✿That'sboy✿ ❥chanbaek

ตอนที่ 1 : 00 ❥BEGIN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มี.ค. 61



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ เส้นคั่นน่ารัก

**warning:นิยายเรื่องนี้อาจมีการใช้คำหยาบคาย โปรดใช้วิจารญาณในการอ่าน รักนะ **




กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว 
มีเด็กชายคนหนึ่งไม่เคยมีความรักกับใคร ไม่เคยสัมผัสคำว่ารัก
จนกระทั่ง
มีบุคคลปริศนาผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้น
วินาทีนั้นหัวใจของคนๆนั้นกลับเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ
หรือว่านี่จะเป็น ความรัก?

   
     กริ๊งงงงงงงงงงงงงง!!
  "ตาเถรแม่ร่วง!!" เสียงอุทานจากหนุ่มน้อยนาม เบค่อน ดังขึ้นเนื่องจากเจ้าตัวสะดุ้งเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเองมากับมือ  วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก แน่นอนว่าเขาไม่อยากไปสายและโดนอาจาร์ยสมศรีบ่นจนหูชาตั้งแต่วันแรก(เเต่วันอื่นสายได้ อิอิ)  ไหนจะ เพียงดิน เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยอนุบาลของเขาที่จะมารับที่บ้านตอนเจ็ดโมงอีก ไม่รู้ว่าจะรีบไปไหน-3-

  "นาฬิกาปลุกดังแล้วอย่าริอาจนอนต่อนะไอ้พวกลูกเวร!"
  "ค้าบคุณแม่คนสวยยยยยยยย" ตอบกลับเสียงตะโกนของผู้เป็นแม่เสร็จ ก็ย้ายร่างของตัวเองเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและจัดการสวมเสื้อนักเรียนของระดับชั้นม.5 จริงๆมันก็ตัวเก่าจากม.4นั่นแหละแค่เปลี่ยนเลขสี่เป็นเลขห้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดทำไม เอ้อ!

   "หอมจังเลย วันนี้ทำอะไรกินฮะะ!" 
   "ข้าวต้ม" 
   "โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงละ ยังจะอ้อนแม่เป็นเด็กๆอยู่ได้" เสียงบ่นของน้องชายผู้สุดแสนจะประเสริฐและเป็นที่รัก(ประชด)ที่แต่งตัวเสร็จก่อนดังเข้ามาในโสตประสาทของผู้เป็นพี่ ไหนจะท่าทางการกินแบบน่ากระโดดถีบนั่นอีก แบบนี้มันน่าตีให้ปากแตกนัก
   "กูไปอ้อนบนหัวมึงไง๊ไอ้น้อง"
   "บลาๆๆๆ"
   "กินๆกันเข้าไป ตีกันอยู่ได้ เดี๋ยวสายละจะสมน้ำหน้าให้" แม่พูดพร้อมกับเอาช้อนชี้หน้าอย่างคาดโทษ แม่เป็นผู้หญิงที่ฮาร์ดคอร์มาก  เพราะเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวมาตลอดจึงต้องโหดให้ลูกกลัวบ้างจะได้ไม่เถลไถล เนื่องจากแยกทางกับสามีตั้งแต่คลอด แบมบู ลูกคนที่สองรองจากเบค่อน  สงสัยจะใช้คำหยาบมากไปหน่อยลูกเลยหยาบตาม พูดคำว่าสัดเป็นก่อนคำว่าแม่ซะอีก...  

ติ้งต่องงง~  
   "ไอ้ดินมาละ หวัดดีครับแม่" บอกลาผู้เป็นใหญ่ของแม่เสร็จก็คว้ากระเป๋า ใส่รองเท้าเดินออกไปนอกบ้านทันที ตัวของเบค่อนนั้นซ้อนเวฟร้อยคู่ใจของเพียงดินไป ส่วนแบมบูเอามอไซค์ไปเอง ถามว่าทำไมไม่ซ้อนกันไป คำตอบคือ ไอ้แบมมันขี่ได้ส้นตีนมาก ปาดซ้าย ปาดขวาไปทั่ว เขาก็ขี่ไม่เป็น เลยซ้อนดินเพื่อนรักไปเพราะอย่างน้อยมันก็ขี่ดีกว่าไอ้แบมนิดนึง ย้ำว่านิดนึง
    "นี่แดกหรือดม ช้าชิบหาย" 
    "คือมึงพึ่งมาไง เหมือนมึงรีบ" ว่าแล้วก็ควบลูกน้อยของดิน ทันทีที่เขาขึ้นซ้อน ดินเพื่อนรักก็บิดคันเร่งอย่างไม่กลัวว่าเบค่อนหนุ่มน้อยผู้เเสนจะบอบบางจะปลิวตกรถ
    "เชี้ยดิน กูเกือบตก"
    "ตกๆไปเลยมึงอ่ะ อยู่ไปก็ไร้ค่า" ปากหมาจริงๆนะครับเพื่อนผม :(

