[Yaoi]ข้าเป็นสุนัขของท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 5 ข้ารับใช้สุดแปลกของจินหลิง [85%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,262 ครั้ง
    2 ม.ค. 62


ตอนที่ 5

ข้ารับใช้สุดแปลกของจินหลิง


 

            เห็นคนตัวเล็กกำหมัดพร้อมลุยอย่างมั่นใจแล้ว เยี่ยอ้าวเทียนแทบกุมขมับ ทำไมเด็กคนนี้ถึงถูกชักจูงได้ง่ายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าตนควรดีใจหรือไม่ที่จินหลิงต้องการเขามากขนาดนี้


“ข้าห้ามเจ้าไม่ได้ใช่ไหม”


“แน่นอน ก็ข้าอยากได้อ้าวเทียนนี่นา”


คนตัวเล็กบอกว่าอยากได้เขา ฟังแล้วทำให้เขาอยากยิ้มจัง เยี่ยอ้าวเทียนลูบหัวน้อยๆนั่นอีกครั้งจนจินหลิงหันมามองตาใสแจ๋ว


“ระวังตัวด้วย ถ้าอันตรายเกินไปก็ถอยออกมา”


“อืม ข้าจะระวังตัว”จินหลิงจับมือของอ้าวเทียนมาเกี่ยวก้อยสัญญา พี่ใหญ่เคยบอกว่ามนุษย์ที่ชอบกันพวกเขามักจะทำสัญญาแบบนี้ “สัญญานะว่าถ้าข้าช่วยได้สำเร็จเจ้าต้องเป็นของข้าคนเดียว”


“ข้าสัญญา”


เมื่อได้รับคำยืนยันจากเจ้าตัว จินหลิงก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ เขาโบกมือลาอ้าวเทียนกับไป๋หยางโดยไม่ลืมหยิบถุงขนมที่อ้าวเทียนซื้อให้กลับไปด้วย พอเดินออกพ้นประตูไปไม่กี่ก้าวก็ชะงักเมื่อนึกได้ว่าลืมบางอย่าง


เขาล้วงเข้าไปในแขนเสื้อจักรวาลหยิบขวดโอสถสมานแผลสิบขวดออกมายื่นให้อ้าวเทียนโดยไม่เสียดาย จนอีกฝ่ายตะลึงพูดไม่ออก จินหลิงไม่ลืมกำชับสิ่งสำคัญ


“อย่าได้มีบาดแผลนะ”


พูดจบก็หันหลังจากไป เมื่อเห็นดังนั้นชุนเหมยกับลี่ลี่เองพวกนางก็คาราวะกล่าวลาท่านแม่ทัพเยี่ยและท่านกุนซือไป๋หยางจากไปเช่นกัน


เมื่อร่างทั้งสามคนลับหายไป บุรุษทั้งสองในห้องได้แต่มองหน้ากันไป กุนซือขี้แกล้งมองขวดโอสถสลับกับหน้าของสหายตนแล้วยิ้มมีเลศนัย เขาเดินวนรอบตัวเยี่ยอ้าวเทียนทำเสียงจุ๊ปากซ้ำๆไม่หยุดราวกับสำรวจอะไรบางอย่าง


“จุ๊ๆๆ ใครกันหนอเป็นคนบอกว่าท่านแม่ทัพเยี่ยของเราเป็นพวกเย็นชาและไร้หัวใจ”


สายตาเย็นชาคมกริบของเยี่ยอ้าวเทียนมองสหายของตนที่ทำหน้าระรื่นพูดแซวไม่หยุดปาก แต่คราวนี้ไป๋หยางหาได้สะดุ้งสะเทือนเขาหยิบขวดโอสถที่จินหลิงให้ไว้ขึ้นมาดูทีละขวดๆ


“ทั้งเกี่ยวก้อยสัญญาและไหนจะให้ของแทนใจกันมาแบบนี้ ท่านแม่ทัพของเราก็มีมุมหวานๆกับเขาเหมือนกัน”


เห็นสหายขี้แกล้งพูดไม่หยุด เยี่ยอ้าวเทียนก็คร้านจะใส่ใจ เขากลับเข้าเรื่องที่ตนสงสัยทันที


“เจ้ารู้สึกอย่างไรตอนพบกับจินหลิงครั้งแรก”


“ก็รู้สึกว่าเด็กคนนั้นน่ารัก ดูร่าเริงเป็นคนมีพลังด้านบวกอย่างเหลือล้น เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม”


“อาจเป็นข้าที่รู้สึกไปเอง แต่ตอนที่พวกเจ้าสบตากันความรู้สึกในใจของข้าสัมผัสได้ว่าเจ้ากลัวจินหลิง”


“กลัว?”


