ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

สายลมที่ปะทะใบหน้ารวมไปถึงกิ่งไม้ต่าง ๆ ที่ครูดผิวกาย ไม่อาจทำให้เว่ยซวงอวี่ตื่นตระหนก มากไปกว่านางกำลังโดนหอบหิ้วโดยบุรุษแปลกหน้า


เขาใช้เพียงท่อนแขนข้างเดียวรวบเอวเล็กของนางเอาไว้มั่น ก่อนจะพานางเหินกายหลบหลีกชายหนุ่มในชุดขาวที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ


“ศิษย์พี่!!


หญิงสาวตะโกนจนรู้สึกเจ็บคอ เงาร่างที่ไล่ตามมาคือความหวังและทางรอดเดียว ดังนั้นนางจึงพยายามส่งเสียงให้เขารู้ว่านางอยู่ตรงไหน กระนั้นแรงกระแทกที่สีข้าง เพราะผู้ที่หอบหิ้วนางติดมือมาถูกจู่โจม ทำให้เว่ยซวงอวี่ถึงกับจุก


มองดูด้านหลังศิษย์พี่ของตนถูกผู้มีฝีมือถึงห้าคนถ่วงเวลา ส่วนคนที่พยายามพาตัวนางมา กำลังเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่จู่โจมเมื่อครู่


“ข้าไปทำอะไรไว้กันแน่ เหตุใดมีคนมากมายตามล่าตัวข้าเช่นนี้” หญิงสาวเบ้หน้า ก่อนพยายามสูดลมหายใจเข้า 


“ท่านจอมยุทธ์ทั้งหลาย นี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกท่านจำคนผิดหรือไม่ข้าเป็นเพียง...”


“เจ้าอยู่เงียบ ๆ อย่าหาเรื่องให้ข้าเหนื่อยเพิ่ม!


ผู้มาใหม่ถลึงตาใส่นาง ใบหน้าครึ่งล่างของเขามีผ้าผูกปิดเอาไว้ลวก ๆ แต่ถึงอย่างนั้นรูปร่างอ้วนกลม และเส้นผมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาทั้งศีรษะ ทำให้นางเดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุไม่น้อยแล้ว


“จอมยุทธ์ท่านนี้ เหตุใดจึงเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่ใช่กิจของตัวเอง”


“ส่งนางมาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!


“ท่าน!!


เว่ยซวงอวี่เงี่ยหูฟังคนทั้งสองต่อรองกัน ขณะนั้นก็มองไปยังผู้เป็นศิษย์พี่ นางสบตากับเขาเพียงแวบเดียว เพราะเขาเองก็กำลังรับมือกับยอดฝีมือถึงห้าคน


ร่างเล็กถูกโยนลงพื้น...


ใช่! นางถูกโยนลงบนพื้น ในยามที่คนทั้งสองที่กำลังต่อรองกันอยู่นั้น พุ่งกายเข้าห้ำหั่นกัน


“ถึงกับกล้าโยนนางลงพื้นต่อหน้าข้า สมควรตาย!


แม้จะเจ็บและจุกแต่นางยังคงพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ก่อนจะพาตัวเองออกห่างจากวงการต่อสู้ โดยไม่สนใจจะหันไปมองผู้ใดทั้งนั้น แม้ในยามที่นางได้ยินเสียงของผู้เป็นศิษย์พี่ตะโกนเรียก


ตอนนี้นางคิดเพียงอย่างเดียวว่าต้องไปให้พ้นจากสถานการณ์ตรงหน้า ไปให้พ้นจากเรื่องบ้า ๆ เหล่านี้ ในใจยังก่นด่าตัวเองที่เอาตัวเองเกี่ยวกับเรื่องอันตรายเช่นนี้


ร่างเล็กก้าวฉับ ๆ ไปข้างหน้า แต่ยังไปได้ไม่เท่าไรบางอย่างก็กระแทกเข้าแผ่นหลังของนาง ร่างทั้งร่างรู้สึกชาจนไม่อาจขยับ ไม่นานนางก็โดนยกตัวลอยขึ้น


คราแรกภาวนาให้เป็นเฮยหลิง แต่เมื่อนางได้สบตากับอีกฝ่ายที่อยู่ห่างออกไปหลายก้าว เว่ยซวงอวี่พลันถอนหายใจ นางค่อย ๆ หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง กระทั่งมองเห็นเงาร่างสีขาวห่างออกไปเรื่อย ๆ


จากนั้นที่ทำได้ก็คือหลับตาลง พยายามไม่ตื่นตระหนกจนเกินไป เลิกหวัง และเลิกคิดเรื่องร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใด


ผ่านไปครู่ใหญ่ในที่สุดคนที่แบกนางขึ้นบ่าก็หยุดลง ร่างของหญิงสาวถูกวางลง ก่อนที่นางจะรับรู้ได้ว่าเขาเองก็นั่งลงข้างกาย เพราะพื้นที่มีเศษฟางปูเอาไว้ยุบลงเล็กน้อย


“นี่” เขาเรียกนางพร้อมกับตบไหล่เบา ๆ “ไม่มีคนตามมาแล้ว”


เว่ยซวงอวี่ลืมตาขึ้น ก่อนจะกวาดมองถ้ำขนาดเล็กที่มีข้าวของเครื่องใช้ ราวกับว่าคนผู้นี้อาศัยอยู่ที่นี่ เมื่อสบตากับเจ้าของเส้นผมสีเทา หญิงสาวพลันขมวดคิ้ว


คุ้นเคยยิ่งนัก


นางเลิกคิ้วจ้องเขาเขม็ง กระทั่งเขายื่นหน้าเข้ามาหาเพื่อให้นางมองได้ชัดเจนขึ้น


“จำข้าได้หรือไม่” เขาเอ่ยถาม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #35 Pradtana2232 (@Pradtana2232) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 10:01
    สงสารนาง
    #35
    0
  2. #34 nill_ar (@nill_a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 03:21

    คือรุ้สึกถึงความงงของนางเอกมาก. คนดีจริงไม่จริง นางก้อแยกเหนื่อยแล้ว ยังมัคนที่่รุ้จักเพิ่มอีก ปวดหุัวแทน

    #34
    0
  3. #33 เงาสายลม (@fenrir_m) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 14:34
    อ่านเรื่องนี้แล้วปวดหัวเหลือเกิน รู้สึกเหมือนตัวเองโง่ ไม่รู้อะไรสักอย่าง
    #33
    0
  4. #32 เซฟีเลีย (@rakusa-anime) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 14:09
    อ้าว จำใครไม่ได้อีกกัน😂😂😂😂รอติดตามต่อนะคะ
    #32
    0