การเดินทางมาโรงเรียนของสองหนุ่มนั้นใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็มาถึงด้วยฝีมือการขับรถที่เหนือกว่าฟาส8ของตัวเพียงดินเอง ขณะนี้เวลา07.17 ก็เริ่มมีนักเรียนพลุกพล่านขึ้นมาบ้างแล้ว วันแรกก็งี้ นานๆไปมากันนู้นนนเกือบแปดโมง  สองเพื่อนซี้ตัวกระจ้อยพากันไปที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวางข้างโรงเรียนซึ่งเป็นที่ประจำสำหรับนัดรวมตัวของกลุ่มเขาก่อนขึ้นห้องเสมอ
   "มาเช้าเอาโล่นักเรียนดีเด่นเหรอสัด" เพียงดินเดินเข้าไปตบไหล่ดังป้าบเป็นการทักทายเพื่อนอีกคน
   "พูดแบบนี้ผมก็ไม่เคยได้ซักปี" ชาติหนุ่มนักคุณธรรมยิ้มน้อยๆ ความจริงแล้วไอ้ชาติก็ไม่ใช่คนสุภาพอะไรเทือกนั้นหรอก มันก็แค่แอ๊บแล้วบอกว่าเป็นการทำให้จิตใจบริสุทธิ์อีกอย่างนึง แต่ก็ไม่เห็นจะบริสุทธิ์ตรงไหน หลุดหยาบประจำ
   "ไอ้เหี้ย มาพงมาผม ขนลุก"
   "จิตใจไม่บริสุทธิ์ก็เงี้ย" ยังมีหน้ามาด่ากูอีกครับท่านผู้ชม-.-
   "จิตใจมึงบริสุทธิ์มากครับไอ้พระขี้นก"
   "มันด่ามึงว่าพระขี้นกอ่ะยอมเหรอ"
    "กูรู้แล้วน่าไอ้ดิน!!" สุดท้ายแล้วท่านชาตินักธรรมก็หลุดหยาบตามสันดา- เอ้ย สัญชาติญาณของคนจิตใจต่ำตมตามเคย มันจะเป็นแบบนี้วันละไม่ต่ำกว่าห้ารอบ ทั้งในแชทและในชีวิตจริง
  
ไลน์!
Minimin:ถึงรร.กันยัง?
din:ถึงแล้ว
CHAT:ไม่ได้รอเลยครับ
LAPP:ถึงไวกันชิบหาย
มึงอ่ะช้าไอ้ลาบ:BBBB
LAPP:แล็บไอ้สัด

