Wanna one -Different | คนละชั้น •linhoon•

ตอนที่ 2 : Different : 02 พบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ส.ค. 60







-02 พบเจอ-




เสียงนาฬิกาปลุกเรือนละแสนแปดที่สั่งทำจากอักฤษของผมดังขึ้น มือยาวค่อยๆเอื้อมไปกดปุ่มเพื่อปิดอย่างผิดๆถูกๆ ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนที่จะบิดตัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความขี้เกียจออกไปในเช้าวันนี้





เสื้อสีดำตัวบางตัดกับสีผิวขาวของผมค่อยๆถูกถอดออกอย่างช้าๆด้วยความขี้เกียจ ท้องแกร่งเป็นลอนเผยให้เห็นในกระจกบานใหญ่ ผมหยิบผ้าเช็ดตัวก่อนที่จะเดินดุ่มๆไปที่ห้องน้ำทั้งๆที่ตาของผมทั้งสองข้างนั้นยังไม่เปิดเลยด้วยซ้ำ





ผมสวมใส่ชุดมหาลัยโดยที่ไม่ลืมแว่นหนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของผมที่ผมเอาไปตั้งไว้ตรงนั้นตั่งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมยืนเช็คความเรียบร้อยของตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่สักพักก่อนที่จะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับตัวเอง





ผมยืนมองตัวเองในสภาพที่ดูเหมือนคนไม่มีตัวตนในสังคมและคิดเสมอว่าผมทนกับเรื่องบ้าๆนี้ได้ยังไงในเมื่อแต่ก่อนผมเป็นคนที่มีสังคมกว้างขว้าง ผมถูกเลี้ยงมาในสังคมที่ใส่หน้ากากเข้าหากันเสมอจนวันนึงผมได้รับรู้ว่าสังคมที่ผมใช้ชีวิตอยู่นั้นมันเป็นเพียงแค่สังคมจอมปลอมที่พวกคนรวยสร้างมันมาเพื่อเข้าหากันทางธุระกิจก็เท่านั้น





ครืด.. ครืด..   ครืด.. ครืด..





โทรศัพท์รุ่นเก่าราคาพันกว่าบาทที่ผมใช้เอาไปมหาลัยสั่นเพื่อแจ้งเตือนข้อความทำให้ผมได้สติและมองดูตัวเองอีกครั้ง ผมหยิบกระเป๋าเป้สีดำขึ้นมาสะพายก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น





วันนี้ผมนั่งรถแท็กซี่ออกจากคอนโดเพื่อไปมหาลัยเพราะรถของผมถูกส่งล้างอยู่ ถ้าไอ้ซองอูไม่ชวนผมไปผับของมันวันนี้นะผมคงไม่ต้องมาใช้ชีวิตลำบากหารถแท็กซี่ขนาดนี้หรอก





"จอดตรงนี้แหละครับ"ผมจ่ายค่าโดยสารก่อนที่จะก้าวขายาวลงจากรถแท็กซี่และเดินเข้ามหาลัยตามปกติ





ระหว่างทางที่ผมเดินไปคณะของผม ผมเห็นเด็กผู้ชายรูปร่างคุ้นตากำลังเดินกับชายหนุ่มรูปร่างดีคนนึง รอยยิ้มที่หาไม่ได้จากที่ไหนกำลังเผยให้ชายหนุ่มนั่นเห็น ส่วนอีกฝ่ายใช้มือยาวลูบไลผมของเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างเบามือ นี่มันในมหาลัยเลยนะ จะทำอะไรก็หัดเกรงใจคนอื่นกันหน่อยน่าเกลียดชะมัด ผมเพียงได้แต่ยืนมองและคิดในใจเท่านั้น ปกติผมเห็นใครต่อใครยืนจูบกันก็เคยเห็นมาแล้วแต่ทำไมเพียงแค่ผมเจอแค่นี้ผมต้องทนไม่ได้ด้วย ช่วงนี้หงุดหงิดอะไรไม่เข้าเรื่องเลยไอ้ควานลิน





ผมสูดลมหายใจเข้าช้าๆเพื่อเรียกอารมณ์ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนที่หัวสมองจะนึกบุคคลที่คุ้นตา ถ้าผมจำไม่ผิดเด็กคนนั้นก็คงจะเป็นจีฮุนสินะ ส่วนผู้ชายคนนั้นผมคุ้นหน้าเหลือเกินแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าผมเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน พอผมนึกได้ว่าใครผมก็กลับมาหงุดหงิดอีกรอบทำไมผมต้องมาเสียอารมณ์กับเด็กคนนี้ด้วยในเมื่อเราพึ่งรู้จักเด็กคนนี้เองด้วยซ้ำ





ผมมุ่งหน้าเดินต่อไปโดยไม่สนใจเหตุการณ์ตรงหน้าแต่อย่างใดและไม่สนใจสายตาจากผู้คนที่ต่างมองจ้องผมเลย



.

