睡莲 บุปผาในมือจอมมาร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,503 Views

  • 27 Comments

  • 183 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    51

    Overall
    7,503

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    6 ม.ค. 62

อันซุ่ยเหลียนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว 

“พี่อู่เยี่ยไม่น่ากลัว หากสตรีเหล่านั้นไม่กล้าหมั้นหมาย เช่นนั้นพี่อู่เยี่ยข้าหมั้นหมายกับท่านเอง!” ประโยคหลังที่เอ่ยยังเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยดวงตามุ่งมั่น

เกาอู่เยี่ยเลิกคิ้วมองเด็กสามตรงหน้า นางไม่พูดเปล่ายังคว้ามือของเขาไปกุมไว้ และทันทีที่มือเล็กจ้อยนั้นสัมผัสมือเขา ความร้อนสายหนึ่งก็พุ่งปราดไปทั้งกายแกร่ง

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาคมเหม่อมองใบหน้าเล็กของอันซุ่ยเหลียน ภาพการเข่นฆ่าที่เขาไม่คุ้นเคยกลับปรากฏขึ้น บรรยากาศรอบด้านกลับกลายเป็นห้องโถงในท้องพระโรงทองวังหลวง

“พี่อู่เยี่ย” 

เสียงนั้นเรียกสติเขากลับมา ชายหนุ่มก้มลงสบตากับอันซุ่ยเหลียน ใบหน้าของโฉมสะคราญนางหนึ่งแวบเข้ามาในความคิด ดวงตาคุ้นเคยนั้นเขาจดจำได้แม่น เพราะบัดนี้นางกำลังเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

ใช่แล้ว...ดูเหมือนโฉมสะคราญผู้นั้น อาจจะเป็นอันซุ่ยเหลียน 

หากแต่...เป็นตัวนางในอนาคตอีกหลายปี

“ภาพเหล่านี้...” 

เขาพึมพำหลังตั้งสติแล้วพาเด็กสาวทั้งสองเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพ มองดูแผ่นหลังซุกซนที่วิ่งตามกันไปด้านใน ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดขึ้น

ดูเหมือนทุกครั้งที่อันซุ่ยเหลียนแตะต้องเขา ภาพบางอย่างก็จะปรากฏขึ้น 

“การเข่นฆ่าในท้องพระโรงนั้นมันคืออะไรกัน”

เช่นกันกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ภาพเหล่านั้นถึงกับทำให้เขากระหายที่จะพิสูจน์ เมื่อวานเพิ่งได้พบองค์ชายตัวปลอมที่เป็นตัวตายตัวแทนในวังหลวง 

เมื่อเช้าเพิ่งตัดสินใจได้ว่าอนาคตเขาควรทำสิ่งใด มาวันนี้กลับมองเห็นภาพของตนบุกเข้าไปในท้องพระโรงทอง เห็นชัดว่าภาพนั้นมิใช่เขาที่คิดไปเอง

 

อันซุ่ยเหลียนมองตามร่างสูงที่เดินหายลับไปในสวน ตั้งแต่มาส่งนางกับอันเฟิ่งเซียนในเรือนหลัก เกาอู่เยี่ยก็หายไปเลย นางยังอยากจะสนทนากับเขาหลายครั้ง เพราะตอนนั้นไม่ทันคิดมากจึงโพล่งออกไปว่าจะหมั้นหมายกับเขา

ยิ่งไปกว่านั้นทันทีที่นางพูดจบเขากลับไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังมีท่าทีเหม่อลอย นางกลัวเหลือเกินว่าเขาจะโกระกระทั่งไม่มาเล่นกับนางอีกแล้ว ดังนั้นจึงแอบกังวลอยู่ลึกๆ

“เสี่ยวเฟิ่งเจ้าว่าพี่อู่เยี่ยจะโกรธหรือไม่”

“ไม่รู้สิ แต่แรกเขาก็ไม่ได้อยากจะหมั้นหมายหรือแต่งสตรีใดเข้าจวน เจ้าเพิ่งรู้จักกับเขา ถึงจะดูสนิทสนมแต่ถึงกับโพล่งออกมาว่าจะหมั้นหมาย ไม่แน่ว่าเขาอาจโกรธ แต่เจ้ายังไม่ปักปิ่นนี่นา ดังนั้นอ้างเรื่องนี้ก็แล้วกัน” 

อันเฟิ่งเซียนมองตามสายตาของอันซุ่ยเหลียน 

“ไปสิ ข้ารับหน้าเอง ท่านป้าไม่สงสัยหรอก เจ้าไปบอกเขาตามนี้รับรองว่าเขาย่อมหายโกรธ”