คราวนี้รอยยิ้มของกุนซือขี้แกล้งหายไปทันที สีหน้าของเยี่ยอ้าวเทียนเองก็บ่งบอกว่าไม่ได้โกหก พวกเขาสองคนเป็นสหายกันมาตั้งแต่เด็กเยี่ยอ้าวเทียนมีความสามารถอะไรบ้างทำไมเขาจะไม่รู้ พอโดนบอกแบบนี้ไป๋หยางก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่นแต่อย่างใด


“ตอนนั้นข้ารู้สึกว่าตนเองหน้ามืดไปครู่หนึ่ง แต่คิดว่าเป็นเพราะช่วงนี้หักโหมงานหนักมากเกินไปเพราะพวกเราต้องรีบกลับเมืองหลวง พวกโดนเจ้าพูดแบบนี้ข้าก็คิดว่าอาการข้ามันผิดปกติแล้วล่ะ”


ไป๋หยางไม่คิดว่าตนจะโดนเล่นงานจากเด็กหนุ่มตัวเล็กๆได้ จินหลิง...เด็กคนนั้นก็คิดอยู่หรอกว่าแข็งแกร่ง ถึงขนาดล่วงรู้ได้ว่าเขาเป็นคนของเผ่าไป๋หู่ ทั้งๆที่โดนท่านผู้นำผนึกพลังและและสายเลือดเอาไว้แล้วก่อนเนรเทศออกจากเผ่า ตอนนี้เขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น


“จินหลิงเป็นเหมือนกับเจ้า เป็นคนของชนเผ่าศักดิ์สิทธิ์”


“ว่าอย่างไรนะ!


“ข้าไม่รู้ว่าเป็นเผ่าไหน แต่ร่างสัตว์วิญญาณคือสุนัขสีขาว...น่ารักมากๆด้วย”


เยี่ยอ้าวเทียนเสียงเบาในตอนท้าย แต่คนหูดีอย่างเขาก็ยังได้ยินอยู่ดี ชวนให้คิดถึงพฤติกรรมแปลกๆของสหายตนกับฟู่หรูอิงที่พอเจอหน้ากันทีไรพวกเขามักได้ยินประโยคหนึ่งดังขึ้นเสมอจากปากของฟู่หรูอิง


ข้ากับท่านแม่ทัพเยี่ย พวกเรามันคนประเภทเดี๋ยวกัน


แล้วไหนจะประโยคนี้อีก พวกผู้ชายที่หาความน่ารักไม่เจอน่ะ ไสหัวไปไกลๆ


ฟู่หรูอิงเป็นน้องสาวของฟู่หมิงสหายของเขากับเยี่ยอ้าวเทียน เจ้าของฉายาคุณชายเจ้าสำราญแห่งเมืองหลวง ทุกคนในเมืองหลวงต่างก็รู้ว่าเขามีน้องสาวที่อายุห่างกันห้าปี หน้าตางดงามมากจนได้รับยกย่องว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเว่ยและนอกจากนี้ยังเป็นถึงศิษย์เอกของปรมาจารย์โอสถเฟิงยี่


แต่ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพวกเขาแล้วว่าฟู่หรูอิงนั้น เกลียดผู้ชาย


ด้วยเหตุผลสั้นๆคือ ไม่น่ารัก


พอนำคำพูดแปลกๆของฟู่หรูอิงมารวมเข้ากับท่าทางของเจ้าหน้าน้ำแข็งยามอยู่กับจินหลิงแล้ว ไป๋หยางแทบกุมขมับ


เยี่ยอ้าวเทียน...เจ้าคงไม่ได้ชอบเอ็นดูสิ่งน่ารักหรอกใช่ไหม


“เจ้านึกอะไรออกหรือไม่”เห็นเงียบไปเยี่ยอ้าวเทียนนึกว่าอีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่


