ตอนที่ 21 : ตอนที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    6 ส.ค. 61

“จำข้าได้หรือไม่” เขาเอ่ยถาม


นางมองไปรอบ ๆ ก่อนจะมองอีกฝ่ายลุกขึ้นเดินไปคว้าถุงหนัง นัยว่าในนั้นคือน้ำดื่ม ซึ่งนางก็เดาถูกเพราะมันถูกส่งมาตรงหน้า


“ดื่มเสีย” เขาเอ่ยก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับดึงผ้าที่ผูกปิดใบหน้าลง


“ท่านคือใคร” นางรับมาแต่ไม่ได้ดื่มลงไป เพียงถือเอาไว้เช่นนั้น


“เห็นจ้องตั้งนานนึกว่าจะจำอะไรได้บ้าง”


“จำไม่ได้ แต่คุ้นเคยยิ่ง”


นางบอกออกไปตามตรง เพราะความรู้สึกของนางบอกว่าเขาหาได้ต้องการทำอันตรายนาง ไม่เหมือนกับกลุ่มคนก่อนหน้านี้ที่พยายามแยกนางออกมาจากเฮยหลิง


“เฮ้อ จำอะไรไม่ได้เช่นนี้ก็หมดสนุกน่ะสิ” เขาบ่นก่อนทำท่าทางครุ่นคิดอย่างหนัก


“หมดสนุกหรือ ท่านว่าเรื่องทั้งหมดนี้น่าสนุกเช่นนั้นหรือ” นางแทบจะกลอกตาให้เขา 


“โดนคนไล่ล่า ไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นต้องการอะไร ทั้งยังจดจำไม่ได้แม้แต่ตัวเอง”


“น่าสนุกสิ ไม่มีเรื่องใดน่าสนุกเท่านี้อย่างแน่นอน นับตั้งแต่เจ้าสอนข้าให้เอาตัวรอดไปวัน ๆ เรื่องนี้นับว่าน่าตื่นเต้นที่สุด”


น้ำเสียงรื่นรมย์และท่าทีตื่นเต้นดีอกดีใจนั้น ไหนเลยจะเป็นการประชดอย่างที่เว่ยซวงอวี่คิดแต่แรก ดูเหมือนผู้อาวุโสตรงหน้าคงหมายความตามนั้นไม่ผิดแน่นอน


“ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ท่านคือใคร”


“เจ้ารับปากข้าก่อน”


“เรื่องอะไรหรือ”


“ไม่สิ เจ้าเคยรับปากข้าแล้วนี่ /แต่ว่านางสูญเสียความทรงจำ /ไม่หรอก ๆ ก็ให้นางรับปากอีกครั้งก็สิ้นเรื่อง”


ในยามที่พูดเขาหันซ้ายหันขวาพึมพำออกมาเสียงเบา ราวกับว่าเขากำลังพูดกับใครสักคน แต่ทั้งหมดนั้นคือการพูดและโต้ตอบตัวเองทั้งสิ้น


หญิงสาวรู้สึกสับสนยิ่งนัก แต่ก็ไม่กล้าขัดจังหวะ ได้แต่นั่งพิจารณาผู้อาวุโสตรงหน้าเงียบ ๆ


อายุของอีกฝ่ายน่าจะมากกว่าบิดาของนาง รูปร่างเตี้ยและค่อนไปทางท้วม ใบหน้าของเขาคล้ายประดับเอาไว้ด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา เนื่องดวงตาที่เล็กหยี ดวงตาหรือก็กลอกซ้ายขวาไปมาในยามที่ครุ่นคิดและพูดอยู่คนเดียว


กระนั้นน่าประหลาด เพราะในยามที่เขาประมือกับผู้อื่นกลับดูเหมือนยอดยุทธ์ผู้หนึ่ง ที่สำคัญเขาไม่เพียงไม่ลงมือทำร้ายผู้คน แต่กลับสามารถพานางสะบัดกลุ่มคนที่ติดตามมาได้โดยง่าย


แม้กระทั่งเฮยหลิงผู้เป็นศิษย์พี่ เขายังไม่อาจติดตามมาทัน


“ผู้อาวุโส” เว่ยซวงอวี่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงลังเล


“ผู้อาวุโสรึ” เขาหันมาเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ 


“เมื่อก่อนเจ้าเรียกข้าว่าเฒ่าวิปลาส”


“หา” หญิงสาวอ้าปากค้าง “เอ่อ เมื่อก่อนข้าอาจทำเกินไปหน่อย ดังนั้นขอผู้อาวุโสอภัยด้วย”


“อภัยอะไร” เขาโบกมือ “ข้าออกจะชอบ เรียกข้าแบบเดิม”


“เอ่อ หมายถึงให้ข้าเรียกท่านว่าเฒ่าวิปลาสน่ะหรือ”


“ก็ใช่น่ะสิ”


ได้ยินดังนั้นหญิงสาวพลันพูดไม่ออก นางให้สงสัยนักว่านางพบกับผู้อาวุโสตรงหน้าได้อย่างไรกัน


“ท่านบอกว่าเมื่อก่อนข้ารับปากท่านเอาไว้เรื่องหนึ่ง ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าเรื่องใด อีกเรื่องข้ากับท่านพบกันได้อย่างไร ยังมีท่านคงพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า”


“แน่นอนสิข้าเป็นสหายของเจ้าเชียวนา” เขาพยักหน้าก่อนจะตบลงไปบนอกของตัวเอง “เราสองคนสาบานเป็นสหายกันแล้วด้วย


เว่ยซวงอวี่เลิกคิ้ว ก่อนยิ้มให้เขาแหย ๆ


นางไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยสักนิด...


เมื่อก่อนเป็นคนเช่นใดกันแน่ มารดาของนางเคยบอกไม่ใช่หรือว่านางคือคุณหนูรองตระกูลเว่ยที่สุขุมเยือกเย็น แม้ไม่ใคร่จะเชื่อหากมองจากพฤติกรรมที่นางเคยปลอมเป็นบุรุษเข้าศึกษาในเค่อหลี่แล้ว นางยังถึงกับสาบานเป็นสหายกับเฒ่าวิปลาสผู้นี้อีก


เมื่อใคร่ครวญรอบคอบแล้วหญิงสาวก็หันไปมองเฒ่าวิปลาส “ข้าเคยรับปากท่านเรื่องใดหรือ”


“เจ้าบอกว่าจะสอนเรื่องการเอาตัวรอดไปวัน ๆ ให้ข้า”


“หา!!” นางคาดไม่ถึงว่านี่คือเรื่องสำคัญสำหรับเขาถึงเพียงนี้ “เอาตัวรอดไปวัน ๆ หรือ”


อยากจะร้องไห้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #37 blue (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 00:01

    เวรกรรมยิ่งนัก 5555 สู้ๆ นะแม่นาง ตัวตนเก่าเจ้าช่างน่าสนใจ

    #37
    0