Fic Harry Potter Dm/Hp | อมยิ้ม

ตอนที่ 2 : รถไฟจะไปฮอกวอตส์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 พ.ค. 63

ถ้าไปบ่อยๆจะได้เห็นนาย ฉันจะไปแม่งทุกวันเลย

บทที่ 2: รถไฟจะไปฮอกวอตส์

 

วันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะได้ไปที่ฮอกวอตส์ หลังจากสองวันอันน่าหงุดหงิดของแฮร์รี่ได้ผ่านมาโดยไร้ประโยชน์เพราะตัวเขาเอาแต่คิดว่าไอ้บ้าหัวทองนั่นจะเป็นใคร จะชื่ออะไร จะมาจากไหน จะเป็นมักเกิ้ลบอร์นรึเปล่า...

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

“นายควรปล่อยวางนะแฮร์รี่ หัวนายมันยุ่งกว่าเดิมแล้ว”

เฮอร์ไมโอนี่พูดพรางตามองเขาที่กำลังยีหัวตัวเองอยู่ด้วยความวุ่นวายในหัว และแน่นอนเธอดูออกว่าแฮร์รี่กำลังคิดเรื่ออะไร ก็แน่ล่ะ ตลอดสองวันนั่นเธอได้รับจดหมายที่กล่าวถึงไอ้บ้าหัวทองไปสามฉบับในขณะที่แฮร์รี่ส่งมาสี่ฉบับ ถ้าหากว่าไอ้เด็กหัวทองๆนั่นเป็นผู้หญิงเธอคงคิดว่าแฮร์รี่กำลังจะคลั่งรักในไม่ช้าแน่ แต่นี่เป็นผู้ชาย เอ้อ แต่มันก็ไม่แน่นี่หว่า บางที่เธออาจจะเห็นแฮร์รี่ควงไอ้บ้าหัวทองนี่ในตอนปีสี่ก็ได้ใครจะรู้

ว่าแล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็อมยิ้มอ่อนๆและก้มหน้าอ่านนิยายวายที่เธอหยิบติดมือมา และลอบมองอากัปกิริยาของผู้เป็นเพื่อนเธอต่อไปเงียบๆ แฮร์รี่ดูหัวเสียอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจ้าตัวนึกถึงผมทองๆนั่น เขาขอตัวไปหาซื้อขนมมาเพื่อกินแก้หงุดหงิด และแน่นอน

“พายฟักทองฉันๆ”

แน่นอนว่าเธอไม่พลาดแน่

แฮร์รี่เดินออกไปด้วยสภาพหัวยุ่งๆนั่น เขาเดินตรงไปเรื่อยๆเพื่อหาที่ขายขนมในรถไฟ แฮร์รี่เคยได้ยินว่าปีที่แล้วจะมีคุณยายเดินมาขายตามทางเดิน แต่ปีนี้ยายแก่แล้วเลยนั่งประจำจุดแทน แฮร์รี่เดินไปตามทาง และดูเหมือนมีบางห้องโดยสารไม่ได้ปิดม่านด้านนอกแต่ปิดม่านที่ประตู ทำให้ลมพัดทีนึงม่านก็ปลิวไสว ครับ นั่นคือตู้ของมัลฟอยและผองเพื่อน ประกอบไปด้วยเจ้าตัว เบลส แพนซี่ สามเกลอกำลังนอนเกยกันท่าทางสบายและมีความสุขสุดๆ โดยเฉพาะเดรโกที่น่าจะหลับฝันดี คนหัวเหลื่อมทองนอนเอาหัวเกยหน้าต่างด้านนอกจนผมที่เซทเยลมาอย่างดีปลิวไปปลิวมาดูน่าเกลียดชอบกล และเป็นธรรมชาติที่นอนท่านี้จะนอนอ้าปาก เขาไม่รู้ว่าเดรโกจะทุเรศน้อยกว่านี้มั้ยในอนาคต แต่ภาพตรงหน้าแม้เพียงแค่เสี้ยววิก็ติดตาเขาไปซะแล้ว

เด็กชายซื้อขนมและกลับมาที่ตู้ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย เขาพยายามสลัดภาพนายคนนั้นออกจากหัวแต่ก็ไม่สามารถทำได้เลยในตอนนี้ แฮร์รี่จึงต้องใช้ชีวิตบนรถไฟพร้อมกับท่านอนเกยหน้าต่างอ้าปากของไอ้หัวเลื่อมนั่น

