ตอนที่ 40 : ตอนที่ 40

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    21 ส.ค. 61

หยวนเฟิงหลิงหัวเราะก่อนจะปล่อยมือจากเอวคอด ยื่นมือออกไปซัดกำลังภายในเปิดปากหลุม จากนั้นจึงพาร่างเล็กออกมา “มีเวลาไม่มากเรื่องคนเหล่านั้นปล่อยให้คนของข้าจัดการ”


เว่ยซวงอวี่ขยับกายออกห่างจากร่างสูง ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความขัดเขินที่นางไม่อาจจัดการได้ นางพยายามไม่เงยหน้าขึ้นมองคนข้าง ๆ กวาดสายตามองไปรอบทิศ กำลังจะเอ่ยถามบางอย่างขึ้นสายตากลับมองเห็นต้นอู่ถงเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ท่ามกลางต้นสนสูงใหญ่


ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในทันทีที่สายตานางจดจ้อง รถม้าที่กำลังกลิ้งลงมาจากที่สูง ใบหน้าสาวใช้คนหนึ่งตะโกนเรียกนาง สาวใช้อีกคนพยายามคว้าร่างของนางเอาไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อให้เกาะรถม้าแน่นๆ


ไม่นานหลังจากทุกอย่างเงียบเสียงลง รถม้าหยุดหมุนและหยุดกระแทก แต่เมื่อมองไปรอบๆ สาวใช้คนหนึ่งที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดกลับเบิกตามองมายังนาง คอของอีกฝ่ายอยู่ผิดรูป อีกทั้งยังมีท่อนไม้เสียบทะลุคาอก


เสียงกรีดร้องที่ดูเหมือนจะเป็นนางเองดังขึ้น นางลนลานออกมาจากตัวรถม้า วิ่งโซซัดโซเซไปเรื่อยๆ กระทั่งถึงต้นอู่ถงหนึ่งเดียวที่อยู่ระหว่างต้นสนสูงใหญ่


“อา….” 

อาการปวดหนึบที่ขมับ บวกกับสายตาที่เริ่มพร่ามัว ความหวาดกลัวและตื่นตระหนก ทำให้นางยื่นมือออกไปไขว่คว้า 

“ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่


“อวี่เอ๋อร์” 

หยวนเฟิงหลิงคว้ามือของนางเอาไว้ แต่เสียงลูกดอกแหวกอากาศเข้ามา ทำให้เขาจำเป็นต้องผลักนางออกไป แทนที่จะดึงนางเข้าหาตัว ร่างเล็กหงายหลังล้มลงกระทั่งหมดสติไปในทันที


เงาร่างของมือสังหารชุดดำพุ่งเข้ามา หยวนเฟิงหลิงหลบหลีกเครื่องยิงลูกดอก กระทั่งมือใหญ่สามารถคว้าหญิงสาวขึ้น ก่อนจะพานางเหินกายออกไป


แม้มือสังหารมีเพียงสองคน แต่ไม่ง่ายเลยที่จะหลบหลีกเมื่ออีกฝ่ายมีอาวุธที่สามารถจู่โจมจากที่ไกล เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายมีเพียงสองคนหยวนเฟิงหลิงจึงวางร่างของหญิงสาวลงหลังเนินเตี้ยๆ


มือใหญ่แตะลงยังข้างแก้มหญิงสาว “เป็นเด็กดีรออยู่ตรงนี้ แล้วศิษย์พี่ใหญ่จะรีบมารับ”


ชายหนุ่มกระซิบบอกนางทั้งที่ตระหนักดีว่านางไม่ได้ยิน เขายืดกายขึ้นก่อนเดินออกไปยังมือสังหารชุดดำที่เพิ่งเหินกายลงมาไม่ห่างจากจุดที่เขายืน


ผู้มาใหม่ชะงักเพราะคาดไม่ถึงว่าเป้าหมายที่ไล่ล่า อยู่ๆ ก็หยุดราวกับรอทั้งสองอยู่ เมื่อหันไปสบตากันอย่างลังเลจากนั้นก็จู่โจมเข้ามา


ร่างสูงของหยวนเฟิงหลิงเหินกายขึ้นหลบลูกดอก พุ่งไปยังทิศทางตรงข้ามกับจุดที่เขาวางร่างหมดสติของเว่ยซวงอวี่ ชายหนุ่มหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว กระทั่งสามารถเข้าใกล้มือสังหารทั้งสองคน เพียงเหวี่ยงฝ่ามือออกไปสองครั้ง เงาร่างในชุดดำก็ทรุดลงกับพื้น


เมื่อค้นตามตัวของทั้งแล้วไม่พบสิ่งใด หยวนเฟิงหลิงใช้ผ้าปิดหน้าของคนทั้งคู่มัดมือทั้งสองเอาไว้ด้วยกัน ฉีกบางส่วนออกมามัดเท้าก่อนทิ้งเอาไว้เช่นนั้น


