ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

“ข้าอยากพบเขาสักครั้ง เด็กคนนั้น องค์ชายใหญ่ที่ถูกคุมขัง”

เกาจิ้นมีท่าทางประหลาดใจไม่น้อย 

“เรื่องนี้...ให้พ่อลองหาทางดูก่อน หากฮ่องเต้ทรง...”

“ลูกไม่รีบขอรับ จนกว่าจะถึงวันออกเดินทางไปชายแดน ลูกจะรอคำตอบ”

“ได้” เกาจิ้นพยักหน้า 

“เช่นนั้นเรากลับออกไปข้างนอกกันเถิด แม่ของเจ้าคงกระวนกระวายแล้ว”

“ท่านแม่ตามหาลูกหรือขอรับ”

เกาอู่เยี่ยลุกขึ้นเก็บของกลับเข้าไปในหีบ จากนั้นจึงปิดเอาไว้เช่นเดิม คนทั้งสองหมุนกายเดินออกมา โดยไม่หันหลังกลับไปมองหีบใบนั้นอีก

 

สามวันภัดมาเกาอู่เยี่ยมาเยือนจวนตระกูลอัน ทำให้เจ้าบ้านรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ที่สำคัญไปกว่านั้นในมือของเขายังมีตะกร้าลูกพลับเหลืองอร่ามน่ากินติดมือมาด้วย

“พี่อู่เยี่ย” 

อันซุ่ยเหลียนยิ้มกว้าง นางเดินเร็วๆ เข้าไปหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม ใบหน้าสดใสเงยขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นดวงตาก็จ้องตะกร้าลูกพลับเขม็ง

“ของข้าหรือเจ้าคะ ของข้าใช่หรือไม่”

“ตัวตะกละน้อย ได้ยินว่าคราวก่อนที่ข้าส่งมากินหมดแล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดซุกซนไปปีนต้นไม้ที่จวนอีกเล่า”

“เอ่อ”

เจ้าบ้านตระกูลอันกับฮูหยินถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาเคยพบเกาอู่เยี่ยมาแล้วหลายครั้ง แต่ละครั้งก็หาได้สนิทสนมและพูดคุยกันมากนัก

ฟังจากบทสนทนาทั้งสองจึงกระจ่างว่าตะกร้าลุกพลับก่อนหน้านี้ ผู้ใดกันแน่ที่เป็นคนส่งมาให้อันซุ่ยเหลียน มองดูบุตรสาวของตนพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย ก็อดที่จะหันไปมองหน้ากันไม่ได้

เด็กหนุ่มคนนี้แต่ไหนแต่ไรมาก็เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป เพียงแต่หลังจากกลับมาจากชายแดน ทั้งยังบาดเจ็บสาหัส เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากที่สดใสยิ้มแย้มกลับกลายเป็นเก็บเนื้อเก็บตัวมากขึ้น ไปมาหาสู่สหายน้อยยิ่งกว่าน้อย 

วันนี้เกาอู่เยี่ยกลับมาเยือนจวนตระกูลอัน ทั้งยังมาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า พวกเขาออกจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

“ท่านลุงกับท่านป้าหาต้องคิดมาก ข้าเพียงมาเยี่ยมเยียนเท่านั้น เมื่อวานมีโอกาสได้พบตัวตะกละน้อยตัวนี้ เห็นนางชอบลูกพลับที่ข้าปลูก ข้าจึงเก็บมาฝาก”

“ลำบากคุณชายรองจริงๆ ที่ต้องมาที่นี่ อย่างไรเสียวันนี้เสี่ยวเฟิ่งกับเหลียนเอ๋อร์ของเราก็ต้องไปที่จวนแม่ทัพอยู่แล้ว วันนี้เกาฮูหยินรับปากว่าจะทำขนมอร่อยๆ ให้พวกนางทั้งสอง” 

อันฮูหยินแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน ยิ่งในยามที่ลูบศีรษะเล็กของบุตรสาว

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว 

“เช่นนั้นดีเลย ให้พวกนางไปพร้อมกันกับข้า ข้าจะดูแลให้เป็นอย่างดี”

“จะเป็นการรบกวนหรือไม่ เด็กสองคนนี้ซุกซนแก่แก้ว ท่านอาจรำคาญเอาง่ายๆ”

