Fic Harry Potter Dm/Hp | อมยิ้ม

ตอนที่ 3 : เป็นไรมั้ยพอตเตอร์?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

คนเราจะตกหลุมรักกันหลังจากสบตากันแปดวินาที

 

ตอนที่ 3 เป็นไรมั้ยพอตเตอร์?

 

09.25

 

แฮร์รี่เริ่มชินชากับการเรียนเช้าของโรงเรียนนี้แล้ว คนน่ารักเดินถือหนังสือไปตามทางเดินหลังจากที่ทานข้าวเช้าเสร็จ เช้าวันนี้เขามีเรียนป้องกันตัวจากศาสตร์มืดกับสมุนไพรศาสตร์

เวลาค่อนข้างจะผ่านไปเร็วหน่อยในความคิดของเขา สามอาทิตย์ที่ผ่านมามันมีอะไรแปลกๆเกี่ยวกับรอตัวเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย รอบข้างเริ่มมองมาที่เขาแล้วซุบซิบอะไรสักอย่างกัน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไร เขาเห็นและรู้สึกแบบนั้น ในบางครั้งก็มีบุคคลปริศนาแอบส่งขนมมาให้เขาหน้าหอกริฟซะด้วย

นั่นทำให้คนในบ้านสิงห์ได้น้ำตาลกันแต่เช้า ช่วงนี้เป็นหน้าฝนทำให้อากาศค่อนข้างชื้นและเย็นสบาย เขาได้ยินมาว่าบ่ายวันนี้มีแข่งควิชดิชด้วย พ่อชอบเล่าให้เขาฟังบ่อยๆว่าสมัยพ่อมันเป็นยังไง มันสนุกมากมั้ย กลการแข่งของพ่อเป็นแบบไหน ซึ่งเขาคิดว่ากลการแข่งของพ่อมันแปลกๆไปหน่อย อย่างเช่นสูตรตีลังกาก่อนจับลูกสนิชจะช่วยให้ลูกสนิชอยู่นิ่งมากขึ้น ไม่บินไปไหนอีก

“รอน” เสียงเรียกดังขึ้นเมื่อรอนและแฮร์รี่เดินผ่านตรอกตรอกหนึ่งในปราสาท นั่นคือเฮอร์ไมโอนี แฮร์รี่มองเป็นคำถามว่าให้เขาไปก่อนเลยมั้ย เธอพยักหน้าและหันมาหารอนอีกครั้งโดยมีเสียงแซวจากแฮร์รี่ดังมา

“บอกไม่ชอบเขาแต่ก็เรียกแต่เขานะเฮอร์” เงียบปากไปน่าแฮร์รี่! เด็กน้อยกรอกตาไปหนึ่งฉับแล้วพูดกับรอน

“ฉันว่าฉันเจอหมาสามหัวที่ห้องนึงในระเบียงชั้นสามนะรอน” ก่อนหน้านี้สามวัน ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์มอบมิชชั่นสเปเชียลให้ในแต่ละระดับชั้น ในปี1ของพวกเธอได้รับมิชชั่นหาศิลาอาถรรพ์ บ้านไหนที่หาได้จะได้คะแนนพิเศษสองร้อยคะแนน แน่นอนว่าถ้าได้มา แม้แต่คะแนนบ้านติดลบก็ชนะได้ถ้วยแน่นอน ศาสตราจารย์ใบ้แค่รูปทรงของเจ้าศิลานี่มาเพียงเท่านั้น บางคนคิดว่ามันเป็นเกมเด็กๆ ศาสตราจารย์คงไม่ซ่อนมิดชิดเท่าไหร่ ทำให้เมื่อวานเธอเห็นมัลฟอยไปค้นพุ่มหญ้าหลังปราสาทอยู่ยกใหญ่

“เธอจะบอกว่ามันเฝ้าศิลา?”

“ใช่ สุดสัปดาห์นี้เรามีคาบว่างอยู่ช่วงบ่าย แต่มันติดแข่งควิชดิชรอบชิง”

“ถ้าเธออยากดูฉันก็จะไปคนเดียว ระเบียงชั้นสามคือสถานที่เกิดเหตุถ้านายเห็นศพฉันน่ะ”

“ให้ตายสิเฮอร์ เอาเป็นว่าฉันจะไปด้วย ระเบียงชั้นสามหลังกินข้างเสร็จ”

“จัดไปพ่อหนุ่ม” พวกเขาพยักหน้าให้กันก่อนจะพากันเปลี่ยนเรื่องคุยฉึบฉับพร้อมกับย่างเท้าไปหาแฮร์รี่ที่ห้องเรียนป้องกันตัวจากศาสตร์มืด

 

12.14

 

