Fic Harry Potter Dm/Hp | อมยิ้ม

ตอนที่ 1 : แรกพบสบตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

บทที่1 : แรกพบสบตา

สบตาเธอ ทันใดราวกับมีใครเสกผีเสื้อเข้าท้อง

โลกเวทมนตร์ที่ทุกท่านเคยเห็น....

 

มันก็คล้ายๆกับที่นี่แหล่ะครับ

 

โอเค ที่นี่โลกเวทมนตร์แบ่งเขตแดนออกเป็นสองเขตใหญ่ๆ คือ เขตของพ่อมดแม่มดและสัตว์มหัศจรรย์ ที่เราอยู่ตอนนี้คือเขตของพ่อมดแม่มด และผมคือ เดรโก มัลฟอย ทายาดคนเดียวของตระกูลมัลฟอย เป็นหนึ่งในยี่สิบแปดตระกูลศักดิ์สิทธิ์ หลายๆคนคงยังติดกับภาพเดิมๆที่มีจอมมารไล่ฆ่าคนกันอยู่ มาปรับทัศนคติกันหน่อย ที่นี่ จอมมารเป็นนายกรัฐมนตรีคนล่าสุดของกระทรวงเวทมนตร์ เนื่องจากคนเดิมเอาแต่ยักยอกและโกงกิน ถึงจอมมารจะขึ้นมาเป็นนายกด้วยอ่า...เอาเป็นว่ารู้กันนะครับ นั่นแหล่ะ แต่ถึงยังไงทุกคนก็ไม่มีท่าทีต่อต้านหรืออะไร ก็แน่ล่ะ โลกเวทมนตร์แทบจะมีนกยักษ์บินแบบโลกมักเกิ้ลในปีเดียวขนาดนี้ ใครต่อต้านให้มันรู้ไป

รู้ที่มาพอสมควรแล้วผมก็จะพาเข้าเรื่องเลยละกันนะครับ ต้องขอเล่าก่อนว่าเมื่อเช้าพ่อปลุกผมขึ้นมาและบอกแบบกะทันหันว่าจะพาไปซื้ออุปกรณ์การเรียน แต่จริงๆแล้วพ่อต้องไปทำงานและจะเอาผมไปด้วย ชัวร์ เชื่อดิ พวกเรามาที่ตรอกไดแอกอนโดยใช้ผงฟูล ซื้อของอย่างรวดเร็วเพราะพ่อรู้ว่าผมจะแวะร้านหนังสือนานกว่าร้านไหนๆ และก็ใช่ ผมเข้าไปร้านหนังสือประมาณครึ่งชั่วโมงได้ ต้องขอบคุณความเป็นหนอนหนังสือของผม

จะไม่อ้อมค้อมเลยละกันว่าผมเจอสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดในโลกเวทมนตร์ที่ผมเคยเจอ เขาเข้ามาในร้านพร้อมผมดำยุ่งเหยิงแต่ไม่หยิกหยองกับแว่นตาไม่หนาเกินไม่บางเกิน แก้มแดงๆที่น่าจะเกิดจากการร้อนแดดนั่นขับให้หน้าเขาดูน่ารักกว่าเดิมเป็นล้านๆเท่าเลยล่ะ เขาน่าจะอายุเท่าผมนะ ตัวเท่าๆกันเลยแต่เขาดูบางกว่านิดหน่อย เด็กคนนั้นเดินเข้ามาแล้วซื้อเซทหนังสือสำหรับเรียนปีหนึ่งฮอกวอตส์เสร็จสรรพแล้วเดินออกไปโดยไม่สนใจว่าจะหาหนังสือเล่มอื่นเลยแม้แต่น้อย เขาใช้เวลาน้อยมากราวกับว่าไม่ต้องการจะเข้ามาเหยียบที่นี่ยังไงยังงั้น

