Fanfic. Undertale l Warning Virus Sansjikkii!!

ตอนที่ 2 : CHARTER 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    27 ธ.ค. 62

"...เอาล่ะตัวทดลองหมายเลข 1 ฉันจะพาเธอกลับห้อง"

 

เพล้ง!(เสียงหน้าแตกในตำนาน)

 

พูดจบแกสเตอร์ก็ลุกขึ้นยืน พร้อมที่จะพาแซนส์ไปส่งที่ห้องจริงๆ...แต่ถ้าปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นชาตินี้ก็ไม่มีทางตกหมอนี่ได้หรอก! ในเมื่ออ่อยมาขนาดนี้แล้วก็ต้องให้สุด คิดว่าฉันจะยอมทำตัวน่ารักทั้งๆที่สะอิดสะเอียนแทบตาย เพื่อให้ได้ผลลัพธ์แค่นี้เนี่ยน่ะ! คิดจบหนูน้อยแซนส์ก็โดดลงจากเตียงแล้วก็เข้าไปเกาะแขนของแกสเตอร์

 

"ตัวทดลองที่ 1 ปล่----"

 

"ปะป๋าเกลียดหนูหรอคะ? หนูแค่อยากจะใช้เวลากับปะป๋าที่หนูรักแค่นั้นเอง"

 

ว่าแล้วก็ดวงตาแซฟไฟร์คู่สวยก็ช้อนขึ้นมองไปยังแกสเตอร์ แถมมีการบีบน้ำตานิดหน่อยด้วย เอาว่ะมันต้องติดกับแล้วตอนนี้ ความน่ารักอย่างนี้หาไม่ได้ที่ไหนแล้วน่ะแกสเตอร์ ถ้าแกพลาดแกจะเป็นคนที่โง่ที่สุดในอันเดอร์กราวน์เลย

แกสเตอร์ก้มลงไปมองที่แซนส์ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงฉ่าเขาควรที่จะไม่สนใจแล้วพาตัวทดลองที่ 1 กลับเข้าห้องขัง แต่ยังคิดไม่ทันจบ แซนส์ก็นำหัวมาถูกับแขนของเขาเหใือนลูกแมวขี้อ้อน...และนั้นก็คือตัวต้านไวรัสแซนส์จิคกี้ที่ได้โดนทำลายไปแล้ว

 

"...อ่าาา ใครจะเกลียดหนูลงล่ะลูกสาวแสนน่ารักของปะป๋า มาลูกอยากเล่นอะไรล่ะรูบิคมั้ยเอ่ยคนดี~"

 

เด็กสาวก้มลงไปมองที่พื้น...เพื่อปกปิดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อสามารถหลอกหลวงคนแก่ที่โหดแต่หน้าได้สำเร็จ

ก่อนจะมองหน้าแกสเตอร์แล้วส่งยิ้มใสซื่อให้ เสียงใสที่เจ้าตัวแอ๊บตอบกลับไปอย่างใสซื่อเหมือนเด็กบริสุทธิ์

 

"อะไรก็ได้ที่หนูได้อยู่กับปะป๋านานขึ้น"

 

และแล้วไวรัสแซนส์จิคกี้ ก็ได้แพร่ไปให้เหยื่อรายแรกสำเร็จ....อาเมน....

...........

.......

.....

....

.

 

"สนุกมั้ยเอ่ย ลูกสาวของปะป๋า"

 

"ค่ะ แต่ว่าน้องชายของหนูรออยู่อ่ะ ปะป๋าไปส่งหนูหน่อย"

 

ว่าแล้วก็ทำท่าทางออดอ้อน มือป้อมทั้งสองกำอยู่ที่หน้าอก ดวงตาสีแซฟไฟร์จ้องมองตรงไปที่ร่างตรงหน้าพร้อมกับ

ประกายวิบวับเสริมความน่ารักน่าสงสารเข้าไป หัวเอียงไปทางซ้ายนิดหน่อย...และท่านี้ก็ทำให้แกสเตอร์โดนดาเมจ

ไปเต็มๆ แถมติดคริหน่อยๆจนไม่ถอนตัวไม่ขึ้นจากการเสพติดความน่ารักของแซนส์ได้ มันเหมือนการทอดแห

เพียงแต่ในที่นี้ไม่ได้ทำเพื่อจับปลา...แต่เป็นการจับหัวใจของ ดร.แกสเตอร์ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เย็นชาที่สุด

และเธอ แซนส์ เดอะ สเกลเลตัน ก็ได้จับมันมาได้แล้ว...

 

"ปะป๋า...อุ้มหนูหน่อย"

 

ทันทีที่แกสเตอร์เดินมา แซนส์ก็ชูแขนทั้งสองข้างขึ้น พร้อมพูดถ้อยคำที่มีอิทธิพลสำหรับแกสเตอร์ ทั้งรอยยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวสีขาว ท่าทางที่ดูไร้พิษภัยอย่างนั้น มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นในหัวใจ...บางครั้ง แค่บางครั้งน่ะการที่เขาจะพยายามมีลูกก็ไม่แย่เท่าไหร่ ดวงตาสีดำสนิทเริ่มมีน้ำตาคลอนิดๆ

 

"อื้ม! ได้สิ"

 

"แฮะ"

 

...มีความสุขสุดๆไปเลย...

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

HELLO

งง...งงกันใช่มั้ยคะ ว่าทำไมหนูแซนส์ถึงตกแกสเตอร์ได้ง่ายขนาดนี้

ง่ายๆค่ะ...มาฟังใกล้ๆนะคะ...ไรต์ขี้เกียจเขียนยาวค่ะ<หม้อไหกะระมังจานชามปาลอยมา>

แงง คือแบบนี้ไม่ใช่คู่หลักอ่ะ...แล้วก็เอาจริงๆคือ...ไรต์แต่งตอน 5 ทุ่มกว่า ซึ่งโคตะระง่วงเลย เฮ้อออออ

งั้นบายๆค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #7 Go-die (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 23:36
    แกส.......นั้นเด็กนะ

    ทุกคน!!!ไวรัสแซนจิ๊กกี้กำลังแพร่ระบาด!!จงใส่แว่นกันแดดซะ!!!!//ใส่แว่นกันออร่าจากจอโทรศัพท์
    #7
    5
    • #7-1 Rab_Rapper(จากตอนที่ 2)
      27 ธันวาคม 2562 / 23:38
      บางครั้งไรต์ก็สงสัยจริงๆนะคะว่ารีดนอนตอนไหนกัน 555+
      #7-1
    • #7-4 Rab_Rapper(จากตอนที่ 2)
      27 ธันวาคม 2562 / 23:41
      555+ นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ~
      #7-4