    บทสนทนาสั้นๆของแก๊งค์ได้จบลงที่นายแล็บหรือที่เพื่อนๆเรียกกันว่าไอ้ลาบ แย้งชื่อของตัวเองที่เพื่อนๆไม่เคยจะเรียกกันซักที กูบอกว่าชื่อเเล็บไง โว๊ะ! ทำไมต้องเรียกว่าลาบวะ หน้าตาก็ออกจะหล่อเหลา เรียกลาบเสียฟอร์มหมด
   กรื้ดดดดดดดดดดดดดด!!
    "ชะนีแม่งกรื้ดเชี้ยไรกันวะ?" 
    "พี่ชาเย็นคงจะมาโรงเรียนแล้วล่ะครับ" ชาติพูด ทำเอาเบค่อนเกาหัวแกรกๆ
    "ใครวะ?" เบค่อนหันหน้าไปถามนายชาติ ก่อนจะโดนจับหันหัวไปทางผู้ที่ถูกเอ่ยถึง
    "นั่นไงครับ" เมื่อเห็นหน้าหน้าค่าตาของบุคคลที่ถูกสาวๆกรื้ด เบค่อนถึงกับอ้าปากค้าง ตาสองชั้นกลมโต สันจมูกโด่งเหมือนฝรั่ง หูกางๆที่ดูแล้วไม่น่าเกลียดแต่กลับทำให้ดูมีเอกลักษณ์ ไหนจะแขนที่มีกล้ามน้อยๆอีก  อีเห้ นี่มันเทพบุตร!
    "มึงกูว่ากูชอบพี่ชาเย็น"
    "ห๊าาาาาา!?"
    "ตกใจไร กูแค่ชอบแบบพี่เค้าไอดอลอ่ะ เท่ชิบหาย"
    "กูตกใจหมด" ดินทำท่าจะตีเบค่อน แต่โดนนายชาติห้ามไว้ก่อน ด้วยเหตุผลว่า ตีเพื่อนมันบาปนะครับ คำก็บาปสองคำก็บาป อีกหน่อยกูว่าแม่งไปบวชละ หงุดหงิด อยากตีคน!
    "ทุกคนเรามาแล้วววววววว" เสียงเจื้อยแจ้วของบุคคลที่เรียบร้อย(ขนานแท้)ของกลุ่มดังขึ้น มิน หนุ่มน้อยตัวเล็กหน้าใสใจสะอาดไม่เหมือนนายชาติหน้าใสใจสกปรกแต่แอ๊บเรียบร้อย ซึ่งคาดว่าน่าจะถูกมินอบรมหลังจากที่กวนบาทาครูตอนม.4 เนื่องจากว่าครูจับได้ว่าแอบกินขนมในห้อง นายชาติเลยเถียงว่า 'เอ้า! ผมจะทำอะไรก็เรื่องของผมปะครู ถึงผมกินแต่ผมก็เรียน หรือว่าผมไปนั่งกินบนหัวครู'  ยาวเลยจ้าาาาา ยาวไปถึงห้องปกครอง หลังจากกลับมาก็โดนสวดชุดใหญ่ถึงขั้นเป็นไข้ไม่มาโรงเรียนสามวัน
   "ตอนนี้เหลือเเล็บใช่มั้ย"
    "ใช่ๆ เราไม่ต้องไปรอมันหรอก มันคงมาแปดโมงนู้น"
    "งั้นเหรอ งั้นเราไปหาอะไรกินที่โรงอาหารก่อนมั้ย"
    "ครับผม" มินพูดจบ นายชาติก็เด้งตัวขึ้นมาพร้อมกับหยิบกระเป๋าของตัวเองกับมินขึ้นมา เบค่อนกับดินถึงกับเบ้ปากกับความสองมาตรฐานของนายชาติคนนี้
    "ถือเป๋าให้กูมั่งดิ"
    "มีมือก็ถือเองมั้ยครับ:)" โครตหมั่นไส้เลยครับ ยิ้มตอแห-ของมัน ยิ้มน่าเกลียดมากกกกกกกก
    "เดี๋ยวเราถือเองก็ได้"
    "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมถือให้" คืองี้นายชาติมันตามจีบมินตั้งแต่ม.4แล้ว ทุกคนรู้หมด มองจากดาวอังคารยังรู้ ก็มีแต่มินที่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยย ว่าเพื่อนคนว่าเพื่อนคนหนึ่งมันแอบมันคิดอะไรไปไกลกว่าเป็นเพื่อนกัน~
  
    สี่หนุ่มไซส์มินิพากันเดินไปยังโรงอาหารเพื่อไปหาอะไรกิน โดยนายชาติกับมินพากันไปซื้อข้าว ส่วนเบค่อนกับเพียงดินพากันไปสหกรณ์เพื่อซื้อขนมนมเนยและน้ำเปล่าสำหรับตัวเองและเพื่อนอีกสองคนที่ไปซื้อข้าว เวลากินจะได้ไม่ติดคอตาย นี่เป็นห่วงแต่มินนะ ไม่ใช่นายชาติ มันอ่ะตายๆไปเถอะ หมั่นไส้
    "ซื้อไปถมที่ไง๊ ไอ้แคระ"
    "สูงตายแหละมึง"
    "แปปๆๆ มึงเงียบ!" จู่ๆดินก็เอามือมาปิดปากเบค่อน พร้อมกับยื่นหน้าออกไปสอดส่องจากชั้นขนม
    "อะไออองมึงอ่ะ อ่อยอู!!(อะไรของมึงอ่ะ ปล่อยกู!!)"
     "พี่คะหนูชอบพี่ค่ะ!!" ภาพที่เห็นคือมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนสารภาพรักกับหนุ่มฮอตของโรงเรียน ชาเย็น  คนถูกสารภาพรักหน้าเหวอเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้เด็กผู้หญิงคนนั้น
     "ขอโทษนะ แต่พี่ไม่ได้ชอบน้อง"
     "ไอ้เชี้ยยยยย โดนสารภาพรักตั้งแต่เปิดเทอม โครตฮอต" เบค่อนอุทานออกมาเบาๆ
     "หนูรู้ค่ะ หนูแค่มาบอกพี่เฉยๆ ขอบคุณที่ยอมฟังหนูนะคะ"
     "ไม่เป็นไรครับ" พูดเสร็จเขาก็หันหน้ามาทางเบค่อนเเละดิน ทั้งคู่รีบหลบเข้าไป ยืนทำเนียนเลือกขนม เรื่องตอเเห-ขอให้บอก น้องเบค่อนพร้อมสัมเหมอ
    "เกือบไปแล้วใจหายหมด หันมาหาพ่อง!" ดินกระซิบ
    "มึงคือแบบฮอตชิบหายยยยยย"
    "มึงก็ฮอตมั้ยล่ะ"
    "ฮอตโพร่ง" เอาจริงๆเบค่อนก็ฮอตไม่ต่างกับพี่ชาเย็นอะไรนัก คนที่เข้ามาจีบส่วนใหญ่เป็นผู้ชายเเละก็ถูกต่อยหน้าหงายกลับไปทุกราย ตัวเท่าต้นผักชี แรงเยอะอย่างกะช้าง แดกเหมือนหมู มันน่ารักตรงไหนวะ?