“จริงหรือ” อันซุ่ยเหลียนมีท่าทีร่าเริงขึ้นมา นางลืมคิดไปว่าแม้อันเฟิ่งเซียนจะรู้เรื่องราวมากมาย ทั้งยังชอบออกความคิดเห็นในเรื่องต่างๆ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็เป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่นทั้งคู่

มองดูร่างสูงก้าวเดินลึกเข้าไปในสวน อันซุ่ยเหลียนเร่งฝีเท้าตามจนกลายเป็นวิ่ง มองดูเกาอู่เยี่ยเดินหายลับเข้าไปยังด้านหลังน้ำตกจำลอง นางพลันหยุดหายใจหอบด้วยความลังเล

ดวงตากลมสว่างสดใสจ้องมองดุทางเดินซึ่งซุกซ่อนอยู่ ความอยากรู้อยากเห็นกลับเอาชนะความลังเลได้ในเวลาต่อมา ร่างน้อยรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวตามเข้าไปทางเดินหินซึ่งทอดลึกเข้าไปเป็นอุโมงค์

ประตูอุโมงค์หินถูกเปิดทิ้งเอาไว้ ดังนั้นอันซุ่ยเหลียนจึงเดินตามเข้าไปได้ หาไม่แล้วหากเป็นในยามปกตินางไหนเลยจะมองเห็นกลไกที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี

“เจ้าแน่ใจแล้วหรือ”

“ขอรับท่านพ่อ”

เสียงสนทนาก้องออกมาจากด้านใน ทำให้อันซุ่ยเหลียนรีบแทรกตัวเข้าไปในซอกเล็กๆ นางตัวเล็กอีกทั้งด้านในก็มืดสนิท ทำให้เกาจิ้นมองไม่เห็นในยามที่ก้าวเดินใกล้เข้ามา

“องค์ชายรองทรงมีตระกูลฟางหนุนหลัง ถึงตอนนี้ฟางกุ้ยเฟยเองเราก็ไม่อาจดูแคลน”

“เรื่องนี้ลูกรู้ดีขอรับ”

“ลูกเยี่ย”

“ขอรับท่านพ่อ”

“หากสำเร็จ เจ้า...ต้องการบัลลังก์นี้เอาไว้หรือว่ายกให้ผู้อื่น” 

เกาจิ้นเอ่ยถามด้วยความกังวล และดูเหมือนเกาอู่เยี่ยเองก็ชะงักงันไป

“เรื่องนั้นให้เป็นเรื่องที่เราค่อยๆ ใคร่ครวญเถิดขอรับ” 

เขาเองก็ไม่รู้ดังนั้นจึงตอบไม่ได้

“เช่นนั้นก็ได้ ตอนนี้เรื่องที่เจ้าเป็นองค์ชายใหญ่แคว้นเทียนเฉายังไม่มีใครรู้ อาศัยความได้เปรียบนี้ทั้งยังมีตระกูลเกาของเราคอยช่อย ไม่ว่าอย่างไรพ่อเองก็มั่นใจว่าทุกอย่างต้องลุล่วง”

หลังจากเกาจิ้นเดินนำเกาอู่เยี่ยออกไป อันซุ่ยเหลียนก็ได้แต่หันไปมองทางเดินทอดเข้าไปยังโถงหิน ด้านในยังคงมีคบเพลิงเสียบอยู่เพื่อให้ความสว่าง ความอยากรู้อยากเห็นทำให้นางตัดสินใจเดินหน้าเข้าไปด้านใน มากกว่าหวาดกลัวแล้วรีบออกไปจากสถานที่แห่งนี้

กลางห้องมีหีบใบหนึ่งวางอยู่ ร่างเล็กเดินเข้าไปช้าๆ ความสงสัยและบทสนทนาที่นางเองก็ไม่ใคร่จะเข้าใจ ทำให้นางยื่นมือออกไปยังหีบดังกล่าว

“หากกล้าเปิด จากวันนี้ชีวิตเจ้าจะเป็นของข้า”

เสียงนั้นทำให้นางสะดุ้งเฮือก

“พี่อู่เยี่ย!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #10 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 10:22

    เหลียนเอ๋อถูกจับได้ซะแล้ว น้องยังเด็กคงไม่เข้าใจเรื่องท่ีอู่เยี่ยเป็นองค์ชาย และพูดออกไปว่าจะหมั้นกับเขานั้นก็พูดไปเรื่อยไม่ได้คิดอะไปอย่างนั้นเอง เอหรือว่าคิด ? ขอบคุณค่ะ

    #10
    0
  2. #9 may46 (@may46) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 09:02

    รอนะคะ
    #9
    0