fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 18 : ทะเลาะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 เม.ย. 60

               เช้าวันใหม่ของสัปดาห์นี้มีเรื่องให้ทุกคนในบ้านได้ประหลาดใจขึ้นอีกครั้ง   เมื่อคู่ที่ทุกคนคิดว่ารักกันแม้จะไม่ได้บอกคำว่ารักออกมา  ทะเลาะกันถึงขนาดที่ว่าแทบจะไม่มองหน้าอีกฝ่ายเลยแม้แต่ปลายเส้นผม

                “ซึราระ....โชเอย์คุงกับคานะจังเขาทะเลาะกันเรื่องอะไรหรอ”          

                “ข้าก็ไม่รู้ค่ะ  ตั้งแต่เช้าพอกลับจากไปตลาดกันก็ไม่เห็นคุยกันเลย”

                “หรอ....ผมไปคุยกับโชเอย์คุงดีไหมนะ”

                “ข้าว่าท่านไปคุยกับคุณอิเอนากะดีกว่าไหมค่ะ  เดี๋ยวข้าไปคุยกับโชเอย์คุงให้เอง”

                ริคุโอะมองคนตัวเล็กที่ทำท่าทางเป็นห่วงทั้งสองคนแล้วยิ้มออกมา  ตอนนี้เธอคงจะเชื่อใจเขาแล้วสินะว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับคานะแล้ว  ถึงได้เสนอให้เขาไปคุยกับอีกฝ่ายแบบนี้  งั้นเขาเองก็ควรที่จะเชื่อใจเธอเหมือนกันสินะ

                “ตามที่ซึราระต้องการเลย  ผมไม่ขัดคำสั่งของซึราระอยู่แล้ว”

                พูดจบก็ก้มลงไปหอมแก้มอีกคนแล้วเดินลิ่วไปอีกทางโดยไม่รอให้ถูกบ่น 

                ซึราระที่เพิ่งรู้สึกตัวทำได้แค่มองตามหลังไปอย่างเคืองๆเท่านั้น 

                ตอนนี้เขาชอบเอาเปรียบเธอตลอดเวลาเลย  ไม่ว่าจะเป็นเขาในร่างไหนก็ตาม

                “โชเอย์คุงจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ”

                ซึราระบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินไปตามทางเพื่อหาคนที่ทุกคนกำลังเป็นห่วง 

                “โชเอย์คุง?”

                “พี่สาว....ท่านมาทำอะไรที่นี่หรอครับ”

                โชเอย์ที่นั่งอยู่หลังบ้านเงยหน้าขึ้นมามองซึราระก่อนจะเขยิบเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายสามารถนั่งได้  ร่างบางจึงนั่งลงอย่างไม่ขัดขืน 

                “โชเอย์คุงช่วยข้ามาตลอดเวลานะ”

                “ครับ?”

                “เวลาที่ข้าไม่สบายใจอะไรก็มักจะบอกเจ้าเสมอเลยนะ...แล้วทำไมเวลาที่เจ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจทำไมไม่บอกข้าบางล่ะ”

                “พี่สาว....”

                “ว่าไงล่ะ?  เจ้าจะให้ข้าเอาเปรียบเจ้าฝ่ายเดียวแบบนี้ไม่ได้นะ  ข้าเห็นเจ้าเป็นเหมือนครบครัว  เพราะฉะนั้นมีเรื่องอะไรก็มาปรึกษาข้าได้เสมอเลยนะ”

                “ข้าไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจหรอกนะ”

                “แต่ข้าก็ทำให้เจ้าไม่สบายใจมาตลอดเลยนะ  เรามาแบ่งเบาปัญหาของกันและกันเถอะนะ”

                ซึราระพยายามหว่านล้อมอีกฝ่ายที่บทจะใจแข็งก็เรียกได้ว่าสุดๆอย่างไม่ยอมแพ้   เธอต้องช่วยอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะไม่เหลือเวลา...

