คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Fic gintama ] omegavers[TZ] [ตัวอย่าง]ตอน ดูตัว

โดย Rabbitkamui

ทากาสุงิ x คาซึระ การคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจนั้นสามารถเกิดขึ้นได้กับนักธุรกิจที่มีลูกชายและหญิงทุกคนไม่เว้นแม้แต่ชายที่เป็นโอเมก้า!!

ยอดวิวรวม

102

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


102

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ค. 62 / 12:17 น.
นิยาย [ Fic gintama ] omegavers[TZ] [ҧ]͹ ٵ [ Fic gintama ] omegavers[TZ] [ตัวอย่าง]ตอน ดูตัว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เนื่องจากตระกูลทากาสุงิต้องการช่วยผู้มีพระคุณอย่างตระกูลคาซึระทั้งสองตระกูลจึงทำการคลุมถุงชนให้ลูกของพวกเขาแต่งงานกันเพื่อแก้ปัญหา เรื่องราวจะเป็นอย่างไรไปติดตามกันเลย!!ปล.เรื่องนี้เป็นตัวอย่างนะ ตอนดูตัวแหละน่าสนุกนะสำหรับไรท์แล้วนี่แหละแนวที่ไรท์ชอบ555

ไรท์เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาทดลองดูกระแสรับถ้าออกมาดีจะทำเป็นฟิคเรื่องยาวให้
ส่วนอีกเรื่องไรท์ของดองก่อนนร้าา~พอดีว่า....(หมดคำแก้ตัวละ)ไรท์ขี้เกียจเองค่ะT^T
เอาเป็นว่าเรื่องนี้ถ้ากระแสตอบรับดีเค้าจะมาแต่งฟิคยาวให้ค่ะ!^^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 62 / 12:17


เวลา 17.30 น.

ณ คฤหาสน์ตระกูลทากาสุงิ

“ป๊า ผมบอกแล้วไงว่าจะไม่แต่ง ไม่แต่งก็คือไม่แต่งสิ!”เสียงทุ้มที่บัดนี้แข็งกร้าวเพราะพ่อของเขาสั่งให้เขาแต่งงานกับโอเมก้าตระกูลวิกผมหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ(?)ซึ่งนั่นทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีอย่างเสียไม่ได้

“แกดื้อเหมือนใครวะเนี่ย!?”ชายผู้มีศักดิ์เป็นพ่อสบถพลางเอามือยกขึ้นมากุมขมับทันที

“เหอะ เหมือนใครผมไม่สนผมสนแค่ว่าผมจะ ‘ไม่มีทางยอมรับ ’ มันเด็ดขาด ถ้าพ่ออยากได้หลานก็บอกสิผมควงอยู่หลายคนเด็กหนุ่มว่าพลางเงยหน้ามาสบตาผู้เป็นพ่อ

“ชั้นไม่อยากได้หลานจากยัยหมูสกปรกพวกนั้น!!ยังไงก็แต่งเถอะขอเรื่องเดียว”ในตอนนี้เขาไม่รู้จะทำอะไรแล้ว เฮ้อ~

“เออๆ ก็ได้ พรุ่งนี้ดูตัวใช่ไหม?ถ้าไม่ถูกใจผมไม่สนใจนะ หึ!”เด็กหนุ่มร่างหนาเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

หึ! มั่นคงดีนิ ทำให้ได้ไปตลอดแล้วกัน ”ผู้เป็นพ่อเอ่ยท้า

“ หึ! ” ร่างสูงส่งเสียงในลำคอก่อนที่จะเดินขึ้นห้องอาบน้ำและไปที่ผับ
.

.

.

.

ในเวลาเดียวกัน...

