "ทั้งๆที่รู้ว่าท่านกับข้าต่างกันขนาดไหน... รู้ทั้งรู้ว่าท่านเป็นของใคร... ว่าหัวใจของท่านเต้นแรงเพราะใคร"

                คานะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาสั่นไหว การกระทำก่อนหน้าที่เธอไม่เคยรับรู้หรือสังเกตมันมาก่อน

                "ข้าอยากจะเข้าไปจัดการกับคนที่ทำให้ท่านเจ็บปวด แต่ก็ทำไม่ได้เพราะถ้าข้าทำท่านริคุโอะเจ็บ...ท่านเองก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน"

                "..."

                "ทั้งๆที่รู้ว่าหัวใจของท่ามีแต่ท่านริคุโอะ แต่ในหัวใจของข้ามันก็ยังคงเรียกร้องและมีแต่ท่านภายในนั้น..."

                น้ำตาของคานะหยุดไหลแล้ว พร้อมๆกับความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อนแม้กระทั่งริคุโอะ...

                "ข้ารู้ว่าข้าผิด...แต่ช่วยอยู่กับข้าต่อจากนี้ไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตได้ไหม?"

                "..."

                "ให้ข้าได้เป็นคนดูแลท่านเอง"

                เหมือนประโยคขอแต่งงานเลย...

                "ข้ารักท่านคานะ รักมาก"

                "โชเอย์คุง..."

                คานะที่นอนฟังอีกฝ่ายพูดเงียบๆมานานเป็นฝ่ายพูดแทรกขึ้นมาเอง  บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นกับใครบางคนดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา คำถามที่ไม่มีคำตอบในวันนั้น...ในวันนี้มันกลับมีคำตอบชัดเจนจนเธออดคิดไม่ได้ว่าทุกอย่างที่ทำมาก่อนหน้านี้มันมีความหมายหรือไม่

                "....เมื่อก่อนในหัวใจดวงนี้ไม่เคยที่โชเอย์คุงอยู่เลย..."

                แม้จะเตรียมใจมาแล้วแต่พอได้ยินจากปากของอีกฝ่ายทำไมมันเจ็บแบบนี้นะ...

                "แต่ตอนนี้มันกลับไม่มีใครอื่นเลยนอกจาก...โชเอย์"

                ร่างสูงมองคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้หน้าแดงเหมือนมะเขือเทศไปแล้ว ก่อนจะยิ้มออกมาอต่างอ่อนโยน มือหนายกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าอีกฝ่ายช้าๆอย่างอ่อนโยน

                ดวงตาของทั้งสองมองสบกัน สะท้อนภาพของคนตรงหน้าที่เป็นทุกอย่างของชีวิต...

                "ฉันขอโทษ ...ที่ทำเรื่องแบบนั้นลงไปเพียงเพราะต้องการผลักไสโชเอย์ให้ไปเจอคนที่ดีกว่า มีความสุขต่อไปโดยไม่ต้องมีฉันอยู่ในนั้น"

                "ข้าไม่เคยต้องการคนอื่นนอกจากท่านเลยนะ"

                "ฉันรู้ แต่ฉันก็ยังไม่ยอมพูดกับโชเอย์ตรงๆ ปล่อยให้ตัวเองทำตามความต้องการของตัวเองโดยไม่ถามโชเอย์...  เห็นแก่ตัวและทำร้ายคนรอบข้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                "มันไม่ใช่ความผิดของท่านสักหน่อย มันเป็นเพราะแผนของท่าฮาคุซะต่างหาก"

                พูดแล้วก็อยากไปต่อยหน้าคนคิดแผนสักหมัดสองหมัด โทษฐานมาทำให้คนที่เขารักต้องมาเสียน้ำตาเพราะแผนอยากแกล้งคนของแกฝ่าย แถมยังมาขโมยกอดคานะไปอีก

                "มันก็ใช่...แต่ฉันก็บ้ามากพอที่ยอมตกลง เพียงเพราต้องการทำให้โชเอย์เกลียดฉัน"

                "ให้ข้าเกลียดท่านทำไม"

                โชเอย์ถามด้วยความสงสัย

                "เพราะฉันกำลังจะไปเรียนต่อ ...เลยไม่อยากให้โชเอย์ต้องมารอฉันแบบที่ฉันเคยรอ..."

                "..."

                "...มันทรมานเกินไป"

                คานะพูดทุกความรู้สึกออกมา ความหนักใจก่อนหน้านี้ทั้งหมด...  จากเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เธอคิดได้  เธอไม่อยากเป็นเหมือนคู่ของซึราระกับริคุโอะ...

