fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 12 : รุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    1 ต.ค. 59

               ริคุโอะลากซึราระเข้ามาในบ้านโดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง  ก่อนจะพาเธอไปที่ห้องของเขาแล้วปิดประตูห้ามใครเข้าใกล้ห้องนี้โดยเด็ดขาด

                ร่างบางมองคนตรงหน้าด้วยสายตาโกรธๆ

                “โกรธผมขนาดนั้นเลยหรอ?”

                “ค่ะ  ท่านริคุโอะทิ้งโชเอย์คุงไว้คนเดียวได้ยังไงกัน  ของก็มีตั้งมากมายขนาดนั้น”

                พูดจบซึราระก็กำลังจะเดินผ่านริคุโอะเพื่อออกไปจากห้องนี้  แต่มือหนากลับจับแขนเธอไว้แล้วเอาตัวเองมาบังประตูไว้  เหมือนจะบอกเป็นนัยว่าถ้ากล้าออกก็ลองดู

                “เป็นห่วงมากขนาดนั้นเลยหรอ”

                “?”

                น้ำเสียงของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนไปทำให้ซึราระไม่ทันตั้งตัวจนเผลอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแบบเดิม

                ริคุโอะยิ้มที่เห็นเธอมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น  ทุกวันนี้เธอมองเขาเหมือนคนที่ต้องเทิดทูนบูชา  แต่ไม่เหลือความรู้สึกดีๆแบบเดิมหลงเหลืออยู่เลย  แม้จะได้ยินมาบ้างว่าเธอได้ตัดสินใจอะไรจากโชเอย์แล้ว  เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อเพราะเธอมักจะใจอ่อนให้เขาเสมอ  แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม  เธอเว้นระยะห่างเอาไว้ด้วย

                “กลับมาหาผมได้ไหม...”

                “....”

                “ผมจะไม่ทำให้ซึราระเสียใจอีกเลย  ขอร้องล่ะ...”

                “ข้า...”

                ซึราระเงียบไปนานจนริคุโอะทนไม่ไหวเดินเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยังยืนนิ่งอยู่แล้วรวบเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน

 เป็นจังหวะเดียวกับที่ซึราระรู้สึกตัวจึงพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากวงแขนของเขา  แต่แรงของเธอจะไปทำอะไรได้  ถึงเขาจะอยู่ในร่างมนุษย์แต่ก็ยังมีกำลังมากกว่าเธอซะอีก!  น่าเจ็บใจชะมัด!

“ว่าไงล่ะ  ซึราระ”

“ทะ...ท่านริคุโอะ”

“ให้โอกาสผมได้แก้ตัวได้ไหม?”

“...”

ร่างบางนิ่งไปจนเขารู้สึกหวาดกลัว  กลัวในคำตอบของเธอ

ริคุโอะค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปใกล้เธอมากกว่าเดิม  ซึราระจึงดิ้นอีกครั้งเพื่อให้เขาปล่อยเธอ  แต่เขาก็ไม่สนใจใช้ริมฝีปากของตัวเองไล้ไปทั่วใบหน้าหวานของเธออย่างช้าๆ

ซึราระรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ  ยิ่งเมื่อริคุโอะมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น  แถมยังการกระทำและคำพูดพวกนั้นอีก  ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธออยากจะทำได้ถูกเขากลืนหายไปหมด  ราวกับว่าเธอไม่เคยอยากถอยห่างจากเขาแม้แต่น้อย  ความคิดในหัวตีรวนกันไปหมด  จนเธอทำอะไรไม่ถูก  แต่แล้วบางสิ่งกลับชัดเจนขึ้นมา....

ริคุโอะทาบริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากบางของซึราระ  เขาเคยเฝ้าถามตัวเองมาตลอดว่าริมฦปากของเธอจะหอมหวานหรือไม่ 

ในวันนี้เขาได้รับรู้แล้ว  ....ว่ามันหอมหวานแค่ไหน

ในตอนแรกซึราระไม่ยอมรับสัมผัสจากเขาแต่เมื่อเขายังคงปิกริมฝีปากของเธอไว้แน่นพร้อมทั้งกอดเธอแน่นขึ้น  มือที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอของเขาแทน  และเธอก็ยอมรับสัมผัสของเขาอย่างอ่อนหวาน

จูบที่เต็มไปด้วยความหอมหวานล้ำลึก  ทำให้ริคุโอะแทบไม่อยากจะถอนริมฝีปากออกมา  แต่เมื่อรู้สึกได้ว่าเธอกำลังจะขาดอากาศเขาก็ค่อยๆถอนจูบออกมาอย่างเชื่องช้า

ซึราระหอมหายใจแรงเหมือนวิ่งร้อยเมตรมา  แถมขาเธอก็แทบไม่มีแรงจะยืนอยู่แล้ว  ยังดีที่เขากอดเธอไว้แน่นและมือของเธอก็โอบเขสอยู่ไม่งั้นเธอคงจะล้มลงไปอยู่กับพื้นแล้ว  ส่วนเขาก็ใช่ริมฝีปากพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเธอ  รอจนกระทั่งเธอเริ่มหายใจสะดวกแล้วกดริมฝีปากลงไปอีกครั้งอย่างอ่อนโยน

ครั้งนี้ต่างจากครั้งแรก...  เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงหา  ความอบอุ่น  และสิ่งที่เรียกว่าความรักที่เธอเฝ้ารอคอยมานานแสนนานอีกด้วย  จังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงเต้นแรงขึ้นพร้อมกันจนอีกฝ่ายสามารถสัมผัสถึงมันได้เพราะระยะห่างที่แทบจะเป็นหนึ่งเดียวกัน  ความหอมหวานยังคงดำเนินต่อไปจนชายหนุ่มพอใจที่จะหยุด

ริคุโอะลากริมฝีปากไปที่ข้างหูของเธอก่อนจะกระซิบถ้อยคำอ่อนหวานลงไปข้างหูของเธออีกครั้ง

“ผมรักซึราระนะ....  ให้โอกาสผมได้ไหม”

“...”

“ผมจะไม่ทำให้ซึราระเสียใจอีกเลย...  เชื่อผมนะ”

“ขะ....ข้า....”

“ถ้าตอบช้าผมจะหาคำตอบเอาเองนะ...”

“ทะ...ท่านริคุโอะ!

ซึราระพยายามที่จะผลักชายหนุ่มให้ออกห่างแต่ก็ทำไม่ได้เลย  ความอ่อนโยนที่ได้รับมาทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน  กลัว...  กลัวว่านี่จะเป็นแค่ความฝัน...   ที่พอตื่นขึ้นมาแล้วมันจะหายไป

ริคุโอะมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่กำลังทำหน้าหนักใจแล้วลอบยิ้มกับตัวเอง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนตรงหน้าเขาน่ารักขนาดนี้  เขาไม่ทันได้สังเกตเธอเลย  เพราะว่าเธออยู่ใกล้เขาเกินไปจนเผลอมองข้าม...  จนวันนี้เธอกำลังจากไป  เขาเป็นคนโง่...  แต่ต่อจากนี้เขาจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว....  ไม่มีวัน

“ว่าไงล่ะ?”

“ข้า...”

ในขณะที่ซึราระกำลังจะพูดประโยคนั้นที่เขาต้องการออกมา  กลับมีเสียงของอาโอตะโบที่ไม่รู้จักที่ตายดังขึ้นมากลบเสียงของเธอ

“ท่านริคุโอะขอรับ!!!

ซึราระที่เห็นริคุโอะเผลอจึงใช้โอกาสนี้ผลักเขาออกห่างแล้วถอยไปยืนชิดมุมห้อง  เธอรอดแล้ว....  ขอบใจมากนะอาโอ

ใช่! เธอรอด  แต่อีกคนที่มาขว้างเธอไว้ต่างหากที่จะไม่รอด!

ริคุโอะบอกกับตัวเองแล้วว่าจะต้องทำโทษเจ้าหมอนี่ให้ได้  จะด้วยวิธีไหนก็ตาม

“มีอะไร!