                เพราะฉะนั้นวันนี้เธอจะไม่ยอมรับคำปฏิเสธของอีกฝ่ายโดยเด็ดขาด

                “ว่าไงล่ะ....ไม่งั้นข้าจะโกรธเจ้าจริงๆแล้วนะ”

                โชเอย์มองอีกคนที่ทำเสียงน้อยใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไง   ซึราระเป็นคนที่จะไม่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ  เขาคงไม่เหลือทางเลือกอะไรมากมายสินะ  นอกจากเล่าให้พี่สาวคนนี้ของเขาฟัง

                “เมื่อสองวันก่อน...”

 

                ริคุโอะเดินไปทั่วบ้านแล้วแต่ก็ไม่พบคนที่เขากำลังตามหา  ในขณะที่กำลังคิดว่าเธอจะได้รับอันตรายหรือเปล่าอยู่นั้น  ก็มีอีกสถานที่หนึ่งที่เขาไม่ได้นึกถึงมาก่อน  สองขาก้าวเดินไปตามเส้นทางอย่างไม่รีบร้อน

                และเมื่อมาถึงที่หมายเขาก็พบกับคนที่กำลังตามหาอยู่

                “ผมว่าแล้วว่าคานะจังต้องมาอยู่ที่นี่”

                “....ริคุโอะคุง?”

                คานะหันหลังกลับมาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง  ก่อนที่ความรู้สึกผิดทั้งหมดจะโถมเข้าใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว

                ฉันขอโทษ....เธออยากจะพูดคำนี้ออกไปมากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถทำได้ 

                แม้จะรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำอยู่นี้มันผิดมากขนาดไหนก็ตาม  แต่เธอก็ไม่ได้มีทางเลือกอะไรมากมายนอกจากทำตามคำสั่งนั้นของ เขาคนนั้นอย่างไม่มีทางเลือก....

                “ทะเลาะกับโชเอย์คุงมาใช่ไหม”

                “....”

                “เปล่าหรอกจ๊ะ”

                “แล้วทำไมถึงไม่คุยกันเลยล่ะ  ทุกคนเขาเป็นห่วงทั้งคู่นะ”

                “....”

                “มีอะไรเล่าให้ผมฟังก็ได้นะ  ผมสนิทกับโชเอย์คุงก็ดูออกมาเขาน่ะคิดยังไงกับคานะจัง  เหมือนที่ผมดูออกว่าคานะจังคิดยังไงกับเขา”

                คานะนึกไปถึงตอนที่เธอทะเลาะกับโชเอย์แล้วก็เผลอถอนหายใจออกมา

                สิ่งที่เธอกำลังจะทำนี้...คงจะเรียกได้ว่าไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่นิด...

                ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาแล้วเธอจะต้องมานั่งเสียใจที่หลังล่ะ  เธอจะทำยังไงดี  เธอไม่อยากจะสูญเสียอะไรไปอีกแล้ว...

                               

           เวลาเหลือน้อยแล้วนะ...ที่ข้ามาหาเจ้าวันนี้ก็เพราะว่าเจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่จะช่วยสองคนนั้นได้

            ‘...แล้วถ้ามันไม่สำเร็จล่ะ?

            ‘....

            ‘ฉันไม่อยาก...

            ‘เจ้าลองคิดดูก็แล้วกัน  ว่าระหว่างการที่เจ้ายอมร่วมมือกับข้าดีๆกับการให้ข้าบังคับเจ้า  เจ้าจะเลือกแบบไหน

            ‘แบบนี้มันเรียกว่าขอความช่วยเหลือหรอ

            ‘...