                ถึงสองคนนั้นจะรักกันมากแต่กลับไม่ยอมถามในสิ่งที่สงสัย ไม่เคยพูดความรู่สึกจริงๆของตัวเอง เลยทำให้ไม่เข้าใจและเกิดปัญหาบ่อยๆ

                "ถ้าเป็นท่านต่อให้ต้องรอนานแค่ไหนข้าก็จะรอ"

"ขอบคุณนะ  ขอบคุณมาก ตอนนี้ทุกอย่างที่เคยเป็นของคนอื่น...มันเป็นของโชเอย์คุงหมดแล้วนะ"

                "...ข้าเป็นของท่านมาตั้งนานแล้ว ท่านคานะ"

"แต่ฉันเพิ่งเป็นของโชเอย์คุงนี่น่า"

คานะพูดไปเขินไปจนแทบจะหมุดหน้าลงกับอกกว้างด้วยความเขินอาย แต่กลับถูกคนตัวสูงประคองใบหน้าเอาไว้แล้วค่อยๆปนะทับริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนโยน ต่างจากจูบแรกลิบลับ ความหอมหวานปานน้ำผึ้งกับความอบอุ่นจากร่างกายทั้งคู่บ่งบอกว่านี่คือความจริง 

                โชเอย์ถอนจูบออกเมื่อคานะทำท่าเหมือนจะหมดลมหายใจ  ก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปที่ซอกคอขาวแทน ร่างสูงพลิกร่างตัวเองให้คร่อมอีกฝ่ายแล้วกดจูบลงไปอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยความปรารถนาและความรักเต็มเปี่ยม

                "ข้ารักท่าน...แต่งงานกับข้านะ"

                คานะตกใจกับคำพูดของอีกฝ่ายที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว  ไหนจะมือปลาหมึกของเขาอีก เธอพยายามดันตัวเขาให้ออกห่างอย่างรวดเร็วแต่กลับไม่เป็นผล แถมสายตาที่มองมาก็ดูเจ้าเล่ห์จนเธอนึกหวั่นใจ

                "ให้ข้าลบรอยให้ท่านนะ"

"!"

                "ข้าขอนะ"

อีกฝ่ายไม่รอคำตอบแล้วก้มลงสัมผัสคานะอีกครั้ง มือหนาค่อยๆเลื่อนไปปลดสายคาดเอวของเธอออกอย่างเชื่องช้า

"เดี๋ยว!  เดี๋ยวก่อน!"

                โชเอย์หยุดการกระทำจองตัวเองแล้วมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน  มือหนาเกลี่ยผมอีกฝ่ายเล่นอย่างใจเย็น ก่อนจะชะงักแล้วมองคนตัวเล็กอย่างรู้สึกผิด

                "ฉันยังไม่หายโกรธเรื่องนั้นนะ!"

                "ข้าขอโทษ..."

                "ฉันจะยกโทษให้..."

โชเอย์ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะทำสีหน้าเหมือนคนสิ้นหวังเพราะประโยคต่อมาของร่างเล็ก

                "แต่ภายในหนึ่งอาทิตย์นี้...ห้ามโชเอย์คุงสัมผัสตัวฉันเด็ดขาด!"

                "แต่ท่านคานะ..."

                "หรือว่าห้ามเจอหน้ากันด้วยเลยดีไหม?"

                "แค่ไม่สัมผัสตัวท่านข้าก็จะแย่อยู่แล้วนะ"

                "แต่ว่าก่อนหน้านี้เราก็ไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันอยู่แล้ว มันเป็นปัญหาตรงไหนหรอ?"

                คานะถามและเอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย แต่ความจริงแล้วเธอรู้และกำลังแกล้งเขาอยู่ต่างหาก

                "ก็ตอนนั้นเราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่น่า"

                "แล้วตอนนี้เราเป็นอะไรกันล่ะ?"

                "ข้าขอท่านแต่งงานแล้วนะ"

                "แต่ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ โชเอย์คุง"

                โชเอย์ทำหน้าเศร้าจนคานะสงสารจนเกือบใจอ่อนหยุดแกล้งคนตัวสูง  แต่พอคิดว่าตัวเองจะต้องคอยหวาดระแวงเวลาอยู่กับเขาเหมือนที่ซึราระเป็นเวลาอยู่กับริคุโอะแล้ว... มันก็ทำให้คานะไม่ยอมใจอ่อยง่ายๆ 

                แกล้งลงโทษเขาให้สำนึกซะบ้าง  จะได้รู้ว่าเธอเองก็โกรธเป็น และจะไม่ยอมเขาง่ายๆด้วย

                "แล้วเราค่อยคุยกันนะโชเอย์คุง"

                คานะพูดพร้อมยิ้มหวาน ก่อนจะผลักคนที่กำลังอึ้งออกพร้อมกับลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนตัวสูงนอนอยู่บนที่นอนที่เคยมีร่างบางอยู่อย่างเดียวดาย

                ไออุ่นและกลิ่นหอมของคนที่เคยนอนอยู่บนหมอนใบใหญ่ โชเอย์ดึงมันเข้ามากอดเอาไว้ด้วยความหวงแหน ก่อนจะหลับตาลงด้วยความผ่อนคลายไปกับบรรยากาศรอบๆตัว 

                ในในก็พร่ำบอกกับตัวเองว่าเดี๋ยวอีกฝ่ายก็คงใจอ่อนเอง  แต่ถ้าไม่เป็นแบบนั้นขึ้นมา...