ณ คฤหาสน์ตระกูลคาซึระ

“คุณคะ ไม่ได้นะคะถึงลูกเราจะเป็นโอเมก้าทั้งสามคนแต่คุณเว้นโคทาโร่ไม่ได้เหรอ?”นายหญิงแห่งตระกูลคาซึระกำลังขอร้องสามีให้เว้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่เหลือเพียงคนเดียวเพราะลูกบุญธรรมอีกสองคนถูกตระกูลอื่นเอาไปแล้ว ส่วนลูกคนเล็กอีกคนนาม‘คาซึระ กินโทกิ ’ถูกตระกูลฮิจิคาตะสู่ขอไปตั้งแต่อายุ 14...

“ ผมรู้...แต่ผมจะไม่ยอมให้โคทาโร่เป็นอะไรเด็ดขาด...ตระกูลทากาสุงิน่ะเป็นเพื่อนกับเรานะ”ร่างูงของสามีก็ยังพยายามค้านเพราะรู้เพียงว่าต้องการให้ลูกค้ปลอดภัยที่สุดเพราะธุรกิจครอบครัวของเขาตอนนี้...กำลังย่ำแย่....เหมือนจิตใจของผู้เป็นพ่อคนนี้...ที่กำลังจะแตกสลาย...เขาเหลือที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวคือลูกอละภรรยาของเขา...

“โฮ...คุณคะฉันเสียคามุอิกับคางุระไปแล้วนะคะ...ทีนี้โคท่าโร่ฉันไม่ยอมเหมือนกัน!!ร่างกายของโคทาโร่น่ะ!!คุณก็รู้หนิคะว่ามัน
บอบบางแค่ไหน!?”ภรรยายังอ้อนวอนเพราะรู้ว่าลูกของเธอคนนี้...แตกต่างจากทุกคน...

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ผมทำอาหารเช้าเสร็จแล้วไม่ทราบว่าจะทานเลยรึเปล่าครับ?”

น้ำเสียงท่วงทำนองที่อ่อนโยน เสียงที่หวานใสเหมือนแก้ว ผิวสีขาวนวล ร่างที่บางได้รูป หน้าตาที่งดงามราวกับเทพธิดาทำให้ดูน่าทนุถนอม และเรือนผมที่ยาวสวยงามที่ดูนุ่มน่าสัมผัสและยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้...ใครที่เห็นชายคนนี้จะตกอยู่ในถวังค์ทันที...น่าหลงใหล...และเป็นที่ต้องการของเหล่าอัลฟ่าและบีต้า...

‘คาซึระ โคทาโร่’

“โคทาโร่จ๊ะ วันนี้มีอะไรให้แม่กินบ้างเอ่ย~?”เสียงของหญิงชราเอ่ยถามบุตรชายหน้าหวานของตน

“มีซุปมิโสะ ผัดผัก แกงเขียวหวาน แล้วก็ต้มยำกุ้งของโปรดท่านแม่ครับ^_^”เสียงหวานตอบหญิงชราผู้มีศักดิ์เป็นเเม่แท้ๆของเขาพร้อมยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

และทั้งสามก็ไปนั่งกินข้าวเย็นด้วยกันย่างมีความสุข...

วันดูตัว เวลา 6.00. น

ตระกูลคาซึระ

“โคทาโร่ ไหวใช่ไหมอย่าฝืนล่ะ”เสียงเข้มของผู้เป็นพ่อดังขึ้น

“ครับ ไหวครับท่านพ่อ”เสียงหวานเอ่ยตอบพ่อขิงตนก่อนจะขึ้นรถไปพร้อมกัน

คาซึระ โคทาโร่ในตอนนี้ดูสวยงามน่าหลงใหล แต่ในเวลาเดียวันที่ต้องทนุถนอมเหมือนคริสตัลที่เปราะบางชุดที่คาซึระใส่อยู่นั้นเป็นชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้ามีเพียงลิปกลอสสีพีชอมแดงนิดๆ(หนูไม่รู้ว่าควรใช้สีไหนดีเอาสีนี้แม่มเลย)ปัดแก้มอ่อนๆ ทำให้โคทาโร่ มีใบหน้าเหมือนผู้หญิงจริงจนแยกไม่ออกเลยล่ะ