ทุกอย่างมลายหายไปจากหัวของแฮร์รี่ เมื่อรถไฟเทียบท่าและเขาลงมาพร้อมกับเฮอร์ไมโอนี่และรอนเพื่อนใหม่ ขณะที่เฮอร์ไมโอนี่สาธยายตำนานและประวัติต่างๆของฮอกวอตส์ที่เธอได้อ่านมานั้นแฮร์รี่ก็กวาดสายตามองไปรอบๆตัว ป่าทึบที่มีหิวห้อยเปล่งแสงวิบวับๆกันไปทั่ว แม่น้ำสายยาวที่ดูเหมือนจะล้อมรอบตัวปราสาทกับแสงไฟสีม่วงเล็กๆดูแปลกตาแต่ก็สวยไปอีกแบบ เด็กน้อยไม่ทันได้สังเกตว่ามีตะไคร่น้ำเกาะสะพานข้ามแม่น้ำสำหรับเด็กที่ไม่นั่งเรือ เขาเกือบจะได้แผลที่หน้าผากอีกอันแล้วถ้าหากไม่มีมือมาดึงเขาไว้ แฮร์รี่หันไปเพื่อนที่จะขอบคุณ

เขาคนที่ช่วยไว้ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นดีน เด็กผิวสีที่เดินข้างๆเขาตอนขึ้นสะพานมา แฮร์รี่กล่าวขอบคุณพร้อมยิ้มให้ก่อนจะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้นเมื่อสังเกตได้ว่าตะไคร่แม่งเกาะทั้งสะพาน ใครสักคนต้องบอกภารโรงไม่ก็อาจารย์ใหญ่เรื่องนี้นะ ตายได้เลยนะนั่น

ที่หน้าประตูปราสาท เป็นศาสตราจารย์มักกอนนากัลเป็นคนออกมาต้อนรับนักเรียนปี1ทั้งหลาย ใช้เวลาเตรียมการเล็กน้อยแต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี เขากลับมายืนรวมกับเพื่อนทั้งสองคนกับเขาเหมือนเดิมในระหว่างรอการคัดสรร และมันแน่อยู่แล้วที่พวกเราแก๊งสามช่านั้นได้อยู่กริฟฟินดอร์กันหมด

“สวัสดีเด็กใหม่ พี่โอลิเวอร์นะครับ”

รุ่นพี่คนนึงเดินเข้ามาทักทายกลุ่มปีหนึ่งอย่างเป็นมิตรและแนะนำตัวเสร็จสรรพก่อนจะเดินนั่งประจำที่ร้องเพลงมาร์ชโรงเรียน แฮร์รี่มองดูพ่อหนุ่มคนนั้นเล็กน้อยและมีคำถามในใจว่า อิหยังวะ

ที่หอคอยกริฟฟินดอร์ดูอบอุ่นกว่าที่สามเกลอคิดเอาไว้ แต่ละห้องมีรูมเมทอยู่4คนเนื่องจากเป็นส่วนของหอคอย ทำให้มีอาณาบริเวณน้อยกว่าชาวบ้านเขา รูมเมทในห้องของเขาจับกันเร็วกว่าที่คิด โดยมีสมาชิกดังนี้ แฮร์รี่ รอน เนวิล และเชมัส ทุกคนดูจะเข้ากันได้ง่ายกว่าที่คิด และแน่นอนว่าไม่มีสงครามการแย่งที่นอนกันอย่างที่พ่อของเขาบอก มีหน้าต่างอยู่จุดเดียว แฮร์รี่นอนอยู่ทางขวาของหน้าต่าง รอนทางซ้าย เนวิลหันเท้าเข้าหารอน ส่วนเชมันหันเท้าเข้าหาเขา สี่คนนอนหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยโดยไม่ได้เช็กเลยแม้แต่น้อยว่าตารางเรียนเป็นแบบไหน

ครับ

พวกเขาสายคาบแรก

“ไอ้เหี้ยยยย หลงโว้ย!!”