ผมรีบหยิบหนังสือไปจ่ายตังค์แล้วเดินปรี่ตามออกไป เมื่อกี้เขาเห็นหน้าไม่ค่อยชัดแต่พอจำลักษณะเด่นๆบนหน้ากลมๆนั่นได้อยู่ แต่พอเดินออกมาเดรโกก็ไม่เห็นเด็กชายปริศนาคนนั้นแล้ว ลูเซียสเดินเข้ามาหาลูกชายก่อนจะยื่นกระเป๋าจุได้ไม่จำกัดให้เดรโกเพื่อเก็บหนังสือถมบ้านเขา ดูทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้วสองพ่อลูกก็มุ่งหน้าที่กระทรวงเวทมนตร์โดยเครือข่ายผงฟูลตามเดิม ระหว่างทางมีบทสนทนาของพ่อลูกนิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องของกินในเย็นวันนี้ เดรโกอยู่ทีมซี่โครงแกะ แต่ลูเซียสอยู่ทีมข้าวต้มเพราะเขาคิดว่ามันเบาท้อง ตอนนอนจะได้ไม่ปวด เหอะ คนแก่ก็งี้

“สวัสดีครับลุงทอม”

เดรโกเอ่ยทักทายคนที่อยู่ในห้องด้วยความสนิทสนม ก็แน่ล่ะ พ่อเขาไม่ได้เป็นลูกน้องหากแต่เป็นเพื่อนสนิทของจอมมารและตอนเด็กๆช่วงนึงเขาเองก็เคยถูกเลี้ยงดูโดยจอมมาร อ่ะ แค่นี้ยังไม่พอ พ่อของเขาลูเซียส ทำงานในกระทรวงเวทมนตร์ตำแหน่งรองนายกด้วยล่ะ

ผมมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน เบลส ซาบินี กับ เพนซี่ พาร์กินสัน และแน่นอนว่าพ่อแม่ของสองคนนั้นก็ทำงานในกระทรวงเวทมนตร์เหมือนกัน เดรโกแอบหวังอยู่ลึกๆว่าให้สองคนนี้มาทำงานกับพ่อแม่ เขาจะได้มีเพื่อนคุย เขาอยากจะสนทนาเกี่ยวกับความน่ารักของคุณคนนั้นจนแทบไม่ไหว ถ้าได้อยู่บ้านเดียวกันน่ะ คุณคนน่ารักจะต้องเป็นรูมเมทเขา! ให้แลกกี่แกลเลียนก็ยอม!!!!

“เฮ้ เดรโก คิดอะไรอยู่เหรอ?”

ลูเซียสถามขึ้นพร้อมกับมองมาด้วยสายตาวอนเดอริงขั้นสุดเหมือนๆกับทอมที่ละจากเอกสารมามองเขากันเลยทีเดียว และดูเหมือนทอมจะรู้มันได้ในสามวิที่มองเขา และแน่นอนว่าไม่ใช่คาถาเลยสักนิดเดียว ทอมถามเขาพร้อมกับเท้าคาง

“คิดถึงใครอยู่ล่ะพ่อหนุ่ม”

“อะไร ยังไงนะ อีกทีหน่อย”

ลูเซียสดูสับสนในสถานการณ์นี้ที่สุดแล้วภายในห้องนี้ เขามองเพื่อนรักสลับกับลูกชายไปมาจนตัวเขาเองเริ่มเวียนหัวและหน้ามืดเบาๆ เมื่อคุณพ่อหยุดหันไปหันมาเดรโกก็เริ่มเล่าเรื่องคุณคนน่ารักนิรนามที่รู้แค่เพียงว่าเรียนที่ฮอกวอตส์เหมือนเขาและมีแผลเป็นรูปสายฟ้าค่อนไปทางซ้ายของหน้าผาก ทอมว่าเขารู้ว่าเด็กคนนั้นคือใคร

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีที่แล้ว เกิดการต่อสู้ขึ้นเพื่อแย่งอำนาจจากนายกคนเก่า จอมมารยกทัพมาทำยุทธหัตถี การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดกว่าการกาเลือกนายกคนไหนๆ และแน่นอนมันต้องมีลูกหลงไปโดนใครสักคน ในสมัยก่อนมีตระกูลนึงที่เป็นพันธมิตรกับฝ่ายเขา แต่ก็ได้แยกกันไปเพราะเขาดันไปร่ายคาถามโดนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของหัวหน้าตระกูลนั่น ตระกูลพอตเตอร์