            ‘ตอนแรกคุณเข้ามาเพราะบอกว่าอยากจะขอให้ช่วยแต่ไม่ได้บอกว่าจะบังคับกันแบบนี้นะ

            คานะขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจแล้วมองดูคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร  ตอนแรกที่อีกฝ่ายมาหาเธอก็แทบจะไม่ให้เข้าห้องอยู่แล้ว  ถ้าไม่ติดว่าอีกคนที่ตามเขามาด้วยจะเป็นคนที่เธอรู้จักอย่างเซ็น

             ตอนแรกข้าก็คิดว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้เท่านั้นเอง

            คานะไม่สนใจคำดูถูกของอีกคน  แต่สายตาลากไปมองคนที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องอย่างไม่เข้าใจ

            จากที่เธอฟังมา  ถ้าเธอทำตามที่เขาต้องการทั้งสองคนนั้นจะต้องทะเลาะกันแน่นอน  แล้วทำไมเซ็นถึงได้เห็นดีเห็นงามด้วยขนาดนี้กันนะ  เธอไม่เข้าใจเขาเลย

            แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะ?

            ‘งั้นใครดีล่ะ

            ‘อะไร?

            ‘เจ้าอยากให้ใครไปเฝ้านรกก่อนดีล่ะ?  โชเอย์?  หรือว่าเพื่อนมนุษย์ของเจ้า?

            น้ำเสียงแดกดันทำให้ร่างบางกำมือแน่น  ความรู้สึกที่อยากจะต่อยหน้าใครสักคนพุ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

            เซ็นมองคานะที่กำลังเก็บอารมณ์  แล้วลากสายตาไปมองอีกคนที่กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อหว่านล้อมให้เธอทำตามแผนของตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ 

            แม้จะรู้ดีว่าโอกาสที่เธอจะยอมช่วยเหลือง่ายๆตั้งแต่แรกนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน 

             คานะเป็นคนฉลาด  แต่เธอเลือกที่จะไม่แสดงความฉลาดในส่วนนั้นออกมา  แม้จะดูเหมือนว่าเธอเป็นคนที่อ่อนแอ  แต่ภายในของเธอนั้นกลับเข้มแข็งมากกว่าใครหลายๆคนซะอีก

             ...ตกลง

            ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันก่อนที่อีกคนจะเดินเข้าไปใกล้กับร่างบางที่กำลังยืนรวบรวมความคิดที่สับสนวุ่นวายอยู่คนเดียว 

            ‘สิ่งที่เจ้าทำอาจจะไม่มีใครเข้าใจในตอนแรก  แต่มันจะเป็นวิธีเดียวที่ดีที่สุดสำหรับสองคนนั้น

            ‘...คุณแน่ใจได้ยังไง  ถ้าเกิดว่ามันไม่...

            ‘แผนของข้าไม่มีทางพลาดแน่นอน  เจ้าแค่ทำยังไงก็ได้ให้ซึราระกลับบ้านให้ได้ก็พอ

            ‘…’

            ‘นอกจากนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง  ...แล้วเมื่อเรื่องจบลงข้าจะเป็นคนไปอธิบายทุกอย่างให้ทุกคนเข้าใจเจ้าเอง

            ‘ไม่ต้องหรอก

            ‘ทำไมล่ะ?  เจ้าอยากให้โชเอย์เข้าใจเจ้าผิดอยู่แบบนั้นหรอ

            ‘ฉันต้องไปเรียนต่อนะ...อีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับมาก็ไม่รู้  เพราะฉะนั้นการที่ปล่อยเขาอาจจะเป็นการดีที่สุดก็ได้นะ

            ทั้งสองคนมองหน้ากัน  แม้เธอจะดูบอบบางหรืออ่อนแอแค่ไหน  แต่คนที่ได้ทำความรู้จักกับเธอจะได้รับรู้ว่าเธอเป็นคนที่เข้มแข็งขนาดไหน

           ฉันหวังที่จะให้เธอได้เจอคนที่ดีกว่าฉันนะ...โชเอย์คุง

 

                หลังจากคิกทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว  คานะก็สูดลมหายใจเข้าช้าเพื่อรวบรวมสมาธิ

