fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 16 : เชื่อใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 ก.พ. 60

               สิ่งที่ริคุโอะพยายามพกมาด้วยในตอนแรกคือ  ความใจเย็น  แต่พอได้เห็นทั้งสองคนนั้นอยู่ด้วยกันทีไร  ความพยายามพวกนั้นมักจะถูกครอบงำด้วยความโกรธเสมอ

                ทันทีที่ไปถึงเขาก็ไม่รอช้ากระชากโชเอย์ออกมาด้วยความหงุดหงิด  เขารู้ว่าสองคนนี้ไม่มีทางคิดอะไรกันเกินเลยแน่นอน  แต่เขาก็ทนไม่ได้  จนเผลอต่อยอีกฝ่ายไปสุดแรง  แม้จะรู้ว่าเขาในร่างนี้ไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้เลยก็ตามที

                “ท่านริคุโอะ!/ริคุโอะคุง!

                สองเสียงที่เรียกเขา  ทำให้สติที่หลุดไปของเขากลับมา

                “โชเอย์คุง  ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

                ซึราระวิ่งเข้าไปหาโชเอย์เพื่อดูอากร แต่กลับถูกมือของริคุโอะกระชากแขนเอาไว้  สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ   จนทำให้เธอไม่กล้าขยับตัว  เพราะกลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียมากกว่าเดิม  แต่พอมองไปที่ข้างหลังเขาแล้วเห็นใครอีกคนยืนอยู่  เธอก็ตัดสินใจได้เลยว่าจะทำอะไรต่อไป

                “ปล่อยข้านะเจ้าค่ะ  ท่านไม่มีเหตุผลเอาซะเลย  ชอบใช้แต่กำลังตลอด”

                โชเอย์พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาได้แล้วมองไปที่ทั้งสองคน  ก่อนจะพาตัวเองไปหาหญิงสาวอีกคนที่ริคุโอะพามาด้วย

                “ไปกันเถอะขอรับ”

                “แต่ว่าปล่อยไว้แบบนี้  มันจะ...”

                “ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรหรอก  เชื่อข้าได้เลย  แต่ถ้าท่านอยู่เรื่องมันจะ...”

                “เข้าใจแล้วค่ะ  พวกเราไปกันเถอะ”

                โชเอย์ยื่นมือไปให้อีกฝ่าย  ซึ่งเธอก็ยอมยื่นมือกลับมาให้เขาเช่นกัน  โชเอย์จึงกุมมือเธอเอาไว้แน่น  พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นพร้อมๆกัน

 

                “จะไปไหนซึราระ”

                “ปล่อยนะเจ้าค่ะ”

                “ไม่ปล่อย!

                ริคุโอะกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังเอาไว้แน่น  เมื่อเห็นว่าอีกสองคนได้จากไปแล้วเหลือไว้แค่เขากับเธอ...

                เขาสามารถสบายใจได้แล้ว  ว่าคานะจังจะต้องปลอดภัยแน่นอน  ถ้ามีโชเอย์อยู่ด้วย   แม้เขาจะเพิ่งทำร้ายอีกฝ่ายไปก็ตาม

                “ท่านจะทิ้งคุณอิเอนากะไว้แบบนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ”

                น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด  จนเขาแทบทนไม่ไหวจนต้องกอดเธอให้แน่นขึ้น  เหมือนที่เซ็นบอกไว้เลย...

                “ผมขอโทษ...”

                “...”

                “ขอโทษที่ทำเย็นชากับซึราระแบบนั้น”

                “...เราห่างกันไหมเจ้าค่ะ”

                “...ไม่นะซึราระ  ผมขอโทษ...  ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะ  ครั้งนี้ผมสัญญาว่าจะเชื่อใจและเชื่อฟังซึราระทุกอย่างเลย”

                หัวใจของเธอยังคงใจอ่อนให้กับเขาเสมอ  แม้ว่าเธอจะพยายามโกรธเขามากเท่าไหร่  ก็ไม่เคยได้ผลเลยสักครั้ง 

                “ซึราระคงรู้ใช่ไหม?  ว่าตอนนี้คานะจังกำลังถูกพวกปีศาจตามรังควานอยู่”

                รู้สิ...คงเป็นเพราะเรื่องนั้น  คนอื่นถึงต้องมาเดือดร้อนเพราะเธออีกแล้ว...