   "นี่ไปซื้อน้ำจากยะลามาเหรอครับ นานจัง:)" แซะแบบสุภาพ อ่ะจ้าาาาาพ่อชาติ(หมา)
   "พอดีมีเรื่องให้เผือกนิดหน่อย"
   "ไหนลองเล่ามาสิครับ"
   "ไว้ค่อยเล่าบนห้องนะ ตอนนี้กินข้าวกันก่อนเถอะ เดี๋ยวโรงเรียนก็เข้าก่อนหรอก" ทั้งสามพยักหน้าตามมินอย่างว่าง่าย ตั้งใจกินกันอย่างเต็มที่แต่ก็มีแหงนหน้าขึ้นไปคุยกันบ้างประปราย จริงๆนะ...     
   "ป่ะเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บกัน" สี่หน่อที่ส่วนสูงไม่ค่อยจะต่างกันเท่าไหร่พากันเดินไปเม้าท์ไป ส่วนใหญ่จะเป็นตัวเบค่อนเองมากกว่า เบค่อนเป็นคนเฟรน์ลี่และชอบคุย ส่วนเพียงดินก็มีคุยบ้าง แต่จะด่าเป็นส่วนใหญ่ นายชาติก็มีพูดคุยรับมุกบ้าง แต่มินเองได้เเต่หัวเราะน้อยๆเพราะเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อย น่ารัก ส่วนเเล็บซึ่งตอนนี้ยังไม่มาไม่ต้องพูดถึง รายนั้นอึนๆ นิ่งเป็นหลับขยับเป็นมึน จะมีโวยวายบ้างตอนที่เรียกชื่อไม่ถูก ก็ไม่รู้ซีเรียสไปทำไมเพราะเจ้าตัวเองก็โปรดปรานอาหารอีสานอย่างส้มตำเป็นพิเศษ
   "อ่าว ทำไมวันนี้มาไวจังวะไอ้ลาบ" เพียงดินทักทายเพื่อนสนิทในแก๊งค์อีกคนที่มาโรงเรียนเร็วกว่าปกติ
   "กูชื่อแล็บ" เจ้าตัวก็โวยวายออกมาเมื่อเพื่อนเรียกชื่อผิด แต่น้ำเสียงคือยังไม่ตื่น
   "ตื่นยังเพื่อน เฮลโล๊วววววววว" เบค่อนโบกมือไปมาเรียกร้องความสนใจจากแล็บ แต่ก็ไม่เป็นผลแล็บก็ยังคงเป็นเเล็บอยู่วันยังค่ำ มันทำแค่ปรายตามองแล้วก็ถอนหายใจออกมา
   "โดนเฮียลากออกมาอีกแล้วเหรอ?" มินถาม
   "ใช่เลย แถมมันยังบอกอีกว่าถ้ามาทันเข้าแถวจะพาไปเลี้ยงส้มตำ"
   "ก็ดีแล้วนี่ครับ"
   "แต่กูง่วงง!!" โวยวายเสียงดังก่อนจะฟุบหลับลงไปบนโต๊ะ ทุกคนไหวไหล่พร้อมถอนหายใจพร้อมกันก่อนจะเข้าสู่โหมดสังคมก้มหน้าอย่างเป็นทางการ จนกระทั่งเสียงเพลงที่นักเรียนไม่ชอบกันมากที่สุดดังขึ้น วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันเเรกไม่แคล้วท่านรองผอ.ขึ้นพูดเป็นแน่แท้ พูดทีเกือบชั่วโมง คนหล่อล่ะเบื่ออ 
    
