fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 11 : เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    1 ก.ย. 59

ริคุโอะกลับมาที่บ้านหลังจากไปโรงเรียนกับคานะมา  แต่วันนี้ทั้งวันเขากลับไม่เห็นซึราระกับอาโอตะโบ  ทั้งสองคนไม่ได้ไปโรงเรียนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่านะ

“กลับมาแล้วครับ”

“กลับมาแล้วหรอจ๊ะริคุโอะ”

วาคานะที่ยืนอยู่หน้าบ้านหันมามองลูกชายของเธอที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน  ตอนนี้ลูกชายของเธอก็โตขึ้นมากแล้ว 

อยากให้คุณมาเห็นริคุโอะตอนนี้จังเลยค่ะ ริฮัง

“แล้วนี่ซึราระไปไหนหรอครับ  วันนี้ทั้งวันผมไม่เห็นเธอเลย”

“ซึราระจังไม่อยู่หรอกจ๊ะ”

ริคุโอะนิ่งไปก่อนจะเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมา  นี่เธอจะหนีเจาไปหรอ....  เธอจะไม่กลับมาแล้วหรอ  เขาต้องทนไม่ได้แน่ที่จะต้องอยู่ในบ้านหลังนี้แต่ไม่มีเธอ

ร่างสูงวิ่งพรวดพราดออกไปจากบ้านโดยไม่ฟังเสียงเรียกของผู้เป็นมารดาเลยแม้แต่น้อย

“อะไรกันนะริคุโอะ  ซึราระแค่ออกไปซื้อของทำอาหารเย็นกับโชเอย์คุงก็เท่านั้นเองนะ  รีบร้อนอะไรของเขานะ”

 

ริคุโอะวิ่งไปทุกที่ที่คิดว่าซึราระจะไป  แต่ก็ไม่เจอแถมตอนนี้เขาอยู่ในร่างมนุษย์ทำให้ไม่สามารถวิ่งได้อย่างที่ตัวเองต้องการ

อย่าไปไหนนะซึราระ  รอฉันก่อน!

หลังจากวิ่งอยู่นานริคุโอะก็ไปหยุดอยู่ที่สวนเล็กๆใกล้กับทางกลับบ้าน  ที่ซึ่งเมื่อก่อนซึราระชอบมานั่งเล่นทุกวันหลังกลับจากโรงเรียน  สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสองร่างกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น

สิ่งแรกที่ปรากฏคือความดีใจ...

แต่สิ่งต่อมาคือความหึงหวงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกับเขา

“มาทำอะไรกันตรงนี้หรอ”

เสียงของริคุโอะที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งแล้วหันกลับไปมอง

โชเอย์ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้มหัวให้อีกฝ่าย  ส่วนซึราระนั่นยังคงนั่งอยู่ที่ชิงช้าไม่คิดจะกันกลับมามองริคุโอะเลย  เธอยังโกรธเขาเรื่องเมื่อเช้าอยู่

“ท่านริคุโอะกลับมาแล้วหรอครับ”

“อืม  ผมถามว่าทำอะไรกันอยู่ต่างหาก  ตอบไม่ตรงคำถามเลยนะโชเอย์คุง”

น้ำเสียงของริคุโอะมีความโกรธเจือปนอยู่จนทำให้ซึราระหันมามองเขาด้วยความไม่พอใจ  ทำเหมือนเขามาขัดจังหวะเธอยังไงยังงั้น

“เปล่าหรอกขอรับ  พวกเราแค่มานั่งพักกัน  แล้วก็กำลังจะกลับบ้านใหญ่แล้วครับ”

โชเอย์ที่เห็นบรรยากาศไม่ดีจึงต้องแก้ไขความเข้าใจผิด  เขาไม่เคยเห็นริคุโอะในร่างนี้มองเขาด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้มาก่อน  สงสัยจะโกรธมากแน่เลย  ก็พี่สาวเล่นเมินซะขนาดนี้

“ เรากลับบ้านกันเถอะโชเอย์คุง”

ซึราระที่นั่งอยู่ยืนขึ้นก่อนจะก้มลงหยิบของที่วางอยู่  แต่ริคุโอะกลับจับมืออีกฝ่ายแน่นแล้วลากออกมาโดยไม่สนใจโชเอย์ที่กำลังยืนมองอยู่

“เปล่าข้านะคะ  ท่านริคุโอะ!

อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ลากเธอไปโดยไม่สนใจอะไร 

ส่วนโชเอย์ก็ทำแค่มองสองคนนั้นแล้วยิ้มออกมา  ตอนนี้ซึราระกำลังหนีจากความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง  ส่วนริคุโอะนั้นก็คงจะรู้ใจตัวเองแล้ว  ถึงได้ทำแบบนั้น

                นี่เป็นเรื่องที่ดีแล้ว  ทั้งสองคนจะได้มีความสุขกันซะที  เขาที่ได้เห็นแบบนั้นก็ดีใจ  เพราะเขาอยากเห็นเธอมีความสุขไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจเพราะการกระทำของตัวเอง

                ตอนนี้เขาคงไม่ต้องห่วงแล้วสินะ  กลับบ้านดีกว่า  ไม่แน่พวกเขาอาจได้ฟังข่าวดีก็ได้

 

                การกระทำของริคุโอะสะท้อนอยู่ในสายตาของคานะที่ตามอีกฝ่ายมา

                คำพูดของเขา...