                เธอพยักหน้า  แล้วเริ่มรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าขนาดไหนที่ไปโกรธเขาในเรื่องที่ไม่สมควรแบบนั้น  ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอเองนั่นแหละที่ยอมให้เขาไปคอยปกป้องเธอคนนั้นเอง

                “หายโกรธผมแล้วใช่ไหม?”

                “เจ้าค่ะ”

                ริคุโอะยิ้มกว้างก่อนจะหมุนตัวอีกฝ่ายให้หันหน้ากลับมาหาเขา  แล้วค่อยๆโน้มตัวลงไปจูบร่างบางอย่างอ่อนหวาน 

                ความคิดถึงยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี  แม้ว่าตอนนี้ทั้งสองจะอยู่ใกล้กันขนาดไหนก็ตาม  แต่มันก็ยังไม่พอสำหรับเขาอยู่ดี...

                ริคุโอะจูบซึราระอยู่แบบนั้น  จนร่างบางแทบขาดอากาศหายใจจนต้องพยายามผลักเขาให้ออกห่างจากตัวเอง

                “พอแล้วเจ้าค่ะ”

                “ได้ยังไงกัน  ผมยังไม่ได้ทำโทษซึราระเลยนะ”

                “เรื่องอะไรกันเจ้าคะ?”

                มือหนาลูบที่ริมฝีปากบางแผ่วเบา  พอนึกถึงเรื่องนั้นที่ไหร่  เขาก็รู้สึกโมโหจนเลือดแทบขึ้นหน้าทุกที  แบบนี้ต้องลงโทษบางแล้ว

                “ริมฝีปากนี้เป็นของผมนะ”

                “!!!

                “อย่าใช้มันเพื่อบอกรักใครอีกนะ”

                “ท่านรู้...”

                “ใช่  และผมก็โกรธมากที่ซึราระไม่ยอมมาง้อผม”

                “คือว่ามันไม่...”

                “แต่ผมจะเชื่อใจซึราระนะ  ว่าระหว่างเขากับผม  ซึราระ  รัก’  ใครมากกว่ากัน”

                “ท่านริคุโอะ”

                น้ำเสียงตัดพ้อของเขาทำให้เธอใจหาย  อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยังไม่ยอมบอกความรู้สึกที่แท้จริงกับเขาเลยสินะ  เพราะความรู้สึกกลัวนั้น...

                “ไม่ต้องรีบหรอก  ผมรอได้”

                “ข้าขอโทษ”

                “แต่ก็อย่าปล่อยให้ผมรอจนทนไม่ไหวนะ”

                “เจ้าค่ะ”

                “เพราะถ้าผมรอนาน  คนที่จะแย่อาจจะเป็นซึราระนะ”

                “!!!

                สัญญาณอันตรายดังขึ้นในหัวเธออย่างรวดเร็ว

                เธอสัญญาเลย  ว่าถ้าจัดการเรื่องของท่านฮาคุซะเสร็จเมื่อไหร่  เธอจะรีบบอกเขาเลย  จะไม่รอให้เขามาทวงเอาคำนั้นจากปากของเธอเองแน่นอน

 

            ตอนพิเศษ  เขากับเธอ  (1)

            “ก่อนหน้านี้คุณกับคุณโออิคาว่ากำลังจะไปไหนกันหรอค่ะ”

                คานะทนกับความเงียบที่น่าอึดอัดไม่ได้  จึงเอ่ยปากถามคนตัวสูงที่เดินนำหน้าอยู่  มือของทั้งคู่ยังคงจับกันอยู่  แต่น่าแปลกที่เธอกลับรู้สึกไม่อยากปล่อยมือจากเขา  เลยไม่ได้ทักท้วงอะไร  แถมยังรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

                “หลุมศพของพ่อข้าขอรับ”

                โชเอย์ที่เดินอยู่ข้างหน้าลอบมองสีหน้าของหญิงสาว  แล้วอมยิ้มกับตัวเองโดยไม่รู้ตัวว่าสาเหตุนั้นมาจากอะไร  จนเผลอเอ่ยปากชวนไปโดยไม่รู้ตัว

                “ท่านสนใจอยากไปไหม?”