.

.

.

"ไอ้แว่นมาแล้วหรอว่ะ"กลุ่มคนอัธพาลประจำมหาลัยรวมตัวยืนเรียงอยู่ข้างหน้าผม ผมปลายสายตามองพวกมันด้วยความเรียบเฉย มือของผมทำตามหน้าที่ที่ผมทำเป็นประจำตั้งแต่ผมอยู่มหาลัยนี้ใหม่ๆ





ผมค่อยๆเปิดกระเป๋าตังค์หนังใบสวยก่อนที่จะหยิบธนบัตรสีเทาให้พวกสวะพวกนี้





"ถอยไปได้ล่ะ"ผมเดินออกไปจากพวกมันที่กำลังยืนมองแบงค์สีเทาหลายใบในมือและยิ้มให้กับเศษเงินของผม รอยยิ้มของผมเผยขึ้นช้าๆรอยยิ้มที่ผมยิ้มให้พวกชั้นต่ำ





ก็แน่อยู่แล้วแหละ เงินมันซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่ง'เพื่อน'

.

.

.

.

หลังเลิกเรียน





ครืด.. ครืด.. ครืด..





"ว่าไง"ผมพูดทักทายคนสนิทในสายโทรศัพท์





[มึงเตรียมตัวยังให้กูไปรับได้นะ]





"เหอะยังกูไปเองได้มีรถขับ"





[รีบๆมานะมึงกูมีเรื่องสำคัญจะบอกมึง]





"รีบอะไรหนักหนาวะไอ้อง ซองอูแล้วธุระที่มึงว่าบอกกูตอนนี้ไม่ได้หรอวะ"





[ไม่ต้องเรียกกูเต็มขนาดนั้นก็ได้เอาเป็นว่ากูต้องคุยกับมึงตัวต่อตัว]





"เออๆเดี๋ยวกูรีบไปแค่นี้นะ"สายถูกตัดไปก่อนที่ผมจะรีบก้าวเท้ายาวโบกรถแท็กซี่กลับคอนโด

.

.

.

.

เสื้อแบรนด์ดังถูกสวมใส่ ผมแต่งตัวสบายๆตามพวกผู้ดีเขาใส่กัน ผมยืนเลือกรองเท้าสักพักเพราะผมเป็นคนเรื่องมากกับการใส่รองเท้าออกไปเที่ยวมากๆแต่ในที่สุดผมก็เลือกรองเท้าได้สำเร็จก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้ากุญแจรถที่ผมพึ่งส่งไปล้างเสร็จ

.

.

.

.

"คุณควานลินทางนี้ครับ"การ์ดรูปร่างบึกบึนผายมือไปทางโซนวีไอพีของผับแห่งนี้ ที่นั่งที่ดีที่สุดที่อยู่ชั้นบนมีคนนั่งหน้าเสร่ออยู่นั่นคือไอ้ซองอู




"แม่มๆหล่อนะเราหน่ะ ไม่มาชาติหน้าเลยล่ะมึง"มาถึงไอ้ซองอูก็ปากหมาเลยครับ





"กูมาก็บุญละปะ"ผมตอบกลับจนอีกฝ่ายไปไม่เป็นเลยทีเดียวแถมวางตัวไม่ถูกอีก





"มึงมีเรื่องอะไรจะบอกกูวะ"ผมไม่รอช้ารีบเร่งรัดให้มันบอกเรื่องสำคัญที่มันต้องการจะบอกผม





"มึงจะรีบไปไหนวะ พึ่งมาเหนื่อยๆดื่มหน่อยดิ"มันพูดพร้อมกวักมือเรียกเด็กเสริฟสั่งเครื่องดื่ม ซึ่งผมก็ไม่อยากจะขัดประสงค์มันหรอกนะเลยให้มันสั่งๆไปแต่ผมต้องการเรื่องที่มันจะเล่ามากกว่าเครื่องดื่มน่ะสิ





"เออกูรีบ กูจะไปนอน"ที่จริงผมไม่ได้ง่วงนะครับผมแค่เริ่มรำคาญความลีลาของมันเท่านั้น