                ต่อให้ต้องเป็นคนเลวในสายตาคนอื่นขนาดไหนเธอก็ไม่แคร์  ขอแค่ริคุโอะคุงกับคุณโออิคาว่ามีความสุขก็พอ

                ....และขอให้เขาเลือกที่จะเกลียดเธอ

                ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นคนที่กำลังเดินมาทางนี้

                ร่างบางขยับเข้าไปใครคนตัวสูงอย่างรวดเร็ว

                ก่อนจะใช้มือเรียวคล้องรอบคอของอีกฝ่ายให้โน้มลงมาแล้วประกบริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็ว

                ขอโทษนะ....

 

                ซึราระแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

                ร่างบางหยุดเดินทำให้คนที่ตามหลังมาต้องหยุดตามอย่างไม่เข้าใจ 

                “นายน้อย....”

                “คุณอิเอนากะ”

                เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังดึงสติของริคุโอะกลับมา  เขาจึงผลักคานะออกแล้วหันหลังกลับมามองแล้วเห็นว่าเป็นซึรระที่กำลังยืนมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง

                น้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย

                ซึราระหันหลังกลับแล้วรับวิ่งไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของอีกคน

                “ซึราระ!  เดี๋ยวก่อน!

                ริคุโอะวิ่งตามอีกคนไปไม่ห่าง  เข้าไม่เข้าใจ....

                ทำไมคานะถึงต้องทำแบบนี้  ตอนที่มองหน้าของอีกฝ่ายเขาก็โกรธเธอไม่ลง 

                เพราะแววตานั้นมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขอโทษที่เขาไม่เข้าใจแต่สามารถรับรู้ได้ว่าเธอเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เหมือนกัน

                คลาดกับร่างบางแค่นิดเดียวเมื่อกลับถึงบ้านก็ไม่พบทั้งเสื้อผ้าและข้าวของๆอีกฝ่ายแล้ว  เหมือนกับว่าเธอเตรียมตัวที่จะไปจากเขาอยู่แล้ว....

                “ซึราระ...”

                “นี่จดหมาดของซึราระฝากให้นายน้อยขอรับ”

                มือหนารับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา  หัวใจของเขาเหมือนถูกกระทืบซ้ำจนแทบจะจมดิน  เมื่อได้เห็นข้อความทั้งหมดของเธอ

 

ตอนพิเศษ  เขากับเธอ  (2)

         โชเอย์มองคานะด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ  อยากจะให้อีกฝ่ายอธิบายใจจะขาดแต่กลับไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลยแม้แต่คำเดียว

                “ฉันยังรักริคุโอะคุงอยู่”

                “....”

                คานะสะกดน้ำตาของตัวเองแล้วพูดกับคนตัวสูงที่มองมาที่เธอด้วยสายตาไม่เข้าใจ 

                ร่างบางเหลือบไปเห็นร่างสองร่างที่กำลังยืนหลบมุมอยู่ตรงต้นไม้  ส่งสายตาขับไล่ไปให้ทั้งสองก่อนที่พวกเขาจะพยักหน้าแล้วหายตัวไป  ทิ้งให้บริเวณนี้มีแต่เธอกับเขา

                “ท่านพูดอะไรออกมา...”

                “ความจริงยังไงล่ะ”

                “โกหก”

                คานะแทบจะหยุดหายใจเมื่อมือหน้าของเขากระชากตัวเธอให้เข้าไปใกล้

                “ท่านกำลังทำอะไรอยู่กันแน่”

                น้ำสียงที่เหมือนแก้วที่แตกสลายทำให้คานะแทบจะร้องไห้ออกมา   น้ำเสียงสั่นๆของเขาทำให้เธเจ็บมากกว่ามือของเขาที่บีบอยู่ที่ต้นแขนซะอีก....