กุนซือหนุ่มส่ายหน้าพรืด ใครจะกล้าบอกเล่าว่าข้าล่วงรู้ความลับของของเจ้าแล้ว


“ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้ไป เจ้าไม่ต้องให้ใครไปสืบเรื่องของจินหลิงแล้ว”


เยี่ยอ้าวเทียนไม่สนใจสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของสหาย เขาไม่ได้บอกเรื่องดวงตามองเห็นความจริงของจินหลิง เด็กคนนั้นคงไม่ชอบหากเขาเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของตนให้คนอื่นรู้


และที่สำคัญ...เขาไม่อยากโดนจินหลิงบอกว่าไม่ชอบ


“หากเจ้าสั่งมาแบบนั้นข้าคงได้แต่ต้องทำตาม อย่างไรซะเด็กคนนั้นก็ชอบเจ้าอยู่ คงไม่คิดร้ายกับพวกเราหรอกมั้งนะ”


ไป๋หยางเปลี่ยนจากสีหน้าขี้เล่นมาเป็นเคร่งขรึม “นี่ต่างหากที่เราต้องกังวล” เขาชี้ไปที่ขวดโอสถที่ได้รับมา


“จินหลิงบอกว่าห้ามมีบาดแผล”


คำเตือนที่คล้ายกับกับประโยคที่พูดก่อนที่คนตัวเล็กจะให้พวกเขาเห็นภาพเมืองที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีแดง


“ละลองสีแดงกำลังร่ายรำอยู่บนอากาศ อย่าประมาทแม้เพียงบาดแผลเดียว”


ทั้งคู่รีบนำโอสถที่ไดรับมากลับไปที่ค่ายอย่างเร่งด่วน ทหารที่กลับมาจากศึกแคว้นโจวไม่มีใครไม่ได้รับบาดแผล คำเตือนของจินหลิงเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ร้ายแรงที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเมืองแห่งนี้ มันคงไม่ดีแน่หากในค่ายทหารยังมีแต่คนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่มากมายจากการต่อสู้


.........................................

 

จินหลิงแยกตัวออกมาจากชุนเหมยกับลี่ลี่ เขาเดินสำรวจรอบเมืองลั่วชางอีกครั้งก่อนจะเคลื่อนย้ายตนเองมาอยู่เหนือพื้นดินมองเมืองลั่วชางจากบนฟ้า ทำให้เห็นสิ่งต่างๆโดยรอบอย่างละเอียด


ดูเหมือนตัวการที่ทำให้เกิดเหตุการณ์หมอกสีเลือดจะยังคงหลบซ่อนตัวอยู่และที่สำคัญไม่ได้อยู่ในเมืองแห่งนี้ ก่อนหน้าที่เขาจะมายังเมืองลั่วชาง  พิธีกรรมก็ถูกเตรียมพร้อมไว้แล้ว


มีคนร่ายคาถาสร้างอาณาเขตโลหิตไว้รอบนอกเมืองลั่วชาง มันจะทำงานเมื่อถูกกระตุ้นด้วยโลหิตจำนวนมากและสิ่งที่ทำให้มันทำงานคือ


อ้าวเทียน...ทหารที่บาดเจ็บ กองทัพขนาดใหญ่ของอ้าวเทียนที่กลับมาจากศึกกับแคว้นโจว


ดูเหมือนจะเป็นการวางแผนไว้เพื่อเล่นงานพวกอ้าวเทียน


เขาไม่สามารถทำลายอาณาเขตโลหิตนี้ได้เพราะว่ามันยังไม่สมบูรณ์ ต้องทำลายตอนพิธีกรรมนี้สำเร็จเรียบร้อยแล้วเท่านั้น ไม่เช่นนั้นผู้คนในเมืองลั่วชางจะโดนผลสะท้อนจากอาณาเขตโลหิต


