[Yaoi]ข้าเป็นสุนัขของท่านแม่ทัพ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3 ยินดีที่ได้รู้จัก ข้ามีชื่อว่าจินหลิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 839 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61


ตอนที่ 3
ยินดีที่ได้รู้จัก ข้ามีชื่อว่าจินหลิง



"ละอองสีแดงกำลังร่ายรำอยู่บนอากาศ"
"...กำลังมา"


               ความรู้สึกเหมือนทำอะไรผิดแล้วโดนจับได้เป็นอย่างไร เยี่ยอ้าวเทียนรู้ซึ้งแล้วในวันนี้ เขามองคนตัวเล็กที่พึมพำพูดกับตัวเองเรื่องชื่อที่ควรใช้เรียกตัวเขาว่าควรจะเป็นอย่างไร


พอเห็นท่าทีไม่สนใจสิ่งใด ราวกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกมาเป็นแค่คำบอกเล่า ไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ ทำให้เยี่ยอ้าวเทียนคันหยุบหยิบในใจ


“เจ้ารู้ว่าข้าคือใครตั้งแต่แรก”


“อืม เจ้าคือท่านแม่ทัพเยี่ยที่ลี่ลี่พูดถึง อ้อใช่...ลี่ลี่คือสาวรับใช้ที่นำโอสถของข้าไปขายให้เจ้า”


“ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมถึงไม่พูดะไรเลย”


เอ๋?...เขาควรต้องพูดอะไรอย่างนั้นเหรอ จินหลิงงง


“ข้าไม่รู้ว่าหรอกนะว่าตัวเองควรต้องพูดอะไร แต่ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้าไม่มีเจตนาร้ายและข้าเองก็ชอบที่เจ้าใจดีกับข้าด้วย แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”


เป็นความคิดที่เรียบง่ายกับคำตอบที่ซื่อตรงเหมือนเด็ก


นอกจากโดนหลอกด้วยรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เยี่ยอ้าวเทียนยังโดนหลอกด้วยการกระทำและความคิดที่ไม่สมกับผู้บำเพ็ญเพียรหรือผู้ปรุงโอสถของคนตัวเล็กนี่อีก


จินหลิงมองเห็นความสับสนของเขาจากดวงตาสีดำคู่นั้น แต่ถึงอย่างนั้นมนุษย์ผู้นี้ก็ยังทำหน้านิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็งเหมือนเดิม หรือขนมที่เขาให้ไปยังอร่อยไม่พอนะ


ทำไมถึงไม่ยิ้มหรือทำสีหน้าอย่างอื่นบ้าง


รู้สึก...อยากเป็นคนที่ทำให้เขาคนนี้ยิ้ม ต้องเป็นเขาเท่านั้น


จินหลิงเกิดความต้องการบางอย่างขึ้นมาในใจโดยที่เขาเองก็ยังมีรู้ตัว


“นี่ๆ ท่านแม่ทัพเยี่ย”กระะตุกแขนเสื้ออีกฝ่ายให้มองมาที่ตน


“ข้าชื่อจินหลิงนะ ยินดีที่ได้รู้จัก”เขายิ้มกว้าง มนุษย์ผู้นี้เป็นคนใจดี เขาชอบ อยากรู้จักอีกฝ่ายให้มากกว่านี้


พี่รองสอนไว้ว่า หากเราอยากรู้จักผู้ใด ก็ควรเป็นฝ่ายแนะนำตนเองก่อน รอยยิ้มจริงใจคือสิ่งสำคัญ เขาไม่รู้ว่ารอยยิ้มจริงใจนี่เป็นแบบไหน เขาเพียงแค่ยิ้มใบแบบของเขาเท่านั้น


“เยี่ยอ้าวเทียน คือชื่อของข้า”


“เยี่ยอ้าวเทียน...อ้าวเทียน ต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่าอ้าวเทียน”


เป็นอีกครั้งที่แม่ทัพไร้พ่ายโดนรอยยิ้มของจินหลิงสยบ เขารู้ได้ทันทีเลยว่าไม่อาจปฏิเสธได้หากคนตัวเล็กร้องขอด้วยรอยยิ้มแบบนั้น ทำไมถึงยิ้มได้น่ารักแบบนั้นนะ


เยี่ยอ้าวเทียนมีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ นอกจากคนๆนั้น


ยามได้พบจินหลิงครั้งแรกนั้น ความรู้สึกแปลกๆก็ปะทุขึ้นในใจ เขาไม่สามารถละสายตาจากอีกฝ่ายได้เลย ร่างเล็กนุ่มนิ่มสูงเพียงอกเขา ผิวสีน้ำนมเปล่งปลั่งยามที่จับมือกันก็รับรู้ได้ถึงความเนียนต่างจากมือของเขาที่ทั้งด้านและหยาบเพราะการจับดาบทุกๆวัน ไหนใบหน้าเล็กที่รวบองค์ประกอบลงตัวไว้ด้วยกันไม่ว่าจะแสดงสีหน้าแบบใดก็ชวนให้คนรู้สึกเอ็นดูชมชอบ สิ่งที่ดึงดูดสายตายามพบหน้ากันครั้งแรกคือดวงตาสีทองคู่สวยกับปานรูปเพลิงสีเดียวกันกับดวงตาบนหน้าผากนั้น