    "เรื่องที่สาม การเเต่งกาย นักเรียนทุกคนต้องเเต่งกายให้เรียบร้อย..." ท่านรองผู้อำนวยการพูดเรื่องที่สามก็กินเวลาไปกว่า 20 นาทีแล้ว เหล่านักเรียนต่างพากันร้องโอคครวญกับความร้อนรุ่มที่เผชิญอยู่ นักเรียนหญิงส่วนใหญ่เหงื่อไหลชื้นเต็มหน้า พร้อมกับคราบเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้ม ส่วนนักเรียนชายต่างพากันปลดกระดุมกันคนละเม็ดสองเม็ด คุณครูก็ไม่ได้ห้ามอะไรเพราะมันร้อนจริงๆ นึกว่ายืนเข้าแถวอยู่ในนรกเสียอีก
    "เมื่อไหร่เเม่งจะพูดจบวะ" เพียงดินกระซิบบ่น 
    "รู้งี้กูมาเก้าโมงดีกว่าเนี่ย เฮียคริสแม่ง" เเล็บพูดพร้อมกับส่งสายตาอาฆาตแค้นไปให้กับคริส รุ่นพี่คนเก่งลูกครึ่งจีนลูกอาจาร์ยสมศรีครูปกครองจอมเคร่ง ที่ตอนนี้สำเร็จการศึกษาไปแล้วแต่ยังคงมาป้วนเปี้ยนแถวโรงเรียนหากวันไหนไม่มีเรียน ถ้าถามว่าเขาเป็นอะไรกับไอ้ลาบ อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าจะจีบมั้ง?
    "ร้อนนนนนนนนนน!!"
    "อดทนเอาหน่อยน่า" มินตบบ่าเพื่อนเบาๆเป็นการปลอบใจ ใครๆก็ต่างรู้ดีว่าเบค่อนเป็นคนขี้ร้อน เวลาร้อนก็จะโวยวายอาละวาดเหมือนเด็กสามขวบโดนขัดใจ
    "ฮือ ร้อนนนนน จะไม่ไหวแล้วว หิวน้ำาาา"
    "มึงก็แกล้งเป็นลมดิ"
    "กูว่ากูไม่ต้องแกล้งแล้วล่ะ" เบค่อนพูดเสียงอ่อย ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มแดงและเริ่มหายใจเร็วขึ้นเรื่อยๆ
    "ทำม- อ่าวเฮ้ย ไอ้เบค่อนนนนนนนนนน!! ครูครับนายณัฐนนท์เป็นลมมม!" แล็บตะโกนออกมาหลังจากที่เพื่อนโดนFIST BLOOD ทำเอาทั้งครูทั้งนักเรียนที่อยู่แถวนั้นแตกตื่น แถวของพวกเขาติดกับแถวของม.6/1 เพราะว่าห้องของพวกเขาเป็นห้องสุดท้ายของม.5 แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าห้องของเขาเป็นห้องบ๊วยนะ! ก็แค่เป็นห้องที่รวบรวมเด็กดื้อไว้ก็เท่านั้นเอง เด็กดีน่ะต้องไปอยู่ห้องหนึ่ง ห้องเด็กเรียน แต่ห้องนี้ก็เด็กเรียนนะ เด็กเรียนไม่รู้เรื่อง...  ยกเว้นมินไว้ คนๆนี้น่ะน่าจะเป็นเด็กที่หลงมา ห้าห้าห้า
    "หามเพื่อนไปห้องพยาบาลเร็วสิ!" ครูประจำชั้นคนสวยเอ่ยขึ้นมาอย่างร้อนรน 
    "ครูครับ หนัก!"
    "เบค่อนมึงแดกเหี้ยไรเข้าป๊ายยยยย หนักอิ๊บอ๋ายยยย" เพียงดินและเเล็บหามเพื่อนตัวเล็กแต่น้ำหนักไม่ใช่เล่นๆ ยังดีที่มีชาติช่วยดึงหลังไว้ ไม่งั้นหน้าคว่ำทั้งสาม มินก็คอยเอาพัดที่พี่ผู้หญิงให้ยืมมาพัดให้เพื่อนขี้ร้อนของเขา
    "ข้าวเช้าก็แดกมาแล้วนะเว้ย!"
    "ชาเย็นครูฝากน้องหน่อยนะ พอดีครูแพงลาคลอด ครูก็ต้องเฝ้าแถวให้น้อง"
    "ไม่ต้องหรอกครับครู พวกผมจัดการเองได้" นายชาติพูดขึ้นพลางส่งยิ้มเกรงใจให้รุ่นพี่สุดหล่อผู้เป็นทุกอย่างให้โรงเรียน
    "ไม่ต้องจ่ะ ครูรู้ว่าเป็นห่วงเพื่อนแต่เราจะไปพร้อมกันสี่คนไม่ได้ ครูรู้ทันนะ อีกอย่างนึง ชาเย็นจะได้ไปดูแลคนอื่นๆที่ครูคาดว่าน่าจะเป็นลมเพิ่มด้วย" เพียงดินยู่ปากเพราะถูกครูสาวรู้ทัน ไรว้าาาาา 
    "ครับ"
    "เอาไงใครจะไปใครจะอยู่"
    "งั้นเรากับชาติอยู่เอง ฝากเบค่อนด้วยนะ" มินพูดขึ้นพร้อมกับลากแขนชาติกลับเข้าไปในแถว นายชาติก็เต็มใจ โดนมินจับแขน เขินจังเล๊ยยยย-////-