"ผับกูมีห้องนอนนะนอนที่นี่ก็ได้ เพื่อนกันพักฟรี"มันพูดพร้อมทำหน้าตากวนตีนตามสไตล์ของซองอูคนเก๋าที่อยากจะล่อตีน





"มึงมีอะไรจะบอกกูก็รีบบอกเถอะ กูเริ่มจะรำคาญมึงแล้ว"ผมพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจซึ่งมันก็รู้ดีว่าผมเป็นคนที่ไม่ชอบยึดติดอะไรนานๆและก็ไม่ชอบการรอคอย





"เออหน่ากูบอกมึงก็ได้"ในที่สุดประธานก็มาถึงได้เวลาตัดริบบิ้นให้มันพูดแล้ว





"เร็วๆด้วยกูอารมณ์ไม่ดีอยู่"ผมพูดดักมันเผื่อมันจะลีลากับผมอีกรอบ






"เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของมึงกลับประเทศมาแล้วว่ะ"พอมันพูดแบบนั้นผมก็คิดได้เลยว่ามันคือใครโดยไม่ต้องเอ่ยใบ้ชื่ออะไรสักนิด คนที่ผมไม่มีวันลืมมันแล้วก็ไม่มีวันที่จะให้อภัยมันด้วยซ้ำ





"ไอ้แดเนียลหน่ะหรอ"ผมทำหน้าเรียบเฉยซึ่งขัดกับอีกฝ่ายที่ดูจะเล่นอะไรใหญ่กว่าผม





"ก็ใช่นะสิวะ มันกลับมาแล้วนะมึงมันพึ่งเรียนจบจากอังกฤษนี่เอง ได้ข่าวว่าตอนนี้มันฮอตมากในวงการบังเทิงตอนนี้ด้วย"ซองอูพูดหน้าตาตื่นเต้น อารมณ์ไหนของมันกันแน่นะ





"แล้วไงวะใครสนคนเลวๆแบบมัน"ผมยังคงเรียบเฉยกับสิ่งที่มันพูด ทำไมผมต้องมาสนใจเรื่องไร้สาระของคนไม่จำเป็นด้วย





"แล้วมึงจะใช้ชีวิตปิดบังตัวเองอีกนานเท่าไหร่วะ ทำไมมึงไม่ออกไปไฟว้กับมันเลยอ่ะ หายหน้าหายตาออกจากวงการไปนานแล้วนะมึงอ่ะ"เสียงอีกฝ่ายเริ่มหึกเหิม





"แล้วทำไมกูต้องเปิดเผยตัวเองด้วยวะในเมื่อกูไม่ต้องการอะไรแล้ว"ผมตอบกลับอีกฝ่ายซึ่งท่าทียังคงหึกเหิมอยู่





"มึงนั่งอุดหัวปิดบังตัวเองแบบนี้ไม่กลัวมันเอาของที่มึงรักไปอีกหรอวะ มึงยังไม่จำอีกหรอไอ้หลิน"เสียงคนหัวร้อนเอ่ยดัง ผมรู้นิสัยมันดีว่ามันเป็นคนหัวร้อนกับเรื่องไร้สาระแล้วก็ใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ





"ก็แม่งเลือกไปหามันเองจะให้กูยื้อเพื่อไรวะ ยื้อไปแม่งก็มีแต่เจ็บไม่ใช่หรอวะ"ผมคิดแล้วก็หัวร้อนกับแฟนเก่าของผมที่ไอ้แดเนียลแย่งควงไปอย่างหน้าด้านๆก่อนที่จะบอกเลิกกับแฟนเก่าผมแล้วบินไปเรียนต่อที่อังกฤษ

.

.

.

.

มันไม่ได้ทำกับผมแค่นี้หรอกนะ แต่มันมากกว่านั้นอีก





"กูแค่เตือนมึง ถ้าวันไหนมันเอาของของมึงไปอีกรอบมึงก็อย่ามาเสียใจอีกก็แล้วกัน"ซองอูพูดพร้อมตบไหล่ผมเบาๆ





"มันต้องไม่มีรอบสองอยู่แล้วแหละ"ผมเผยยิ้มหน้านิ่งก่อนที่จะเพ่งสายตาไปให้ความสนใจกับเรื่องอื่นแทน





"แล้วเมื่อไหร่มึงจะเลิกเล่นอะไรงี่เง่าด้วยวะ"มันเริ่มวกมาที่คำถามเดิมๆของมัน





"ถ้ากูเจอคนที่ใช่"มือเรียวเสยผมก่อนที่จะหันไปมองหน้ามันอย่างกวนตีน

.