                คานะชะงักกับคำชวนนั้น...เขากล้าชวนคนนอกที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อไปไหว้หลุมศพของพ่อตัวเอง...   แม้ว่าเธอจะเป็นแค่มนุษย์น่ะหรอ?  

                ปีศาจก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนี่น่า  โดยเฉพาะเขา   คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้

                “ขะ...ข้าขอโทษ”

                โชเอย์ที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเสียมารยาทขนาดไหนก็ตอนที่เธอนิ่งเงียบไป  แต่พอเขาบอกขอโทษอีกฝ่าย  เธอกลับคลี่ยิ้มบางๆกลับมาให้แทน  เสียงหวานเอ่ยคำถามที่ทำให้เขาตกใจจนเผลอเงียบไป

                “คุณชวนคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อไปสถานที่สำคัญแบบนั้นได้ยังไง”

                “...”

                ทั้งสองคนเคยเจอกันมาก่อนก็จริง  แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะได้แนะนำตัวกับอีกฝ่ายอย่างเป็นทางการ  มีเพียงการพบกันผิวเผินเท่านั้น

                “แต่ถ้าเรารู้จักกัน  ฉันก็ไม่ปฏิเสธคำชวนนะ”

              เมื่อตั้งสติได้  เขาก็ยิ้มกว้างก่อนจะตอบคำถามด้วยหัวใจที่เต้นแรง

                “ข้า  โชเอย์  นายน้อยของกลุ่มปีศาจวานร  แล้วชื่อของท่านล่ะ?”

                “...ฉันอิเอนากะ  คานะ  เป็นมนุษย์ธรรมดา”

                “ท่านอิเอนากะ”

                “เรียกฉันว่าคานะก็ได้  โชเอย์คุง”

                “ขอรับ  ท่านคานะ”

                “ยินดีที่ได้รู้จักนะ  ขอฝากตัวด้วยก็แล้วกันโชเอย์คุง  ^^

                “ข้าเองก็เช่นกัน  ขอฝากตัวด้วย”

                ทั้งสองคนยิ้มให้กัน   เส้นใยความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังทักทอขึ้นอย่างช้าๆแต่มั่นคงและแข็งแรง

                จบตอนพิเศษ  เขากับเธอ  (1)

               

                บางทีเวลาแห่งความสุขก็ผ่านไปเร็วจนเกินไป   ผ่านไปสามวันหลังจากริคุโอะกับซึราระคืนดีกัน  บรรยากาศในบ้านกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิม 

                แม้ว่าคานะจะมาที่บ้านใหญ่บ่อยขึ้น  แต่ก็ไม่ได้ทำให้ซึราระโกรธริคุโอะอีกเลย...

                สาเหตุคงมาจากการที่  ถ้าได้เห็นคานะจะต้องเห็นใครอีกคนอยู่ด้วยตลอดเวลา  เรียกได้ว่าเป็นเงาตามตัวเลยก็ว่าได้

                วันนี้ก็เช่นกัน...

                ริคุโอะเดินออกมาจากห้องแล้วเดินไปตามระเบียงบ้านอย่างเคยชิน  ก็พบเข้ากับโชเอย์ที่กำลังนั่งคุยกับคานะอย่างสนิทสนม  

                เขาจึงนึกถึงตอนที่ได้คุยกับซึราระเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมา  รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอย่างสุขใจ

 

                ท่านริคุโอะเจ้าคะ

              ‘เจ้ามีอะไรไม่สบายใจใช่ไหม

              ‘คือว่าข้า...

             ‘ใช่เรื่องที่ข้าต้องดูแลคานะจังใช่ไหม?

