Wanna one -Different | คนละชั้น •linhoon•

ตอนที่ 1 : Different : 01 หยาดฝน [อัพครบ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 60






-01 หยาดฝน-


เพียงแค่ปลายหยาดน้ำฝนค่อยๆไหลผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในขณะเรียนอยู่นั้นมันทำให้ผมละความสนใจจากระดานมาสนใจมันแทน สายตาค่อยๆจับจ่องมันอย่างใจจดใจจ่อจนผมไม่คิดที่จะสนใจเรียนอีกต่อไป





"ไล ควานลินนายเป็นแบบนี้อีกแล้วนะ"อาจารย์เรียกเตือนสติผมให้หลุดจากการนั่งจ้องหยาดน้ำฝนตรงหน้าต่างแต่มีหรอที่คนอย่างผมจะสนใจ





"ทำตัวเรียกร้องความสนใจ น่ารำคาญ"



"บางทีก็ดูเหมือนเอ๋อนะ"





เด็กนักเรียนในห้องต่างพากันพูดจา

เหยียดหยามผมแต่มันก็ธรรมดาที่ผมจะต้องทำตัวเย็นชาเมินเฉยกับเรื่องพวกนี้เพราะความชิน





ทุกๆวันของการมาเรียนมหาลัยก็เป็นแค่วันเดิมๆของผมที่ผมต้องใช้ชีวิตซ้ำไปซ้ำมาเพียงตัวคนเดียวเสมอ ผมเดินคนเดียวท่ามกลางสายฝนที่ตกห่าใหญ่กับร่มคู่ใจของผม ที่เกาหลีตอนนี้คงเข้าใกล้หน้าหนาวแล้วหรือไงอากาศถึงได้แปรปรวนขนาดนี้





แว่นของผมค่อยๆขึ้นไออย่างช้าๆจนผมพึ่งมารู้ตัวตอนที่ผมมองทางไม่เห็นแล้ว มือยาวค่อยๆล้วงหาผ้าเช็ดแว่นในกระเป๋าเป๋สีดำที่ผมสะพายอยู่





"ให้ผมช่วยมั้ยครับ"จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายคนนึงเอ่ยยื่นความช่วยเหลือมาให้ผมแต่มีหรือคนอย่าง'ไลควานลิน'จะรับมันง่ายๆ ผมไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใครซะด้วยสิ





"ไม่ต้องครับหาเองได้"เพียงแค่ผมพูดจบประโยค เสียงหวานนั้นก็หายไป ผมยังคงล้วงหาผ้าเช็ดแว่นของผมต่อไปและมีทีท่าที่ผมจะหามันไม่เจอเลยด้วยซ้ำ





"หาอะไรอยู่อ่ะครับ"



"ผ้าเช็ดแว่น"





"อ่ะนี่ครับ เอาผ้าเช็ดหน้าของผมไปใช้ก่อนก็ได้"เสียงชายหนุ่มคนเดิมเอ่ยพร้อมหยิบยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ผม ผมไม่ได้ตอบอะไรไปทั้งนั้นเพียงแต่หยิบรับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กจากคนที่พยายามยัดเยียดความหวังดีมาให้ผม





ในสมัยนี้ยังมีคนแบบนี้อยู่อีกหรอ ผมคิดว่าเขาสาบสูญไปแล้วเสียอีกหรือเขาอาจจะเพียงแค่ทำความดีบังหน้าก็เท่านั้น





ผมค่อยๆยกผ้าเช็ดหน้าที่เป็นของใครก็ไม่รู้มาเช็ดไอที่แว่นของผม





"เป็นไงบ้างครับมองเห็นชัดขึ้นมั้ย"ผมก้มหน้าลงไปมองเจ้าของเสียงหวานที่เผยยิ้มอย่างสดใส ใบหน้ากลมเนียนไร้ริ้วรอยต่างๆทำให้เขาดูน่ารักขึ้นประกอบกับแววตาสดใสเปล่งประกายบ่งบอกว่าเขาแทบไม่เคยผ่านเรื่องเศร้าในชีวิต เขาทำให้ผมสนใจในตัวเขามากขึ้นเพียงแค่ได้สบตาเท่านั้นเอง