                แค่อาทิตย์เดียว...ต่อจากนั้นเขาจะไม่ยอมอีกฝ่ายง่ายๆโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนเด็ดขาด!

                พอถึงตอนนั้นจะเอาคืนให้เต็มที่เลยคอยดู

จบตอนพิเศษ  เขากับเธอ  (3)

 

 

                "โชเอย์คุงร้ายกาจ"

                ซึราระพูดขึ้นเมื่อบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาของโชเอย์กับคานะ ทำให้ริคุโอะที่เดินข้างๆกันส่ายหัวกับท่าทางนั้นด้วยความเอ็นดู

                "แต่คานะจังก็ใจร้ายเหมือนกันนะ"

                "ยังไงเจ้าค่ะ?"

                ซึราระคิดว่าที่คานะทำก็สมเหตุสมผลดี ความจริงเธอก็อยากจะทำแบบนั้นดูบ้าง แต่ติดปัญหาตรงที่อีกฝ่ายคือริคุโอะที่ตีหน้ามึนได้...แถมยังมีสารพัดวิธีมาทำให้เธอใจอ่อนได้อีกด้วย แต่อย่าให้ถึงทีของเธอบางก็แล้วกัน...จะทำให้ไม่กล้าแกล้งเธออีกเลย!

                "ช่างเรื่องของสองคนนั้นเถอะ  มาต่อที่เรื่องของเราดีกว่าไหม?"

                "เรื่องอะไรเจ้าค่ะ"

                ซึราระถามอย่างงงงวย ก็คุยกันไปหมดทุกเรื่องแล้วไม่ใช่หรอ ยังมีเรื่องอะไรกันอีกล่ะ

                "ก็เรื่องของเราไง"

                ไม่พูดเฉยๆ ริคุโอะรวบตัวซึราระเข้ามาใกล้แล้วกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวของคนตัวเล็กอย่างจงใจ  พร้อมกับแกล้งพ่นลมหายใจอุ่นๆใส่จนอีกฝ่ายสะดุ้งด้วยความตกใจ

                "ทะ...ท่านริคุโอะ อย่าเจ้าค่ะ!"

                ซึราระรีบยกมือขึ้นผลักอกอีกคนออก แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังคำสั่งเมื่อริคุโอะใช้มืออีกข้างเชยคางของเธอให้รับสัมผัสแสนหวานจากเขา

                "อื้ออื้อ~"

                ซึราระทุบอกกว้างประท้วงการกระทำของร่างสูง แต่ผลที่ได้คือเธอยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนเดิม  จนกระทั่งเริ่มรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก แต่ริคุโอะก็ไม่หยุดการกระทำแถมยังสอดลิ้นเข้าไปภายในปากของเธอแทน

                สัมผัสวูบวาบทำให้ซึราระยิ่งอ่อนโอน กว่าจะรู่ตัวอีกทีแผ่นหลังของเธอก็สัมผัสเข้ากับความนุ่มของฟูกในห้องนอนซะแล้ว

                "ทะ...ท่าน...ริคุโอะ"

                ซึราระขยับตัวเมื่ออีกคนถอนริมฝีปากออกไป แววตาหวานซึ้งของคนที่กำละงคร่อมตัวเองอยู่ทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอหายไป

                "ขอนะซึราระ"

"ยะ...อย่าเจ้าค่ะ"

                ริคุโอะมองคนใต้ร่างนิ่งๆก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความอันตราย

                "งั้นแค่จูบเดียว  ถ้าซึนราระทนไหว ผมจะหยุด"

                ซึราระมองคนตรงหน้าด้วยความไม่ไว้ใจ ยิ่งใบหน้าที่ทำเหมือนไม่มีพิษมีภัยแบบนั้นยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่

                "ว่าไงล่ะซึราระ?"

                พูดเหมือนเธอมีทางเลือกเลย...แต่ความจริงมันไม่มีไง!

                "...แต่ว่าท่านต้องสัญญากับข้าก่อนนะ  ว่าถ้าข้าทนได้ท่านจะหยุดน่ะ"

                "แน่นอน"

แต่ซึราระคงไม่มีทางทนได้อย่างแน่นอน รอคุโอะรับประกัน

                "แต่ในเมื่อซึราระมีข้อแลกเปลี่ยนแบบนี้...ผมขออะไรเพิ่มสักนิดได้ไหม?"