เวลาพักเที่ยงมาถึงแล้ว นักกีฬาบางส่วนไม่อยู่ในห้องอาหารเพราะไปเตรียมการแข่ง แฮร์รี่ค่อนข้างตื่นเต้นกับกีฬานี่ไม่น้อย เด็กชายบอกเพื่อนในแก๊งสามช่าของเขาว่าตัวเขาจะเดินไปที่สนามแข่งก่อน และแน่นอนว่าเขารู้ว่ามีบักหัวทองเรียบเดินตามมา แต่แฮร์รี่เองตื่นเต้นเกินกว่าจะมีคอนเวอร์เซชั่นกับคุณชายในตอนนี้

“ไม่ว่าจะปีนี้หรือปีไหนๆบ้านงูก็ชนะอยู่ดีละน่าพอตตี้ ไม่ต้องมาดูหรอก”

เดรโกเอ่ยขึ้นพร้อมกอดอก แต่เด็กชายไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ไอ้ต้าวคนน่ารักกำลังมองไปรอบๆสำรวจนั่นนี่ตามประสาของเขาอยู่

“ว้ายยยยยยยย นก” เพนซี่ล้อ

“นกบวกนกเป็นนกบวกนก นกบวกนกเป็นนกอะไร นกบวกนกเป็นนกใช่มั้ย นกบวกไก่เป็นอะไรลองททายดู” เบลสเสริม

“อย่าซ้ำ กูเจ็บช้ำมาเกินพอแล้ว”

.

.

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นโดยมี ลี จอร์แดน เป็นผู้ประกาศในการแข่งขันนี้ เสียงโห่ร้องเชียร์ทีมบ้านตัวเองดังกึกก้องไปทั่วทั้งสนาม แฮร์รี่มองบรรยากาศรอบๆตัวอย่างตื่นตาตื่นใจพร้อมกับโบกธงบ้านสิงห์ในมือไปด้วย แสตนด์บ้านสิงห์อยู่ฝั่งซ้ายนับจากแสตนด์ของกรรมการ ส่วนฝั่งตรงข้ามจะเป็นบ้านไหนไม่ได้เลยนอกจากสลิธีรินและกองเชียร์บ้านอื่นอีก

ทันทีที่เหล่าผู้เข้าแข่งขันขี่ไม้กวาดออกมาจากห้องรับรอง เสียงเชียร์ที่ดังอยู่แล้วก็ยิ่งเพิ่มความดังเข้าไปอีกสเต็ปนึง มีการตะโกนแฟนชาร์นแบบที่มักเกิ้ลทำกับศิลปินเวลาแสดงสดอีกด้วย เสียงท่องแฟนชาร์นเงียบลงเมื่อมาดามฮูทเดินเข้าไปในสนามก่อนจะกล่าวพิธีเปิด

ทันทีที่การแข่งขันเริ่มขึ้น ซีกเกอร์ทั้งสองบ้านก็บินขึ้นไปอยู่ตำแหน่งที่สูงที่สุดเพื่อมองหาลูกสนิช แฮร์รี่เองก็พยายามมองหาเหมือนกัน การแข่งขันดุเดือดขึ้นเมื่อทั้งสองซีกเกอร์เข้าแย่งชิงลูกสนิช พวกเขาบินโฉบไปโฉบมา และแน่นอนว่าความสามารถในการหลบหลีกลูกบลัดเจอร์นั้นก็ยอดเยี่ยมมากในสายตาของแฮร์รี่

แต่ดูเหมือนว่าลูกบลัดเจอร์ปีนี้จะแตกต่างกว่าปีไหน พวกมันไม่ได้พุ่งใส่ผู้เข้าแข่งขันอย่างเดียว พวกมันพุ่งเข้าใส่ผู้ชมด้วย และทีมไหนที่ปัดป้องลูดบลัดเจอร์จากผู้ชมได้ ทีมนั้นจะได้คะแนนเพิ่ม ซึ่งในจุดนี้เองตัวเดรโกไม่เห็นด้วยกับมันเท่าไหร่ ถ้ามันพุ่งใส่คนอื่นก็ดีสิ นี่มันพุ่งใส่แฮร์รี่คนน่ารักของเขาอย่างเดียวเลย!!!!