ความร้อนลูบวาบบนใบหน้าของผมทำให้ผมได้สติและละสายตาจากการมองเด็กหนุ่มคนนี้ หัวใจจากที่เคยเย็นชาค่อยๆเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะแต่ที่สำคัญที่สุดผมรู้สึกทรมานกับความรู้สึกนี้จริงๆ





"เป็นไรครับไม่สบายรึป่าว"





"เหอะเรื่องของฉัน นายจะไปไหนก็ไปซะ!"ผมเดินออกจากที่ตรงนั้นด้วยท่าทีเฉยเมยเหมือนหินก้อนนึงที่ไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งนั้นแต่จิตใต้สำนึกของผมสั่งการให้ผมต้องทำสิ่งๆนึงที่ผมไม่เคยที่จะทำมันมาก่อนและไม่เคยทำมันกับใครเลยด้วยซ้ำ





"จะกลับบ้านมั้ยเดี๋ยวฉันไปส่ง"ขนาดป๊ากับม๊าของผม ผมยังไม่เคยทำให้ท่านแบบนี้เลย





"...."





"ฝนตกหนักขนาดนี่นายลุยฝนกลับบ้านไม่ได้หรอกนะ"ผมเอ่ยชวนชายแปลกหน้ากลับบ้านด้วยกันอย่างงงๆ





ระหว่างเดินไปที่ลานจอดรถของมหาลัยผมกับเขาเบียดกันในร่มคันจิ๋ว ร่างกายเล็กๆของเขาเบียดเสียดกับอกแกร่งของผมอย่างไม่ได้ตั้งใจซึ่งมันทำให้ผมอึดอัดกับความรู้สึกนี้อีกครั้ง





"ถึงแล้วรีบขึ้นซะสิจะได้รีบส่ง"ผมพูดพร้อมเปิดประตูรถสปอร์ตคันหรูสีดำ เจ้าตัวเพียงแค่ยกยิ้มแล้วก้มศีรษะเล็กน้อยตามมารยาท





รถสปอร์ตค่อยๆขับเคลื่อนออกจากรั้วมหาลัย ฝนยังคงตกหนักและดูท่าว่าจะไม่หยุดง่ายๆ ผมขับรถตามท้องถนนอย่างช้าๆ เพลงจังหวะช้าเปิดคลอทำให้บรรยากาศดูสดใสถึงแม้ว่าบรรยากาศข้างนอกจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่





"บ้านนายอยู่แถวไหน"ผมถามอีกฝ่ายที่นั่งเบาะข้างๆผมในขณะที่เจ้าตัวกำลังใช้มือบางเล็กหยิบหนังสือสมัครงานออกมาอ่านอย่างตั้งใจ





"อยู่ในซอยxxxแถวนี้เองครับ"



"อืม"



"ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ ผมชื่อ'พัค จีฮุน'นะ"




"ไล ควานลิน"





ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสั้นแต่ถ้าถามถึงอีกฝ่ายเขาตอบผมด้วยน้ำเสียงสดใส





ชายคนนี้คงมีแต่ความสดใสสินะ




บรรยากาศในรถเงียบลงอีกครั้ง ไม่มีบทสนทนาของผมและเขาดังขึ้น ผมเหล่ตา

มองการกระทำของจีฮุนที่ดูตั้งใจอ่านหนังสือเล่มนั้นเหลือเกินมันทำให้ผมยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเพราะการกระทำของจีฮุนที่ตั้งใจเป็นพิเศษมันดูน่ารักเหมือนเด็กที่พึ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่อย่างไงอย่างงั้นเลย





"หางานอยู่หรอ"บทสนทนาดังขึ้นโดยผมเป็นคนเริ่ม จีฮุนเพียงแค่พยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบ





"ผมหางานพาร์ทไทม์ทำอยู่หน่ะครับ"จีฮุนหันใบหน้ามาหาผมพร้อมรอยยิ้มบางๆ





"นายนี่ขยันจังนะ"ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพราะตั้งหน้าตั้งตาขับรถทำให้อีกฝ่ายหยุดนิ่งแล้วก้มหน้าก้มตาหาต่อไป





"นายอยู่ปีไรแล้วหรอ ผมอยู่ปีหนึ่งนะครับ"อีกฝ่ายถามผมแต่ยังคงใช้สายตาจดจ้องตัวหนังสืออยู่





"ฉันปีสี่"เป็นคำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความ




"งั้นผมต้องเรียกพี่ว่าพี่แล้วสินะครับ"





"แล้วให้เรียกว่าอะไรล่ะถ้าไม่ใช่พี่อ่ะ"เงียบเลยครับบทสนทนาที่ผมพยายามที่จะสร้างขึ้นมากลับเงียบหายไป

.