"ค่ะ?"

                แค่นี้เธอยังเสียเปรียบไม่พออีกหรอ?

                "ถ้าซึราระทนไม่ไหวขึ้นมา..."

                "..."

                "ผมไม่หยุดจนกว่าจะหมดแรงนะ"

                "!!!"

                ซึราระชะงักไปพร้อมกับเบิกตากว้างอย่างตกใจ พยายามดิ้นหนีอีกฝ่ายสุดชีวิตแต่ดูจะไม่เป็นผล

                เธอจะรอดแน่ๆใช่ไหมแต่ถ้าไม่ตอบตกลงเธอก็ไม่พ้นโดนเขารังแกอีกอยู่ดี...

                "หายใจเข้าลึกๆนะ"

                ยังไม่ทันที่ซึราระจะได้ตั้งตัวริคุโอะก็กดริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็ว ใช้ลิ้นสัมผัสริมฝีปากอีกฝ่ายช้าๆอย่างอ่อนโยน ก่อนจะขบริมฝีปากล่างเบาๆจนอีกฝ่ายยอมเปิดริมฝีปากให้อย่างง่านดาย แล้วสอดลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นของคนตัวเล็กอย่างชำนาญ

                มือที่เคยผลักไสของซึราระแปรเปลี่ยนเป็นคล้องรอบคออีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มืออีกข้างของเธอเลื่อนไปสัมผัสหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคนตัวสูงอย่างนักสำรวจ จนคนถึงสัมผัสครางในลำคออย่างถูกใจ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดและชัดท่าให้คนตัวเล็กอยู่ในท่าที่สะดวกและแทรกตัวเข้าไปตรงหว่างขาอีกฝ่าย มือหนาค่อยๆเลื่อนไปปลดสายคาดเอวของคนตัวเล็กออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับใช้มืออีกข้างสัมผัสไปในส่วนอ่อนไหวของคนใต้ร่างอย่างเบามือ จนคนตัวเล็กน้องออกมาในลำคอ

ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงสัมผัสกันอยู่จนกระทั่งริคุโอะค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างอ่อยอิ่ง เลื่อนใบหน้าไปกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

                "อยากให้หยุดไหม?"

                ซึราระมองหน้าริคุโอะอย่างขัดใจก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ  แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่มองหน้าเธอนิ่งๆอย่างท้าทาย  แต่มือยังคงสัมผัสร่างกายของเธอไม่หยุดจนเผลอส่งเสียงร้องออกมา

                "อือระ...ริคุโอะ~...อือออ"

                ริคุโอะมองคนตรงหน้าอย่างรักใคร่แต่ก็ยังไม่ยอมขยับตัวนอกจากมือที่สัมผัสอีกฝ่ายไปทั่วร่างของคนรักช้าๆแต่ทิ้งสัมผัสแสนวาบหวิวเอาไว้  ก่อนที่ซึราระจะทนไม่ไหวขยับใบหน้าเข้าไปกัดที่ใบหูของเขาอย่างรักใคร่ ส่วนมือบางก็เลื่อนต่ำลงไปช้าๆจนริคุโอะแทบจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนจะยกยิ้มอย่างผู้ชนะพร้อมพูดประโยคที่ทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงกว่าเดิม 

                "บอกแล้วนะ...ว่าไม่หยุด...จนกว่าจะหมดแรง"

                "ระ...ริคุโอะ...อื้อ~!"

                ริคุโอะกดริมฝีปากลงไปแล้วใช้ลิ้นดูดความหอมหวานจากร่างกายบางอย่าหื่นกระหาย มือหนายังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี จนอีกฝ่ายร้องอืออึงในลำคอกระตุ้นอารมณ์ของเขา 

                ริคุโอะถอนจูบออกแล้วเลื่อนใบหน้าไปที่ซอกคอขาวของอีกฝ่าย ก่อนจะกดริมฝีปากลงทำร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของลงไปอย่างพึงพอใจ มือหนาจัดการกับเสื้อฝ่ายของอีกฝ่ายเช่นเดียวกับที่มือของคนตัวเล็กจัดการกับเสื้อผ้าของเขา

                "รักมากนะ"

                "...อือ~ รัก...มาก...อ๊ะ!"

                จะน่ารักเกินไปแล้วนะ 

                ริคุโอะพึมพำในลำคออย่างคนอารมณ์ก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้ง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทิศทางของมันช้า...อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาจะได้ลิ้มรสชาติของหิมะตัวขาวใต้ร่างได้อย่างเต็มอิ่มสมกับที่รอคอยมานานแสนนาน...

แต่ทุกอย่างกลับผิดไปจากแผนเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นหยุดชะงักการกระทำของทั้งคู่ลง

                "คุณโออิคาว่าอยู่ไหมค่ะ?"