ณ คฤหาสน์ตระกูลทากาสุงิ

“นี่ๆ ตาแก่(นี่พ่อแกนะ-*-)เมื่อไหร่ไอตระกูลวิกผมจะมาอ่ะ”ร่างหนาในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ เนคไทสีกรม ผมจัดทรงแต่ดูเกมือนเจ้าตัวจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ทำให้ดูยุ่งๆนิดหน่อย และสุดท้าย ผิวที่ขาวอมน้ำผึ้ง ผ้าปิดตาที่ข้างซ้ายทำให้เขาดูหล่อจนสาวๆในบ้านเอาไปเป็นประซุบซิบตอนเช้า

“อย่าเสียมารยาทสิ ไอลูกเวร-*-”ผู้เป็นพ่อหรือตาแก่(?)หันขวับไปสวนคำพูดไอคุณลูกทันที

“เหอะ ไปหมามี๊ดีกว่า คุยกับพ่อเสียอารมณ์หมด”เด็กหนุ่มพูดจงใจกวนประสาทผู้เป็นพ่อก่อนจะเดินไปหาแม่ของเขา

“จะไปไหนก็ไปเหอะ ไอลูกเวร”พ่อตอบกลับโดยที่ไอคุณลูกที่เขาด่านั้นเดินขึ้นบันไดไปหาแม่เรียบร้อยแล้ว ให้มันได้อย่างนี้สิไอลูกเวง

15นาทีผ่านไปป~~

“คุณท่านคะ คุณหนู(?)คุณนาย และนายท่านของตระกูลคาซึระมาถึงแล้วค่ะ!”สาวใช้หน้าประตูบ้ารายงาน

“อ่า ไปเตรียมชาขนมเค้กขนมหวานไว้ตอนรับเร็ว!เดี๋ยวฉันไปต้อนรับเอง”เขาสั่งอย่างรีบร้อนมัวแต่วางแผนจัดการไอลูกเฮงซวยจนลืมขนมน้ำชาต้อนรับแขก ให้มันได้ยังนี้สิ

หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลทากาสุงิ

“สวัสดีครับ”พ่องของคาซึระเอ่ยทักทายตามมารยาท

“ไม่ต้องนอบน้อมหรอกน่า สวัสดีนายหญิงและคุณหนูด้วยนะ~เชิญเข้าบ้านได้เลยตามผมนาละกันนะ^__^”เจ้าบ้านว่าอย่างอารมณ์ดีจึงไม่ัันเห็นโคทาโร่ที่แอบอยู่หลังนายหญิงเพราะอาย(?)

“ไปเข้าไปข้างในกันก่อนเนอะโคท่าโร่ ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ ตอนนี้ลูกเหมือนผู้หญิงมากๆเลย”ผู้เป็นแม่เอ่ยปลอบโคทาโร่เพราะรู้ว่าเจ้าต้วเป็นคนขี้อาย

“ก็ผมเป็นผู้ชายหนิครับ.///.”โคทาโร่เอยปากบอกความจริงกับแม่ของตนก่อนที่จะเดินเข้าไปในคฤกาสน์ตามแม่ของตนไป

หารู้ไม่ว่ามีสายตา 2 คู่จับจ้องเขาอยู่นั่นก็คือนายหญิงและว่าที่สามี(?)นั่นเอง


“นี่ชินสุเกะ แม่ว่านะต้องน่ารักมากแน่ๆเลยเด็กคนนั้นอ่ะ แม่ขอเอาไปนอนด้วยนะถ้าเขามาอยู่บ้านน่ะ นะครับชินสุเกะ~”

“ไหนพ่อบอกผู้ชาย แล้วนี่อะไร? ผู้หญิงชัดๆ ส่วนเรื่องที่นอนน่ะท่านแม่เอาไปกอดเหอะผมไม่ว่างนอนกับเขาทุกวันหรอก”