 

                ...ขอทานะคานะจัง  แต่ว่าผมคิดว่าผมไม่ได้รู้สึกกับคานะจังแบบนั้นอีกแล้วล่ะ

                ‘ริคุโอะคุง

                ‘ตอนนี้ผมมีคนที่อยากจะปกป้องมากกว่าคานะจังแล้ว  ขอโทษด้วยนะที่ใยอมชัดเจนกับตัวเองมาตลอด  จนเผลอทำร้ายความรู้สึกของคนรอบข้างมาตลอดเลย

                ‘...

                เธอนิ่งไปเพราะตอนี้เขาพูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจัง  มันคือความจริงที่เธอต้องยอมรับใช่ไหม  เธอไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม?

                แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าอะไรสำคัญกับผมที่สุด

                ‘....ริคุโอะคุง  เธออยากจะปล่อยฉันไปจริงๆหรอ

                ‘...

                ‘เป็นฉันไม่ได้จริงๆหรอ  คนที่เธอจะรู้สึกแบบนั้นด้วยน่ะ

                ‘ขอโทษนะ....  แต่ว่าถ้าต้องทำร้ายคานะจังแบบนั้นอีก  เพราะการให้ความหวังล่ะก็  ผมไม่ต้องการแบบนั้นหรอก  คานะจังเองก็ควรจะปล่อยมือได้แล้วนะ

                ‘…’

                ‘การที่จับแน่นเกินไปก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะสามารถรั้งอีกฝ่ายไว้ได้....  เพราะมันแน่นเกินไปจนไม่มีช่องว่างสำหรับอีกฝ่ายเลย  มันก็น่าอึดอัดเกินไป...

                ริคุโอะพูดต่อไปโดยไม่สนใจเฮธที่กำลังร้องไห้เพราะเขาเลย  ทุกคำพูดของเขายังดังก้องอยู่ในหัวไม่หายไปไหน  เขาพูดถูกเธอจับเขาแน่นเกินไปจนเขาอึดอัด

                ส่วนเขาก็....

                ผมเองก็จับหลวมเกินไป...  เพราะยังคงเลือกไม่ได้ว่าต้องการฝ่านไหน  จนเกิดช่องว่างของความไม่เข้าใจเต็มไปหมด  ทำร้ายทั้งสองคนที่ผูกพัน  เห็นแก่ตัวเพราะความไม่แน่ใจของตัวเอง

                ‘...คุณโออิคาว่านี่เก่งจังเลยนะ  ทำแบบนั่นได้ยังไงก็ไม่รู้

                ‘อืม  ซึราระนี่สุดยอดไปเลย  จับไว้ด้วยความรู้สึกที่มั่นคงแต่ไม่แน่นหรือหลวมเกินไป  อาจจะมองข้ามไปบ้างแต่ก็ยังไม่เคยหายไปไหน

                ‘...คอยช่วยเหลืออยู่ตลอดเลย  เป็นคนที่เก่งและน่าทึ่งจริงๆ

                เธอต่อคำพูดของเขาให้  แล้วทั้งสองคนก็หันมายิ้มให้กัน  เขาจะปล่อยมือจากเธอเพื่อไปจับอีกคนไว้สินะ  เธอต้องดีใจที่เห็นเขามีความสุขใช่ไหม

                ขอบคุณนะคานะจัง

                ‘อือ  เราเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วใช่ไหม

                ‘อือ  เราจะเป็นเพื่อนกันแบบนี้ตลอดไป

                คำพูดนั่นเหมือนกับแม่กุญแจที่เขาเอามาใช้ล็อกความสัมพันธ์ของทั้งคู่  สุดท้ายเธอก็ทำอะไรไม่ได้  ต้องปล่อยให้เขาเดินจากไป โดยที่ตัวเองไม่สามารถยิ้มให้กับเขาได้  เพราะมันเจ็บเกินไป...

 

                “ริคุโอะคุง  ขอบคุณนะ”

                เสียงนั้นลอยหายไปในอากาศ  เธอคิดว่าสักวันหนึ่งเธอจะสามารถพูดคำนี้ต่อหน้าเขาได้โดยไม่ร้องไห้ออกมา

                ขอบคุณนะ  สำหรับทุกอย่างเลย  ต่อจากนี้เธอก็อยากให้เขามีความสุขกับคนที่เขาเลือก  แม้มันจะไม่ใชข่เธอก็ตาม

                ลาก่อน....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #45 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 18:13
    ตอนเมือกี่หมั่นไส้ มาตอนนี้สงสารคานะซะงั้นเรา! แต่ชอบการใช้การเปรียบเทียบความสัมพันธ์เป็นการจับ มันเข้าถึงและเข้าใจง่ายและลึกซึ้งชอบๆ
    #45
    0
  2. #6 อาอา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 14:11
    ไม่มาต่อหรอ จะรอน่ะ อ่านครบทุกตอนเลยน่ะ ชอบมาก รออ่านยุน่ะค่ะ

    writer สู้ๆๆน่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #6
    0