ต่อมาตระกูลพอตเตอร์ตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่โลกมักเกิ้ลเพราะเกรงกลัวว่าจะเกิดประวัติศาสตร์ซ้ำรอย และแน่นอนว่าไม่เกิดกับต้นเหตุแบบเขาก็น่าจะเกิดกับไอ้เด็กคลั่งรักตรงหน้าเขา เดรโก มัลฟอย ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที เขาได้ข้อมูลของเด็กคนนั้นมาแล้วแต่ยังไม่กล้ายื่นให้ลูกชายทิพย์ของเขาสักที แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องเอาให้อยู่ดี เดรโกกวาดสายตาอ่านเอกสารทุกบรรทัดไม่ให้ขาดก่อนจะสะดุดอยู่ที่ข้อความนึงและเงยหน้าขึ้นมามองจอมมาร

=_=

ฉันขอโทษได้มั้ยล่ะโว้ยยยย!”

ที่บ้านพอตเตอร์ เตาผิงพันเกิดประกายไฟสีเขียววาบขึ้นและปรากฏร่างของสองพ่อลูก เจมส์ และ แฮร์รี่ พอตเตอร์ แฮร์รี่ส่งเสื้อคลุมให้ผู้เป็นพ่อก่อนจะวิ่งไปที่ห้องครัวพร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วเรียกมารดา ลิลี่ละสายตาออกจากชามผสมก่อนจะหมุนตัวมาอุ้มเจ้าตัวยุ่งหนึ่งเดียวของเธอ ระหว่างแม่ลูกมีคอนเวอร์เซชั่นกันเรื่องชีสเค้กของแม่ว่ามีอะไรให้ช่วยรึเปล่า และแน่นอนว่ามีลูกก็ต้องมีพ่อ ไม่นานนักเจมส์ก็เข้ามาพร้อมกับผ้ากันเปื้อนผูกเอวไว้เรียบร้อย

“ไปจัดของที่ซื้อมาสิแฮร์รี่ ทางนี้พ่อจัดการเอง”

สองพ่อลูกคู่เจ้าเล่ห์ขยิบตาให้กันก่อนที่แฮร์รี่จะวิ่งขึ้นห้องไปจัดกระเป๋าเพื่อเดินทางในอีกสองวันข้างหน้า เขาเริ่มด้วยการพับเสื้อผ้าและจบลงที่ยัดหนังสือลงไปในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เด็กน้อยรอคอยเวลาดินเนอร์และฆ่าเวลาโดยการนอนคิดถึงเรื่องเมื่อเช้า เรื่องที่เขาไปซื้อหนังสือเรียนแล้วมีไอ้บ้าคนนึงยืนจ้องเหมือนจะกินหัวเขาให้ได้

เด็กน้อยสลัดเรื่องบักหัวผมบลอนด์ออกจากหัวก่อนจะเขียนจนหมายไปหาเฮิร์ม เพื่อนสาวมักเกิ้ลบอนด์ของเขา แฮร์รี่รู้จักเธอเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว เธอเป็นเด็กผมฟูๆหน้าสวยคนนึงที่เกิดจากมักเกิ้ลและกำลังไปหาทางไปซื้อของในตรอกไดแอกอน รีบมั้ยล่ะ...

พ่อของเขาเสนอช่วยพาเด็กคนนั้นไปซื้อของและพากลับมา เขาได้รู้จักเธอตอนที่เขาถามถึงหนังสือของเธอที่เจ้าตัวดูจะชอบมันมากเล่มนึง หลังจากนั้นก็ยาวเลย เธอเล่าให้เด็กชายฟังด้วยแววตาเป็นประกาย เธอบอกว่านั่นเป็นหนังสือนวนิยายเกี่ยวกับซอมบี้ อันนี้เขารู้จัก มันเป็นคนตายที่เดินได้และกินได้ แต่กินคนด้วยกันที่ยังมีชีวิตอยู่ เฮิร์มเล่าว่ามันเป็นพล็อตเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มนักเรียนที่ต้องเอาชีวิตรอดจากผู้คนที่ติดไวรัส และหาทางไปที่ท่าเรือถัดไปอีกสามจังหวัดให้ได้โดยไม่ตายไปซะก่อน ผมว่ามันค่อนข้างน่าสนใจพอสมควร และแน่นอนว่าผมซื้อมาอ่านเรียบร้อยแล้ว จริงๆแล้วผมไม่ชอบอ่านหนังสือเท่าไหร่ แต่นั่นก็แค่หนังสือเรียนเท่านั้นแหล่ะ