ความต้องการเบื้องลึกสุดที่สะกดไว้ร่ำร้องจะออกมา


อยาก...ลองจับแก้มนุ่มๆนั่นดูจัง


แปะ...ลูบๆๆ~


ร่างกายไปไว้กว่าความคิด รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นดวงตาสีทองใสแจ๋วจ้องเขาอย่างงุนงง ราวกับจะถามว่าจับแก้มข้าทำไม ตอนนั้นเองเยี่ยอ้าวเทียนตัวแข็งทื่อเมื่อได้รู้ว่าเผลอทำอะไรลงไป พอมองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนสีหน้างุนงงเป็นยิ้มกว้างเหมือนเข้าใจบางอย่าง ถูไถแก้มเล็กกับฝ่ามือเขาอย่างออดอ้อน จนเขาต้องเป็นฝ่ายล่ะมือออกมาเองเพราะไม่อยากให้แก้มนุ่มๆนั้นช้ำ


“เจ้าชอบแก้มของข้าสินะ”


คำถามตรงๆจากคนตัวเล็กทำให้เขาสะดุ้งมองอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนจินหลิงจะไม่โกรธเรื่องที่โดนเขาจับแก้ม หลังจากที่ถามเสร็จก็กลับไปกินขนมต่อ ยามเคี้ยวแก้มเล็กๆนั่นจะพองเหมือนกับกระรอก


“ขอโทษที่จับ”


“ไม่เป็นไร ข้ารู้อยู่แล้วว่าแก้มของข้านุ่มน่าจับ เมื่อก่อนพี่ใหญ่ก็ชอบเล่นแก้มข้าบ่อยๆ”


“พี่ใหญ่? เจ้ามีพี่น้อง?”


“ใช่ เขาคือผู้ปรุงโอสถสมานแผลที่เจ้าซื้อไปนั่นแหละ”


“เจ้าคิดถึงเขา”


เยี่ยอ้าวเทียนสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเศร้าๆของคนตัวเล็กยามพูดถึงพี่ใหญ่ของตน หรือพี่ของเด็กคนนี้จะตายไปแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางปล่อยให้น้องชายของตนที่ไม่ว่าดูอย่างไรก็ชวนให้เป็นห่วงทุกการกระทำอยู่คนเดียวแบบนี้


“อืม! ข้าคิดถึงพวกเขามากๆ ถึงพวกเราจะเพิ่งจากกันเมื่อวานเถอะ”


พวกเขา? แปลว่าคนตัวเล็กยังมีพี่น้องคนอื่นอีก


“ทำไมเจ้าถึงไม่ไปอยู่กับพวกเขาล่ะ”


ไม่รู้อะไรดลใจให้เยี่ยอ้าวเทียนถามแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะน้ำเสียงเศร้าๆนั้น หรือไม่ก็ท่าทีเหงาหงอยที่เห็นได้ชัด แม้จะเป็นคำถามที่ดูจะยุ่งเรื่องส่วนตัวเกินไป เขารู้เพียงว่าไม่สามารถปล่อยไว้แบบนี้ได้


จินหลิงชะงักขนมที่กำลังทาน ดวงตาหลุบต่ำลง


“อยู่ด้วยกันไม่ได้”คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาที่เคยสดใสไร้ซึ่งประกายอารมณ์ใดๆ “ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งหมดจะหายไป”


หายไป...หมายถึงตายอย่างนั้นเหรอ


ยิ่งถามคำตอบที่ได้ยิ่งเป็นในแง่ลบ เยี่ยอ้าวเทียนเลิกสนใจถามเรื่องส่วนตัวของจินหลิง เขาปลอบใจใครไม่เป็นโดยนิสัยของเขาไม่มีใครมาให้เขาปลอบใจอยู่แล้ว เมื่อเห็นคนตัวเล็กเศร้าเขาจึงได้แต่ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ เพราะอย่างไรซะคนที่ทำให้จินหลิงเป็นแบบนี้ก็คือเขา


“ไม่เศร้า”


“อืม!ข้าจะไม่เศร้า”


จินหลิงยิ้มให้คนตัวสูง เขาจับมือที่อีกฝ่ายที่ลูบหัวตนอยู่มาจับเล่นก่อนจะประสานมือของตนเข้ากับมือใหญ่ พอลองแบบนี้แล้ว เทียบดูมือของอ้าวเทียนใหญ่จัง มือใหญ่ที่แสนอบอุ่น


“ขอโทษที่ถามเรื่องของเจ้า”


“ไม่เป็นไร ข้าเคยบอกแล้วไงว่าสัมผัสได้ถึงจิตใจและความคิดของเจ้า มันไม่มีเจตนาร้ายเลย แม้เจ้าจะถามข้าก็ตอบแบบไม่ปิดบัง”


พี่ใหญ่เคยสอนไว้ว่า กับคนที่เราชอบหรือถูกชะตาด้วย หากเขาแสดงความจริงใจมาเราก็ควรแสดงความจริงใจกลับเช่นกัน อ้าวเทียนใจดีกับเขามากๆ หากอีกฝ่ายอยากรู้เรื่องของเขาเขาก็จะบอก แต่ว่า...การแสดงความจริงใจเนี่ยมันใช่ความหมายเดียวกันกับคำว่าใจดีหรือเปล่านะ?