“ขอบใจมากเลยจ้ะ^_____^”ตอนนี้นายแม่กำลังอารมณ์ดีสุดๆไปเลย

“งั้นเราก็ลงไปต้อนรับเขาได้ล่ะ ไปเร็วชินสุเกะ~”นายแม่ตอนนี้ที่อยากเห็นหน้าลูกสาว(?)จึงรีบเร่งให้ชินสุเกะเดินให้เร็วขึ้น

“ครับ”เขาขานรับและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

อีกทางด้านหนึ่ง

ตอนนี้พวกผู้ใหญ่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน โคทาโร่ที่ตอนนี้ขอตัวไปในครัวไปช่วยแม่ครัวทำอาหารและขนม

“แหม่ ลูกสะใภ้นี่น่ารักและเก่งจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าโอเมก้าผู้ชายจะน่ารักได้ขนาดนี้น่ะ”ทากาสุงิ ชินจิโร่ เอ่ยชมว่าที่ลูกสะใภ้ของตนเพราะไม่น่าเชื่อว่าจะเก่งขนาดนี้ทั้งทำอาหารเอย มารยาทการวางตัวดีทุกอย่าง สามารถพูดได้เลยว่าเพอร์เฟค

“ฮะๆนั่นแหละโคทาโร่นะเก่งที่สุดในบรรดาลูกของฉันเลยนะ แต่...ร่างกายเขาอ่อนแอมากฉันขอเอาพี่เลี้ยงส่วนตัวมาคอยช่วยได้ไหม?”เขาถามอย่างกังวลเพราะโคทาโร่ติดพี่เลี้ยงคนนี้มากๆซึ่งก็คือ ‘อลิซาเบท’ เป็ดมาสคอตตัวใหญ่ที่ใช้ป้ายในการสื่อสาร

“อื้อ ได้สิครับทำไมจะไม่ได้ล่ะ~” เสียงที่สามดังขึ้นตอนนี้ชินจิโร่แข็งไปแล้วเพราะภรรยาของเขาติดห้องมากกกถ้าไม่สำคัญจะไม่ลงมาเด็ดขาด ทำไมถึงลงมาล่ะ?ชินจิโร่อยากถามแต่เพราะอำนาจเมียจึงหุบปากสนิท


“ขออนุญาตแนะนำตัวนะครับ ผมชื่อ ทากาสุงิ โชโย เรียกโชโยเฉยๆก็ได้ครับ^^...จะว่าไปลูกสะใภ้ผมไปไหนแล้วล่ะ ชินจิโร่ ^^”เขากดเสียงเรียกชื่อสามีสุดที่รัก(?)เพีื่อต้องการคำตอบจากสามี

“ย..อยู่ในครัว..ค..ครับ”สามีตอบอย่างตะกุกตะกักเพราะรังสีอำมหิตที่เมียเขาส่งมาให้ชั่งน่ากลัวยิ่งนัก

“งั้นเหรอ? ผมขอจัวก่อนนะครับจะไปแนะนำตัวกับลูกสะใภ้เสียหน่อย คิก~”เขาหันไปตอบชินจิโร่และหันหน้าไปขอตัวกับสองคนและผู้รับใช้เป็ดอีกหนึ่งตัวพร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