เหตุการณ์เริ่มแย่มากขึ้นเมื่อทั้งสองซีกเกอร์โฉบไม่ดูคน พวกเขาโฉบเข้าไปใกล้แฮร์รี่เรื่อยๆในขณะที่เจ้าตัวกำลังหาทางป้องกันตัวจากลูกบลัดเจอร์อยู่ และแน่นอนว่ามีองค์รักษ์จากสองทีมมาป้องกันแฮร์รี่ด้วยเช่นกัน แต่นั่นก็ค่อนข้างจะไร้ประโยชน์เพราะพวกเขาต้องหลบซีกเกอร์ด้วย

แฮร์รี่พยายามที่จะลงจากแสตนด์ แต่ผู้คนนั้นแออัดเกินไปที่เขาจะขยับตัวพุ่งไปที่บันไดแต่นั่นก็เปล่าประโยชน์เช่นกันเมื่อเจ้าลูกบลัดเจอร์พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างเต็มแรง เด็กชายทำได้แค่ยืนตัวแข็งรอรับแรงกระแทกมหาศาลนั่น แฮร์รี่หลับตาปี๋ เขารับรู้ถึงแรงกระแทกไม่แรงนักเข้าที่สีข้างของเขา แฮร์รี่เบิกตาขึ้น ตัวเขากระเด็นออกมาอีกทางพร้อมกับต้นเหตุของแรงกระแทกนั่น

“เป็นไรมั้ย? พอตเตอร์”

แฮร์รี่เลิกคิ้วขึ้นทั้งสองข้าง ปากกำลังจะเอ่ยถามแต่เด็กชายก็รับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้า เด็กน้อยร้องออกมาเต็มเสียง มือชี้ไปที่ข้อเท้าให้อีกฝ่ายเห็น มีไม้จากแสตนด์เสียบอยู่ที่ข้อเท้าของเขา

“เดรโก!!!!”

เสียงตะโกนเรียกดังมาจากด้านหลัง มัลฟอยหันขวับไปมองก่อนจะบอกให้สองเกลอรีบลงแสตนด์ไป เด็กหัวทองนั่งลงตรงหน้าแฮร์รี่พร้อมกับบอกให้เขาปีนหลังขึ้นมา แฮร์รี่ไม่มีทางเลือก รอนกับเฮอร์ไมโอนีหายไปตั้งแต่ห้านาทีแรที่เกมเริ่ม เด็กชายปีนขึ้นหลังของอีกฝ่ายอย่างว่าง่ายก่อนจะโอบคอเดรโกไว้

แฮร์รี่คิดว่านั่นเป็นนาทีที่ระทึกที่สุดในชีวิตเขาแล้วตั้งแต่เกิดมา เดร- มัลฟอยวิ่งหลบลูกบลัดเจอร์ไปที่บันไดลงโดยมีเขาแกะอยู่ด้านหลัง พร้อมทั้งมีแสงจากคาถาที่เหล่าอาจารย์เสกใส่ลูกบลัดเจอร์นั่นอีกด้วย

“ก้มหัวลงมาซะพอตเตอร์ เดี๋ยวคอได้ขาดกันพอดี”

น้ำเสียงเนิบนาบคงคาแรคเตอร์เจ้าตัวดังขึ้น ในครั้งนี้แฮร์รี่ไม่คิดจะต่อต้านเลย เขาทำตามอย่างว่าง่าย เด็กชายซบหัวลงบนบ่าเล็กๆที่แบกเขาวิ่งอยู่นั่น

 

13.45 .

 

พวกเขาเข้ามาในตัวปราสาทเรียบร้อยอย่างปลอดภัย อาจจะไม่ปลอดภัยนักแต่ก็นั่นแหล่ะ เดรโกเลี้ยวเข้าห้องพยาบาล หลังจากแฮร์รี่ลงจากหลังเขาแล้ว เดรโกพยายามที่จะไม่หอบให้เสียฟอร์ม แต่นั่นดูจะเกินความสามารถเขาไปหน่อย เขาหอบหนักมากจนแฮร์รี่รู้สึกหงอเล็กๆในใจ หอบจนน้ำเสียงเปลี่ยนอ่ะ มาดามพรอมฟรีย์กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาที่เตียงของแฮร์รี่

“ให้ตายเถอะคุณพอตเตอร์”

เธอบอกให้เขากัดหมอนกัดผ้าห่มไว้ แต่เขาเองยังไม่ทันได้กัด มาดามก็เศษดึงไม้ออกจากข้อเท้าเขาซะแล้ว แฮร์รี่ร้องเสียงหลง เขาน้ำตาคลอนิดหน่อยพร้อมกับมองมาที่มัลฟอย หน้าของหมอนั่นก็หวาดเสียวไม่ต่างกันเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเพราะสองสหายของเขาไม่อยู่รึเปล่า แฮร์รี่กวักมือให้เดรโกมานั่งใกล้ๆเขา เด็กชายพูดเบาๆเหมือนกระซิบว่า

“จับหน่อย กูจะล้ม กูกลัวเลือด”

“สู้ๆ”

เดรโกพูดเท่านั้นหลังจากที่จับมือแฮร์รี่ แน่นอนว่าเดรโกเลือกที่จะไม่มองขั้นตอนการรักษาที่ไม่น่าอภิรมย์นี่ด้วยเช่นกัน เขาเลือกที่จะมองคนตรงหน้าแทน และแน่นอนว่าแฮร์รี่เองก็เบือนหน้าหนีจากขามาหาเดรโก ทันทีที่สายตาสบกันเหมือนดังเวลาหยุดเคลื่อนไหว เดรโกไม่รู้ว่าพวกเขาสบตากันนานเท่าไหร่ แต่ให้ตาย เขาจะเอาความทรงจำในี้เก็บใส่ขวดแก้วไว้ตลอดกาลเลย! เวลาท้อก็หยิบเทใส่อ่างเพนซิป ฮึ้ย! บ้าเอ้ย!