                เสียงของคานะที่ดังขึ้นกระชากสติของซึราระกลับมาอย่างรวดเร็ว 

                "ยะ....อยู่ค่ะ... อือ~"

                "คุณโออิคาว่า?"

                "อยู่เจ้าค่ะ!"

                ซึราระมองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษเพราะเขายังไม่ยอมหยุดจนเธอเผลอส่งเสียงน่าอายออกไปแบบนั้น  ไหนจะสภาพตอนนี้ของพวกเขาอีก

                ถ้าอีกคนเข้ามาได้มีอับอายจาไม่กล้ามองหน้ากันแน่ๆ

                "ฉันเข้าไปได้ไหมค่ะ"

                "อย่า!  เออ...อย่าเจ้าค่ะ  คือว่าฉัน...กำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า! คุณอิเอนากะมีอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ"

                "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณโออิคาว่าน่ะค่ะ พอจะสะดวกไหมค่ะ?"

                "สะดวกค่ะ!  สะดวกมากๆเลย!"

                พอซึราระตอบแบบนั้นออกไปริคุโอะก็ทำโทษอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว 

                "อ๊ะ!"

                ซึราระมองคนบนล่างอย่างคาดโทษ ก่อนที่เสียงของคนที่อยู่นอกห้องจะทำเอาซึราระแทบจะมุดตัวลงดินหนีไปซ่อนตัวไม่พบเจอใครอีกเลย

                "ฉันให้เวลาห้านาทีนะ"

                "ค่ะ?"

"ต่อกันไหมแค่ห้านาทีก็พอนะ"

                ซึราระฟาดมือลงที่อกกว้างอย่างรวดเร็วแล้วรีบเลื่อนมือไปจับชุดของตัวเองเอาไว้แน่น 

                "ถ้าห้านาทีแล้วยังไม่ออกมา...อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลยนะ...ริคุโอะคุง"

                เจ้าของชื่อนิ่งไปราวกับถูกจับได้ว่าแอบทำผิด รวมทั้งเจ้าของห้องที่แทบจะหยุดหายใจไปแล้ว

                ซึราระรีบผลักอีกคนที่กำลังตกตะลึงออกห่างจากตัวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้ริคุโอะนอนอยู่บนฟูกอยู่คนเดียว

                "ฝากไว้ก่อนเถอะคานะจัง"

                มาขัดเขาตอนนี้...แล้วอารมณ์ที่พุ่งสูงจนแทบชนเพดานนี่...เขาควรจะทำยังไงกับมันดีล่ะ?

                ให้ตายเถอะ!

 

 

                "คุณอิเอนากะ"

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้คนที่กำลังนั่งเหม่ออยู่หันกลับไปมองเจ้าของเสียงเรียกที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เจ้าของชื่อ 

                "คุณโออิคาว่า"

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ"

                ซึราระถามด้วยความสงสัยเมื่อใบหน้าของอีกคนประดับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนคนที่คิดจะทำอะไรบางอย่าง

                "...พวกเราถูกพวกเขารังแกตลอดเลยนะค่ะ"

                เพียงแค่เริ่มประโยคความสงสัยมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของซึราระเหมือนน้ำหลาก คำถามที่อยากจะถามออกไปถูกขัดด้วยประโยคของอีกฝ่าย 

"แล้ว..."

                "เรามาเอาคืนกันเถอะค่ะ"

                "ค่ะ?"

                "คุณโออิคาว่าสนใจไหมค่ะ?"

                คำพูดพร้อมรอยยิ้มแบบนั้นมันไม่ค่อยน่าไว้ใจเลยนะ นี่คงเป็นครั้งแรกที่คนตรงหน้าดีน่ากลัวกว่าริคุโอะสำหรับซึราระ แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของคนที่มองอยู่ก็ทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง

                ยอมรับว่าลึกๆแล้วเธอก็อยากจะเอาคืนริคุโอะดูบ้าง เพราะอีกฝ่ายเอาแต่แกล้งเธอตลอดเวลา จนบางครั้งเธอก็อยากจะโกรธแรงๆแต่พอเห็นใบหน้าหงอยๆกับเสียงอ้อนๆของอีกคน เธอก็โกรธไม่ลงซะยังงั้น

                น่าเจ็บใจจริงๆเลย

                ซึราระกำลังตัดสินใจกับตัวเองอย่างหนักหน่วง เพราะกลัวว่าจากที่จะเอาคืนจะกลายเป็นถูกแกล้งหนักกว่าเดิมน่ะสิ ก็ริคุโอะน่ะเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์

                "เชื่อใจฉันได้เลยค่ะ  แค่ 1 อาทิตย์เท่านั้น"

                "1 อาทิตย์หรอ..."