อาโอตะโบสะดุ้ง  เพราะเสียงของริคุโอะฟังดูโมโห  ใครไปทำอะไรให้ท่านโกรธกันนะ

คุบินาชิกับคุโรตะโบที่รีบวิ่งตามหลังมาหอบหายใจอย่างแรงก่อนจะมองหน้านายน้อยของตนแล้วเห็นรังสีความหงุดหงิดแพร่กระจายออกมา

ท่านริคุโอะน่ากลัวแม้จะไม่ได้อยู่ในร่างภูติเหมือนทุกทีก็ตาม  แต่ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันไม่มีผิด

ถ้าร่างภูติของริคุโอะคือความเจ้าเล่ห์และโหดร้าย  ร่างมนุษย์ก็เป็นตัวแทนของความอ่อนโยนและเมตตา  และยังไม่มีใครเคยเห็นร่างภูติอ่อนโยนหรือแม้แต่ร่างมนุษย์ที่โหดร้าย

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีคนได้เห็นแล้วล่ะ  เจ้าโชคดีเกินไปแล้ว (?) นะอาโอ!

“ข้าเห็นว่าท่านริคุโอะหายไปก็เลย...”

“ไม่ใช่เรื่องสำคัญสินะ”

“ขอรับ?”

อาโอตะโบมองหน้าริคุโอะที่ยืนทำสีหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์แล้วรู้สึกเหมือนมีลมพัดผ่านด้านหลังไป  ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบแบบนี้มันคืออะไรกัน!

ข้าเผลอทำอะไรผิดไปหรอ?

“คำสั่งของผมคงไม่สำคัญเลยสินะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ”

“แล้วทำไมอาโอถึงขัดคำสั่งของผมล่ะ”

อีกฝ่ายนิ่งไป  ริคุโอะจึงสรุปกับตัวเองได้แล้วว่า  เขาต้องลงโทษพวกนี้ซะหน่อย  ถ้าไม่ใช่ว่าเขากำลังรอฟังเรื่องสำคัญจากปากซึราระอยู่ล่ะก็...  พวกนี้คงไม่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้หรอก

แถมถ้าปล่อยให้ร่างภูติเป็นคนจัดการคงไม่ได้อะไร  อีกฝ่ายคงจะหัวเราะเขาแล้วก็ไม่ยอมช่วยแน่ๆ  เพราะฉะนั้นนี่เป็นทางเดียว  ที่เขาจะลงโทษพวกนี้ได้

พวกเจ้าช่วยเป็นตัวเร่งคำตอบของซึราระให้ผมหน่อยก็แล้วกัน

มีแสงสว่างวาบในดวงตาสีน้ำตาล  ทำให้ทั้งสามที่ยืนมองอยู่เกิดอาการหวั่นวิตก  เพราะไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรต่อไป

ริคุโอะหันไปเรียกซึราระที่ยังยืนอยู่ที่เดิม แล้วกระซิบบอกคำสั่งลงไป  ร่างบางเบิกตากว้างแล้วมองเขาก่อนจะพยายามปฏิเสธสุดฤทธิ์

“ซึราระมาหาผมหน่อยได้ไหม”

“เจ้าค่ะ”

“คือว่า...”

“แต่ว่านายน้อยเจ้าค่ะ  นี่ท่านจะ...”

“จะยอมทำตามที่ผมบอกหรือว่าตอบคำถามของผมกันล่ะ”

“แต่ว่า...”

“คำตอบล่ะ?”

เธอแทบไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

แหม! วิธีนี้ดีจริงๆทำให้ซึราระยอมตอบคำถามเขาซะทีแบบนี้ต้องมีรางวัลให้แทนแล้วล่ะ

ในขณะที่ริคุโอะกำลังรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ  อีกฝ่ายกลับทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิดแทน

ร่างบางเสกน้ำแข็งขึ้นมาที่บริเวณข้อเท้าข้างงหนึ่งของทั้งสาม  ก่อนจะตรึงมันไว้  แล้วสร้างน้ำแข็งที่มีปลายแหลมไว้ที่อีกข้างนึงที่ถูกยกขึ้นเล็กน้อย  (เหมือนยืนท่ากระต่ายขาเดียว)  ทำให้ทั้งสามต้องยืนด้วยขาข้างเดียว  ถ้าอยากจะเอาอีกข้างลงก็จะโดนน้ำแข็งทิ่ม  แถมพื้นยังมีน้ำแข็งปลายแหลมเต็มไปหมดจนไม่สามารถใช้อะไรยันไว้ได้โดยไม่เจ็บตัวเลย  ยิ่งอากาศวันนี้หวานกว่าทุกวันแถมมาเจออะไรแบบนี้อีก  ...ต่อให้เป็นปีศาจก็ไม่สบายได้เหมือนกันนะ!

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“ซึราระ  ทำไมถึง...”

ริคุโอะยังคงอึ้งเกินกว่าที่จะถามออกไปได้  เหมือนกับว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขามันเป็นเรื่องไม่สมควรยังไงยังงั้น  ทำกันนะ

“ข้ายังไม่พร้อมเจ้าค่ะ”

“ไม่พร้อมอะไร?”

“ท่านคงไม่เข้าใจใช่ไหม.... ว่าการรอคอยอะไรบางอย่างมานานแสนนาน  พอมาวันนี้กลับสามารถได้มันมาโดยไม่ต้องพยายามเลย  มันก็ต้องรู้สึกกลัวเป็นธรรมดา”

“ซึราระไม่เชื่อผมหรอ”

“เปล่าเจ้าค่ะ  ข้าแค่อยากจะแน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองซะก่อน  แล้วก็อยากให้ท่านแน่ใจด้วยว่าพร้อมแล้วจริงๆ”

“...”

ริคุโอะพูดไม่ออก  เพราะว่าสิ่งที่เธอกลัวหรือกังวลมันก็มีสาเหตุมาจากเขาทั้งนั้น  เขาปล่อยให้เธอรอ ทำให้เธอไม่มั่นใจ  มันก็สมควรแล้วใช่ไหมที่พอเขาต้องการเธอ  อีกฝ่ายถึงอยากจะถอยระยะห่างออกไป  เธอไม่ผิด  แต่เป็นเขาเองที่ทำอะไรช้าเกินไปจนเธอไม่มั่นใจ  มันคงเป็นบทลงโทษที่แสนสาหัสสำหรับเขา

“ขอเวลาให้ข้าหน่อยนะเจ้าคะ”

ซึราระพูดจบแล้วเดินจากไป  ทิ้งริคุโอะไว้กับก้อนน้ำแข็งสามตนที่กำลังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น  แถมนายน้อยของพวกเขาคงไม่ยอมอธิบายอะไรแน่ๆ  ทำได้แค่สงสัยจนสมองแตกกันไปข้างนึงเลยก็แล้วกัน!

ริคุโอะมองตามหลังซึราระไปก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเดินเข้าห้องไป  เขาคงต้องรอเธอสินะ...

รอให้เธอเชื่อว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอเป็นเรื่องจริง  ที่เขาเองก็เฝ้ารอมันมานานแสนนานแต่ไม่กล้าเสี่ยงที่จะทำลายความสัมพันธ์แบบเดิม

ไม่มีความกล้าพอ  เพราะกลัวจะเสียเธอไป เป็นคนโง่และขี้ขลาดเกินไป...

 

ซึราระกำลังเตรียมอาหารอยู่ในห้องครัว  กลับมีมือมือหนึ่งยื่นเข้ามากอดเข้าที่เอวของเธอจนแน่น

เจ้าของมือนั้นเอาคางมาเกยที่ไหล่ของเธอแล้วแอบหอมแก้มเธอไปหนึ่งครั้งโดยไม่ยอมให้เธอตั้งตัว

“ท่านริคุโอะ!

“เสียงดังทำไมล่ะซึราระ  ไม่เห็นหรอว่าเจ้ากำลังรบกวนคนอื่นเขาอยู่น่ะ”

  คนที่มารบกวนคนอื่นอยู่น่ะมันเป็นท่านไม่ใช่หรอ!

