Fic Maze Runner Minho x Gally

ตอนที่ 1 : เรื่องที่ 1 : Roommate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 ก.ค. 61

Title : Roommate 

Fandom : Maze Runner

Pairing : Minho x Gally

Note : เป็น AU มีการใช้สรรพนามแทนตัวไม่สุภาพนะคะ ต้องขออภัยล่วงหน้า แต่เราอยากให้ได้ฟีลแบบเพื่อนมหาลัยคุยกันค่ะ มีเกือบเรทนิดหน่อย 





มันเป็นช่วงค่ำที่น่าเบื่อสำหรับ 'มินโฮ' เด็กหนุ่มนอนเอกเขนกบนเตียงในหอพักอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี ถึงชีวิตในมหาวิทยาลัยของวัยรุ่นอย่างเขาจะมีอะไรให้ทำมากมายก็เถอะ แต่เขาก็ทำตัวเรื่อยเปื่อยมาสักพักแล้ว ชีวิตของเขาดูจะเคว้งคว้างไร้สีสันมาตั้งแต่เขาอกหักจากคนที่เขาแอบชอบ 'นิวท์' ที่ดันตกลงปลงใจคบกับเพื่อนเขาอีกคนอย่าง 'โทมัส' ซะงั้น แต่ว่านั่นจะโทษใครไม่ได้หรอก นอกจากเป็นเขาที่ช้าและป๊อดเอง แถมทั้งคู่เองก็เป็นเพื่อนเขาอีก เวลาที่ผ่านมานิวท์เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเขาจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต แม้ว่าเขาจะทำใจที่เห็นทั้งคู่ไปกันได้ด้วยดีโดยไม่ปวดใจได้แล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ดีเมื่อรอยยิ้มนั้นไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป 

แกร๊ก...

เสียงประตูห้องพักเปิดออก เป็นสัญญาณว่ารูมเมทของเขากลับมาที่ห้องแล้ว มินโฮส่งเสียงทักทายเล็กน้อยตามประสา อีกฝ่ายวางของและบอกจะใช้ห้องน้ำ ไม่ได้คุยอะไรกันมาก เด็กหนุ่มเอเชียก็ยังนอนมองเพดานคิดอะไรไปเรื่อย 

กลิ่นหอมใหม่ๆ ของสบู่อาบน้ำลอยมาแตะจมูก เมื่อเหลือบไปมองก็พบว่ารูมเมทของเขาอาบน้ำเสร็จแล้ว และหยิบหนังสือการ์ตูนออกมาจากกระเป๋าก่อนจะล้มตัวลงนอนอ่านบนเตียงของเจ้าตัวซึ่งก็ตั้งอยู่ข้างเขานั่นเอง 

รูมเมทของเขาชื่อ 'แกลลี่' ไม่รู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไร เขากับแกลลี่ถึงได้มาเป็นรูมเมทโดยที่มีชะตาเป็นนกที่อับโชคในเรื่องรักเหมือนกันไปอีก แกลลี่เองก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเขาเช่นเดียวกับนิวท์และโทมัส ที่บอกว่านกในเรื่องรักเหมือนเขานั้น ความจริงก็คือแกลลี่เองก็เคยจีบโทมัส ตอนนี้ก็เลยอยู่ในสถานะทำใจพอๆ กับเขา 

ช่วงแรกๆ หมอนี่เฮิร์ทหนักมาก แต่ไปๆ มาๆ ไหงตัดใจได้เร็วกว่าเขาซะงั้น เขาเองก็เคยถามอยู่เหมือนกัน ก็ได้รับคำตอบที่น่าประทับใจกลับมาว่าไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ทุกคนล้วนแต่เคยมีเรื่องพลาดกันทั้งนั้น อยู่ที่ว่าเราจะลุกขึ้นก้าวต่อไปได้เมื่อไหร่ พอได้ยินอะไรที่เหมือนจะเป็นสัจธรรมทำนองนั้น มินโฮรู้สึกทึ่งมากจนพลอยทำใจได้เหมือนกัน นับว่าแกลลี่เป็นคนที่มีความคิดอ่านเกินความคาดหมายผิดกับหน้าตาจริงๆ สำหรับเขา


 
มินโฮหันไปมองคนข้างๆ ที่นอนอ่านการ์ตูน ก่อนสายตาจะสะดุดอยู่ที่ช่วงขาของเพื่อนร่วมห้อง แกลลี่กำลังนอนหงาย มือยกการ์ตูนอ่าน ส่วนขาอยู่ในท่าไขว่ห้าง เพราะขาที่ตั้งชันขึ้นเพื่อไขว้ขานั้นเอง ทำให้กางเกงขาสั้นตัวหลวมที่สวมอยู่ร่นลงมาจนเกือบถึงโคนขา เผยต้นขาอวดสายตาอีกคนบนเตียงข้างๆ อย่างไม่เกรงใจกัน 

มินโฮมองเรียวขานั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกยังไงที่ไม่ยอมละสายตาไปเสียที แม้จะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ปกติมินโฮก็ไม่ได้สนใจแกลลี่มากนัก พูดให้ถูกคือเขาสนใจแต่นิวท์เลยไม่ได้สนใจคนอื่น มินโฮจึงถือโอกาสกวาดสายตาสำรวจรูปร่างพื่อนร่วมห้องของเขาอย่างละเอียด 