   ณ ห้องพยาบาลอันเงียบสงบ ปรากฎร่างของเด็กหนุ่มสี่คน หนึ่งในนั้นนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงห้องพยาบาลขาวสะอาดเนื่องจากเป็นลมแดด นอกเหนือจากนั้นอีกสองคนนั่งมองหน้ากัน และอีกคนหนึ่งกำลังเตรียมถุงน้ำแข็งที่เอาไว้วางบนหัวผู้ป่วย ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหร๊อออออออออ แล็บคิด
    "นี่เราสองคนช่วยไปเปิดหน้าต่าง จับเพื่อนหนุนหมอนสูงๆ แล้วก็ปลดเข็มขัดเอาเสื้อออกนอกกางเกงให้พี่หน่อยนะ เพื่อนเราน่าจะเป็นลมแดดน่ะ"
    "อ่า/ครับ" ทั้งสองทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างพบว่าท่านรองที่เคารพรักมากกกก(ปราช๊ดดด)ยังพูดไม่จบ แต่ก็ยังไม่มีคนเป็นลมเพิ่ม ทำไมเพื่อนตูมันร่างกายอ่อนแอแบบนี้ฟะ-.-
    "เพื่อนเรานี่เป็นลมบ่อยมั้ย?" คนตัวสูงถาม พลางเอาถุงน้ำแข็งไปวางไว้บนหน้าผากผู้ป่วยที่นอนอยู่
    "อ่าครับ มันตากแดดนานๆไม่ค่อยได้ แต่ก็นะมันก็รู้ว่าตัวเองตากแดดนานๆไม่ได้ก็ยังดึงดันไปเตะบอลอยู่ ดื้อสุดๆ" แล็บตอบคำถามรุ่นพี่ตัวสูงที่ตอนนี้กำลังเตรียมน้ำเตรียมผ้าเพื่อเช็ดตัวให้เพื่อนตัวเล็กของเขา
    "ดะ เดี๋ยวพวกผมเช็ดให้มันเองก็ได้ครับ" แล็บเอ่ยห้าม เกรงใจพี่เขาสุดๆ ดูแลอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง สมกับเป็นเทพบุตรสุดหล่อ หน้าตาดีไม่พอยังนิสัยดีอีก ใครได้ไปครอบครองนี่ชาติที่แล้วต้องแต้มบุญสูงมากๆแน่ๆ
    "มึง อีไอซ์ห้องสองเป็นลมแล้วว่ะ แม่งผู้ชายแย่งกันหาม เหมือนของพวกมึงขาดอ่ะ" เพียงดินพูดขึ้นมา สายตายังคงไม่ละออกจากหน้าต่าง ส่องหาคนเป็นลมแบบไม่วางตา ทำเอารุ่นพี่ตัวสูงหัวเราะเล็กน้อย
    "อะไรเนี่ย ทำไมชะนีเป็นลมเยอะจังวะ"
    "อีจอยก็เอากับเค้าด้วย อีแรด"
    "ย-เยลลี่หมี บิงซู" เสียงแหบของคนเป็นลมเรียกหาของกิน แต่เดี๋ยวนะคนเพิ่งฟื้นต้องเรียกหาน้ำ เพื่อนเราช่างอินดี้ยิ่งนักเรียกหาของแดก อีหมูตอน แถมยังไม่ฟื้นด้วย สงสัยละเมอ
    "โธ่ อีหมูตอนร้องหาแต่ของกิน แค่นี้พวกกูก็แบกไม่ไหวแล้วเว้ย!"
    "พี่ไม่มีเยลลี่หมีกับบิงซู เอาน้ำเปล่าไปก่อนละก-"
    "พี่ขาเพื่อนหนูเป็นลมค่ะ!" เสียงแหลมของนักเรียนหญิงทำเอาเพียงดินต้องปิดหู เสียงชะนีน่ารำคาญชะมัด นี่คงตอแห-ว่าเป็นลมเพราะเห็นว่าไอ้คุณพี่ชาเย็นเป็นคนดูแล มันหล่อตรงไหนวะถามจริง หูก็กาง ขาก็โก่ง สู้กูไม่ได้ซักคน หมั่นไส้!
    "เอาเพื่อนเราไปนอนที่เตียงเลย เดี๋ยวพี่เอาแอมโมเนียไปให้ เพื่อนเรายังรู้สึกตัวใช่ตัวใช่มั้ย" เบค่อนที่ตอนนี้ฟื้นแล้ว อาจจะเพราะสะดุ้งเสียงเมื่อกี้หรือจากการดูแลจากรุ่นพี่หน้าหล่อคนนั้นลืมตามองเพดานปริบๆ
    "ค่ะๆ ยังโอเค"
    "พี่เพื่อนหนูก็เป็นลมค่ะ!"