“งั้นเรามาคุยกันต่อเลยนะ^^”คาซึระ โคอิจิเอ่ยบอกสหายที่ตอนนี้กลายเป็นหินไปแล้ว

“อื้อ”ชินจิโรตอบรับแ
ละคุยกันต่อ
.......
.....
...
..
.
ในห้องครัว

“ให้ผมช่วยนะครับ”เสียงหวานเอ่ยขออนุญาตพ่อครัวคนหนึ่งซึ่งปรุงอย่างตะกุกตะกัก

“ขอความกรุณาด้วยนะครับ”พ่อครัวคนนั้นตอบรับเพราะตนไม่ค่อยถนัดปรุงซุปเท่าไหร่นัก

“อ่า...คุณชื่ออะไรเหรอครับ?”เขาถามเพราะพ่อครัวคนนี้ใส่แว่นตาโตดูน่ารักจริงๆ

“ผมเป็นโอเมก้าชื่อชิมูระ ชินปาจิครับ”พ่อครัวคนนั้นตอบอย่างสุภาพ

“มาเป็นเพื่อนกันนะครับ”ร่างบางกล่าวกับคนข้างๆตัว

“ค..ครับ”ร่างเล็กของอีกคนกล่าว

“เป็นเพื่อนกันแล้วนะ เอาล่ะ มาทำอาหารกันดีกว่าา~”ร่างบางเอ่ยอีกครั้งก่อ
นเริ่มทำอาหาร

“ได้เลยครับ”ร่างเล็กขานรับก่อนเริ่มลงมือช่วยร่างบางทำอาหาร
.
.
.
.
.
“ทำอะไรกันอยู่~”เสียงหวานดังขึ้นหน้าห้องครัว โคทาโร่ได้นอนเลยหันกลับไปดูเพราะเขาได้ยินเสียงหวานนั่น เมื่อหันไปเขาเห็นชายร่างบางหน้าหวานผมสีน้ำตาลซีดยืนอยู่พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าที่ชวนละลายเพราะความน่ารัก(ประโยคหลังเป็นความรู้สึกไรท์เอง555)

“อ่า...ทำอาหารอยู่ครับ...เอ่อ ไม่ทราบว่ามีอะไรรึเปล่าครับ?”เขาถามอีกฝ่ายออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานน่าฟัง

“นี่ล่ะ!!!เราน่ะชื่อคาซึระ โคทาโร่ใช่ไหม?”ร่างบางกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนดีใจ

“ใช่ครับ...ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...เอ่อ..”ร่างบางไม่รู้ควรใช้คำพูดแบบไหนกับคนคนนี้ดี

“เรียกโชโย...ไม่สิ..หม่ามี๊ดีกว่า เอาล่ะ เรารู้จักกันแล้วนะ~”ร่างสวยพูดพร้อมกับโผเข้ากอดคาซึระเต็มแรง

“ครับ...หม่ามี๊>///<”เขาพูดพลางหน้าแดงเพราะรอยยิ้มที่สดใสของมี๊น่ารักมาก

“อาหารเสร็จแล้วใช่ไหม?ชินคุง~มาช่วยเค้ายกอาหารไปเสิร์ฟหน่อยน้าา~”ร่างสวยหันไปถามชินปาจิที่พึ่งทำอาหารเสร็จ

“ครับ~^^”ร่างเล็กขานตอบอย่างโล่งอกเพราะคาซึระซังนิสัยเหมือนนายหญิงไม่มีผิดจึงสามารถเข้ากันได้

ในที่สุดร่างบางทั้งสามก็ยกอาหารมาเสิร์ฟให้ทุกคนจนครบ

“ตาแก่ ม๊า ผมยืมตัวลูกสาวม๊าแป๊ปนึงนะ”ชินสุเกะกล่าวอย่างไม่รู้ตัวและจับมือพาร่างบางไปที่สวนหลังบ้าน

“ม..มีอะไรรึเปล่าครับ...คุณทากาสุงิ?”ร่างบางถามอย่างสงสัยเพราะตนยังไม่ทันกินข้าวเลย

“นาย..ใส่นี่ไว้ซะ”ชินสุเกะบอกกับร่างบางพร้อมยื่นสร้อยข้อมือเล็กๆ 

โคทาโร่รู้....รู้ว่ามันคือ...อุปกรณ์พิเศษควบคุมกลิ่นของโอเมก้า...เขา...ไม่ชอบกลิ่นของเราเหรอ?คำถามแรกผุดขึ้นมาในหัวของร่างบางทันทีทำให้ดวงตาสีน้ำตาลหม่นลงทันที