หลังจากยาสมานแผลเรื่อมทำงานถักทอกล้ามเนื้อขึ้นมาใหม่ มาดามมองผลงานของตัวเองก่อนจะหันมาทำแผลให้เดรโกบ้าง เธอได้ยินว่าคุณชายเป็นคนแบกแฮร์รี่มาห้องพยาบาลนี่ตั้งแต่บนแสตนด์ ดูท่าทางจะรีบจนลืมเจ็บ เดรโกมีแผลยาวที่ขา คาดว่ามาจากเศษไม้บาดหรือไม่ก็ผลจากคาถาอาจารย์ การรักษาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และด้วยแผลของเดรโกไม่ลึกเท่าของอีกคน ทำให้เขาหายไวกว่า

“อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ยพอตเตอร์”

เดรโกเลือกที่จะไม่อยู่เฝ้า เขาถามแฮร์รี่ อีกคนพยักหน้าให้เขาและกล่าวขอบคุณ เดรโกพยักหน้ากลับไปและเดินสะบัดผ้าคลุมออกไปทันที เขาไม่รู้ว่านี่เป็นความรู้สึกอะไร แต่เขารู้แค่ว่าเขาต้องทำมัน โดยด่วน คุณชายสับเท้าไปที่ทะเลสาบกลังโรงเรียน เขาไม่แม้แต่จะได้ยินเบลสกับแพนซี่เรียกเอาไว้ด้วยซ้ำ ฝีเท้าของคนผมทองหยุดลงที่ข้างต้นไม้ใหญ่ใกล้ทะเลสาบ เขาสูดหายใจ และ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!”

เด็กน้อยกรี๊ดไปเอากำปั้นทุบต้นไม้ข้างไปพลาง เขาทุบมันซ้ำเร็วๆก่อนจะหยุดกรี๊ด เดรโกดูสีหน้ายันไม่ดีขึ้นเท่าไหร่นัก หางตาเหลือบมาเห็นต้นไม้ที่ตัวเองทุบเมื่อกี้ เขาหันหน้าเข้าหาต้นไม้และเตรียมจะโหม่งมันซ้ำๆ

“เดรโกไอ้เหี้ยมึงหยุดเดี๋ยวนี้!!!”

แพนซี่วิ่งหน้าตั้งมากระชากคอเสื้อเขาออกจากต้นไม้ได้ทันเวลาเป๊ะ เจ้าตัวหอบเล็กน้อย เดรโกเห็นเพื่อนเขาอีกคนเดินมาทางนี้เหมือนกัน แต่รายนั้นดูงงกับการกระทำของเขามากกว่า

“กูรู้ว่าเขิน แต่มึงจะเอาหัวโขกต้นไม้ไม่ได้!”

เดรโกหันมาหาเธอพร้อมกับแก้มแดงๆนั่น คุณชายเอ่ยประโยคด้วยน้ำเสียงที่เจ้าตัวคิดว่าน่าจะนิ่งที่สุด แต่เปล่าเลย โน้ตเสียงแต่ละคำของเขามันขึ้นๆลงๆไปหมด เดรโกกำลังเสียอาการ

“คนบ้าพอตเตอร์”

 

talk : คัมแบคมาพร้อมกับเซอร์วิชเล็กๆน้อยๆค่ะ ทุกคนเชื่อทฤษฎีแปดวิกันมั้ยคะ เราเชื่อค่ะ เราจ้องตาคนอื่นบ่อย จ้องนานๆไปก็สนใจขึ้นมาซะงั้น แต่ประเด็นคือวันๆนึงฉันจ้องหลายคนมาก ฮ่าาาาาาา หวังว่าจะเอนจอยรีดดิ้งกันทุกคนนะคะ รักค่าาาาาาาาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Zitrin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 10:29
    นะ... นี่เรา... กำลังดูอะไรอยู่กันแน่คะขุนแม่!? เดรกหนูไปหมดแล้วลูกกก
    #7
    0
  2. #6 mildnamomark (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 19:59

    เราว่าน่าจะเปลี่ยนจาก กรี๊ดดดดดด เป็น อ้ากกกกกกกกก มากกว่านะ จะได้ดูเป็นผู้ชายหน่อย
    #6
    0
  3. #5 fern09102545 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:03
    โอ๊ยยยเสียมาดหมดแล้ววววคุณชายมัลฟอยย
    #5
    0