Fic Maze Runner Minho x Gally

ตอนที่ 2 : เรื่องที่ 2 : Home was never a place

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ก.ค. 61

Title : Home was never a place

Fandom : Maze Runner

Pairing : Minho x Gally 

Original Version & Owner : home was never a place written by sxulpix translated to Thai by me

Note : I do not own this fiction, just translated. Please see the original one by clicking the link above. It's such a great job I've seen for this shipment. ^o^ เป็นฟิคที่เราชอบมากเลยเอามาแปลค่ะ สำหรับเรื่องนี้อยากให้ลองอ่านต้นฉบับที่เป็นภาษาอังกฤษดูค่ะ เขาใช้ศัพท์ไม่ยาก แต่บรรยายได้สวยงามจริงๆ คือแบบแต่งดีมากอ่ะ ขนาดเราไม่เก่งภาษาอังกฤษยังอ่านแล้วเคลิ้ม ถือเป็นฟิคมินลี่ที่เราชอบที่สุดเลยค่ะ ชอบจนต้องเอามาแปลเผยแพร่เรือคู่นี้ เป็นงานแปลครั้งแรกของเราเลยค่ะ ตื่นเต้นมาก อาจจะแปลผิดพลาดและไม่ตรงบ้าง ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

 




เขาตื่นขึ้นมาในทุ่งขนาดใหญ่ที่ซึ่งล้อมรอบด้วยกำแพงมหึมาทั้งสี่ด้าน พร้อมกับเด็กชายอายุพอๆ กันกับเขาอีกสิบกว่าคน หลังจากความสับสนที่พรั่งพรูในทีแรก ความตื่นตระหนกที่เข้าเกาะกุมหัวใจ เคลื่อนตัวผ่านให้รู้สึกลำคอตีบตันจนแทบหายใจไม่ออก สิ่งแรกในความคิดที่ทำให้เขารู้สึกตัวนั่นคือ เขาไม่สามารถจดจำได้แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง ไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และแน่นอนว่าเขาไม่รู้จักใครในบรรดาเด็กชายที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกันด้วย พวกเขาทั้งหมดนั่งอยู่ในทุ่งหญ้าที่ใกล้ๆ กันนั้นปรากฏหลุมสี่เหลี่ยมดำมืด ซึ่งต่อมาพวกเขาเรียกมันว่า 'กล่อง' นั่นเอง 

มีเพียงความคิดตื่นกลัวที่ก่อตัวขึ้นในหัวของมินโฮ หมุนวนเคว้งคว้างและไม่มีสิ่งใดที่เขาต้องการมากไปกว่าเอาความอึดอัดบ้าๆ นี้ออกไปจากในหัวเสียที เป็นเวลาราวชั่วโมงกว่าที่เขาจะถูกเรียกสติด้วยการเอ่ยปากพูดขึ้นมาเป็นครั้งแรกและเป็นคนแรกของชายคนหนึ่งในบรรดาพวกเขา เขาคนนั้นเป็นชายผิวสีร่างสูงกำยำรับกับใบหน้าเคร่งเครียด เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีความน่าเกรงขามของความเป็นผู้นำ และมินโฮก็รู้สึกว่าเขาคล้อยตามที่จะฟังชายคนนั้นโดยดี 

.
.
.