เนวิลร้องออกมาอย่างเหลืออดเมื่อพวกเขาวนอยู่ตรงนี้มาสามรอบกว่าๆแล้ว และจากที่ดูคาบแรกเป็นวิชาแปลงร่างของมักกอลนากัล อาจารย์ประจำบ้านของพวกเขา แฮร์รี่เริ่มทำตามความคิดที่เขาเคยเสนอไปเมื่อตอนพวกเขาวนรอบแรก นั่นคือการถามทาง แฮร์รี่เดินไปถามรุ่นพี่ตามทางจนกระทั่งตัวเขามาถึงห้องเรียนก่อนสามคนนั้นห้านาทีด้วยกัน ดีหน่อยที่คาบเรียนยังไม่เริ่ม เขาไม่ถูกลงโทษ และอีกสามคนก็เช่นกัน

“บอกแล้วให้ถามทางๆ เก๋านัก วนสี่รอบไปเลยสัด” แฮร์รี่กระซิบ

“เออ เก๋าจริง”

“เก๋าเจ้งไอ้เหี้ย” เชมัสพูด

สามสี่คนด้านหลังหัวเราะเบาๆกับมุกเก๋าเจ้งของเชมันก่อนจะหันมาตั้งใจเรียนก่อนที่ชะตาหัวของพวกเขาจะขาด แฮร์รี่เหลือบไปเห็นเฮอร์ไมโอนี่ เธอกำลังชี้จุดที่รอนจดผิดให้ดูโดยไม่มีท่าทีว่าจะดุสักนิดพลางคิดไปว่ามันต้องเกิดอะไรขึ้นบนเรือที่เขาไม่ได้ไปด้วยแน่ๆ แฮร์รี่หรี่ตาอย่างจับผิดได้ชั่วครู่ก็ต้องหันกลับไปมองที่หนังสือของเขาและทำงานต่อไปเหมือนเดิม

 

โอ้....โคตรน่ารัก

เดรโกทำงานเสร็จเป็นลำดับแรกในห้องเรียนร่วมนี้ และแย่หน่อยที่มักกอนนากัลป์ไม่ยอมให้เขาออกจากห้อง แต่เจ้าตัวคิดว่าดีซะอีก เขาจะได้แอบมองพอตเตอร์คนน่ารักนานๆหน่อย ถึงแม้ทั้งเช้านี้สลิธีรินจะเรียนร่วมกับกริฟฟินดอร์ก็เถอะ

เดรโกลอบมองปฎิกิริยาที่เกิดขึ้นบนใบหน้านั่นทุกๆห้านาทีอย่างคนคลั่งรัก ไม่นานนักความคิดก็แล่นแปร๊ดเข้ามาในหัวของเดรโก

ถ้าหากว่ามีปฎิกิริยาใดปฎิกิริยานึงเกิดขึ้นเพราะเขาล่ะ?

ไม่รอเช้า เดรโกพับกระดาษเป็นลูกปืนน้อยๆและจัดการแปลงขนกให้กลายเป็นหนังยางเพื่อใช้เหนี่ยวไก เด็กน้อยจัดการใส่กระสุนและเล็งไปที่เจ้าคนน่ารักพอตเตอร์

แป๊ะ!

ความรู้สึกผิดทำให้เดรโกลุกลี้ลุกลนเล็กน้อยแต่ก็สามารถเก็บอาการได้อย่างดีเยี่ยม แต่ทันใดนั้นก็เข้าแทนที่ด้วยความรู้สึกใจฟูเมื่อเป้าหมายหยิบลูกปืนของเขาขึ้นมาพิจารณาว่านั่นมันคืออะไร คนน่ารักแกะเปิดดูข้างในเพื่อดูว่ามีข้อความอะไรเขียนไว้รึเปล่า แต่มันก็ไม่มี พอตเตอร์ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองรอบๆตัวราวกับจะหาผู้ต้องสงสัย

หึ หาไม่เจอหรอกน่าพอตเตอร์

การแกล้งจบลงแค่นั้นเพราะเดรโกไม่อยากทำให้หน้าแป้นแล้นนั่นหายไปตั้งแต่เริ่มวัน....

