ตอนที่ 27 : ตอนที่ 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    13 ส.ค. 61

ทันทีที่ลืมตาแล้วได้สบตาคมดุดัน เว่ยซวงอวี่กรีดร้องทั้งยังยกมือขึ้นผลักคนที่คร่อมร่างของนางออก แม้นางใช้สุดแรงเกิดแต่ถึงอย่างนั้นหากเขาไม่ยินยอม นางไหนเลยจะผลักหยวนเฟิงหลิงออกไปได้


หญิงสาวลุกขึ้นนั่งก่อนถอยกรูดไปชนผนังด้านหลังเตียง นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นับจากคราแรกที่นางหมดสติตอนอยู่ที่เค่อหลี่


“ศิษย์พี่ใหญ่”


หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง พยายามคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากที่เฒ่าวิปลาสพานางออกมาจากถ้ำบนเขา เมื่อยามที่ครุ่นคิด นางมองไปยังห้องและเตียงที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะหันมาสบตากับคนที่ยังคงจ้องนางเขม็ง


“เกิดอะไรขึ้นหรือ แล้วที่นี่ที่ไหน”


นางเอ่ยถามด้วยความงุนงงจริงๆ หาใช่การแสดง เพราะนางคิดว่าจะตื่นขึ้นมาในห้องของตัวเอง ตามที่ตกลงกับเฒ่าวิปลาส


กระนั้นหยวนเฟิงหลิงกลับเข้าใจว่าตั้งแต่ต้น นางยังคงหมดสติ เนื่องจากตลอดการไล่ล่าของเขาและจอมยุทธ์ปริศนานั้น เขามองเห็นชัดเจนว่านางหมดสติไปเพราะโดนสกัดจุดหลับ


ความลังเลเพราะไม่แน่ใจว่านางเพิ่งหมดสติ หรือหมดสติไปตั้งแต่ถูกพาตัวไป ทำให้เขายังคงนั่งจดจ้องนางอย่างครุ่นคิด ทั้งนี้ตั้งแต่เกิดเรื่องที่อารามสงบใจ เขาและกลุ่มคนปริศนากลุ่มนั้นยังคงประมือกันก่อนที่ทั้งเขาและคนเหล่านั้น จะไล่ตามคนที่มาพาหญิงสาวหนีไป


ความเร็วของจอมยุทธ์ผู้มาใหม่ ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาเป็นอย่างยิ่ง ฝีมืออันยอดเยี่ยม รวมไปถึงวิชาตัวเบาอันไร้เทียมทานเช่นนั้น เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน


ทั้งที่มีหญิงสาวที่หมดสติในการดูแล แต่คนผู้นั้นยังคงสลัดเขาและกลุ่มคนหลายคนออกไปได้อย่างหมดจด


แต่ถึงอย่างนั้นการที่อีกฝ่ายพาเว่ยซวงอวี่หายไปนับครึ่งชั่วยาม แต่กลับปรากฏตัวอีกครั้ง ราวกับตั้งใจให้เขาไล่ลา ทั้งยังพยายามทั้งหลีกหนีและหลอกล่อไปในคราเดียวกัน เรื่องนี้ทำให้เขาสงสัยถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย


หากไม่ใช่เพราะคนกลุ่มนั้นไม่รามือ กระทั่งเพิ่มจำนวนคนเข้ามา เขาไหนเลยจะมีจังหวะชิงตัวเว่ยซวงอวี่กลับมาเช่นนี้


“เว่ยซวงอวี่” หยวนเฟิงหลิงเรียกนางเสียงเข้ม ดวงตาคมดุดันจ้องนางเขม็ง “เจ้าบอกมาคนผู้นั้นเป็นใคร”


หญิงสาวมองอีกฝ่ายตัวสั่นเทา นางรับรู้ถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างใหญ่ รังสีแห่งการคุกคามเช่นนี้ ทำให้นางตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว


ร่างเล็กนั่งขดตัวพิงหลังกับหัวเตียง พยายามทำตัวลีบเล็ก ยิ่งในยามที่ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ “ศิษย์...ศิษย์พี่ ท่านหมายถึงผู้ใด”


