ตอนที่ 38 : ตอนที่ 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    19 ส.ค. 61

เส้นทางที่หยวนเฟิงหลิงเลือก เป็นเส้นทางที่อ้อมมาจากด้านหลังอารามสงบใจ ส่วนมากแล้วไม่ใคร่จะมีชาวบ้านใช้เส้นทางนี้ เนื่องจากเส้นทางนี้มีป่าสนสูงชันทั้งยังดูน่ากลัว


เมื่อถึงจุดหนึ่งซึ่งอีกฟากเป็นทางลาดชัน หยวนเฟิงหลิงจึงหยุดม้า เขากวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้า มือใหญ่ยื่นมารับเว่ยซวงอวี่เพื่อช่วยนางก้าวลงมา จากนั้นจึงผูกม้าเอาไว้กับต้นสนต้นหนึ่ง


จากจุดที่ทั้งสองยืนด้านขวาเป็นป่าสนรกทึบ ด้านซ้ายเป็นเนินสูงสามารถมองเห็นเบื้องล่าง อีกทั้งยังสามารถมองเห็นกำแพงเมืองอี๋หยางอยู่ไกลๆ


“เป็นที่นี่หรือ” เว่ยซวงอวี่เอ่ยถาม


“เป็นที่นี่” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ทั้งยังเดินไปยืนอยู่ตรงขอบถนน เว่ยซวงอวี่ก้าวตามไปยืนด้านหลัง


“นี่เป็นจุดที่ป่าสนรกทึบและสูงที่สุด มองเข้าไปไม่สามารถบอกได้ว่ามีสิ่งใดซ่อนอยู่ หากจะเลือกโจมตีรถม้าของเจ้าในวันนั้น จุดนี้เหมาะสมที่สุด ไม่เพียงไม่ต้องใช้คนมาก ยังไม่เปลืองแรงอีกด้วย”


หญิงสาวมองเข้าไปยังป่าสนที่เขาอ้างถึง กวาดสายตาไปยังจุดอื่น กระทั่งเห็นด้วยว่าเขาพูดถูก เพียงแต่ในประโยคของเขานั้นดูเหมือนยังแฝงนัยบางอย่าง


เมื่อกวาดสายตาลงไปยังเบื้องล่าง แม้ร่องรอยบางอย่างสูญหายไปแล้ว แต่ลานกว้างที่เกิดขึ้นเพราะรถม้าตกลงไปยังคงมองออก ทั้งนี้ก็เพราะกิ่งไม้และต้นไม้โดยรอบที่หักลงยังคงมีให้เห็น


“เส้นทางขึ้นเขาไปยังอารามสงบใจมีกี่เส้นทาง” นางเอ่ยถามขึ้นลอยๆ


“มีทั้งมองสามเส้นทาง”


“ขาไปคนขับรถม้าคงพาข้ากับพี่ใหญ่ไปยังอารามสงบใจ ด้วยเส้นทางเดียวกันกับที่ท่านพาข้าไปวันก่อนถูกหรือไม่”


หยวนเฟิงหลิงหันมายิ้มให้นาง “ใช่”


“แล้วเหตุใดขากลับจึงใช้เส้นทางนี้ไม่ใช่เส้นทางเดียวกันกับขาไป” นางกระซิบกับตัวเอง


หยวนเฟิงหลิงได้ยินดังนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้นางก้าวหนึ่ง “ถามได้ดี”


มองดูท่าทีสุขุมของหญิงสาวแล้วเขารู้สึกพอใจยิ่ง การที่นางมองออกได้ถึงเรื่องทั้งหมดในเวลาอันรวดเร็วเช่นนี้ แน่นอนทุกอย่างย่อมง่ายดายขึ้นสำหรับเขา