หลายเดือนผ่านไป กล่องแล้วกล่องเล่าที่ถูกส่งมาพร้อมกับเด็กคนใหม่ยังทุ่งแห่งนี้ พวกเขาเริ่มก่อร่างสร้างตัว มีการแบ่งหน้าที่ในแต่ละงานที่จำเป็น พวกเขากำลังเริ่มสร้างสังคม ปรับตัว ใช้ชีวิตอยู่ สิ่งต่างๆ เริ่มเข้าที่เข้าทางและอยู่ตัวอย่างเป็นระบบมากขึ้น มีบางชั่วขณะหนึ่งของความคิดที่มินโฮเกือบจะรู้สึกว่าทุ่งแห่งนี้คือ 'บ้าน' ถึงมันจะแปลกอยู่ซักหน่อยเพราะที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยวงกตพิลึกพิลั่น และเขาไม่รู้หรอกว่าบ้านจริงๆ นั้นเป็นอย่างไร ไม่รู้เลยจริงๆ ไม่จนกระทั่งวันที่กล่องซึ่งปรากฏในทุกๆ เดือนพาเอาเด็กหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนมาเยือน ดวงตาสีเฮเซลที่สบกันนั้นดูสับสนแต่ก็ยังฉายแววดื้อรั้นอยู่ในที ทว่ามันกลับสะกดสายตามินโฮจนไม่อาจละไปที่อื่นอีก อาการอยู่ในภวังที่ราวเวลาหยุดนิ่ง ราวกับอากาศไหลเวียนออกจากตัวอย่างไร้การควบคุม เขายื่นมือออกไปช่วยดึงเจ้าหน้าใหม่คนนั้นขึ้นมาจากกล่อง สัมผัสมือหนักแน่นที่ชวนให้รู้สึกคุ้นเคย ฉุดรั้งร่างของผู้มาใหม่พ้นกล่องขึ้นมา หากสายตายังคงไม่ผละจากกัน และนั่นเป็นครั้งแรกที่มินโฮสัมผัสได้ถึงความหมายจริงๆ ของสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่า 'บ้าน' นั้นเป็นเช่นไร


เป็นเวลากว่า 1 ปีแล้ว นับตั้งแต่มินโฮตื่นขึ้นมาในทุ่ง สับสนและหวาดหวั่น เป็นเวลากว่า 6 เดือนแล้ว นับตั้งแต่แกลลี่ตื่นขึ้นมาจากกล่อง ตื่นกลัวและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสถานการณ์ตรงหน้า เป็นเวลากว่า 3 เดือนแล้ว นับตั้งแต่มินโฮลอบสังเกตได้ถึงวิธีที่แกลลี่มองเขาโดยคิดว่าเขาไม่รู้ตัว การ 'ชำเลืองมอง' ที่กินเวลานานเกินกว่าที่จะเป็นเหตุบังเอิญหรือแค่กวาดตามองผ่านๆ 3 เดือน นับตั้งแต่เขารู้สึกถึงสัมผัสอ้อยอิ่งระหว่างพวกเขายามที่เดินชิดใกล้และทำความรู้จักผ่านการกระทบไหล่ของกันและกัน 


เป็นเวลากว่า 2 ปีแล้ว นับตั้งแต่มินโฮเหยียบย่างเข้ามาในวงกต ตลอด 2 ปีที่เขาไม่เคยหยุดวิ่งและยังคงไม่หมดหวัง เกือบ 2 ปี แล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าที่นี่เหมือน 'บ้าน' และยังคงใช้ทุกๆ โอกาสที่จะรู้สึกถึงมัน ทำความเข้าใจไปกับมัน ผ่านช่วงเวลายามค่ำคืนที่เขาใช้ไปกับการอยู่กับแกลลี่ พูดคุยหัวร่อต่อกระซิกในเรื่องไร้สาระต่างๆ จนใครสักคนแถวนั้นงัวเงียลุกมาประท้วงให้พวกเขาหยุดคุยกันเสียที และก็จบที่พวกเขาลอบยิ้มให้กันในความเงียบงัน เกือบ 2 ปีแล้ว กับมินโฮผู้ที่เคยหมดหวังกับการรู้สึกถึง 'บ้าน' ที่เคยโหยหา เคยคร้ามกลัวในสถานที่ปริศนาแห่งนี้ กลายกลับแทนที่ด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นมากกว่าที่จะสูญเสียการ 'ชำเลืองมอง' ที่เขาได้รับ ถลำลึกอยู่กับชั่วขณะของการสบตาและสัมผัสที่เนิ่นนานขึ้นเรื่อยๆ ปล่อยให้ถ้อยคำที่มิได้เอื้อยเอ่ยไหลรินผินผ่านระหว่างพวกเขา 