“เด็กโง่ เจ้าไม่ควรไว้ใจข้ามากเกินไป พวกเราเพิ่งเจอกันวันนี้”


คนตัวเล็กไว้ใจคนอื่นง่ายเกินไป แถมรอบตัวยังเปิดช่องว่างไม่ระวังตัวเอาซะเลย ทำไมถึงทำให้เป็นห่วงได้ขนาดนี้นะ


“ฮึ่ม! อ้าวเทียนคนบ้า ข้าบอกบอกเจ้าเชื่อใจได้ก็ต้องเชื่อใจได้สิ ต่อหน้าดวงตามองเห็นความจริงของข้าไม่มีใครสามารถปิดบังหรือหลบหนีจากดวงตาคู่นี้ได้ แล้วยังกล้าว่าข้าโง่ ข้า...ข้าๆๆ...โกรธเจ้าแล้ว”


คำว่า โง่ เป็นคำต้องห้ามของเขา


จินหลิงสะบัดหน้าหนีอีกฝ่าย อ้าวเทียนคนบ้า ทั้งบ้า ทั้งนิสัยไม่ดี เขาไม่ชอบแล้ว กล้าดีอย่างไรมาบอกว่าเขาโง่ ถึงเขาจะไม่ค่อยฉลาดเหมือนพี่ใหญ่และพี่รอง แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดว่าเขาโง่นอกจากเจ้าจิ้งจอกงี่เง่าจื่อเฟิน ที่เมื่อก่อนชอบล้อเขาบ่อยๆยามท่านอาจารย์ถามแล้วเขาตอบไม่ได้


หึ...เขาแค่ขี้เกียจตอบหรอก


พี่รองยังบอกเลยว่า ถึงแม้เขาจะฉลาดน้อยไปหน่อยเรื่องพวกจดจำ แต่เรื่องต่อสู้ในบรรดาสี่พี่น้องเองก็ไม่มีใครสู้เขาได้ เรื่องนี้จินหลิงภูมิใจสุดๆ


อ้าวเทียนกล้ามาตอกย้ำแผลใจที่เจ้าจิ้งจอกงี่เง่าทำไว้ แบบนี้ต้องลงโทษ


จินหลิงกลับร่างเป็นลูกสุนัขตัวเล็กตัวขาวเหมือนที่เคยทำก่อนหน้านี้ตอนตื่นขึ้นจากการหลับใหล เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้อ้าวเทียนก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูง สบตากับอีกฝ่ายที่มองมาด้วยความงุนงงและแปลกใจ พออยู่ในร่างลูกสุนัขแล้วเงยหน้ามองแบบนี้ทำให้ปวดคอจัง อ้าวเทียนจะสูงเกินไปแล้วนะ


ยามนี้จะเห็นได้ว่าสุนัขสีขาวตัวน้อยระบายอารมณ์ด้วยการกัดชายกางเกงของแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นเว่ยไปมา เหมือนจะยังไม่พออุ้งเท้าเล็กๆยังข่วนไปที่รองเท้าหนังที่เขาสวมด้วยจนเป็นรอย ตบท้ายด้วยการใช้เท้าหน้าทั้งสองเหยียบลงบนเท้าข้างขวาของเยี่ยอ้าวเทียน


ยามนี้เยี่ยอ้าวเทียนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของเขาว่าอย่างไร ตอนแรกเขาตกใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กโกรธและยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นอีกฝ่ายกลายร่างเป็นลูกสุนัขตัวเล็กสีขาวมีจุดเด่นอยู่ที่ดวงตาสีทองและปานรูปเพลิงสีทองบนหน้าผาก


นี่คือจินหลิงในร่างสุนัข


เอกลักษณ์สองอย่างนั่นเขาจำได้ติดตาเพราะมันดึงดูดเขาตั้งแต่แรกพบกับคนตัวเล็ก แต่ทำไมถึงเป็นสุนัข ทีแรกเขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ปรุงโอสถหรือไม่ก็ผู้บำเพ็ญเพียร พอได้พูดคุยกันถึงได้รู้ว่าผู้ปรุงโอสถคือพี่ของจินหลิง เขาเลยเข้าใจไปเองว่าอีกฝ่ายคงเป็นผู้บำเพ็ญเพียร


ไม่นึกว่าตนเองจะเข้าใจผิดไปใหญ่หลวง คนตัวเล็กคล้ายกับสหายของเขาที่สืบทอดสายเลือดมาจากชนเผ่าศักดิ์สิทธิ์ อาจารย์ของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าชนเผ่าศักดิ์สิทธิ์เป็นคำที่ใช้เรียกเผ่าต่างๆที่สืบทอดสายเลือดของสัตว์วิญญาณพวกเขาสามารถกลายร่างเป็นได้ทั้งมนุษย์และสัตว์วิญญาณ นอกจากนี้ยังสามารถบำเพ็ญเพียรเพื่อเลื่อนขั้นเป็นเทพได้อีกด้วย


เยี่ยอ้าวเทียนมองสุนัขตัวเล็กสีขาวที่กำลังระบายอารมณ์กับอาภรณ์ของเขา อีกฝ่ายเหมือนแกล้งมากกว่าโกรธจริงจัง กัดชายกางเกงแค่ทำให้มันเปื้อนน้ำลาย ข่วนรองเท้าพอให้เห็นรอยเล็บเล็กๆ เหยียบเท้าราวกับการนวดเบาๆ


ทำแบบนี้ด้วยร่างสีขาวเล็กๆนั่น ช่าง...