เมื่ออาณาเขตโลหิตถูกกระตุ้นด้วยโลหิตจำนวนมากก็จะปล่อยหมอกสีแดงที่มองไม่เห็นออกมาภายในอาณาเขตโลหิต เมื่อใครที่มีบาดแผลสัมผัสเข้าก็จะโดนหมอกสีแดงแทรกซึมเข้าไปในร่างกาย มันจะเปลี่ยนผู้คนให้กลายเป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่ามีชีวิตอยู่ พวกเขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้


จินหลิงตัดสินใจหยิบบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อจักรวาล มันคือตุ๊กตาไม้ผู้หญิงสองตัว เป็นสิ่งที่พี่รองมอบไว้ให้เป็นข้ารับใช้และเขาเพิ่งนึกได้เดี๋ยวนี้มามีมันอยู่


เขาร่ายคาถาเปลี่ยนตุ๊กตาไม้ให้เป็นมนุษย์ เบื้องหน้าเขาปรากฏหญิงสาวหน้าตางดงามสองคน พวกนางมีบุคลิกที่แตกต่างกัน พอทั้งสองเห็นหน้าจินหลิงกก็ถลาเข้ามากอดขาร้องไห้ไม่หยุด ปากก็พร่ำพูดอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่ได้ศัพท์


“โฮ้!!! ฮือฮือฮือ นึกว่าท่านจินหลิงจะลืมข้าไปเสียแล้ว”หญิงสาวชุดแดงร้องไห้ออกมาเสียงดัง โดยไม่รักษากิริยาท่าทางเลยแม้แต่น้อย นางคือซือหลัน ข้ารับใช้ผู้บ้าพลังและชอบตะโกนเสียงโหวกเหวก


“ไม่หรอกข้าลืมเจ้าไปแล้วจริงๆ”พูดจบก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม จนเขาต้องเบือนหน้าหนีมามองอีกคน


“กระซิกๆ เห็นนายท่านปลอดภัยหน้าตาสดใส ปิงเยว่ผู้นี้ก็ดีใจแล้วกระซิกๆ”หญิงสาวชุดม่วงคนนี้คือปิงเยว่ นางเป็นคนที่ฉลาดแต่ชอบพูดจาที่เข้าไม่ค่อยจะเข้าใจ


“เจ้าดีใจแล้วร้องไห้ทำไมกัน”


พอพูดแบบนั้นก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นกว่าเดิม เขาพูดอะไรผิดกัน ทำไมพวกนางถึงได้ร้องไห้หนักกว่าเดิม แปลกกันจริง จินหลิงโคลงศีรษะอย่างงุนงง


“หยุดร้องให้ได้แล้ว ที่เรียกพวกเจ้าออกมาเพราะมีงานให้ทำ”ได้ยินแบบนั้นสตรีทั้งสองคนก็ชะงักกึก


"โอ้ซ!!! ไม่ว่าท่านจินหลิงต้องการอะไรได้โปรดสั่งมาได้เลย ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟข้าก็จะเอามาให้ได้"ซือหลันถกแขนเสื้อและร้องอย่างฮึกเหิม ท่าทีเสียใจเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง


"หึ...ข้าไม่ใช่พวกใช้กำลังอย่างเจ้า แต่ถ้านายท่านต้องการล่ะก็ บอกมาได้เลยเจ้าค่ะ"ปิงเยว่เองก็ไม่น้อยหน้า 


พวกเจ้าเปลี่ยนท่าทีเร็วไปแล้ว


"ข้าอยากได้อ้าวเทียน"


"อ้าวเทียน!!!"ใครกัน??


"ผู้ชาย? อุ้ยตาย! อย่างนี้นี่เอง นายท่านเองก็มีช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกันสินะเจ้าคะ"มองนายท่านด้วยสีหน้ามีลับลมคมใน


ช่วงเวลาแบบนั้น? มันหมายความว่าอย่างไรกัน?


ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือไม่ที่เรียกพวกนางสองคนออกมา คนหนึ่งชอบพูดเสียงดังใช้แต่กำลัง อีกคนเฉลียวฉลาดแต่ชอบพูดคำที่เข้าใจยาก


จินหลิงเล่าเหตุการณที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่ตนมาเมืองนี้ตลอดจนคำสัญญาที่ให้ไว้กับอ้าวเทียน รวมถึงสิ่งที่ตนคาดการณ์ไว้เกี่ยวกับหมอกสีแดงที่ลอยอยู่ทั่วเมือง


เมื่อฟังซือหลันก็ตบอกตนเองด้วยความภูมิใจบอกว่าจะจับตาดูสถานการณ์ของเมืองนี้ไม่ให้พลาดแม้เพียงนิด คืนนี้ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน ส่วนปิงเยว่ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้จินหลิง นางกล่าวกับตนว่า


“เรื่องนี้ข้ากับซือหลันจะไปตรวจสอบเอง นายท่านโปรดวางใจนอนรออย่างสบายใจอยู่ในห้องได้เลยเจ้าค่ะ ปิงเยว่ผู้นี้จะนำท่านอ้าวเทียนมาถวายให้นายท่านถึงห้องนอนเลยเจ้าค่ะ”


เมื่อเห็นพวกนางรับคำอย่างมั่นเหมาะ รวมถึงโดนปิงเยว่คะยั่นคะยอให้กลับไปที่ห้อง จินหลิงเพียงกำชับให้พวกนางระวังตนก่อนจะหายตัวกลับไปที่ห้องในโรงเตี๊ยม


เมื่อเห็นนายท่านจากไปแล้วปิงเยว่กำชับให้ซือหลันจอมบ้าพลังเฝ้ามองเหตุการณ์ในเมืองที่จะเกิดขึ้นคืนนี้ให้ดี แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด


ส่วนหน้าที่ของนางน่ะหรือ...หึ


ต้องไปตรวจสอบเรื่องที่เกี่ยวกับท่านแม่ทัพเยี่ยอ้าวเทียน ผู้ที่ทำให้นายท่านหลงใหลอยู่แล้ว ซึ่งหาได้ยากนักที่นายท่านจะติดใจชอบใครเป็นพิเศษ ฉะนั้นนางผู้เป็นข้ารับใช้ที่ภักดีจะต้องตอบรับความต้องการนั้นและทำให้เป็นจริงจงได้

 

..............................................


รุ่งเช้า

เกิดเรื่องที่ทำให้คนในเมืองตื่นตระหนกเมื่อทราบข่าวว่ามีคนหายไปเป็นจำนวนมาก ที่ว่าการก็มีคนไปร้องเรียนบอกให้ทางการเร่งตรวจสอบเป็นจำนวนมาก เพราะคนหลายคนหายไปในคืนเดียวโดยไม่มีร่องรอยให้ติดตาม


ที่ค่ายทหารของอ้าวเทียนเองก็วุ่นวายไม่แพ้กันเมื่อเขาพบว่ามีทหารเกือบครึ่งหายตัวไปโดยไม่รู้สาเหตุ เมื่อทราบข่าวว่ามีชาวเมืองหลายคนหายไปเช่นกัน ทำให้พวกเขาเคร่งเครียดตัดสินใจไปหาคนที่คิดว่าจะให้คำตอบพวกเขาได้


นั่นคือจินหลิง


ไป๋หยางรู้ว่าจินหลิงพักอยู่ที่ไหนจากการสอบถามชุนเหมยเมื่อวาน เมื่อพวกเขามาถึงโรงเตี๊ยมที่จินหลิงพักก็พบเข้ากับลี่ลี่ที่กลับมาจากซื้อของ นางจึงอาสาพาไปที่ห้องให้


เมื่อเคาะเรียกครั้งแรกก็เจอสตรีงดงามในชุดสีแดงมาเปิดประตู ลี่ลี่เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อพบคนแปลกหน้า


“เอ๋? เจ้าเป็นใครกัน นี่มันห้องพักของท่านจินหลิงนะ”


“โอ๊ซ!!! ปิงเยว่!ดูเหมือนจะมีคนมาหาท่านจินหลิง”ซือหลันเมินลี่ลี่และหันไปเรียกปิงเยว่แทน


เมื่อได้ยินเสียงเรียก ปิงเยว่ก็ละงานที่ทำอยู่เดินออกมาที่ประตู นางชะงักเมื่อได้พบกับบุคลไม่คาดฝัน พัดด้ามงามถูกนำมาใช้ปิดปากหัวเราะ