    "เพื่อนหนูด้วย แต่หนูว่าหนูจะเป็นลมตามแล้วล่ะค้าาาาาา"
    "พี่ชาเย็นนนนนนนนนนนน!" ดัง ดังมาก เสียงดังมากแหลมด้วย ให้ตายเถอะ หูเพียงดินคนนี้จะแตกมั้ย เหมือนของขาดกันอ่ะ 
    "เลิกพูดมาได้แล้วเป็นเชี่ยไรกันนักหนา เสียงดังรบกวนคนอื่น เห็นคนหล่อไม่ได้เลยนะพวกมึง นอทิ่มตากูหมดละ พ่อแม่ส่งมาเรียนไม่ได้มาแรด!" เงียบกริบเลยจ้า
     "อ-ไอ้ดิน..." แล็บดึงชายเสื้อเพื่อนให้กลับมานั่งตรงเก้าอี้ข้างๆเตียง คนเป็นลมก็นั่งทำตาปริบๆอย่างงงๆ อีดินมันไปกินรังแตนที่ไหนมาอ่ะ ทำไมดุจัง ดุอย่างกะร็อคไวเลอร์เลยอ่า
     "อ้าว จอยแกเป็นลมอ่อ?" แล็บหันไปถามจอยที่นั่งอยู่บนโซฟา
     "หน้ามืดนิดๆหน่อยๆเองแก" พอได้คำตอบจากปากเพื่อนสาวแล้วตนก็ล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง เพราะยึงเวียนหัวนิดๆ
     "ตอแห-" ดินพูดขึ้น พลางทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้
     "อะไรของมึงคะ กูเปล่าน้าาาาาาา" จอย เป็นผู้หญิงที่สนิทกันมาตั้งแต่ม.4 หน้าตาดีพอสมควร แต่ติดตรงที่ว่าเธอเป็นผู้หญิงง่ายๆอะไรก็ได้ ขาลุยเลยคนนี้ เถียงกับเพียงดินทุกวันเพราะปากจัดทั้งคู่ ดีกรีความแซ่บนี่ไม่ต้องพูดถึง แซ่บยิ่งกว่าพริกขี้หนูสิบเม็ด แซ่บยันสีปากจนต้องแวะไปห้องปกครองหลายครั้ง โดนยึดลิปไม่รู้กี่สิบแท่ง จอยมีเพื่อนสนิทอีกสองคน คือ วีและทราย วีเป็นผู้หญิงน่ารักๆ ส่วนทรายก็จะออกหมวยๆหน่อย แต่สองคนนี้มีอะไรที่เหมือนๆกันคือสีปากที่แดงจัดจ้าน อาจจะน้อยกว่าจอยนิดหน่อย
     "พี่ชาเย็นขา หนูปวดหัว"
     "นั่งพักก่อนนะครับ" เพียงดินขยับปากมุบมิบๆตามจอยที่ทำตาหวานเยิ้มใส่บุรุษพยาบาลจำเป็น ก่อนจะโดนจิกกลับมา มีเหรอดินคนนี้จะกลัว แลบลิ้นใส่แม่ม!
     "พี่ชาเย็นคะ ไอซ์เป็นอะไรไม่รู้อ่ะคะ  พี่คะช่วยเพื่อนหนูด้วยย!!"
     "ไหนครับ ไหนๆ"
     "ฮือพี่ขาาาา มันเป็นอะไรมากมั้ยค้าาาาาาาTT" เบค่อนมองไปยังกลุ่มผู้หญิงรุ่นเดียวกันที่เล่นใหญ่รัชดาแปด ถ้าจำไม่ผิดกลุ่มนั้นมี ไอซ์ เเยม เจน โรส แล้วก็ลิสา อยู่ม.5/2 มีชื่อแก๊งค์ว่าแก๊งค์นางฟ้า ซึ่งคนที่เล่นใหญ่คือ แยม นั่งน้ำหูน้ำตาไหลเหมือนเพื่อนเป็นมะเร็งทั้งๆที่แค่เป็นลม แต่เหมือนจะแอบเห็นไอซ์ลืมตาขึ้นมาข้างนึงแถมยิ้มด้วย ตาฝาดรึเปล่านะ
     "อีทราย อีวี มึงเห็นอีไอซ์ปะมันแกล้งเป็นลมอ่ะมึง แม่งส่งยิ้มเย้ยกูด้วย!!"
     "เออกูเห็น เดี๋ยวแม่ตบให้ลืมทางกลับบ้าน" วีทำท่าจะพุ่งเข้าไปตบ ถึงวีจะหน้าตาน่ารัก แต่นิสัยไม่ได้น่ารักนะจ๊ะ  ห่ามมากบอกเลย คนนี้สุดยอด จะเรียบร้อยก็ต่อหน้าผู้ชายหล่อๆแค่นั้นแหละ
     "มึงเดี๋ยวกูมา" จู่ๆจอยก็หยิบถุงน้ำแข็งบนหน้าผากเบค่อนขึ้นมาเดินไปทางไอซ์ที่ตอนนี้อยู่กับแยมแค่สองคนตรงเตียงฝั่งตรงข้าม 
