ตอนที่ 29 : ตอนที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    13 ส.ค. 61

###แจ้งข่าวนิดนึงนะคะ###

ไรท์ตัดสินใจลงขายเป็น E-Book นะคะ 

หากไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้น่าจะโหลดได้แล้วค่ะ

วันนี้ลง 3 ตอนรวดเลย^^


------------------------------------------


เมื่อเดินออกมายังหน้าโรงเตี๊ยมหลิวเย่ากวงปราดเข้ามาถามไถ่อาการอย่างห่วงใย เขาพล่ามไปเรื่อยว่าศิษย์พี่เฮยหลิงเป็นคนส่งข่าวบอก ทั้งยังให้รถม้ามารับที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้


เว่ยซวงอวี่เอาแต่นั่งเงียบ เมื่อหลิวเย่ากวงเอ่ยถามคำหนึ่ง นางก็ตอบเขาไปคำหนึ่ง ในที่สุดหลิวเย่ากวงก็มองเห็นความผิดปกติ เขามองพิจารณาเว่ยซวงอวี่ กระทั่งเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย


“ศิษย์น้องอวี่ เจ้าทะเลาะกับศิษย์พี่ใหญ่หรือ” หลิวเย่ากวงเลิกคิ้วมองดวงตาแดงก่ำที่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ข้านับถือเจ้าจริงๆ ที่ทำแบบนี้ได้ ตั้งแต่ข้ารู้จักศิษย์พี่ใหญ่มา แม้มีคนอยากทะเลาะกับเขา ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะยอมทะเลาะด้วย”


เว่ยซวงอวี่แทบจะค้อนอีกฝ่ายออกมา นางเอนหลังพิงพนักพิง ก่อนจะเลิกสนใจหลิวเย่ากวง เขายังคงพล่ามต่อไปเรื่องที่นางกับเฮยหลิงทะเลาะกัน ซึ่งนางเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเพื่อแก้ต่าง


เมื่อกลับถึงตระกูลเว่ยหญิงสาวเอ่ยขอบคุณหลิวเย่ากวงเสียงเบา ก่อนจะบอกกับเขาว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมารับ เพราะนางรู้สึกไม่ใคร่จะสบายจึงอยากอยู่บ้านพักผ่อน


หลิวเย่ากวงได้แต่อ้าปากค้าง “ทะเลาะกันรุนแรงถึงเพียงนี้เลยหรือ เดี๋ยวสิศิษย์น้องอวี่”


นางไหนเลยจะอยู่รอฟังเขาพล่าม เมื่อลงจากรถม้าก็เดินดุ่มๆ เข้าประตูคฤหาสน์ไป ปล่อยให้หลิวเย่ากวงมองตามอย่างครุ่นคิด


“ช่างเป็นเรื่องที่หายากยิ่งนัก ข่าวใหญ่อย่างแน่นอน ศิษย์น้องอวี่โกรธศิษย์พี่ใหญ่ ไม่เพียงไม่ยอมให้เขากลับมาส่ง แต่ยังถึงกับไม่อยากไปที่เค่อหลี่” เอ่ยจบก็ยกมือขึ้นลูบคางตัวเอง


“ที่น่าประหลาดกว่าก็คือศิษย์พี่ใหญ่เองถึงกับเอ่ยปากขอให้ข้ามาส่งนางแทน ให้ตาย...ศิษย์พี่ใหญ่เชียวนา นางกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร”

 

หลังจากที่หลิวเย่ากวงกลับเข้าไปยังสำนักเค่อหลี่ แม้ตอนที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ จะไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขา แต่ถึงอย่างนั้นในตอนเช้าที่ศิษย์น้องอวี่ของเค่อหลี่หาได้ปรากฏตัวขึ้น ทั้งที่รถม้าก็ออกไปรับเช่นทุกวัน ก็กลายมาเป็น ข่าวใหญ่ จริงๆ เสียด้วย


