ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    31 ก.ค. 61

มื้อเย็นของวันนั้นเว่ยซวงอวี่ให้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย บิดาของนางอยู่ ๆ ก็ถามถึงศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นมา ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วผู้เป็นบิดาก็เป็นหนึ่งในอาจารย์ผู้ซึ่งมีความสำคัญในเค่อหลี่ แต่เขากลับเอาแต่ถามนางถึงเฮยหลิง นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดหรอกหรือ


“ท่านพ่อไม่ได้พบเขาหรอกหรือเจ้าคะ”


“เฮยหลิงเป็นศิษย์เค่อหลี่ที่นับว่ามีความสำคัญต่อสำนักศึกษา เขาเป็นทั้งความดีงามและความลึกลับของเค่อหลี่ ตัวตนของเขาไม่มีใครรู้ ที่มาที่ไปของเขาเองก็ไม่ชัดเจน” เว่ยจื่อฉีถอนหายใจ 

“แม้จะเคยพบเขาสองครั้ง แต่พ่อกลับรู้สึกว่าไม่อาจอ่านท่าทีของคนผู้นี้”


เว่ยซวงอวี่ลอบตื่นตระหนก บิดาของนางเคยพบเฮยหลิงเพียงสองครั้ง!!


“แล้วเขาบอกหรือไม่ว่ารั้งอยู่ที่เมืองอี๋หยางด้วยเหตุใด”


“ลูกรู้เพียงว่าศิษย์พี่ใหญ่กำลังตามหาบางอย่าง นอกจากนั้นก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ”


“ศิษย์พี่ใหญ่หรือ” เว่ยจื่อฉีเลิกคิ้ว “เขาให้เจ้าเรียกเช่นนั้นหรือ”


“ก็...มิใช่ว่าพวกเราศิษย์สำนักเค่อหลี่ต้องเรียกเขาเหมือนกันว่าศิษย์พี่ใหญ่หรือเจ้าคะ”


เว่ยจื่อฉียิ้มบาง ๆ “ก็จริง เพียงแต่น้อยคนนักจะได้พบเขา”


“เขาลึกลับถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ”


เว่ยจื่อฉีมองดวงตาละห้อยของบุตรสาวแล้วหัวเราะ “เจ้าก็อย่าไปยั่วโมโหเขาเล่า”


“ลูกจะไปกล้าได้อย่างไรเจ้าคะ แค่เห็นหน้ากากสีดำนั่นก็กลัวจนก้าวขาไม่ออกแล้ว” นางทำหน้าราวกับจะร้องไห้


“เขาเป็นคนมีความสามารถ ได้ติดตามเขาเจ้าย่อมได้เรียนรู้เรื่องราวมากมาย นี่นับว่าเป็นเรื่องดี”


“แต่ว่า...ท่านพ่อขอร้องอาจารย์แทนข้าไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากติดตามเขาสักนิด”


“ทำไมเล่า บรรดาศิษย์เค่อหลี่มากมาย แม้อยากพบเขายังไม่มีวาสนาได้พบ เจ้าได้ติดตามเขาเช่นนี้นับว่าหายากยิ่ง”


“ข้าไม่เห็นอยากติดตามเขาสักนิด”


เว่ยฮูหยินและเว่ยจื่อฉีหัวเราะออกมา เมื่อเห็นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของบุตรสาวคนเล็ก กระนั้นหลังจากจบอาหารมื้อเย็น เว่ยจื่อฉีก็กลับไปยังห้องหนังสือด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขานั่งครุ่นคิดเพียงลำพังด้วยใบหน้าเป็นกังวล กระทั่งเขียนจดหมายฉบับหนึ่งออกมาอย่างเร่งรีบ เมื่อปิดผนึกถึงสองชั้นเรียบร้อยเขาก็เรียกให้พ่อบ้านเข้ามารับไป


“ส่งไปยังตำหนักองค์ชายเก้า”


“ขอรับ”


“เฮยหลิง...” 

เว่ยจื่อฉีพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า ใจหนึ่งโล่งอกที่บุตรสาวคนเล็กอยู่ภายใต้การดูแลของเฮยหลิง ศิษย์สำนักเค่อหลี่ผู้ซึ่งเป็นดังตำนานผู้นั้น แต่ใจหนึ่งเขาให้ห่วงกังวลนัก


“เขามายังเมืองอี๋หยางเพราะเรื่ององค์ชายเจ็ดถูกลอบปลงพระชนม์หรือเปล่านะ ขออย่าให้เป็นดังที่ข้าสังหรณ์ใจเลย”

 

หยวนเฟิงหลิงแสร้งทำเป็นเมินคนที่นั่งตัวลีบภายในรถม้า นางกลัวเขา แน่นอนเขาย่อมรู้สึกได้ แต่มากกว่าความกลัวนั้นเขายังจับความรู้สึกหวาดระแวงที่นางมีต่อเขาได้อีกด้วย


วันนี้เขามารับนางตั้งแต่เช้าตรู่ จึงได้รู้ว่าก่อนที่รถม้าของเค่อหลี่จะไปถึงนั้น เว่ยจื่อฉีรออยู่กับเว่ยซวงอวี่ครู่หนึ่ง จุดประสงค์ก็เพื่อพบกับเขา แต่เพราะเขาตั้งใจเลือกเวลามาถึง หลังจากที่เว่ยจื่อฉีออกไปแล้ว ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นเสียดายเมื่อเว่ยซวงอวี่บอกเล่าให้ฟัง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

84 ความคิดเห็น