     "โอ๊ย!! เจ็บ!!เย็น!!" ไอซ์ที่โดนน้ำแข็งราดเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง
     "จอยมึง!"
     "อ่าว เป็นลมไม่ใช่เหรอ?ทำไมรู้สึกตัวอ่าาาาา" จอยจีบปากจีบคอพูด 
     "มึง!"
     "น้องครับอย่าทะเลาะกันสิครับ แยกกันอยู่เดี๋ยวนี้เลย" พอโดนรุ่นพี่ตัวสูงดุไป ทั้งสองคนก็ดึงกันเข้ามากอดอย่างลืมตัว คนบ้าอะไรวะดุยังหล่อ จะเอาคนนี้ จะเอาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮืออออออออออ พี่หนูท้องแล้ว หนูท้องงงงงงงงงง
     "จอยมานี่" ทรายกวักมือเรียกเพื่อนให้กลับมายังที่ที่ตนจากมา
     "แซ่บเว่อร์ กล้าเดินไปหาเรื่องต่อหน้าพี่ชาเย็น"
     "แน่นอนค่ะ ถ้ากูเกลียดทุกคนก็ต้องรู้ว่าเกลียด อ่ะถุงน้ำแข็งเอามาให้ใหม่ละ" จอยพูดพร้อมกลับเอาถุงน้ำแข็งถุงใหม่ไปวางไว้บนหัวเพื่อนเหมือนเดิม
     "ความจริงไม่ต้องเอามาให้ก็ได้ กูดีขึ้นเเล้ว"
     "มึงเขาแยกย้ายขึ้นห้องกันแล้ว ผอ.น่าจะพูดจบแล้ว" แล็บพูดพลางส่องออกไปที่หน้าต่าง ผอ.โรงเรียนนี้อินดี้มากพูดแค่ประโยคสองประโยคก็พูดเสร็จแล้วผิดกับรองผอ.ลิบลับที่พูดเหมือนพระสวด ให้ตายเถอะซาร่าเมื่อไหร่เค้าจะเกษียณ
    "กลับห้องเหอะ"
    "มึงแน่ใจนะว่าไหวอ่ะ" เบค่อนพยักหน้าเป็นคำตอบให้เพื่อนที่ตัวสูงกว่านิดหน่อย จริงๆก็แค่มึนๆนิดๆหน่อยๆ
ไม่ถึงตาย
    "ไหวเด้ กูเบค่อนนะเว้ย!อีกอย่างในนี้คนเยอะ" เพื่อนทั้งสองพยักหน้า ก่อนจะพากันไปบอกชื่อรุ่นพี่ตัวสูงที่กำลังเขียนสถิติการใช้ห้องพยาบาลให้นักเรียนคนอื่นอยู่
     "จะไปแล้วเหรอ ชื่ออะไรล่ะเราน่ะ"
     "นายณัฐนนท์ ม.5/6 ครับ"
     "ขอบคุณมากๆนะครับ ไว้ผมจะซื้อขนมตอบแทน" เบค่อนยกมือไหว้แสดงความขอบคุณ เรียกรอยยิ้มจากคนตัวสูงได้เป็นอย่างดี
     "ไว้พี่จะรอนะ:)"



    ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ เส้นคั่นน่ารัก

 โหลเทสๆ อะแฮ่ม!
สวัสดีทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านจนจบตอนทุกคนด้วยนะคะ
ขอพูดไว้ก่อนเลยนะคะว่านิยายเรื่องนี้เป็นแนวใสๆ รักในรั้วโรงเรียน มุ้งมิ้งงุ้งงิ้ง มีคำหยาบนิดหน่อย
พล็อตก็ทั่วๆไปไม่มีอะไรมาก แถมเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งด้วยค่ะ
บอกไว้ก่อนนะว่าเรื่องนี้เเต่งสด ไม่มีร่างอะไรไว้ทั้งสิ้น5555 ผิดพลาดหรืออยากให้แก้ตรงไหนบอกได้เลยค่ะ
ยังไงก็ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ


แวะมาหวีดผู้และติดตามข่าวสารได้ที่ twitter@minimini_2727
ยั๊กน



    







  

B
E
R
L
I
N
 

2 ความคิดเห็น

  1. #2 bam_jiriya (@bam_jiriya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 19:54
    ฮือออ พี่ชาเย็นนน=)
    #2
    0