                “ฉันกำลังพูดความจริงอยู่ไง”

                “...”

                “ไม่แปลกใจบ้างหรอว่าทำไมฉันถึงเข้าหา คุณง่ายๆแบบนั้นน่ะ”

                สรรพนามกับท่าทางที่แปลกไปของอีกฝ่ายกำลังบีบรัดหัวใจของโชเอย์ที่ละนิด 

                คนตรงหน้าไม่เหมือนกับคนที่เข้าเคยรู้สึกหรือหลงรักเลย...  อะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้กันนะ

                “ที่ฉันยอมให้คุณมาเป็นคนดูแลก็แค่ต้องการที่จะแกล้งคุณโออิคาว่าก็เท่านั้นเอง”

                “...”         

                “แย่งคนที่เธอเป็นห่วงมาแล้วก็เหยียบย่ำทำลายมันทิ้งซะ”

                “....ไม่”

                “ฉันยังรักริคุโอะคุงอยู่มาตลอด  และก็รู้ด้วยว่าคงไม่มีท่าที่จะเอาเขากลับคืนมาได้แล้วก็ตาม”

                “...ท่านไม่รู้สึกอะไรกับข้าเลยหรอ”

                “...อย่ามาสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลยนะ  ใครเขาจะไปรักคุณกันล่ะ”

                มือที่เคยจับอยู่ร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ข้างตัว  ก่อนที่อีกคนจะพยักหน้ารับด้วยท่าทางอ่อนแรง 

                “ข้าขอโทษที่เข้าใจผิดมาตลอด  ท่านคงรู้สึกแย่สินะ”

                “...”

                ไม่เลยสักนิด...  แต่เธอพูดมันออกไปไม่ได้  ในเมื่อเลือกทางนี้แล้วมีแต่ต้องทำต่อไป  ไม่อย่างงั้นเธอคงจะทำให้ทุกอย่างมันเสียเปล่าแน่นอน  ซึ่งเธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด

                “ข้าขอโทษ  ต่อจากนี้ข้าจะไม่มาให้ท่านเห็นหน้าอีกแล้ว”

                คานะมองตามแผ่นหลังก้าวที่ค่อยๆเดินจากไป  เมื่อไม่เห็นมันแล้วเธอจึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบที่แก้มช้าๆ

                เซ็นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคานะก่อนจะนั่งลงแล้วกอดเธอไว้เบาๆ

                แค่สัมผัสนั้นก็ทำให้น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

                “อย่าร้องเลย”

                “...ฮึก  ฮือ...”

                “ถ้าเรื่องนี้เสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่  ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเอง”

                แม้จะรู้ว่าคำพูดนั้นไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น  แต่เขาก็ยังอยากให้เธอรับรู้ไว้  ว่าไม่ว่ายังไงเธอก็จะยังมีเขาอยู่ตรงนี้...

                เป็นพี่ชายที่จะคอยช่วยเหลือเธออย่างสุดความสามรถ

                “มันจบแล้ว....”

                “....”

                “เขาเกลียดฉันแล้ว”

                แต่นั้นก็เป็นสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่หรอ?  แล้วทำไมมันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้กันนะ

                “เจ้าไม่รู้หรอ”

                “?”          

                “โชเอย์ไม่มีท่าเกลียดเจ้าอยู่แล้ว”

จบตอนพิเศษ  เขากับเธอ  (2)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #74 เลดี้เฮลก้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 15:08

    นี้ยังไม่นับปัญหาด้านอายุไขนะ

    เกิดเป็นคาานะแม้งเศร้า

    #74
    0
  2. #27 Aishiteru (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 23:38
    คานะคือหน้าด้านไปป่าว😒😒
    #27
    0
  3. #26 Sky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 00:41
    คานะเห็นแก่ตัวอ่ะ YEE
    #26
    0
  4. #25 lnw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 13:16
    สงสารโชเอย์ ;-;
    #25
    0