วิชาต่อไปเริ่มขึ้นราวกับถูกตัดสคริป ภายในห้องใต้ดินที่มีอากาศชื้นๆเป็นที่ถูกใจของเหล่าบ้านงู แน่นอนว่ามันคือวิชาการปรุงยา เสียงสะบัดผ้าคลุมดังขึ้นพร้อมปรากฏร่างอาจารย์ผู้สอน เซเวอร์รัส สเนป

จับชอล์กเขียนสูตรยาสูตรแรกก่อนจะหันกลับมาเล่าความเป็นมาอย่างใจเย็น

“สูตรบนกระดานคือสูตรของน้ำยานอนหลับ ฉันคิดว่าพวกเธอน่าจะต้องจำสูตรให้แม่น ในปีที่สูงขึ้นเธอได้ใช้มันแน่นอน”

“จารย์กำลังจะบอกว่าให้เอาไปวางใส่ใครสักคนหรือกินเองวะ” รอนกระซิบถามเชมัส

“กูว่าอย่างหลัง”

เสียงสะบัดผ้าคลุมดังขึ้นอีกครั้งและการจับคู่ได้เริ่มขึ้นโดยที่สเนปเป็นคนจับให้ แอร์รี่คาดไว้ว่าตัวเขาน่าจะได้อยู่กับคนในบ้าน แต่นั่นไม่ใช่กับเด็กหัวขาวด้านหลังที่นัยน์ตาวาววับเพราะแน่ใจว่าพ่อทูนหัวจะต้องช่วยเขาอย่างแน่นอน

และก็เป็นไปดั่งที่คิด เดรโกยกนิ้วให้กับเซเวอร์รัสที่ทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าห้องในขณะที่แฮร์รี่เดินไปหยิบวัตถุดิบมาไว้ที่โต๊ะ

“นี่ นาย เมือกเวรนี่ต้องตักยังไงเหรอ” เดรโกหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้าคนน่ารัก

“นั่นเรียกเมือกหนอนฟลอบเบอร์ และอีกอย่าง ฉันชื่อ เดรโก มัลฟอย”

เดรโกล้วงมือลงไปในห้องเพื่อโกยเมือกออกมาใส่ถ้วยที่เตรียมเอาไว้ เขาบอกให้แฮร์รี่วางช้อนผสมลงแล้วตามเขามาที่โต๊ะพร้อมกับส่วนผสมที่เหลือด้วยน้ำเสียงที่เจ้าตัวคิดว่าเป็นมิตรที่สุด ไม่นานนักแฮร์รี่ก็กลับมาที่โต๊ะพร้อมส่วนผสมทั้งหมดที่เหลือ

กลุ่มของพวกเขาลงมือทำได้รวดเร็วเป็นที่สุดอาจจะเป็นเพราะเดรโกเป็นคนหั่นส่วนผสมและเทลงหม้อ ส่วนแฮร์รี่เป็นคนกวนส่วนผสมอย่างเดียว แฮร์รี่ทำหน้าลังเลใจนิดหน่อยก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อน

“หัวทองเซทเยลที่ร้านหนังสือคนนั้นน่ะ นายเหรอ?”

เดรโกพยักหน้าเป้นคำตอบให้เพราะเขาต้องใช้สมาธิในการหั่นดอกไม้พิษนี่ไม่ให้พิษโดนตัวเอง หลังจากที่กวาดทุกสรรสิ่งอย่างที่เหลือลงหม้อแล้วเดรโกก็ทำหน้าที่ตอบคำถามของแฮร์รี่

“พ่อฉันก็ทำงานในกระทรวง ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายเลยล่ะ?”

“ฉันชอบที่จะอยู่บ้านเป็นส่วนใหญ่น่ะ”

.

.

“แต่หลังจากนี้อาจจะไปบ่อยๆ”

เดรโกเดินมาพร้อมกับขวดน้ำยานอนหลับสมบูรณ์แบบ วางขวดยาบนโต๊ะพร้อมบอกชื่อสมาชิกกันว่าเซเวอร์รัสจะลืมทั้งๆที่มีกระดาษเขียนชื่อบอกอยู่ข้างขวด ลอบยกนิ้วให้เซเวอร์รัสอีกครั้งก่อนจะสะบัดผ้าคลุมเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มประดับมุมปากที่กว้างขึ้นกว่าทุกครั้งไป ในส่วนของแฮร์รี่ หลังจากกระซิบบอกเพื่อนว่าตัวเขาจะไปรอที่ลานหลังปราสาท เจ้าตัวก็เดินออกไปทันที

เซเวอร์รัสก้มมองขวดยาและเช็กให้คะแนนทั้งคู่ มีนักเรียนทยอยมาส่งขวดยาอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งกลุ่มสุดท้ายเดินมาส่ง เขานั่งเช็กคะแนนให้เด็กแต่ละคนจนหมด เซเวอร์รัสรู้สึกเหมือนมีอะไรยังค้างคาใจเขาอยู่ มือเปิดหนังสือรายเชื่อออกก่อนจะเขียนลบห้าคะแนนให้ เดรโก มัลฟอย โทษฐานหลอกแต๊ะอั๋งคุณพอตเตอร์