.

.

.

.

รถสปอร์ตสีดำจอดเทียบเท่าบ้านไม้สีฟ้าหลังเล็กๆหน้าบ้านเปิดร้านบะหมี่ขายถึงแม้มันจะเล็กแต่ก็มีคนเข้ามากินกันเยอะอยู่พอสมควร





"นี่บ้านนายหรอ"ผมพูดพร้อมสอดส่องสายตามองบริเวณข้างนอกรถ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเด็กที่หน้าตาดี ลักษณะดูเหมือนคนมีฐานะกลับมาอยู่บ้านเล็กเท่ารูหนู เปิดร้านบะหมี่ซอมซ่อแบบนี้ได้





"ใช่แล้วครับ ทำไมหรอครับ"





"ป่าวไม่มีไร รีบลงไปได้ละ ฉันจะกลับบ้าน"ผมเลี่ยงที่จะพูดคำพูดที่ผมคิดในหัวสมองผมเพียงเพราะผมกลัวว่าผมจะสร้างอดีตที่เลวร้ายให้กับใครต่อใครอีกเหมือนที่ผมเคยสร้างบาดแผลที่เลวร้ายให้กับเพื่อนของผมคนนึง





"ขอบคุณนะครับที่มาส่งผม"ผมเพียงแค่พยักหน้าหงึกหงักเพื่อเป็นการตอบรับตามมารยาท

.

.

.

.

.

เท้ายาวของผมก้าวเดินเข้าไปในคอนโดมิเนียมระดับพรีเมี่ยมที่มีเฉพาะคนที่เป็นมหาเศรษฐีเท่านั้นถึงอาศัยอยู่ได้ ทันทีที่ผมถึงห้อง ผมค่อยๆโน้มตัวลงบนเตียงขนาดไซส์คิงสีดำ ดวงตาคู่งามค่อยๆหลับลงเพื่อพักสายตา





แว่นถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว มือเรียวค่อยขยี้ตาเบาๆก่อนที่จะลืมตาและกระพริบตาเพื่อปรับระดับสายตา อันที่จริงผมไม่ได้สายตาสั้นด้วยซ้ำแต่ผมต้องมาทนใส่แว่นอยู่ตั้ง 4 ปี ใส่ตั้งแต่เริ่มก้าวเข้ามาอยู่รั้วมหาลัยเพื่อเป็นการปกปิดตัวตนไม่ให้ใครต่อใครรู้ว่าผมคือ ไล ควานลิน ผู้ที่มีฐานะเพียบพร้อมทุกอย่างแต่ผมต้องการเพียงว่าผมคือ ไล ควานลิน คนที่ไม่มีตัวตนในสังคม






กรี๊งงง กรี๊งงง กรี๊งงง





เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมค่อยๆหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนหัวเตียง





"ว่าไงไอ้อง"





[พรุ่งนี้มาเจอกูที่ผับกูหน่อยดิ คิดถึงมึงอ่ะ]





"ไปทำไมวะ กูขี้เกียจไป"ผมตอบน้ำเสียงเรียบๆ จะไปทำไมก็ไม่รู้ผมเบื่อขี้หน้ามันเต็มทีแล้ว





[เออหน่า แต่งตัวหล่อๆด้วยนะเว่ย]





ผมไม่ทันที่จะพูดอะไรมันก็ตัดสายทิ้งผมอย่างไม่มีเยื้อใย

.

.

.

.