                "ค่ะ อิสระที่จะมีแค่ฉันกับคุณโออิคาว่า"

                "..."

                แค่ฉันกับคุณอิเอนากะหรอ....

                "สนใจไหมค่ะ?"

จะผิดไหมถ้าจะบอกว่ามันน่าสนใจมาก ไม่แน่ว่าครั้งนี้ซึราระอาจจะได้อะไรกลับมามากกว่าการแก้แค้นริคุโอะก็ได้  ....อย่างเช่นมิตรภาพแสนดีกับใครบางคน...

                "ว่าไงค่ะ^^"

                "ตกลงค่ะ :)"

"ฝากตัวด้วยนะค่ะซึราระจัง"

                "ฝากตัวด้วยเหมือนกันค่ะ  คานะจัง"

ขอให้โชคดีนะริคุโอะ โชเอย์...

 

 

                มื้ออาหารเย็นเต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกประหลาด 

                ผู้หญิงสองคนภายในห้องนั่งพูดคุยกันอย่างมีความสุขเหมือนสนิทกันมานาน ไร้ซึ่งความไม่ไว้ใจ หรือแม้แต่ความไม่ชอบกันที่เคยมีมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด 

                มันก็น่าดีใจอยู่หรอกนะ ที่เพื่อนสมัยเด็กกับคนที่เขารักเข้ากันได้ดี แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมริคุโอะถึงได้รู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆ พอหันไปมองโชเอย์ก็เห็นว่าอีกคนนั่งอยู่มุมห้องแล้วมองไปยังคานะด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์เหมือนกำลังจะเสียคนรักไปแบบนั้นอีก ส่วนเจ้าของบ้านอย่างเซ็นก็เอาแต่มองคนโน้นทีคนนี้ทีแล้วก็ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า 

                ปกติที่สุดนอกจากริคุโอะก็คงจะเป็นฮาคุซะที่นั่งทานอาหารในสำรับเงียบๆ แม้สายตาจะมองไปที่โชเอย์ก่อนจะลากกฃับมามองเขาด้วยความเห็นใจก็ตาม

                นี่เขาน่าสงสารตรงไหนเนี๊ยะ!

                "ริคุโอะคุง..."

                "ฮะ...ฮะ?"

                "ตกใจอะไรจนาดนั้นเจ้าค่ะท่านริคุโอะ"

                ซึราระถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ  ก่อนจะหันไปกระซิบกระซาบกับคานะที่นั่งอยู่ข้างๆกัน 

                ริคุโอะทำได้แค่คาดโทษอีกคนเอาไว้ คืนนี้กลับไปที่ห้องจะทำโทษให้เข็ดเลย เมื่อกลางวันก็หนีเขาออกไปตอนไหนก็ไม่รู่แถมหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจออีก  ไหนจะมาตอนนี้อีก คอยดูเถอะจะทำโทษให้หนักเลย!

                แต่ริคุโอะคงไม่รู้ว่าแกไม่กี่นาทีข้างหน้าคนที่ถูกทำโทษจะกลายเป็นตัวเขาเอง...

 

 

                มื้ออาหารเย็นจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามมาด้วยสารพัดของหวานที่ฮาคุซะหามาเพื่อไถ่โทษ พร้อมกับการพูดคุยกันอย่างสนุกสนานของคนในห้อง

                แต่อยู่ๆโชเอย์ที่นั่งเงียบมานานก็โพล่งขึ้นมาเสียงดัง จนริคุโอะที่กำลังยกเหล้าซากุระขึ้นดื่มถึงกับสำลัง

                "ท่านคานะ!!!"

                "?"

                "ตะโกนทำไมโชเอย์...เดินเข้าไปคุยกับคานะจังใกล้ๆก็ได้นิ"

                ริคุโอะเพิ่งจะสังเกตว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาโชเอย์กับคานะอยู่กันคนละมุมห้องตลอด ถ้าคานะเดินไปโชเอย์ก็จะเดินหลบ  สรุปว่าสองคนนี้ทะเลาะกันหรอ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ

                "ท่านจะไปจริงๆหรอ?"

                "อือ"

                "แต่ตั้ง 1 อาทิตย์เลยนะ  ท่านไม่คิดถึงจ้าบางหรอ"

                "...แต่ก่อนก็ใช่ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดนี่"

                "ท่านคานะ...."