นางกลัว... หยวนเฟิงหลิงดูออก


เขายื่นมือออกไปคว้าไหล่ที่กำลังสั่นเทา ลงแรงเล็กน้อยก่อนบังคับให้นางเงยหน้าสบตากับเขา “มีคนกี่มากน้อยกันแน่ที่รู้ว่าเจ้ามีของสิ่งนั้นในมือ มีผู้ใดบ้างที่ต้องการตัวเจ้า ต้องการหลักฐานนั่น”


ในยามที่พูดหยวนเฟิงหลิงก็ยื่นหน้าเข้าไป สองมือเขย่าร่างเล็กจนศีรษะสั่นคลอน นางหลับตาลงก่อนจะพยายามสะบัดเขาให้หลุด แต่นางที่ตื่นกลัวและหวาดหวั่นจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร


วันนี้นางรับรู้มาพอแล้ว ทั้งเรื่องที่นางและพี่สาวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตราย จนอาจนำคนตระกูลเว่ยทั้งตระกูลให้พลอยติดร่างแหไปด้วย เรื่องที่รถม้าของนางตกเขานั้น พี่สาวของนางอาจรู้เห็นเป็นใจ


ทั้งท่าทีของบิดาที่มีต่อนาง ทำให้นางไม่อาจคิดเป็นอื่นนอกจากเขารับรู้และช่วยพี่สาวของนางปิดบังอำพราง


นางไม่อาจแก้ต่างให้ตัวเอง เพราะสูญเสียความทรงจำ ทุกคนต่างก็สงสัยในตัวนาง ทุกคนต่างก็เพ่งเล็งว่านางคือต้นเหตุ


แม้ไม่แปลกใจหากมองสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังคาดหวังว่าใครสักคนจะไว้ใจ และเชื่อมั่นว่านางไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น บอกนางว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด


เชื่อใจและวางใจว่านางหาได้เป็นคนเลวร้าย หรืออิจฉาริษยาพี่สาวที่จะได้เป็นพระชายาขององค์ชายเก้า


“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่ส่งเขามา เจ้าพยายามทำให้ข้าไขว้เขว พูด!! เจ้าหาได้สูญเสียความทรงจำใช่หรือไม่!!” หยวนเฟิงหลิงคาดคั้นเสียงเข้ม


ประโยคของเขาทำให้ความอดทนของเว่ยซวงอวี่ขาดผึง นางกรีดร้องและตะโกนออกมาสุดเสียง ก่อนจะเริ่มดิ้นรนให้พ้นจากการเกาะกุม มือน้อยทั้งสองข้างสะบัดจนหลุดและฟาดฝ่ามือลงไปยังแผ่นอกของเขา

“ใช่แล้วอย่างไร! ไม่ใช่แล้วอย่างไร!


หญิงสาวพยายามผลักเขาออกไปให้ห่าง ดิ้นรนขัดขืน เมื่อเขารั้งนางเอาไว้ไม่ให้กระโดดลงไปจากเตียง แรงกดดันและความกลัดกลุ้มของนาง หลั่งไหลออกมาราวกับสายน้ำ กลั่นกรองออกมาเป็นความกราดเกรี้ยว


ลืมเลือนความหวาดกลัว หลงลืมความสุขุมเยือกเย็นที่นางต้องรักษาเอาไว้


“หากข้าบอกว่าไม่ใช่ ท่านจะยอมเชื่อข้าหรือ หากข้าบอกไปพวกท่านจะหยุดสงสัยข้าหรือไม่ ท่านเองก็เหมือนพวกนั้น โกหกข้า หลอกลวงข้า สงสัยในตัวข้า ปล่อยข้านะ!


ในที่สุดนางก็ยอมพ่ายแพ้ ความอ่อนแอที่ไม่อยากเปิดเผย ถูกคำพูดประโยคเดียวของหยวนเฟิงหลิงทำลายลง


ขอบตาร้อนผ่าวยินยอมให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่าน ดวงตาแดงก่ำจ้องตอบดวงตาคมเข้มดุดัน ซึ่งกำลังเผยแววประหลาดใจระคนสับสน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #53 Pradtana2232 (@Pradtana2232) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:08
    ลุ้นๆๆๆรออ่านจ้า
    #53
    0
  2. #52 เซฟีเลีย (@rakusa-anime) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 08:47
    รอติดตามต่อคะ
    #52
    0
  3. #51 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 08:37
    ลุ้นระทึก รอตอนต่อไป ขอบคุณค่ะ
    #51
    0