น่ารักเกินไปแล้ว~


เขาพยายามข่มใจไม่ให้อุ้มอีกฝ่ายมากอดแล้วพากลับค่าย ไม่สิ...พากลับเมืองหลวง สวรรค์ส่งเด็กคนนี้มาทดสอบอารมณ์ของเขาหรืออย่างไรนะ


“จินหลิง”


หึ...ไม่ต้องมาเรียกเขาเลยอ้าวเทียนคนบ้า คนนิสัยไม่ดี กางเกงนี่ต้องให้ขาดมากกว่านี้จะได้ไม่กล้ามาว่าเขาโง่อีก รองเท้านี้ก็ทำให้มันเป็นรอยเยอะๆ นี่แหนะๆ


พอโดนเมิน เยี่ยอ้าวเทียนก็ไม่ใส่ใจ


หมับ


เขาอุ้มสุนัขตัวเล็กสีขาวขึ้นมา เจออาการดิ้นเล็กดิ้นน้อยเพื่อให้หลุดจากมือแต่เขาก็อุ้มอีกฝ่ายมาซบที่ไหล่สำเร็จ พอเห็นว่าดิ้นหลุดไม่สำเร็จจินหลิงก็กัดเข้าที่เสื้อบริเวณไหล่ของคนตัวสูงจนเสื้อบริเวณนั้นเปื้อนไปด้วยน้ำลายของเขา


เยี่ยอ้าวเทียนอุ้มร่างเล็กมาเผชิญหน้า เขาจ้องดวงตาสีทองของอีกฝ่ายอย่างแนวแน่ อีกฝ่ายยอมให้อุ้มแต่โดยดีนัยน์ตาแสดงอารมณ์ให้เห็นชัดว่าโกรธและ...งอน


“ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้คิดว่าเจ้าโง่...”


พอได้ยินคำว่าโง่ก็ดิ้นอีกครั้ง จนเยี่ยอ้าวเทียนต้องอุ้มอีกฝ่ายแนบอกเหมือนเดิม เขาลูบหลังเล็กๆปลอบใจ ขนสีขาวของจินหลิงในร่างสุนัขนุ่มมาก เขาอธิบายเหตุผลให้คนตัวเล็กฟังอย่างใจเย็น


“ข้าเพียงแค่เป็นห่วงเจ้า กลัวว่าหากเจ้าไว้ใจคนที่เพิ่งพบกันง่ายเกินไปอาจโดนอีกฝ่ายหลอกลวงใช้ประโยชน์ มนุษย์ไม่ได้มีเพียงด้านดีเสมอไป แม้ข้าจะไม่รู้ว่าดวงตามองเห็นความจริงของเจ้ามีความสามารถอะไร แต่ถ้ามันทำให้เจ้าแยกแยะได้ว่าใครมาดีหรือร้ายต่อเจ้า แบบนั้นข้าก็โล่งใจที่เจ้าจะไม่โดนหลอกลวงจากคนที่เข้าหาเจ้าเพราะผลประโยชน์ไม่ดี”


เมื่อได้ฟังคำอธิบายของอ้าวเทียน จินหลิงก็นิ่งไป ที่แท้เพราะเป็นห่วงเขา คิดไว้แล้วเชียวคนๆนี้...


เขาให้ขาสั้นของตนกอดหมับเข้าที่ลำคอของคนตัวสูงซบหน้าลงกับคออีกฝ่าย เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าอ้าวเทียนน่ะเป็นคนดีจริงๆ ใจดีมากๆด้วย ขอโทษนะที่โกรธเจ้าก่อนหน้านี้ แถมยังทำไม่ดีกับเจ้าไว้หลายอย่างทั้งน้ำลายที่เปื้อนกางเกงกับเสื้อ ไหนจะรอยข่วนที่รองเท้าอีก


ฮือออ~


เยี่ยอ้าวเทียนเห็นท่าทางของสุนัขตัวน้อยก็ยิ้ม ดูท่าจะหายโกรธเขาแล้วเป็นเด็กดีจริงๆ โกรธง่ายหายเร็ว ลูบหลังปลอบใจเบาๆ


รอยยิ้มของท่านแม่ทัพไร้พ่ายเป็นของหายาก จินหลิงที่สะอื้นซบคอของอ้าวเทียนอยู่จึงพลาดฉากนี้ไป


ความปรารถนาที่อยากทำให้อ้าวเทียนยิ้ม จินหลิงไม่รู้ตัวเลยว่าตนทำสำเร็จตั้งแต่แรกที่พบกันแล้ว