3 ปีแล้ว มินโฮยังคงวิ่ง ยังคงค้นหาทางออกสำหรับ 'บ้าน' และยังคงไม่หยุดช่วงชิงทั้ง 'ชำเลืองมอง' สัมผัสอันอ่อนนุ่ม และถ้อยกระซิบผิวแผ่วทุกครั้งที่มีโอกาสใต้ดวงจันทร์ผู้เป็นสักขีพยาน จูบนุ่มนวลที่แสนสั้นทว่ายาวนานในความรู้สึก ริมฝีฝากแนบชิดหยิบยื่นความอบอุ่นกับอีกฝ่ายแบ่งปันความอ่อนหวานชวนให้หลงใหลไม่ขาดสาย ใต้เงาไม้และแสงดาวพราวระยับ มือที่วาดผ่านเกาะกุมแน่นแฟ้นเหมือนที่พวกเขาต่างรู้ในกันและกัน และมินโฮรู้ว่าแม้เขาจะไม่เคยบอกออกมา แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องหา 'บ้าน' อีกต่อไป เพราะเขามีมันแล้ว เขามีมันทั้งหมด จากสายตา จากรอยยิ้ม จากสัมผัส ในที่สุด 

.
.
.

ไม่มีเวลาอีกแล้ว สำหรับการช่วงชิงชั่วขณะแห่งห้วงเวลา จูบที่ไร้เดียงสา และสัมผัสแสนอ่อนหวาน มีหลายสิ่งเกิดขึ้น และมีหลายอย่างที่ต้องทำหลังจากที่ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง มินโฮยังคงวิ่ง วิ่ง และวิ่ง เพื่อค้นหาทางออก เพื่อไปยังสถานที่ปลอดภัย สถานที่ซึ่งอาจจะเป็น 'บ้าน' ซึ่งเขาได้ลืมนึกถึงไปแล้วกับความคิดที่ว่าบ้านของเขาคงอยู่ที่ไหนซักแห่งข้างนอก ในที่ๆ ไกลจากเขา แทนที่จะเป็นในตัวเด็กชายผู้ที่มอบความหวังที่แท้จริงให้กับเขา 

มินโฮกำลังวิ่ง เผชิญหน้ายังสุดปลายหน้าผาสูงชัน ร้องตะโกนสุ้มเสียงกร้าวแห่งสมรภูมิรบ หอกที่แหลมคมยกขึ้นเหนือหัว สะท้อนคมปลาบและพุ่งตรงฉีกตัดฝูงโศกา เขากำลังต่อสู้ ต่อสู้เพื่ออิสรภาพ ต่อสู้เพื่อเพื่อนๆ ต่อสู้เพื่อ 'บ้าน' จนในที่สุด พวกเขาก็มาถึงในห้องแล็ป ที่ๆ ทำให้มินโฮแทบหยุดหายใจ กับการปรากฏตัวของใครคนนั้น 

ทุกความรู้สึกที่ผุดออกมา ณ ขณะนั้นช่างยุ่งหยิง เป็นความไม่ลงตัวของอาการตกใจ ดีใจ ประหลาดใจระคนคลางแคลงใจ ชุดความคิดไร้ระเบียบตีวนกันน่าขมุกขมัว จนไม่ทันได้สังเกตถึงความผิดแผกนั้น ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ว่าแววตาคู่นั้นแปลกไปแค่ไหน ทั้งผิวขาวจนแทบเห็นเส้นเลือดนั้นดูซีดเซียวเพียงใด และอาการเงียบนิ่งงันที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน มินโฮกำหอกในมือแน่น ทั้งหมดที่เขาทำได้คือการภาวนาและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะไม่ต้องใช้มัน และทั้งหมดที่เขาได้ทำนั้นคือการตะโกนร้อง เสียงแห่งความโศกเศร้าและสิ้นหวังกรีดผ่านลำคออย่างทุกข์ระทม ทั้งหมดที่เขาทำได้คือมองหอกในมือพุ่งหลาวออกไปด้วยน้ำมือของเขาเอง ดำดิ่งและจมลงชำแรกผิวเนื้อ แสวงหาและพบเจอ 'บ้าน' ที่ๆ เคยเป็นและยังคงเป็นของเขาเสมอมา