หยวนเฟิงหลิงที่เดินผ่านศิษย์น้องหลายคนได้แต่สงสัย เสียงซุบซิบยิ่งมาก็ยิ่งมีให้ได้ยินมากขึ้น เขาไม่ได้ใส่ใจ แต่กลับยังคงได้ยินอย่างช่วยไม่ได้


“จริงหรือ”


“จริงสิศิษย์น้องอวี่โกรธมาก ถึงกับประท้วงไม่ยอมให้ศิษย์พี่ใหญ่กลับไปส่ง”


“แล้วอย่างไรต่อ”


“ก็จะอย่างไรเล่าศิษย์พี่ใหญ่กลัวว่าเรื่องจะรู้ไปถึงอาจารย์จึงให้ศิษย์พี่กวงไปส่งแทน”


“ว่าแต่เจ้าสืบรู้หรือไม่ศิษย์น้องอวี่ที่ว่าเป็นใครกันแน่ เหตุใดลึกลับยิ่งนัก”


“นั่นสิ เมื่อก่อนข้าไม่เคยสนใจเพราะได้ยินว่าเขาเป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมาอุปถัมภ์”


“นั่นสิ หาไม่อาจารย์จะห้ามไม่ให้ถาม ทั้งยังปกปิดตัวตนไม่ยอมให้เขาออกมาด้านนอกหรือ”


“จะว่าไปก็ไม่มีใครรู้ว่าศิษย์น้องอวี่เป็นใครมาจากไหนจริงๆ นั่นแหละ ข้ายังคิดว่าเขาเป็นศิษย์พี่ด้วยซ้ำ เพราะเห็นเขาเข้าไปเรียนกับศิษย์พี่กวง”


ตอนนี้ทุกคนต่างก็เริ่มสนอกสนใจศิษย์น้องเฟยอวี่ขึ้นมา ทั้งที่เมื่อก่อนเพียงแค่คิดว่าเฟยอวี่เป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมาเลี้ยงดู กระทั่งให้เข้ารับการศึกษา


หยวนเฟิงหลิงหันไปมองยังต้นเสียง จากนั้นก็ก้าวเข้าไปด้วยท่าทีน่าหวั่นเกรง “ใครเป็นคนต้นเรื่อง” เขาเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งผู้คน


ศิษย์น้องของเขาหลายคนยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะชี้มือไปยังหอตำรา


“หากให้ข้ารู้ว่าลับหลังข้ามีใครกล้าพูดเรื่องศิษย์น้องอวี่ หรือสงสัยตัวตนของเขากระทั่งตามสืบสาวขึ้นมาอีกละก็...”


“ไม่มีขอรับ ไม่มีใครสงสัยเลย!!!


พวกเขาไหนเลยจะกล้า เพราะเพียงแค่โดนศิษย์พี่ใหญ่มองด้วยสายตาเช่นนี้ พวกเขาก็กลัวจนคอหดแล้ว!!!


มองดูแผ่นหลังน่าเกรงขามของศิษย์พี่เฮยหลิงเดินจากไป หลายคนที่ยืนอยู่ถึงกับเข่าอ่อน พวกเขาหน้าซีดปากสั่น กระทั่งลืมไปว่าเมื่อครู่กำลังจะไปไหนและทำอะไร


“ข้าไม่สงสัยแล้ว ไม่สงสัยเลย”


“ข้าก็ด้วย หากโดนศิษย์พี่ใหญ่เพ่งเล็งขึ้นมา...” เอ่ยพร้อมกับทำท่าทางเหมือนโดนปาดคอ “ถึงว่าทำไมเขาจึงสวมหน้ากากเหมือนศิษย์พี่ใหญ่ ดูท่าเขาคงเป็นน้องชายของศิษย์พี่เฮยหลิงเป็นแน่”


“นั่นสิ”


----------------------------------

ปล. ไรท์มีเพจเป็นของตัวเองแล้วน้าาาาา

ไรท์แทรกเอาไว้ที่หน้าแรกแล้ว

กดติดตามไว้เผื่อจะตามข่าวสารได้นะคะ^^

-----------------------------------




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

84 ความคิดเห็น