ร่างสูงเดินมาหยุดข้างๆ หญิงสาวที่ยังคงไม่ได้สติ ใช้แขนเสื้อซับเหงื่อตามไรผมให้นาง ก่อนจะเงี่ยหูฟังเมื่อได้ยินเสียงคล้ายละเมอ


“อย่า พี่ใหญ่ท่านไปไม่ได้นะ ท่านพ่อ ท่านพ่อ”


ที่ได้ยินมีเพียงเท่านั้น เพราะหลังจากจบประโยคที่ไม่ปะติดปะต่อเว่ยซวงอวี่พลันเงียบไป มองดูคิ้วเรียวขมวดแน่นใบหน้าหรือก็ซีดขาว หยวนเฟิงหลิงตบเบาๆ ลงบนแก้มนวล หวังเรียกสติของหญิงสาวให้กลับมา


“อวี่เอ๋อร์” เขารั้งนางให้ลุกขึ้นพิงไหล่ตัวเอง ซับเหงื่อที่ไม่นานก็ไหลออกมาจนไรผมเปียกชุ่ม “อวี่เอ๋อร์ เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง”


ร่างเล็กขยับตัวอย่างอึดอัดในอ้อมแขน นางดิ้นรนราวกับพยายามหลบหนีอะไรบางอย่าง ทั้งที่สติยังคงพร่าเลือน “อย่า อย่าไปนะ ท่านไม่รู้หรอกว่ากำลังทำอะไร” เสียงบางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน


“อวี่เอ๋อร์เจ้าลืมตาเร็วเข้า”


มือใหญ่ยังคงตบลงบนแก้มนวลเบาๆ กระทั่งในที่สุดเว่ยซวงอวี่ก็ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาของนางยังคงล่องลอยคล้ายยังตกอยู่ในห้วงฝัน สายตาเลือนรางกะพริบหลายครั้งเพื่อเรียกสติ แต่ถึงอย่างนั้นนางกลับขมวดคิ้วแน่นเพราะอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง


“อวี่เอ๋อร์” เมื่อเห็นนางแสดงอาการทรมานออกมาอย่างชัดเจน หยวนเฟิงหลิงไม่รอช้าอุ้มนางขึ้นอย่างเบามือ แต่นึกไม่ถึงนางกลับเรียกเขาเสียงเบา


“ศิษย์พี่อย่าพากลับตระกูลเว่ย พาข้าไปที่อื่น อย่าอย่าบอกท่านพ่อ อย่าให้คนตระกูลเว่ยรู้


“อวี่เอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมองเห็นใบหน้าที่บ่งบอกถึงอาการทรมานของหญิงสาว ประโยคที่นางเอ่ยทำให้เขาประหลาดใจ


มือน้อยทั้งสองข้างยื่นออกมาคว้าสาบเสื้อของเขาเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นก่อนพยายามใช้สองมือรั้งเขาให้ก้มต่ำลง “ท่านรับปากข้า รับปากข้า”


เหงื่อเย็นๆ หลังออกมาทั่วใบหน้า ดวงตาของนางไม่อาจปิดบังว่ากำลังทรมานกระทั่งใกล้จะหมดความอดกลั้น มือน้อยสั่นเทากำแน่นจนข้อซีดขาว


“เจ้าจำได้แล้วหรือ” หยวนเฟิงหลิงกระซิบถามนาง


“ศิษย์พี่ใหญ่ รับปากข้าเร็วเข้า” เอ่ยจบนางก็หลับตาลงพร้อมกับหลับตาแน่น “ปวด ปวดเหลือเกิน”


นางซุกใบหน้าเข้ากับอกเขาพร้อมกับกลั้นเสียงกรีดร้อง อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงทำให้นางแทบไม่อาจครองสติ


“ได้ข้ารับปากเจ้า ข้าจะพาเจ้ากลับเค่อหลี่”


จบประโยคของหยวนเฟิงหลิงเว่ยซวงอวี่พลันหมดสติไป นางยังคงซุกใบหน้ากับอกแกร่ง แต่มือทั้งสองข้างตกลงไปยังข้างตัว



----------------------------------

ไรท์ลงตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

ติดตาม เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา ได้ในรูปแบบ E-BOOK

ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับการติดตามและคอมเมนท์ ซึ่งเป็นกำลังใจสำหรับไรท์มากค่ะ ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #71 Pradtana2232 (@Pradtana2232) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 22:48
    ลุ้นๆๆๆๆมาต่อเร็วๆนะ
    #71
    0
  2. #70 ChanpenThumthong (@ChanpenThumthong) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 11:54
    ฮื่อๆขออีกตอนได้มัยคะ
    #70
    0
  3. #69 kookjira (@kookjira) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 07:42
    ลุ้นๆๆๆต่อหน่อยคะไรท์
    #69
    0