เขาชั่งใจว่าจะพูดเรื่องนี้กับซิสซาร์ดีรึเปล่าว่าลูกของเธอหลอกจับมือเด็กพอตเตอร์โดยอ้างเหตุผลว่าเด็กนั่นคนยาผิดจังหวะ 

"แม่ง จีบกันไม่เกรงใจกูเลย"

 

คาบสุดท้ายของวันเริ่มขึ้นที่ลานหลังปราสาท เด็กน้อยเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเพื่อรออาจารย์มา ไม่นานนักมาดามก็มา เธอชื่อมาดาม โรแลนดา ฮูท ด้านหน้าพวกเขามีไม้กวาดกันอยู่คนละอันพอดีเป๊ะ แต่ค่อนข้างเก่าและดูไม่ปลอดภัยสักเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นปัญหากับบุคคลที่มีพ่อเป็นซีกเกอร์อย่างแฮร์รี่ 

และดูเหมือนจะมีคนตื่นเต้น รอนออกตัวลอยไปก่อนใครเพื่อนด้วยสีหน้าตระตกขีดสุด แต่ได้ดีนกับเฮอร์ไมโอนีจับชายผ้าคลุมไว้และดึงเขาลงมาได้ทัน

"รีบไปไหนถามก่อน"

เป็นแฮร์รี่ที่ถามเขา

"คือกูแค่เดินไปข้างหน้าเว้ย ให้มันตรงแถว แล้วมันก็พากูลอยเลย"

รอนพูดและหันไปมองค้อนเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังร้องเพลงล้อเขาเบาๆ

"ฉันจะพาเธอลอยยยยยยย "

 

Talk

เราว่าน่าจะมีหลายคนงงกับเก๋าเจ้งใช่มั้ยคะ เก๋าเจ้งเป็นคำด่า แปลว่าx ค่ะ

ในส่วนของน้ำยานอนหลับ เป็นแบบนี้ค่ะ 

ส่วนผสม - ลาเวนเดอร์ 4 กิ่ง, สมุนไพรที่ใช้ในการปรุงยามาตรฐาน 6 ส่วน, เมือกหนอนฟลอบเบอร์ 2 ส่วน และ ช่อดอกเวเลเรียน 4 ช่อ 

วิธีทำจะแบ่งเป็นสองตอนค่ะ

ส่วนที่หนึ่ง

- นำกิ่งของลาเวนเดอร์ 4 กิ่ง และ สมุนไพรที่ใช้ในการปรุงยามาตรฐาน 2 ส่วน ลงไปในครกแล้วบดให้ละเอียด
- เติมเมือกของหนอนฟลอบเบอร์ 2 ส่วนลงไปในหม้อปรุงยา
- นำสมุนไพรที่ใช้ในการปรุงยามาตรฐานเติมลงไปในหม้ออีก 2 ส่วน
- ต้มด้วยไฟอุณหภูมิปานกลาง 30 วินาที
- ใส่ส่วนผสมในขั้นตอนแรกที่บดไว้ในครกลงไปในหม้อต้ม
- โบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งครั้ง
- หากใช้หม้อที่ทำจากทองแดง ต้องทิ้งน้ำยาไว้ 53 นาที, หม้อทองเหลือง 60 นาที และ หม้อดีบุกผสมตะกั่ว 70 นาที

 ส่วนที่สอง

- นำสมุนไพรที่ใช้ในการปรุงยามาตรฐาน 2 ส่วนลงไปในหม้อปรุงยา
- จุดไฟด้วยอุณหภูมิสูง 1 นาที
- นำช่อดอกเวเลเรียน 4 ช่อใส่ตามลงในหม้อ
- คนส่วนผสมตามเข็มนาฬิกา 7 รอบ
- โบกไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
 

ขอบคุณข้อมูลจาก เว็บ http://hogwartsthai.com สุดท้ายนี้ขอให้เอนจอยรีดดิ้งกันนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #4 banaryyyy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 09:55

    โอ้ย ขำค่ะเรื่องนี้คือขายขำ ตลกเป็นบ้าเป็นบอ
    #4
    0