.

.

.


"ได้แล้วครับ"ผมหันไปมองเสียงหวานที่นั่งชงเหล้าอยู่แต่เมื่อเจ้าตัวชงเหล้าเสร็จก็รีบลุกขึ้นถือถาดสีเงินเตรียมก้าวออกไป





"เดี๋ยวก่อน"ผมยื้อรั้งคนที่กำลังเดินจากไป





ใบหน้าหวานหันมาสบกับผม ผมมองใบหน้าหวานด้วยความคุ้นชินแน่นอนว่าคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนไกลนั่นคือ พัคจีฮุน





แต่ดูเหมือนว่าจีฮุนจะจำไลควานลินคนใหม่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ งั้นก็ดีแล้วแหละ





รอยยิ้มหวานผุดออกมาให้ผม ผมมองมันด้วยความคลั่งไคล้ รอยยิ้มที่ผมอยากได้มันมาครอบครอง ผมหาเหตุผลต่างๆนาๆมาบอกอ้างไม่ได้เลยว่ารอยยิ้มนี้เหมือนยาสเน่ห์ที่ปรุงแต่งมาล่อให้คนตกหลุมรักมัน





"มานั่งข้างฉันทีดิ"ผมกวักมือเรียกเด็กเสริฟหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังยืนทำหน้ามึนหันซ้านหันขวาอยู่





เด็กเสริฟในร้านของไอ้องใส่ชุดเครื่องแบบที่ไม่เหมือนผับที่ไหน การที่ใส่ชุดตามสบายทำให้เด็กเสริฟในร้านนี้ดูไม่ด้อยหรือไร้ค่าแต่เพียงแค่เด็กเสริฟจะมีผ้าพันคอสีกับถาดเงินเท่านั้น





"ระ เรียกผมหรอครับ"จีฮุนยืนชี้ตัวเองก่อนที่จะนั่งตามที่ผมบอก ทำไมเด็กคนนี้ถึงซื่อได้ขนาดนี้กันนะ จะรู้มั้ยถ้านั่งแบบนี้หมายถึงอะไร





"นายเป็นโฮสต์หรอ"ผมแหย่ถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆผม





"ฮะโฮสต์คือไรครับ ผมพึ่งทำงานวันนี้วันแรกเลยไม่รู้อะไรเท่าไหร่หน่ะครับ"เสียงหวานตะกุกตะกักเล็กน้อย ทำไมก่อนที่จะทำงานไม่รู้จักถามให้เรียบร้อยก่อนนะ





ผับของไอ้องมันอันตรายแค่ไหนใครๆก็รู้ดีเพราะที่นี่ไม่ใช่ผับธรรมดาแต่เป็นผับที่มีโฮสต์บริการด้วย





"เด็กนั่นพึ่งมาเริ่มงานวันแรกไม่รู้เรื่องอะไรหรอก ใช่มั้ยครับจีฮุน"เสียงสองของไอ้องทำให้ผมอยากจะเอาน้ำแข็งปาใส่มัน เสียงเต๊าะเชียวนะมึง





จีฮุนพยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบให้กับผม ผมเพียงแค่มองร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆผม 





ไม่รู้จะกลัวอะไรกันหนักหนา





-100%-

*ยังไม่แก้คำผิด*

----




เปิดการ์ดตัวละคร



'อง ซองอู'




'คัง แดเนียล'



หายไปนานมากเลย คิดถึงมากๆเลยกลับมาอัพต่อนะคะ จะทยอยอัพเนอะช่วงก่อนๆงานเยอะมากๆเลยนอนตายคากองการบ้าน ไม่ได้ทิ้งนะอย่าพึ่งหายไปไหน
:จะพัฒนาการแต่งไปเรื่อยๆนะคะ:

ชอบกดเฟบไว้ด้วยนะคะ




ทวงฟิคได้ในทวิตนะคะ เด็มมาคุยกันได้เลยนะ


Twitter :@Bbentenq 



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 knwnok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 14:59
    ใจจะขาดตายเเล้วค่ะมาต่อเถอะ5555555555555555555
    #12
    0
  2. #11 knwnok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 14:58
    มาต่อได้แล้วค่ะอยากอ่าน55555555555555
    #11
    0
  3. #10 knwnok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 14:58
    มาทวงฟิคค่ะ
    #10
    0
  4. วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 20:27
    ควานลินบุคลิกนี้คือน่าติดตามมาก
    รอลุ้นต่อไปค่าา คิดว่าคุณแดนต้องร้านแน่เลย
    #9
    0