                แม้หญิงสาวในอ้อมกอดจะไม่ได้พูดอะไรออกมา  แต่ท่าทางเป็นกังวลของเธอก็พอจะบอกได้ว่า  เขาคิดถูก

                ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่าน

              ‘…’

             ซึราระมองคนที่กำลังทำหน้าครุ่นคิด  แล้วก็พยายามหาข้อเสนอที่เขาน่าจะพอใจที่สุดออกมา

                ...เรื่องของคานะจังหรอ

              ‘เจ้าค่ะ  คือว่าข้าอยากจะ...

               ‘เจ้าไม่ชอบใจที่เห็นข้าใกล้ชิดกับนางหรอ

                ใช่นั่นก็เป็นส่วนหนึ่ง  แต่อีกอย่างต่างหากที่เธอต้องการ  เพราะโชเอย์ที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด 

                ถึงเวลาที่เธอจะต้องช่วยเขาบางแล้ว  และนี่ก็คือโอกาสเดียวที่เธอคิดออก  แม้ว่าเธอจะต้องเสี่ยงอบู่บ้างก็ตาม!

              ‘ข้าอยากให้ท่านยกหน้าที่นี้ให้คนอื่น

              ‘...เจ้านี่ขี้หึงกว่าที่ข้าคิดอีกนะ  ซึราระ

              หญิงสาวหน้าแดงเพราะคำแซวของเขา  เขินก็เขิน  แต่เธอต้องทำให้เขาใจอ่อนให้ได้!

                นะ...นะเจ้าค่ะ ...  ข้าไม่ชอบเห็นท่านกับคุณอิเอนากะใกล้ชิดกันเลย

              ริคุโอะมองคนที่กำลังอ้อนเขาอยู่  ในหัวก็คิดแผนเจ้าเล่ห์ขึ้นมาได้  แบบนี้เขาคงต้องหาข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อซะหน่อยแล้ว

                แต่ว่าคานะจังไม่ค่อยชอบปีศาจนะ  เจ้าก็น่าจะรู้

                ‘…’

               ‘แล้วเจ้าจะให้ข้าส่งใครไป  แล้วถ้าเกิดว่านางไม่ชอบขึ้นมาล่ะ

               ‘โชเอยคุง...  ถ้าเป็นโชเอย์คุงล่ะก็  คุณอิเอนากะจะต้องตอบตกลงอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ’            

               ‘เจ้า...ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ

               ‘คือว่า...

               ‘ว่าไงล่ะซึราระ  ถ้าไม่บอกข้าก็ไม่...

               ‘เชื่อข้านะเจ้าค่ะ  แล้วถ้าท่านต้องการให้ข้าทำอะไรให้ล่ะก็ ...ข้าจะทำให้ท่านทุกอย่างเลย

               ‘...ทุกอย่างจริงๆหรอ?

                ‘เจ้าค่ะ!’

                เธอตอบอย่างมั่นใจ  พร้อมกับที่สัญญาณอันตรายในหัวดังขึ้น  แต่กว่าเธอจะรู้สึกตัวและขยับตัวออกห่างจากเขาได้  มือเรียงยาวของเขาก็เลื่อนไปอยู่ที่ต้นขาของเธอซะแล้ว

                มือไวชะมัด!

              ‘ท่านริคุโอะ!’

             ‘ข้าขอค่ามัดจำจากเจ้าไปก่อนนะ..

 ‘แต่ว่า

             ‘ถ้าคานะจังตอบตกลง  ข้าจะตามมาทวงสัญญาจากเจ้านะ  ...ซึราระ

             ‘ทะ...ท่าน...!’

ริมฝีปากของเขาทับลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว  และเพราะว่าเธอกำลังพูดอยู่  เลยทำให้เขาสามารถสัมผัสเธอย่างลึกซึ้งได้อย่างรวดเร็ว

             แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำกับเธอแบบนี้  แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เธอจะสามารถต้านทานเขาได้...

ความหวานจากจูบของเขา  เผาผลาญสติของเธอลงอย่างรวดเร็ว…

แค่ค่ามัดจำของเขา  เธอก็เปลืองตัวขนาดนี้  ถ้าเขามาทวงสัญญาจากเธอเมื่อไหร่ล่ะก็ ...เธอคงไม่รอดแน่!