“กลับร่างมนุษย์เถอะ พวกเรานัดกันจะไปทานอาหารที่หออาหารซุยโควไม่ใช่หรือ”


พูดถึงเรื่องนี้จินหลิงก็ลืมไปเลย เขากลับมาอยู่ในร่างมนุษย์เหมือนเดิม มือเล็กจับมือของอ้าวเทียนแน่น ท่าทางไม่ร่าเริงเหมือนเก่า


เยี่ยอ้าวเทียนเห็นแบบนั้นก็จับไหล่คนตัวเล็กหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจะช้อนคางเล็กขึ้นมาเห็นใบหน้าน่ารักเปื้อนไปด้วยน้ำตา ปากเล็กๆเม้มแน่นแล้วคลายออกแบบนั้นวนไปมาราวกับอยากจะพูดบางอย่าง ก่อนจะพูดออกมาเสียงค่อย


“ขอโทษ...ที่โกรธ”


“ไม่เป็นไร เจ้าโกรธแล้วน่ารักดี”เยี่ยอ้าวเทียนเช็ดน้ำตาบนหน้าของคนตัวเล็กเบาๆ


“ขอโทษที่ทำไม่ดีใส่”


“หมายถึงอะไรเหรอ”ทำไม่ดี? หรือว่า...


“ขอโทษที่ทำกางเกงเจ้าเปื้อนน้ำลาย ขอโทษที่ข่วนรองเท้าของเจ้า”


เห็นท่าทางแบบนี้ของคนตัวเล็กเขาก็ถอนหายใจยาว เป็นเด็กดีจริงๆ แม้ดูภายนอกจินหลิงจะดูเหมือนพวกคุณชายที่ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ แต่พอทำผิดกลับกล้าที่จะยอมรับและขอโทษ ตรงนี้เป็นข้อดีที่ต่างจากพวกคุณชายไม่เอาไหนที่เขาเคยพบเจอ


“ข้าไม่โกรธเจ้า ถือเป็นของขวัญพบหน้ากันครั้งแรกจากเจ้า”


“ของขวัญเหรอ”ศีรษะเล็กโคลงไปมาซ้ายขวาอย่างงุนงง


“ใช่ของขวัญ” เยี่ยอ้าวกระชับมือที่จับไว้เขาเดินไปหยิบถุงห่อขนมของจินหลิงมาถือไว้และเดินนำออกไป “พวกเราไปกันเถอะ”


เดินออกไปไม่กี่ก้าวก็ถูกคนตัวเล็กกระตุกมือเรียก เขาไปมองอย่างมีคำถาม


จินหลิงเดินเข้าไปชิดร่างสูง เขาเขย่งปลายเท้ายกตัวขึ้นจูบที่ปลายคางของอ้าวเทียน จนอีกฝ่ายนิ่งเป็นหินด้วยไม่คิดว่าจะโดนจูบกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนี้


“ขอบคุณนะอ้าวเทียนที่ใจดีกับข้า”

 

..........................................................


หออาหารซุยโคว

เยี่ยอ้าวเทียนไม่รู้ว่าตนเองพาจินหลิงเดินมาถึงหออาหารซุยโควได้อย่างไร ยามนั้นเขารู้สึกว่าหัวของตนว่างเปล่าพอคนตัวเล็กบอกว่าไปกันเถอะ เขาได้แต่เพียงจับมืออีกฝ่ายให้เดินตามมา รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงหน้าหออาหารซุยโควเสียแล้ว พอหันไปมองคนตัวเล็กข้างกายก็เห็นอีกฝ่ายยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายมองไปยังหออาหารซุยโคว ความเศร้าก่อนหน้านี้ถูกปัดทิ้งหายเกลี้ยง


ส่วนเรื่องจุมพิตที่คางของเขา...


เขาจะถือว่าเป็นคำขอบคุณในแบบของจินหลิงแล้วกัน เดี๋ยวไว้ค่อยเตือนว่าอย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก ไม่อย่างนั้นคนตัวเล็กอาจเผลอไปทำให้ใครเข้าใจผิดและใจเต้นแบบเขาอีก


“อ้าวเทียนจะเข้าไปข้างในได้หรือยัง”


จินหลิงเรียกคนตัวสูงที่เอาแต่เหม่อเหมือนคิดอะไรสักอย่าง เป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่ถูกเขาจุมพิตขอบคุณ หรืออ้าวเทียนจะไม่ชอบให้ทำแบบนั้นนะ


แต่เขาไม่เห็นจะสัมผัสได้เลย ที่รู้สึกคือตอนนั้นหัวใจของอ้าวเทียนเต้นแรงมากเลย หรือว่าจะไม่สบาย?