แฮร์รี่ลงมือจรดปากกาเล่าเรื่องราวในวันนี้ผ่านกระดาษจดหมายถึงเฮอร์ไมโอนี่ โยหยิบยกเรื่องไอ้หัวบลอนด์วันนี้มาเล่าและถามเธอว่าถ้าเขาได้อยู่บ้านเดียวกับนายคนนั้นเขาจะไม่กินแฮร์รี่ใช่รึเปล่า และแน่นอนว่าใช้เวลาไม่นานเธอก็ตอบจดหมายกลับมา เธออ้างอิงจากลักษณะที่เขาเล่าให้ฟังว่านั่นอาจเป็นคนในยี่สิบแปดตระกูลศักดิ์สิทธิ เดรโก มัลฟอย

มัลฟอย....

“พ่อ ตระกูลมัลฟอยนี่อะไรนะ”

แฮร์รี่เดินลงมาหาพ่อกับแม่ที่โซฟา หย่อนก้นลงนั่นตรงกลางและถามเจมส์ ผู้เป็นพ่อนึกคิดก่อนที่จะร้องอ๋อเบาๆ เขาเรียบเรียงเหตุการณ์ในหัวก่อนจะเล่าออกมา เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่แฮร์รี่ยังเป็นตะหนูตัวจ้อยอยู่ วันนั้นเจมส์ไปสมัครงานมือปราบมารในกระทรวง และในวันนั้นเกิดการแย่งอำนาจและมีสงงครามแบบปิดเกิดขึ้น ตระกูลมัลฟอยเป็นพันธะมิตรกับฝ่ายจอมมาร และจอมมารร่ายคาถาใส่เจ้าหน้าที่คนนึงแต่แฮร์รี่โดนลูกหลง เลยกลายมาเป็นแผลเป็นกลางหน้าผากนี่ ตระกูลมัลฟอยกับตระกูลริดเดิ้ลมาบ้านเราเพื่อขอโทษหลังจบสงคราม โดยสรุปแล้วกับการเล่าเรื่องของเจมส์จับใจความได้แค่ว่า มัลฟอยเป็นพันธะมิตรกับจอมมาร เป็นหนึ่งในตระกูลศักดิ์สิทธิ และเป็นคนที่เข้าใจผิดว่าแฮร์รี่เป็นผู้หญิง อย่างไรก็ตาม เจมส์รู้สึกตะหงิดๆกับการที่ทายาทของเขาจะได้ไปเรียนกับลูกชายของอีกฝ่าย แต่นั่นคงไม่มีอะไรหรอก

แฮร์รี่นั่งฟังจบก็พยักหน้าและรอขนมที่แม่ทำ ในหัวเล็กๆนั่นคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยและทบทวนอะไรนิดหน่อยพลางเจ้าตัวเล็กคิดภาวนาไม่ให้คนผมทองที่ตนเห็นในร้านตังบรรจงและหยดหมึกนั่นเป็นเดรโกมัลฟอย เพราะคงรู้สึกแปลกๆที่ตัวเองไปเป็นเพื่อนกับลูกชายของคนที่ฟาดคาถาใส่เขาจนได้แผลเป็นมา แฮร์รี่น้อยยักไหล่อย่างไม่ยีระและคิดไปว่าช่างแม่งเถอะ เด็กคนนั้นจะเป็นมัลฟอยรึเปล่ายังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขานี่นา อีกอย่างฝ่ายนั้นเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องสาดคาถาใส่เขาอีกรอบ