“แหมๆๆ ข้าต้องขออภัยที่ซือหลันเสียมารยาท ปิงเยว่จะต้อนรับพวกท่านแทนนางเอง ท่านบุรุษรูปงามท่าทางองอาจผู้นี้คงเป็นท่านแม่ทัพเยี่ยอ้าวเทียน”


“อืม”


แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับเพลิงเผาแต่เขาต้องข่มเอาไว้ก่อน ใครจะคาดคิดว่าคนตัวเล็กจะมีสตรีงดงามอยู่ในห้องด้วยถึงสองคน ที่สำคัญเขาไม่รู้จักพวกนางเลยแม้แต่น้อย


ไป๋หยางเห็นสีหน้ามืดครึ้มของสหายตนแล้วก็เขยิบออกห่าง เขาไม่อยากโดนลูกหลง


“หากท่านแม่ทัพมาหานายท่านล่ะก็คงต้องรอก่อน เพราะนายท่านยังไม่ตื่นนอนและที่สำคัญเป็นคนขี้เซามากๆ พวกข้าปลุกอย่างไรก็ไม่ตื่น แต่ว่า...”ปิงเยว่มองอ้าวเทียนด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ขณะที่อีกฝ่ายมองหน้านางด้วยสายตาเย็นชา


ผลัวะ! ปิงเยว่ถีบซือหลันออกไปด้านนอก


พลัก! โดยที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัวเพราะมัวแต่ตกใจกับซือหลันที่โดนถีบจนล้มหลง ปิงเยว่อาศัยจังหวะนี้ผลักเยี่ยอ้าวเทียนเข้าไปข้างในห้องและยืนขวางประตูไว้ นางยิ้มกริ่มเมื่อแผนการเป็นไปตามที่วางไว้


“แต่ว่า...ถ้าเป็นท่านแม่ทัพไปปลุกล่ะก็ นายท่านต้องตื่นแน่ๆ ฝากด้วยนะเจ้าค่ะ ปิงเยว่ผู้นี้จะรอรับประทานอาหารเช้าที่ห้องข้างๆ”


ปึง!!!


พูดจบก็ปิดประตูร่ายคาถาไว้แล้วหันมาเผชิญหน้ากับคนอื่นที่กำลังอึ้งอยู่เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก ยกเว้นเพียงซือหลันที่คลำเอวอย่างเจ็บปวดเพราะโดนถีบมาเต็มแรงโดยไม่ทันตั้งตัวจนล้มก้นจ้ำเบ้า


“ท่านผู้นี้คงเป็นท่านกุนซืออัจฉริยะไป๋หยางสินะเจ้าคะ ขอเชิญตามปิงเยว่มาทางนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะพาไปยังห้องรับรองเพื่อรอท่านแม่ทัพเยี่ยกับนายท่านเอง”


ไป๋หยางไหนเลยจะกล้าหือ เขาเดินตามไปแต่โดยดี ตอนนี้สมองเขารู้สึกจะไม่แล่นอะไรทั้งนั้น ปิงเยว่ผู้นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว เยี่ยอ้าวเทียนจะเป็นอย่างไรบ้างนะ


น่ากลัวเกินไปแล้วทั้งเจ้านายและสาวรับใช้


..............................................

 

ส่วนคนที่ไป๋หยางกำลังเป็นห่วงนั้น กำลังเดินนั่งอยู่ข้างเตียงมองดูจินหลิงที่กำลังหลับอย่างเพลินตา แม้แต่ตอนหลับก็ยังน่ารัก


เยี่ยอ้าวเทียนลองเอานิ้วจิ้มแก้มนุ่มเบาๆ จนโดนคนที่กำลังหลับปัดมือออกอย่างรำคาญ เขายิ้มกับท่าทางนั้นอย่างเอ็นดู

[85%]




               คุยกับเจ้ากระต่ายจันทรา
               [ตัวอย่าง] มาลงตัวอย่างไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาอัพเนื้อหาลงให้ เรากำลังแต่งอยู่จะพยายามมาอัพให้ไวนะคะ สวัสดีวันส่งท้ายปีเก่าตอนรับปีใหม่นะคะ
               [85%] มาอัพแล้วนะคะ ขอโทษที่มาซะดึกเลย ฝันดีนะคะทุกคน(0.30 น.)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.262K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