“วางใจเถิด ข้าเองก็รับมือกับเสี่ยวซุ่นอยู่เสมอ”

เมื่อเอ่ยถึงเกาหยางซุ่น คุณชายเล็กจวนแม่ทัพ ผู้อาวุโสกว่าก็หัวเราะออกมา เนื่องจากเกาหยางซุ่น อันเฟิ่งเซียนและอันซุ่ยเหลียนนั้น เป็นสหายที่สนิมสนทกันมาตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นสองจวนย่อมรู้ดีถึงความซุกซนของเด็กทั้งสามคนเป็นอย่างดี

อันเฟิ่งเซียนเงยหน้ามองเกาอู่เยี่ย แม้ในดวงตาจะยังมีความหวาดหวั่น แต่ยังปะปนเอาไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก

“ท่านไม่เห็นเหมือนที่ข้าได้ยินเลย”

“เจ้าได้ยินมาว่าอย่างไรเล่า” 

เกาอู่เยี่ยเดินนำเด็กทั้งสามออกมาจากจวนตระกูลอัน

“หลายเรื่อง เอาเป็นว่าท่านไม่เหมือน”

เกาอู่เยี่ยหัวเราะออกมาเสียงเบา ส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาดูน่าเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น 

“หวังว่านั่นจะเป็นคำชม”

“เป็นคำชมเจ้าค่ะ” อันซุ่ยเหลียนยืนยัน นางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มจากนั้นก็พยักหน้าอย่างแข็งขัน 

“ข้าเคยบอกท่านแล้วท่านใจดีกว่าที่ข้ากับเสี่ยวเฟิ่งเคยได้ยินมา”

“เจ้าค่ะ ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นคนเย็นชา ฆ่าศัตรูได้ตาไม่กะพริบ สตรีใดได้แต่งให้ท่านคงต้องแข็งตายเพราะดวงตาเย็นชาของท่านเป็นแน่”

“อันนี้ข้าเพิ่งเคยได้ยิน” 

อันซุ่ยเหลียนมุ่นคิ้วมองอันเฟิ่งเซียน

“เอ่อ” คนที่เพิ่งกุเรื่องขึ้นชะงักตามองชายหนุ่มหล่อเหลาตาปริบๆ 

“เรื่องนี้ข้าก็เพิ่งเคยได้ยินมา”

“เสี่ยวเฟิ่ง ข้าจะไม่เชื่อเจ้าอีกแล้ว” อันซุ่ยเหลียนถลึงตาใส่อีกฝ่าย

“เจ้าพูดมาสิบเรื่อง ข้าเชื่อได้กี่มากน้อยกัน”

อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ปฏิเสธแต่กลับหัวเราะออกมาเสียงแห้ง “ก็ข้าได้ยินมาอีกทีนี่นา อีกอย่างวันนั้นท่านเป็นคนไล่แม่สื่อออกไปจากจวนเองนี่นา”

อันซุ่ยเหลียนชะงัก นางมองเกาอู่เยี่ยด้วยความหวัง เนื่องจากเห็นกับตาเช่นกันกับอันเฟิ่งเซียน เห็นสภาพน่าอนาถใจของแม่สื่อและคนติดตามวันนั้น นางเองก็อดเห็นใจไม่ได้

“ข้าอายุยังน้อย ต้องรีบแต่งไปไหนกันเล่า”

“แต่ข้าได้ยินมาว่าก่อนไปชายแดน เกาฮูหยินอยากให้ท่านหมั้นหมายนี่เจ้าคะ หากยังเป็นเช่นนี้สตรีใดจะกล้าหมั้นหมายกับท่านเล่า ท่านน่ากลัวออกปานนี้”

อันซุ่ยเหลียนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว 

“พี่อู่เยี่ยไม่น่ากลัว"

"หากสตรีเหล่านั้นไม่กล้าหมั้นหมาย เช่นนั้นพี่อู่เยี่ยข้าหมั้นหมายกับท่านเอง!” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #7 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 16:52

    อ้าวน้องเหลียนเอ๋อไปเสนอตัวขอหมั้นกับพี่เยี่ยเฉยเลย รอดูว่าพี่เยี่ยจะตอบว่าอย่างไร 555 สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์ >_<

    #7
    0
  2. #6 SK-Aomsin (@SK-Aomsin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 13:29

    ก็&#8203;ได้เหรอ??
    #6
    0