เว่ยซวงอวี่ดึงสายตากลับจากเบื้องล่างก่อนก้าวไปยังถนนซึ่งมุ่งหน้าไปยังอารามสงบใจ สายตาของนางมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดสิ้นสุด ความคิดของนางล่องลอยจนไม่อาจคว้าจับ ความสับสนและความสงสัยในใจวิ่งวนจนไม่อาจควบคุม


“หากท่านหวังว่าข้าจะจดจำอะไรได้หลังจากมาที่นี่ ข้าคงต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว เพราะข้าไม่คุ้นเคยกับที่นี่แม้แต่น้อย บอกตามตรง” นางหยุดก่อนมองไปโดยรอบ


ท่าทีของนางทำให้หยวนเฟิงหลิงเองก็ประหลาดใจ เขามองหญิงสาวยืนนิ่งกวาดมองทุกอย่างด้วยสายตาว่างเปล่า


“มีครั้งหนึ่งที่ข้ามองเห็นภาพของความทรงจำครั้งก่อน ภาพความคุ้นเคยของครัวเล็กในหอตำรา”


“นั่นย่อมไม่นับว่าแปลกอะไร ก่อนหน้าที่เจ้าจะเกิดเรื่องก็ใช้เวลาที่นั่นไม่น้อย แต่ที่น่าประหลาดคือการที่เจ้าเข้าไปในหอตำรากลับไม่คุ้นเคย เพราะหากให้เทียบกันแล้วห้องครัวกับหอตำรา เจ้าน่าจะใช้เวลาในหอตำรามากกว่า”


“ครั้งก่อนข้าสงสัยจึงเข้าไปค้นจนทั่วแต่ไม่พบสิ่งใด มาลองคิดดูหากมีท่านคงพบแล้วกระมัง” หญิงสาวหันไปสบตาเขา


และนางก็คิดถูกเพราะรอยยิ้มบางๆ นั้นตอบนางได้อย่างชัดเจน นับตั้งแต่วันที่นางหมดสติ เกรงว่าครัวเล็กคงโดนคนผู้นี้ตรวจค้นแทบทุกตารางมาแล้วกระมัง


ระหว่างที่ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้มรู้เท่าทันกันและกัน เสียงแกรกเบาๆ พลันดังขึ้น ความจริงแล้วมีเพียงหยวนเฟิงหลิงเท่านั้นที่ได้ยิน เนื่องจากเสียงนั้นเบาแสนเบา ชายหนุ่มชะงักไปคราหนึ่ง ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย


เว่ยซวงอวี่ที่มองชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้วสังเกตเห็นทันที นางก้าวเข้ามายืนข้างกายเขา แต่ยังคงไม่เอ่ยถามอะไร นางไม่ได้มองไปยังที่ใดเป็นพิเศษ เพราะดูจากท่าทีที่ยังคงนิ่งเฉยของผู้เป็นศิษย์พี่แล้ว นางยังคงเชื่อว่าเขาน่าจะรับมือได้


ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัวเอวเล็กของเว่ยซวงอวี่พลันถูกคว้าเอาไว้ ร่างของคนทั้งสองเซวูบ พร้อมๆ กันนั้นยังได้ยินเสียงบางอย่างแหวกอากาศออกมา


“ไว้ใจข้า” เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่นางจะรู้ตัวในที่สุดว่าเขาหมายถึงสิ่งใด


สิ้นเสียงกระซิบกับเงาวูบหนึ่งแฉลบผ่านไป เว่ยซวงอวี่พลันกรีดร้องลั่น ชายหนุ่มตรงหน้าไม่บอกกล่าวให้ชัดเจนก็โอบกอดนาง ก่อนพากระโดดลงมาจากถนนพุ่งตรงลงไปยังทางลาดชันตรงหน้า


แม้นี่ไม่นับว่าเป็นหุบผา แต่ความสูงชันที่ไม่น้อยนั้นกลับน่าหวาดหวั่นยิ่งสำหรับนาง!!!


-------------------------------------



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

84 ความคิดเห็น