458 ความคิดเห็น

  1. #458 M_ean05???? (@Puttarada) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 10:27

    หายไปนานเลยไรท์~~~~~~~

    จะไม่มาต่อแล้วหรอจ้ะะะะะะ



    #458
    0
  2. #457 klki (@klki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 23:37

    มาอัปตอนต่อไปเถอะค้าา อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว สนุกมากๆเลย รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค้า สู้ๆๆน้าา
    #457
    0
  3. #456 iqiris (@iqiris) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 23:05
    รอน้าาา~~
    #456
    0
  4. #447 banyen (@banyen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 21:36
    รออยู่นะ
    #447
    0
  5. #435 ub1688707 (@ub1688707) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 17:43

    รอๆๆๆฟฟ
    #435
    0
  6. #434 tklm2 (@TKLM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:16

    มมาต่อเถอะไรท์รออยู่มันค้างเข้าใจไหมhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-13.png

    #434
    0
  7. #431 natthakonkan (@natthakonkan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 00:48
    อยู่ดีๆก็หายยยย
    #431
    0
  8. #430 Cuj27eja (@Cuj27eja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:25
    รอออออออ
    #430
    0
  9. #425 ugimigok (@ugimigok) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 09:30

    หายไปนานเกินไปแล้ววกลับมาาาาาา
    #425
    0
  10. #423 G.U.M.M.Y (@guntamolwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 10:46

    กลับมาน้าา ขอเธอคืนกลับมาได้รึเปล่าา
    #423
    0
  11. #421 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 13:10
    อัพเดี๋ยวนี้!!!!!!
    #421
    0
  12. #420 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 13:07
    รออยู่นะจ๊ะ
    #420
    0
  13. #416 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 18:39
    อย่าทิ้งกันได้ไหม...เรารอเธอมาครึ่งปีเเล้ว กลับมาเถอะนะ
    #416
    0
  14. #415 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 18:39
    ปีกว่าเเล้ววไม่น๊าาา
    #415
    0
  15. #413 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 23:57
    รออยุ่น้าาาา
    #413
    0
  16. #412 มินะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:41


    อัพต่อเถอะค่ะกำลังสนุกอยู่เลย แต่ถ้าอัพทุกวันนี่ยิ่งดีเลย มาอัพต่อเร็วๆนร้าาาาาา

    #412
    0
  17. #406 Urionice (@Urionice) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 10:28
    มาต่อเถอะน้าาาาา
    #406
    0
  18. #405 Baekcos (@Baekcos) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 23:13
    มาต่อเถอะ
    #405
    0
  19. #404 Chihay (@Chihay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 13:56

    เพิ่งมาอ่านสนุกมากเลยค่ะ
    #404
    0
  20. #401 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 14:32

    พึ่งมาอ่าน สนุกมาก มาต่อเร็วๆเถอะ

    #401
    0
  21. #399 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 08:24
    รอ~ชั้นรอเธออยู่~ เเต่ไม่รู้เธออยู่หนใด~
    #399
    1
    • #399-1 เอลิซ่า (@may305) (จากตอนที่ 7)
      20 พฤศจิกายน 2562 / 18:22
      เธอจะมา~ เธอจะมาเมื่อไหร่~ นัดฉันไว้ทำไมไม่มา~
      #399-1
  22. #395 Layla140518 (@Layla140518) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 04:44
    ไรท์คะ ช่วยกลับมาเถอะค่ะ อยากจะอ่าต่อแล้ว~~
    #395
    1
    • #395-1 Layla140518 (@Layla140518) (จากตอนที่ 7)
      31 ตุลาคม 2562 / 06:46
      อ่าน* ขอโทษค่ะ รีบไปหน่อย ลืม น. ซะได้
      #395-1
  23. #394 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 19:13
    ยังไม่เทใช่มั้ยย
    #394
    0
  24. #393 iwbufbfijsejkflx (@iwbufbfijsejkflx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 13:51

    กลับมาเถอะไรท์ รอไม่ไหวเเล้ววว
    #393
    0
  25. #392 พอยธนา (@pramotdplo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 23:14
    รู้สึก 6 ตอน ไม่เพียงพอ
    #392
    0