-จีฮุน-





"เอาบะหมี่ต้มยำชามนึง"ผมจดรายการสั่งอาหารให้กับลูกค้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง





ผมทำงานช่วยครอบครัวหลังจากเรียนเสร็จแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆ ผมมักจะมีเพื่อนๆที่โรงเรียนและมหาลัยในคณะเดียวกันกับผมชอบดูถูกคนจนแบบผม ผมดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดมันคงไม่ผิดหรอกที่จะพูดได้ว่า 'ผมทำทุกอย่างเพื่อเงิน'





ในเมื่อเงินสามารถซื้อทุกอย่างได้แม้กระทั่งความรักจอมปลอมที่พ่อผมใช้เงินซื้อแม่ผมมาก็คงไม่แปลกที่ใครหลายๆคนบอกว่าเงินคือพระเจ้า





ผมยืนมองแม่ที่นั่งนับรายได้ของวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ กำไรที่ได้ในแต่ละวันแม่มักจะให้ผมเอาไปใช้ที่มหาลัยเสมอซึ่งมันก็น้อยนิด น้อยเกินที่ผมจะใช้ชีวิตทั้งวันในมหาลัย





"แค่นี้คงพอนะลูก"แม่ยื่นเงินจำนวนนึงให้ผมซึ่งวันนี้มันมากเกินจนผิดปกติ





"ทำไมได้เยอะจังครับแม่"ผมถามคนเป็นแม่อย่างสงสัย มือบางค่อยๆยื่นหยิบเงินที่แม่ให้แต่ในใจยังคงสงสัยในเงินพวกนี้





ขายก๋วยเตี๋ยวไปวันๆจะได้เยอะขนาดนี้เลยหรอ ลำพังขนาดกำไรยังไม่ค่อยจะได้เลยด้วยซ้ำ





"แม่เอาเงินเก็บมาให้ลูกไงจ๊ะ"แม่พูดเสียงเรียบนิ่ง ถึงแม่จะพูดแบบนี้ก็เหอะแต่ในใจผมก็ยังสงสัยอยู่ดี





"พรุ่งนี้เป็นต้นไปผมอาจจะช่วยแม่ไม่ได้แล้วนะครับ ผมมีทำงานพิเศษ"แม่ของผมพยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบแทนคำพูดว่ารับรู้เรื่องนี้แล้ว





แม่ของผมไม่เคยปล่อยให้ผมใช้ชีวิตลำบากเลยด้วยซ้ำแต่ตั้งแต่ผมก้าวเข้ามาใช้ชีวิตเด็กมัธยมปลายทุกอย่างที่เคยสุขสบายมันก็ค่อยๆหายไปจนผมต้องดิ้นรนหาความสบาย





"นี่ก็ดึกแล้วลูกไปนอนเถอะ"ผมเพียงแค่ยกยิ้มบางเป็นคำตอบให้กับแม่ก่อนที่จะขอตัวขึ้นไปนอน



-100%-

*แก้คำผิดแล้ว*

-----


สำหรับใครที่ยังนึกภาพหลินตอนใส่แว่นไม่ออกนะคะ




-ภาพประกอบค่ะ555-



โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ รับรองว่าตอนต่อไปถึงจุดพีคของจีฮุนแน่นอน5555555 จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะจะได้ไม่เหงาเนอะ


ชอบกดเฟบไว้ด้วยนะคะ





Twiter :@Bbentenq 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 Papipupepo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:27
    ชอบนะ ชอบจีฮุนมาเลยลูก
    น่ารักขนาดนี้ใครมาว่าแม่จะตบให้ควํ่าเลยลูกกกก
    #8
    0
  2. #7 Angel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 08:31
    จีฮุนนี่เหมาะกับความสดใสมากๆ
    #7
    0
  3. #6 Tinkerbell (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    โอ้ยยยย รอค่าาาาา
    #6
    0
  4. #5 Ggamjong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:03
    น้องพัคจีฮุนนน รอนะคะะะะ สู้ๆนะคะไรต์เตอร์
    #5
    0
  5. #4 laiguanlin ; (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 20:48
    รอน้า ใครที่หลินสร้างบาดแผลให้อ่ะ
    #4
    0
  6. #3 knwnok (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 20:34
    กรี้สสสสสสส555555555
    #3
    0