“ปล่อยนะเจ้าคะ  ท่านไม่ควร...”

“อะไรกัน  ผมก็แค่อยากจะกอดคนที่รักก็เท่านั้นเอง  ไม่ได้หรอ?”

น้ำสัยงอ้อนแบบนั้นแทบจะทำให้ซึราระใจอ่อนในวินาทีแรก  แต่เมื่อคิดได้ว่าถ้ายอมเอาใจ  เธอจะต้องเปลืองตัวมากแค่ไหน  ก็รีบพยายามผลักเขาออกสุดแรง

“ไม่เจ้าค่ะข้ากับท่านไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“นี่ซึราระกำลังพยายามเลี่ยงผมอยู่ใช่ไหม”

“?”

“ก็ที่ผมบอกว่า  ซึราระเป็น  คนรัก’  ของผมน่ะ”

ร่างบางนิ่งไปก่อนที่ใบหน้าหวานจะขึ้นสีแดงจางๆเพราะความเขินอาย

นี่อะไรทำให้ท่านริคุโอะพูดแบบนี้กัน

“ที่ผมบอกวันนั้นน่ะ  ผมพูดจริงนะ  และก็จะทำให้ซึราระเชื่อให้ได้ด้วย”

น้ำเสียงจริงจังของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงแบบหยุดไม่อยู่  เธอกำลังจะได้ในสิ่งที่คาดหวังมาตลอดแล้วหรอ?

นี่เธอไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม  ถ้าเป็นความฝันจริงๆเธอก็แทบไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลย

“นี่ซึราระกำลังจะทำอะไรล่ะ  เดี๋ยวผมช่วย”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ  ให้ข้าทำเองดีกว่า  ท่านไปเถอะ”

“ไม่เอา  ผมบอกว่าจะช่วยก็คือช่วยนะ!

นี่วันนี้ท่านริคุโอะไปเผลอกินอะไรแปลกๆมาหรือเปล่านะ  ทำไมถึงได้ใจดีกับเธอขนาดนี้

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงไม่ลังเลที่จะบอกความรู้สึกนั้นออกไป  แต่ในเมื่อเธอตักสินใจไปแล้ว.....  ขอโทษนะเจ้าคะ

ริคุโอะไม่สนใจร่างบางในอ้อมกอด  เขาเอามือของตัวเองทาบลงไปที่มือเรียวก่อนจะจับมันให้แน่นแล้วหั่นผักที่วางอยู่บนเขียง  โดยไม่สนใจสายตาคนอื่นที่กำลังมองมาแล้วอมยิ้มกับภาพที่ได้เห็น

ความสุขอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว  ความสุขที่ทุกคนเผฝ้าฝันถึง....  หวังว่ามันจะยังคงอยู่แบบนี้ตลอดไป

“ให้โอกาสผมได้ดูแลซึราระนะ....”

ริคุโอะกระซิบที่ข้างหูของซึราระ  แต่อีกฝ่ายไม่ยอมตอบอะไร  ทำให้เขาอ่อนใจและทำได้แค่เพียงรอ  รอจนกว่าเธอจะพร้อมเหมือนที่เธอรอเขามาตลอด....


                                                                                                                                                                                                         

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ  พอดีว่าช่วงที่ผ่านมาเรียนหนักมากจนไม่มีเวลาเลย  

ขอบคุณสำหรับคนที่รอและติดตามนะคะ  จะพยายามลงให้ได้อาทิตย์ละตอน (ถ้าการบ้านไม่ท่วมหัวซะก่อนนะคะ)

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ  ^^  จะแต่งให้จบเพื่อคนที่เข้ามาอ่านเลยค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #46 DeedeeWeedee (@DeedeeWeedee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 18:41
    อ่านไปๆ อยากเอาตัวเข้าไปเป็นซึราระจังเลยอ่ะ *////*
    #46
    0
  2. #17 Rikiriko (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 17:23
    หวานมากกกกกก เขินแทนซึราระ อ๊ายยยยยยย >_<
    #17
    0