คิดถูกหรือคิดผิดกันแน่นะที่ไปสัญญาอะไรแบบนั้นไว้กับเขาน่ะ

 

                “โชเอย์คุงชอบมานั่งตรงนี้หรอ”

                “ขอรับ...แล้วท่านคานะชอบหรือเปล่า”

                เสียงที่ดังขึ้นทำให้ริคุโอะยิ้มกว้างกว่าเดิม  แม้ในตอนแรกเขาจะแปลกใจอยู่ก็ตาม  ที่คานะตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้

                แต่พอเขาได้เห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของเธอตอนนี้  เขาก็บอกกับตัวเองได้เลยว่า  เธอจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน  เพราะคนที่อยู่ข้างๆเธอในตอนนี้ คือ โชเอย์คุง

 

                คือว่าคานะจัง  เรื่องที่ผมต้องมาดูแลเธอ...

                ‘คุณโออิคาว่าไม่พอใจสินะ  ฉันเข้าใจ  ฉันไม่เป็นอะไรหรอกนะริคุโอะคุง

                ‘แต่ว่าผมก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี

                เธอพาปัญหามาให้เขาอีกแล้วสินะ

                คานะมีสีหน้าเศร้าและรู้สึกผิดจนริคุโอะทำตัวไม่ถูก  เขาไม่ชอบสีหน้าแบบนี้ของเธอพอๆกับที่ไม่ชอบสีหน้าไม่สบายใจของซึราระเลย...

                ผมจะให้คนอื่นมาดูแลคานะจังแทนผมนะ

                ‘ไม่ต้องหรอก

                ‘ไม่ได้นะ  ผมบอกว่าจะปกป้องคานะจัง  ยังไงผมก็จะไม่ผิดคำพูดของตัวเองแน่นอน

                ‘…’

                ‘คุบินาชิดีไหม?

                ริคุโอะถามเพื่อหาคำตอบบางอย่างให้กับตัวเอง  บางอย่างที่เขาเองก็สงสัยมาตบอด...

                หรือว่า..โชเอย์คุงดี?

                แค่ดูจากสีหน้า  ก็บอกเขาได้แล้วว่าสิ่งที่เขาสงสัยมานานเป็นความจริง 

คานะจังกับโชเอย์คุง...  

ถ้าเป็นโชเอย์คุง  คานะจังจะกลัวเขาไหม

...ไม่จ๊ะ  ถ้าเป็นโชเอย์คุง

รอยยิ้มเล็กๆของเธอ  คล้ายกับแสงไฟจากเปลวเทียนที่กำลังรอ..รอวันที่จะสว่างไสวและกลายเป็นเปลวเพลิงในใจของใครบางคน...

 

ตอนนี้รอยยิ้มของเธอได้สว่างไสวอย่างเต็มที่แล้ว...

                สาเหตุคงไม่ต้องหาคำตอมจากที่ไหนเลย 

                เขาทำหน้าที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว  ถึงเวลาที่เขาจะต้องไปทวงสัญญาจากใครบางคนบ้างแล้ว

                คนที่เป็นแสงสว่างในใจของเขา...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กันยายน 2561 / 12:09
    อร้ายยยย เชียร์คู่นี้ค่าาาา> #71
    0
  2. #67 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 00:37
    คะน้าเอาผู้ชายอบอุ่นไมโครเวฟของเราไป
    #67
    0
  3. #22 海 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 01:29
    รีบๆอัพต่อน้า ติดตามอยู่น้า สู้ๆน้าาา
    #22
    0
  4. #19 YamiY (@fah2810) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:12
    อย่าค้างน้าาา กำลังสนุกเลย เห็นหลายๆเรื่องชอบค้างกัน ;-;
    #19
    1
    • #19-1 Raduge (@Raduge) (จากตอนที่ 16)
      7 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:18
      ไม่ค้างแน่นอนค่ะ แต่อาจจะมาช้าหน่อย อย่าทิ้งเค้าไปกันนะ ^^
      #19-1