พี่ใหญ่เคยสอนว่า นี่เป็นการขอบคุณที่ได้ผลที่สุด แต่ให้ทำเฉพาะกับคนที่ชอบเท่านั้น เขาเองก็เคยจุมพิตขอบคุณที่แก้มของพี่ใหญ่กับพี่รองบ่อยๆไม่เห็นสองคนนั้นจะใจเต้นแรงเหมือนอ้าวเทียนเลย หรือเป็นเพราะจุมพิตผิดที่กัน เพราะเดิมทีเขาตั้งใจจะจุมพิตที่ข้างแก้มของอ้าวเทียนเหมือนกัน แต่ต้องโทษที่อีกฝ่ายตัวสูงเกินไปเลยได้จุมพิตที่ปลายคางแทน


ไว้คราวหน้าเอาใหม่ เขาต้องจุมพิตที่ข้างแก้มของอ้าวเทียนให้ได้


“อืม ไปกันเถอะ ข้าให้สหายมาล่วงหน้าแล้ว”


เพื่อนของอ้าวเทียนเหรอ หรือว่า...


จินหลิงเดินตามอ้าวเทียนไปเงียบๆ เขาลูบจมูกพลางร่ายคาถาปกปิดพลังและกลิ่นอายเทพของตน เพราะต่อจากนี้เขาอาจเจอเข้ากับคนน่ารำคาญก็ได้


เยี่ยอ้าวเทียนไม่รู้สึกตัวยามจินหลิงร่ายคาถา เขาเดินนำเข้าไปก็พบกับลู่เฝิงลูกน้องคนสนิทที่ออกมารอรับ ลู่เฝิงก็อยู่ด้วยกันตอนเดินชนกับจินหลิง เวลานั้นเขากำลังมาที่หออาหารซุยโควแต่พอเกิดเรื่องเขาต้องพาคนตัวเล็กไปซื้อขนมจึงได้ให้ลูกน้องคนสนิทตนล่วงหน้ามาแจ้งกับไป๋หยางก่อนว่าจะมาช้า


“ท่านแม่ทัพ”ลู่เฝิงทำความเคารพเยี่ยอ้าวเทียน เขาชะงักเมื่อเห็นใครบางคนเดินมาด้วยกันกับนายของตน เด็กคนนี้คือคนที่เดินชนกับท่านแม่ทัพไม่ใช่หรือ พามาด้วยทำไมกัน


แม้จะสงสัยแต่เขาก็ไม่กล้าถาม ได้แต่ผายมือเชิญทั้งสองเดินนำไปยังห้องชั้นบนสุดซึ่งเป็นห้องสำหรับแขกพิเศษ เมื่อทั้งสามเดินเข้าไปในห้อง เสียงเลื่อนประตูทำให้คนที่สนทนากันอยู่หันมามองเป็นตาเดียว


“เจ้ามาช้าจังเลยนะ”ไป๋หยางทักทายเยี่ยอ้าวเทียน วันนี้เขาก็สวมอาภรณ์สีขาวเรียบง่ายเหมือนเดิม เขาชี้ไปยังสตรีสองคนที่นั่งสนทนาด้วยกันเมื่อครู่ “พวกนางเป็นคนของเจ้าของโอสถนั่น”


“สวัสดีเจ้าค่ะท่านแม่ทัพเยี่ย”ชุนเหมยกับลี่ลี่ลุกขึ้นทำความเคารพ


“ข้าเห็นพวกนางรออยู่หน้าร้านจึงเรียกขึ้นมานั่งรอที่ด้านในด้วยกัน”


ไป๋หยางไม่รู้จักชุนเหมยแต่เขาจำสาวรับใช้ที่นำโอสถมาขายให้ได้เป็นอย่างดี ระหว่างที่นั่งรอเขาก็ลองสอบถามทั้งสองเกี่ยวกับเจ้าของโอสถสมานแผล แต่สตรีที่นามว่าชุนเหมยดูเหมือนจะระวังคำพูดคำจาเป็นอย่างมากทำให้เขาแทบไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยนอกจากชื่อของอีกฝ่าย


จินหลิงได้ยินเสียงคนคุ้ยเคยก็โผล่หน้าออกมามอง


“ชุนเหมย ลี่ลี่ พวกเจ้ามาเร็วดีนี่”


เมื่อเห็นจินหลิงมา ชุนเหมยกับลี่ลี่ก็แสดงออกถึงความดีใจ พวกนางยังไม่ทันที่จะได้ทำความเคารพก็ถูกกุนซือหนุ่มปาดหน้าเสียก่อน ก่อนหน้านี้เขาไม่เห็นอีกฝ่ายเพราะถูกตัวของเยี่ยอ้าวเทียนบังไว้


“โอ้ะโอ~ หนุ่มน้อยน่ารักคนนี้เป็นใครกัน เด็กของเจ้าหรืออ้าวเทียน”


พูดจบกุนซือหนุ่มก็ได้รับสายตาเย็นชาจากสหายจนเขาแสร้งทำท่าเจ็บปวด แต่มีหรือที่เยี่ยอ้าวเทียนจะสนใจ เขาหันไปแนะนำไป๋หยางให้จินหลิงรู้จัก


“จินหลิงนี่คือไป๋หยาง”สั้นๆไร้คำอธิบายเพิ่มเติม


จินหลิงขมวดคิ้วเป็นปมมองไป๋หยางนิ่ง แม้จะไม่ชอบใจแค่ไหนแต่อ้าวเทียนก็อุตส่าห์แนะนำให้รู้จัก คนๆนี้คงเป็นสหายที่เคยพูดถึง หากไม่แนะนำตนเองกลับไปอาจจะโดนอ้าวเทียนมองว่าเป็นเด็กไม่ดีก็ได้