“ค..ครับ”เขาหลบสายตาร่างหนาก่อนจะเอ่ยต่อว่า“ผม..ฮ..ขอตัวไปเดินเล่นนะ..ฮึก..ครับ”เสียงขออนุญาติปนเสียงสะอื้นเล็กน้อยดังขึ้น

“เห้ เดี๋ยวสินายกำลังเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ไม่ชอบนาย...แต่ว่านายกำลังโดนพ่อบ้านตะครุบเอาน่ะสิกลิ่นนายนี่มันโคตรยั่วเลยนะถ้าฉันไม่ลากนายออกมานายคงโดนไอหมอนั่นจับข่มขืนแน่ๆ”ร่างหนาพยายามอธิบาบายเหตุผลให้คนอ่อนไหวง่ายฟัง

“จ..จริงเหรอครับ..ผ..ผมขอโทษครับ...ฮึกๆ”เขาตอบอย่างรู้สึกผิด ใช่เขาไม่ชอบตัวเขาที่อ่อนแอเกินไปจนชิบทำให้คนอื่นเป็นห่วง

“ไม่เอาน่า...อย่าร้องไห้นะมันทำให้ฉัน...เหมือนรังแกนายนะ....ไม่เป็นไรน่าฉันปลอบคนไม่เก่งนะ”ร่างสูงพูดอย่างตะกุกตะกักและใจอ่อน...ทำไมกันนะทั้งๆที่เขาเป็นคนเลือดเย็นแท้ๆทำไมเวลาเห็นตอนหมอนี่ร้องไห้เค้าถึงรู้สึกใจหายนะ?เขาคิดพลางดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบ

“ค..ครับ...ทากาสุงิคุง..ใจดีจังเลยฮึกT^T”ร่างบางกล่าวอย่างดีใจนิดๆที่ร่างสูงไม่ได้เป็นคนเลือดเย็นอย่างที่มี๊ว่า

“ต่อไปเรียกฉัน ชินสุเกะ โอเคนะ”เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่ร่างบางขี้แยไม่เห็น

“ค..ครับ”เขาขานรับก่อนที่ร่างสูงจะพาเขาเข้าบ้านและกินข้าวกัน

ตอนเย็น (16.34 น.)

“ไว้เจอกันอาทิตย์หน้านะครับ ชินสุเกะซัง^^”ร่าบางยิ้มและขึ้นรถไป

“ไปซะแล้ว ฮึก เหงาจังเลยยย”แต่ชินสุเกะลืมไปว่าแม่เขาติดร่างบางแค่ไหน-*-ให้ตายสิมี๊กับโคทาโร่นี่เหมือนกันจริงๆเฮ้ออ-*-,

ทางฝั่งคาซึระ

“เป็นยังไงบ้างลูก?พี่เขาทำอะไรหนูรึเปล่า”ผู้เป็นแม่ถามด้วยความห่วงใย

“ผมว่าพี่เค้าใจดีนะครับ ผมจะชอบพี่เขาได้ไหมน้า”ร่างบางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ

“แม่ขอให้ได้ คิก~”ผู้เป็นแม่เอ่ยแซว

“ท่านแม่อ่าา”ร่างบางอ้อนผู้เป็นแม่แล้วก็ชวนกันคุยเรื่องต่างๆจนผล็อยหลับไป
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เป็นยังไงบ้างเอ่ย~ชอบกันรึเปล่าา ถ้าชอบก็คอมเม้นต์กันหน่อยน้าอาไรท์จะได้ทำเรื่องหลักให้~เรื่องหลักทากาสุงิจะดาร์กกว่านี้เด้ออชอบไม่ชอบบอกกันน้าไรท์ขอตัวก่อนล่ะ555

แล้วเจอกันจ้าา


ผลงานทั้งหมด ของ Rabbitkamui

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น