อาหารมื้อค่ำเริ่มขึ้นที่คฤหาสน์มัลฟอยโดยมีแขกมาร่วมด้วยก็คือทอมและเซเวอร์รัส พ่อทูนหัวทั้งสองคนของเดรโก ดูเผินๆเหมือนมีประชุมขนาดย่อมเกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเลยทีเดียว นาร์ซิสซาร์ส่ายหน้าอย่างระอาให้กับความเล่นใหญ่ของลูเซียสและทอม เมื่อทั้งสองคนนั้รู้ว่าเดรโกดูจะปิ๊งใครเขาเข้าให้ก็จัดการเรียกเซเวอร์รัสมาหาเพื่อวางแผนการจีบให้กับทายาดเพียงคนเดียวนี่

“นี่ หนุ่มๆ ฉันว่าเราควรให้เดรโกลุยเดี่ยว ยังไงซะก็รักแรก”

เธอออกความคิดเห็นเมื่อทั้งสามหนุ่มเริ่มเงียบลงเพื่อใช้ความคิด แต่ทอมก็พูดขึ้นมาอย่างลนลานหน่อยๆ

“รักแรกเชียวนะ!”

“ให้ตายเถอะทอม นายไปวางแผนก็ใช่ว่าตัวนายเองเคยชอบใครนี่!”

“มันก็ใช่ แต่ลูกทูนหัวของฉันต้องได้วิธีที่ดีที่สุดในการจีบรักแรก!!!”

สงครามน้ำลายแบบย่อยๆเริ่มขึ้นระหว่างผู้เป็นแม่กับพ่อทูนหัวของเขา ซิสซาร์คิดว่ายังไงซะถ้าให้พวกเขาวางแผนไปมันก็ไม่มีทางใช้ได้ ดูแต่ละคนสิ คนนึงก็รักข้างเดียวจนเขามีลูก คนนึงก็เกิดจากยาสเน่ห์และไม่เคยรักใครนอกจากลูกทูนหัว อีกคนก็ป๊อดจนเธอต้องจีบเอง! เธอคิดว่าให้เดรโกลุยเดี่ยวมันจะดีกว่าวิธีของคนพวกนี้ไปมากโขเลยล่ะ

“ฉันว่าเด็กคนนั้นน่าจะชอบอะไรโรแมนติกๆนะ” เซเวอร์รัสพูดก่อนจะเอ่ยถาม

“ว่าแต่ เด็กคนนั้นชื่ออะไรนะ?”

“แฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์” ลูเซียสเป็นฝ่ายตอบ

“อ๋อออ”

“ห้ะ! ลูกไอ้กวางเวรนั่นน่ะเหรอ!!”

“เออจ้า ลูกของรักแรกรักตลอดกาลของนายนั่นแหล่ะจ้า” ซิสซี่พูด

“ทำไมต้องเด็กนั่นด้วยล่ะเดรโก ทำไมไม่เป็นคนอื่นซะล่ะTT”

“เฮ้ หรือนายเจ็บใจจนไม่อยากช่วย ถอนตัวได้นะเซฟ”

ทอมพูดขณะจ้องหน้าศาสตราจารย์ปรุงยา เซเวอร์รัสก้มหน้าขมวดคิ้วเป็นการใช้ความคิด ซิสซาร์คิดว่านี่คงเป็นเรื่องหนักใจที่สุดในชีวิตรองจากการบอกรักลิลี่แล้วละนะ

เซเวอร์รัสเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจแล้วพยักหน้าเบาๆ

“คือจะไม่ช่วย?” ลูเซียสถาม

“ช่วยสิโว้ยยย!”

 

talk : 

กราบสวัสดีทุกท่านนะคะ อ่านอันนี้นิดนึงค่ะ เราเปิดจักรวาลแฮร์รี่ด้วยคู่เดียร์รี่ จักรวาแฮร์รี่มีอยู่7ภาคด้วยกันนะคะ แต่ละภาคจะเป็นของใครบ้างก็รอดูกันค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านกันนะคะ เราหวังว่าทุกคนจะเอนจอยกับนิยายของเรานะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #3 momaymm0027 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 15:15
    น่ารักกกกกกกกกก 5555555 น่าสนุกน่าติดตามมากเลย~
    #3
    0
  2. #2 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 08:33
    พ่อทูนหัวน่ารักกันมาก 5555
    #2
    0
  3. #1 my-name-is-p (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 02:00
    สมชื่อเรื้องมากอมยิ้มจริงๆ
    #1
    0