มินโฮออกวิ่งอีกครั้ง ข้ามผ่านโลกที่แตกสลาย ผองเพื่อนรายรอบ และแสงสว่างที่โอบล้อมพวกเขา ท่ามกลางผืนดินที่สั่นสะเทือน และทุกอณูแสงวาบที่แยงตาจนพร่ามัว ความร้อนจากสายฟ้าและพายุที่โหมกระหน่ำกั้นขวางให้เขาทิ้งห่าง ณ ห้องที่เป็นจุดแตกหักแห่งโชคชะตาไกลออกไปทุกทีๆ  กระทั่งเขารู้สึกได้เพียงไอร้อนข้างกาย ทั้งหมดที่ยังกึกก้องในหัวคือเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นตอกย้ำความสับสนอลหม่าน และทั้งหมดที่เขาเห็นคือกลุ่มผู้ช่วยเหลือที่กรูกันเข้ามาและบอกว่าพวกเขาจะได้กลับ 'บ้าน' จริงๆ เสียที

มินโฮรู้สึกหายใจไม่ออก ขาของเขาสั่น และหัวใจที่สั่นยิ่งกว่า และใช่ นั่นทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก ชื่อในบันทึกสลักลึกลงในใจปวดแปลบ ชื่อของแกลลี่ ในระหว่างการเดินไปยังสถานที่ๆ พวกเขาทั้งหมดกำลังถูกพาไป บางแห่งที่อาจจะเป็น 'บ้าน' ในโลกภายนอกที่เขาไม่รู้จักและเฝ้าหาทางออกจากวงกตนานนับปีเพื่อไขว่คว้ามัน มินโฮเฝ้าบอกกับตัวเองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ เป็นความประจวบเหมาะที่แสนเลวร้าย และนั่นไม่ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิดกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น แกลลี่ยืนอยู่ตรงนั้นเมื่อประตูเปิดออก ตรงหน้าเขา ผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นยาวขึ้นกระเซิงเล็กน้อยและใบหน้าที่บิดเบี้ยวหวาดกลัวที่ไม่คุ้น แต่มันก็ยังเป็นเขา เขาผู้เป็นเหตุผลให้มินโฮยังคงมีชีวิตอยู่และออกวิ่งเรื่อยมา เขาที่ให้ความรู้สึกเหมือน 'บ้าน' ที่ๆ มินโฮสามารถหัวเราะและร้องไห้ให้กับทุกเรื่องราว และมันไม่เคยจากไปไหน เพราะ 'บ้าน' ที่เขาใฝ่หามาตลอดนั้นไม่เคยเป็นแค่ 'สถานที่' สำหรับเขานั่นเอง


End.

เราประทับใจมากกับการพดถึงบ้านในแง่มุมของการเป็นสถานที่หรือใครสักคนที่ทำให้รู้สึกถึงการเป็นบ้านและการอยู่ร่วมกัน ดีเนอะ 555 น่ารักอ่ะ คิดว่ามินโฮคงเจ็บปวดมากๆ เลย กับการที่ต้องเป็นคนลงมือกับแกลลี่เสียเอง โอย โศกนาฏกรรมที่งดงามจริงๆ ชอบอ่ะ ชอบจนไม่รูจะบรรยายไงแระค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมจ้า 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #8 Wednessday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:45
    ติดตามๆ ชอบauจังค่ะะะะ
    #8
    1
    • #8-1 Verxus 🎧(จากตอนที่ 2)
      3 กันยายน 2561 / 11:33
      ขอบคุณค่า
      #8-1
  2. #7 Wednessday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:45
    ติดตามๆ ชอบauจังค่ะะะะ
    #7
    0
  3. #6 WinlaopX (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:16
    ง่า เพิ่งมีโอกาสได้อ่าน ชอบมากๆเยย รอตอนต่อไปอยู่นะคะ555
    #6
    1
    • #6-1 Verxus 🎧(จากตอนที่ 2)
      2 กรกฎาคม 2561 / 10:09
      ขอบคุณค่า >v<
      #6-1