                เสียงเศร้าๆและใบหน้าออดอ้อนของโชเอย์เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากคนอื่นๆในห้องได้เป็นอย่างดี 

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าวันนึงจากนายน้อยผู้น่ายำเกรง จะมาทำอะไรแบบนี้ ถ้าบอกตอนนั้นริคุโอะก็ไม่เชื่อหรอกนะ ต้องเห็นด้วยตาตัวเองถึงจะเชื่อ 

                "แล้วนี่คิดได้หรือยังว่าจะไปไหนกัน"

                ฮาคุซะถามพร้อมกับมองไปยังหญิงสาวทั้งสองคน

                "ยังไม่รู่เลยเจ้าค่ะ"  ซึราระ

                "แถวบ้านโชเอย์ก็สวยดีนะ"  เซ็น

                "ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ ข้าเบื่อแล้ว"

                "เดี๋ยวก่อนนะ!  นี่ใครกำลังจะไปไหนนะ"

                ริคุโอะถามขึ้นด้วยความสงสัย สายตามองไปรอบๆห้องด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะพบกับสายตาเหมือนเห็นใจจากโชเอย์  ไหนจะสายตาที่ดูจะสะใจซะเหลือเกินของฮาคุซะ พอหันไปมองโชเอย์ก็เจอสายตาที่ยากจะเข้าใจ พอมองไปที่ซึราระกับคานะทั้งสองคนก็เอาแต่หัวเราะเขา 

                มันเกิดอะไรที่เขาไม่รู้ขึ้นใช่ไหม...

                "ยังไม่ได้บอกริคุโอะคุงอีกหรอ ซึราระจัง?"

                "ก็ข้ามัวแต่ตื่นเต้นจนลืมนี่ค่ะ"

ตื่นเต้นจะลืมริคุโอะนี่นะ?  

                จะมากไปแล้วนะยัยตัวแสบ!

                แต่ที่ทำให้ริคุโอะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจได้ไม่ใช่เพราะถูกเมินเพียงอย่างเดียว  แต่เป็นรอยยิ้มแปลกๆกับท่าทางสนิทสนมและสรรพนามแปลกใหม่ของทั้งสอง จะว่าปรับความเข้าใจกันแล้วก็เถอะ  แต่ไอ้ท่าทางเหมือนดีใจที่ได้ทำอะไรบางอย่างของซึราระมันคืออะไรกัน

                รู้สึกเสียวสันหลังวาบ....

                "หมายความว่ายังไงกัน"

                ซึราระหันไปมองคานะแล้วยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนจะหันกลับมามองริคุโอะ ริมฝีปากบางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ถล่มโลกของริคุโอะลงอย่างรวดเร็ว

                "ข้ากับคานะจังจะไปเที่ยวกันเจ้าค่ะ"

                "!"

                "..."

                "...แล้วข้าล่ะ?"

                ริคุโอะถามขึ้นหลังจากหาเสียงของตัวเองเจอ 

                "ริคุโอะคุงก็อยู่ใช้ชีวิตหนุ่ม 'โสด' ไปกับโชเอย์คุงสิ"

                คานะตอบพร้อมกับเลื่อนมือไปโอบเอวของซึราระเอาไว้  คนถูกกอดก็มีท่าทางเขินอายเล็กน้อย

ท่าทางของทั้งสองคนทำให้เซ็นและฮาคุซะหัวเราะขึ้นอย่างร่าเริง ต่างจากโชเอย์และริคุโอะที่นั่งหน้าซีดด้วยความหวั่นใจ

                พวกเขาทั้งคู่มองหน้ากันอย่างเข้าใจ(?) ก่อนจะหันกลับไปมองคนรักที่คุยกระหนุงกระหนิงกับคนข้างกายอย่างกับคู่รัก

                "อย่าล้อข้าเล่นสิซึราระ"

                "ข้าเปล่านะเจ้าค่ะ"

                "ท่านคานะลองคิดดูอีกครั้งเถอะ" 

                "เราไปกันเถอะซึราระจัง"

                คานะไม่สนใจท่าทางของริคุโอะกับโชเอย์ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับยื่นมือไปหาอีกคนที่นั่งอมยิ้มกับท่าทางของทั้งสองคน 

"ค่ะ คานะจัง"

                "อย่าไปนะ!!!" ริคุโอะ X โชเอย์

                "ปล่อยนะโชเอย์คุง" 

                "ทำอะไรเจ้าค่ะท่านริคุโอะ"

                ซึราระกับคานะพูดพร้อมกับพยายามแกะมือปลาหมึกที่กำลังกอดรัดขาของตัวเองอยู่อย่างยากลำบาก 

                "อย่าไปเลยนะ" 

                "ใช่ ต่อจากนี้ข้าจะไม่แกล้งเจ้าอีกแล้ว" 

                ริคุโอะบอกพร้อมกับกอดขาคนตัวเล็กแน่นขึ้น ถ้าใครมาเห็นเขากับโชเอย์ตอนนี้คงตกใจจนเป็นแทบลม หรือไม่ก็หัวเราะพวกเขาอย่างกับคนบ้าเหมือนอีกสองคนที่นั่งมองพวกเขาอยู่แน่ๆ

                ภาพผู้ชายสองคนที่มองภายนอกแล้วแสนจะโหด และเถื่อน ต้องมานั่งเกาะขาผู้หญิงตัวเล็กๆสองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของตนเอาไว้แน่น ไหนจะดวงตาที่มีน้ำตาหน่วงเหมือนคนที่พร้อมจะร้องไห้ทุกวินาทีแบบนี้

                เสียชื่อหัวหน้ากลุ่มชะมัด!