พี่รองเองก็เคยสอนไว้ว่า การกล่าวทักทายแนะนำตนเองก็เป็นมารยาทที่ดีอย่างหนึ่ง


เขาเดินออกมาเผชิญหน้ากับไป๋หยาง รอยยิ้มน่ารักถูกนำมาใช้อีกครั้งแม้ดวงตายังคงมองนิ่งไปที่อีกฝ่าย


“เจ้าคงเป็นสหายของอ้าวเทียน ยินดีที่ได้รู้ข้ามีชื่อว่าจินหลิง”


ไป๋หยางสะท้านไปทั้งร่างเมื่อสบตากับดวงตาสีทองที่จับจ้องมายังตน ไม่สามารถละสายตาจากอีกฝ่ายได้เลยราวกับโดนมองทะลุไปจิตวิญญาณ สายเลือดในกายเองก็ร้อนรุ่มเหมือนเผชิญหน้ากับสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่าตน สัญชาตญาณร้องเตือนว่าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นความลับใดๆเกี่ยวกับตัวเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าดวงตาสีทองคู่สวยนั้นก็ไม่สามารถปกปิดหรือซ้อนเร้นไว้ได้


จบตอน[105%]



               คุยกับเจ้ากระต่ายจันทรา
               [Loading] มาแปะตัวอย่างตอนที่สามไว้ก่อน แต่งเสร็จจะรีบมาลงเลย บางคนอาจคิดว่าชื่อตอนกับเนื้อเรื่องตัวอย่างนี่สวนทางกันมาก เราก็คิดแบบเดียวกันเลยค่ะ 
                [25%] วันนี้มาน้อยจริงๆ ปกติเราจะใช้เวลาเขียนช่วงเย็นและอัพลงช่วงเกือบเที่ยงคืน แต่วันนี้รู้สึกง่วงมากเพราะเมื่อคืนนอนไม่พอ วันนี้เลยอัพได้แค่นี้ >^<
               [80%] มาอัพต่อให้แล้วนะคะ ปวดใจที่เนื้อเรื่องยังไปไม่ถึงไหนเพราะเผลอแต่งจนเพลิน เอาความน่ารักของจินหลิงกับท่านแม่ทัพไปเสพก่อนนะคะ ช่วงนี้ใกล้ปีใหม่ใครที่เดินทางอยู่ขอให้ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพนะคะเห็นข่าวแล้วรถติดมากๆเลยโดยเฉพาะคนที่เดินทางมาภาคอีสาน ส่วนเราปีใหม่นี้อยู่หอพักจะใช้เวลาในวันหยุดเขียนนิยายสต๊อกเก็บไว้ ไปก่อนนะคะฝันดีค่ะ (ขณะนี้เวลา 0.48 น.)
                         ***ตอนที่เยี่ยอ้าวเทียนเข้าใจว่าจินหลิงเป็นลูกหลานของชนเผ่าศักดิ์สิทธิ์ อันนี้นางก็เข้าใจผิดอีกนะคะ(ให้นางเข้าใจแบบนั้นไปก่อน) จินหลิงไม่ใช้สัตว์วิญญาณแต่เป็นเทพตัวเป็นๆเลย พอดีมีการเพิ่มเนื้อหาในส่วนบทนำเพิ่มเติมตอนสงครามเปลี่ยนยุคสมัย ปัจจุบันไม่มีเผ่าเทพเหลืออยู่แล้วนะคะ พวกจินหลิงกับพี่เลยเป็นเทพกลุ่มสุดท้าย ส่วนพวกหลังๆที่เรียกว่าเทพ มันเหมือนเป็นตำแหน่งมากกว่า
               [105%] มาแล้วนะคะ อยากบอกว่าเราได้ทำการเตะตัวอย่างที่เคยลงไว้ในตอนนี้ไปไว้ตอนที่4 เพราะพอเขียนแล้วมันเลยความยาวต่อตอนที่กำหนดไว้ อ่านต่อได้ในตอนถัดไปเลยค่ะ

นี่คือเนื้อหาที่เพิ่มเข้ามาในบทนำ (ที่ขีดเส้นใต้)

          ในยุคเบิกฟ้าปฐมวิญญาณปกครองหกภพภูมิ[1]อย่างสันติสุข เผ่าต่างๆอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข พวกเขาทั้งสี่ไม่มีบิดาหรือมารดาเกิดมาจากความว่างเปล่า ดวงชะตาไม่ถูกลิขิตด้วยสวรรค์ เป็นเทพโดยกำเนิด
..............................

กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานผู้คนยุคปัจจุบันเรียกยุคสมัยของพวกเขาว่า ยุคเบิกฟ้า หลังสิ้นปฐมวิญญาณหกภพภูมิเกิดความวุ่นวายจนก่อสงครามกัน เผ่าเทพผู้ปกครองแดนเทพสูญสิ้น ส่วนเผ่ามารโดนเผ่าเทพผนึกไว้ในห้วงไร้กาลเวลา ณ แดนมาร สิ้นสุดยุคเบิกฟ้า

ผลจากสงครามถือกำเนิดผู้คุ้มครองหกภพภูมิ จ้าวพิภพพิทักษ์แดนมนุษย์  เซียนเทวะพิทักษ์แดนเซียน มารเทพพิทักษ์แดนมาร ปีศาจหิวโหยพิทักษ์แดนปีศาจ เทพมังกรทองพิทักษ์แดนเทพ และมารอเวจีพิทักษ์แดนนรก ผู้คนเรียกยุคหลังสงครามครั้งนี้ว่า ยุคบรรพกาล เมื่อแดนเทพสูญสิ้นเผ่าเทพซึ่งเป็นผู้ปกครองมาตั้งแต่ปฐมวิญญาณเบิกฟ้าแบ่งแผ่นดิน เทพมังกรทองผู้พิทักษ์แดนเทพจึงบัญชาให้เผ่าสวรรค์ปกครองแดนเทพ แต่งตั้งให้ผู้นำเผ่าสวรรค์ในตอนนั้นเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 839 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

458 ความคิดเห็น

  1. #409 callmedidi (@jelly90sw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:35
    น้องซื่อมากลูกกกกกก
    #409
    0
  2. #389 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 08:11
    ใจพี่ละลายไปหมดแล้วน้องเอ้ยยยยยย~
    เป้าหมายหนูดีต่อใจพี่มากค่ะ~
    #389
    0
  3. #322 dnkdnk (@dnkdnk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 00:18
    โคตรชอบ
    #322
    0
  4. #313 Black area (@0808199165) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 13:41
    รอค่าา
    #313
    0
  5. #287 FONJAE💖 (@discouraged) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:00
    น้องคือน่ารักเกินไปอ่ะ งื้ออออออ จุ้บปลายคาง อยากเลี้ยงน้องงงงง
    #287
    0
  6. #244 Ralaza (@bacon1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 11:34

    น้องงงงงง จะน่ารักเกินไปแล้ววว
    #244
    0
  7. #241 Sambonsakura (@Sambonsakura) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 11:19
    ชอบการบรรยายรายละเอียดภูมิหลังแบบนี้มากๆ ฮือ
    #241
    0
  8. #230 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:45
    กับเก้อๆคือเด็กดีมากกก ส่วนคนอื่นหรอ น้องไม่แคร์ แต่เป็นเด็กดีของเกอ
    #230
    0
  9. #227 aim42404 (@aim42404) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 18:48
    น้องน่ารักมากมันเขี้ยวน้องงงงงง
    #227
    0
  10. #221 Sunflower.W (@renesqueenxs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:17
    คือน้องแบบยอมให้อ่าวเทียนเก่อคนเดียวเลยอ่ะ คนอื่นน้องเกรี้ยวกราดใส่มาก กับเก่อนี่แบบ ฟัดขากางเกง จับมือ งุ้ยยย
    #221
    0
  11. #202 มิลุนซัง (@otaku73220) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 01:44
    ท่านแม่ทัพต้องดูแลน้องดีๆ
    #202
    0
  12. #187 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 10:23
    ท่านแม่ทัพชองของมินิไซต์เล็กใช่มั้ยยยยย
    #187
    0
  13. #167 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 14:43
    น้องเมพมากใครทำไรน้องไม่ได้แน่นอน หุหุหุ
    #167
    0
  14. #115 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:45
    ฮุฮุๆ ของเมพติดตา
    #115
    0
  15. #81 Mod_Killer (@Mod_Killer) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 09:15
    ไรท์แต่งดีแต่งสนุก.. สนุกจนตอนอยากอ่านแบบไม่ขาดตอน
    #81
    1
  16. #78 PiyapatBang (@PiyapatBang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:19
    ขอบคุณค่ะ น้องน่ารัก สนุกมาก
    #78
    1
  17. #76 SweetP (@pnkpie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 22:39
    น้องงงง เป็นเด็กดีที่สุดเลยลูกกก;-; น่ารักมากกก ฮือออ น้องงงงงง!!!
    #76
    1
  18. #72 janychill (@janychill) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 17:42
    ชอบมากกกก น้องน่ารัก
    #72
    1
  19. #71 KARENA (@karena) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:41
    ชอบมากกก เนื้อเรื่องน่าอ่านสุดๆ สู้ๆค่ะไรท์ ติดตามค่ะ
    #71
    1
  20. #68 sofeast (@sofeast) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:37
    น้องน่าร๊ากกกกกกกกก. เป็นเรื่องที่อยอุ่นหัวใจเหลือเกิน
    #68
    1
  21. #67 O2il58 (@O2il58) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:16

    ชอบอ่ะ อยากอ่านแล้ว
    #67
    1
  22. #64 N3467SA (@N3467SA) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 07:10

    สู้ๆคร้าชอบมากรอไม่ไหวแล้ว
    #64
    1
  23. #62 miki324405 (@miki324405) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 16:58
    น่ารักกก เอ็นดู~
    #62
    1
  24. #61 Nottefa (@Nottefa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 12:52
    น่ารักเด้อ ชอบน้องง
    #61
    1
  25. #60 Jantiwa.k (@chantiwa1717) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 12:36
    สนุกจ้าสำนวนอ่านง่าย
    #60
    1