แต่ถ้าเพื่อรั้งไม่ให้คนตัวเล็กหนีไปเที่ยวกันสองต่อสอง ต่อให้ต้องกราบอ้อนวอนหรือถูกล้อไปอีกร้อยปีพวกเขาก็ยอม! 

                แต่คนรักของเขาสองคนจะหนีไปเที่ยวกันสองคนไม่ได้! 

                "ฮาคุซะคุง"

                เสียงหวานของคานะดังขึ้นพร้อมกับมองไปยังเจ้าของชื่อที่นั่งหัวเราะจนล้มตัวลงไปนอนกับพื้นห้อง  อีกฝ่ายยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะหัวเราะมากเกินไปออก ก่อนที่มันจะไหลลงมาอีกครั้งเพราะใบหน้าของโชเอย์ที่มองมาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

                ...จะมีใครบอกโชเอย์ไหมนะ ว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่น่ากลัวเลยสักนิดเดียว 

                ทั้งโชเอย์กับริคุโอะแทบจะไม่เหลือภาพลักษณ์ของผู้นำที่น่าเกรงขามเลยไม่แต่นิด  ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลังจากนี้ใครจะเป็นใหญ่...

                "เฮ้ย!!! ปล่อยข้านะท่านฮาคุซะ / ฮาคุ!!!"

                ริคุโอะกับโชเอย์ร้องออกมาเมื่อถูกมือที่มองไม่เห็นจับพวกเขาแยกออกมาจากคนตัวเล็ก ใบหน้าและความเกรงขามถูกส่งไปให้อีกฝ่ายแต่เหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อเซ็นที่นั่งอยู่ข้างๆใช้พลังสะกดพวกเขาเอาไว้

                "พวกเจ้ารีบไปเถอะ  เดี๋ยวทางนี้ข้าจัดการเอง"

                "เซ็น!!! / ท่านเซ็น!!!"

                ซึราระยิ้มให้เจ้าของบ้านก่อนจะก้มหัวทำความเคารพอีกฝ่าย  แล้วเลื่อนไปมองฮาคุซะที่กำลังพยายามกลั้นขำเต็มที่  ไม่ต่างจากคานะ 

                ก่อนที่ทั้งสองคนจะจับมือกันเหมือนคู่รักที่กำลังไปออกเดต

                "อีก 1 อาทิตย์เจอกันนะเจ้าค่ะ"

                ซึราระหันไปพูดกับริคุโอะพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานไปให้อีกฝ่ายที่กำลังพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของฮาคุซะ

                "ขอให้มีความสุขนะโชเอย์คุง"

                คานะหันไปพูดกับโชเอย์ที่มองเขาด้วยใบหน้าเศร้าเหมือนลูกหมาถูกเจ้าของทิ้ง  ก่อนจะหัวเราะทิ้งท้ายให้ทั้งคู่แล้วหันไปดึงรั้งซึราระให้เข้ามาใกล้ตัวเองอย่างจงใจ  

                ก่อนที่ทิ้งสองคนจะหายไปท่ามกลางพายุหิมะที่ซึราระเป็นคนสร้างขึ้น ทิ้งให้ริคุโอะกับโชเอย์ร้องขึ้นอย่างร้อนรน 

                "ซึราระ!!! /  ท่านคานะ!!!"

                ขอให้โชคดีกับวันว่างๆนะ...

     14 / 01 / 2561


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #59 0612542065 (@0612542065) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 18:51
    แอบดูไรท์อยู่นะแจ๊ะ แต่ไรท์ไม่รู้บ้างเลย อยากให้แต่งต่ออีกสักนิด แต่เธอก็ทำเฉยเมย
    #59
    0
  2. #58 sawada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 19:37

    รออยู่นะคับ

    #58
    0
  3. #57 utjgt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 20:11

    สนุกมากคับ มาต่อเร็วๆนะคับ

    #57
    0
  4. #56 MM_TJ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 23:49
    สนุกมากค่าา
    #56
    0
  5. วันที่ 14 มกราคม 2561 / 22:11
    หายไปนานจัง สนุกมากเลยครับบรีบต่อนะครับอยากรู้ว่าสองคนนี้จะอยู่กันยังไง 555
    #55
    0
  6. วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:53
    คานะไม่น่ามาขัดเลย
    #54
    0
  7. #53 No! Sparrow (@1896reborn2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:16
    ขรรม 55555555 โชคดีนะพวกนาย~
    #53
    0