แกลลี่รูปร่างผอมสมส่วนเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั่วๆ ไป ไม่ได้ผอมบางเท่านิวท์ แต่แน่นอนว่าไม่ได้บึกบึนเท่าเขาที่เป็นนักกรีฑาของมหาวิทยาลัยเพราะเจ้าตัวไม่ค่อยออกกำลังกาย ผิวขาวใสอมชมพูตามแบบฉบับชาวยุโรปที่อาศัยเมืองหนาว ต่างจากมินโฮที่ผิวขาวเหลืองซึ่งตอนนี้คล้ำขึ้นเพราะกีฬากลางแจ้ง เขาเพิ่งสังเกตว่าอีกฝ่ายไม่มีขนหน้าแข้งและขาสวย เพราะปกติเขามักจะเห็นแกลลี่ใส่กางเกงขายาวที่หลวมๆ ใส่สบาย สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของแกลลี่ก็คงไม่พ้นเรื่องคิ้วโก่งกว่าปกติที่ทำให้เจ้าตัวหน้าตาเหมือนจะขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลาแม้ว่าจะทำหน้าเฉยๆ ก็ตาม แกลลี่เคยเล่าว่าตอนเด็กๆ เขาถูกมองว่าเป็นพวกบุลลี่เพราะหน้าตาตัวโกงทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ซึ่งกลายเป็นเรื่องแซวขำๆ จนทุกวันนี้ เแต่โดยรวมๆ แล้วเขาก็คิดว่าแกลลี่หน้าตาดีใช้ได้เลยทีเดียว 

"นี่ แกลลี่ กูถามไรหน่อยดิ" มินโฮเอ่ยขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ว่า?" คนถูกถามตอบรับทว่าตายังคงจ้องหนังสือการ์ตูนอยู่

"มึงเป็นรุกหรือรับวะ?" จู่ๆ มินโฮก็พบว่าเขาไม่เคยรู้เลยว่าแกลลี่เป็นประเภทไหน เพราะนอกจากโทมัสแล้ว เขาก็ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายไปชอบหรือมีใครมาชอบอีก และเขาก็ไม่เคยถามด้วย ตลอดมาเขาคิดว่าแกลลี่อาจจะเป็นรุกแบบเขา เพราะเป็นฝ่ายไปตามจีบโทมัสก่อน แต่พอเห็นอีกฝ่ายในมุมที่ทำให้เขารู้สึกอะไรบางอย่าง เลยเกิดสงสัยขึ้นมา

"หา?!" แกลลี่หันมาทำหน้างงๆ ขมวดคิ้วมุ่นๆ ใส่

"เถอะน่า ก็กูอยากรู้อ่ะ เห็นมึงเคยจีบโทมัสแต่กูก็ไม่รู้นี่นาว่ามึงแบบไหน"

"เป็นรับ ถามไมวะ" เด็กหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจและถามส่งๆ ก่อนจะอ่านการ์ตูนต่อ ไม่มีเสียงตอบรับทว่า กลับเป็นพื้นที่ข้างตัวด้านขวาที่ยุบตัวลงแทนคำตอบ มินโฮล้มตัวลงนอนข้างๆ

"มึงจะมานอนเบียดทำไมวะเนี่ย เตียงตัวเองก็มี" เจ้าของเตียงบ่นพร้อมกับหันไปตีหน้ายักษ์ใส่ แต่ก็ต้องชะงักไปชั่วครู่ เพราะใบหน้าตี๋ของจอมเบียดอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกเฉียดกัน เขาเลยหันกลับไปหน้าตรงมองการ์ตูนเหมือนเดิมแทน 

"กูอยากอ่านด้วยอ่ะ"  

"กูอ่านไปครึ่งเล่มแล้วสัส อ่านเสร็จเดี๋ยวกูให้ยืม" 

"ไม่เป็นไร ขี้เกียจ กูอ่านกะมึงตอนนี้แหละ ไม่มีไรทำ" มินโฮตอบยิ้มๆ พลางชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นเพื่ออ่านด้วย เขาถือโอกาสสูดกลิ่นหอมๆ ของสบู่ที่ยังติดกายเจ้าตัว และสำรวจใบหน้าคนข้างๆ ต่อ



จะว่าไปแกลลี่เองก็เป็นคนอังกฤษเหมือนกับนิวท์ เขาจึงรู้สึกว่าทั้งคู่มีลักษณะทางชาติพันธุ์บางอย่างที่ดูคล้ายกัน ทั้งผิวพรรณ สีผม สำเนียงพูด สไตล์การแต่งกาย ไม่ใช่ว่าเขาจะถูกใจแกลลี่เพราะยังลืมนิวท์ไม่ได้หรอก เรียกว่าเป็นสเป็คแบบที่เขาชอบจะดีกว่า

ผิวละเอียดขาวใสและกระเล็กน้อยบนใบหน้ายามพิศมองหน้าใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกดึงดูดใจจนอยากจะลองเกลี่ยแก้มใสนั้น ทว่าเขาไม่ได้เอื้อมมือมาเกลี่ยแก้มอย่างที่คิด มือเจ้ากรรมสอดใต้เสื้อคนนอนหงายที่เลิกขึ้นเล็กน้อย และลูบหน้าท้องไปมาพลางชวนคุยเบี่ยงเบนความสนใจ 

"มึงนี่แทบไม่มีกล้ามท้องเลยนี่หว่า"

"ถ้านี่เป็นวิธีล่อคนไปเข้าชมรมวิ่งของมึงละก็ มันไม่ได้ผลกับกูหรอกว่ะเพียก ไปหาคนอื่น เคยบอกแล้วกูไม่เข้าชมรมกีฬา ขี้เกียจซ้อม" 

"มึงก็คิดได้นะ กูแค่บอกเฉยๆ มั้ย 55" พอเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วทำหน้ายู่ใส่แล้วก็อดรู้สึกขึ้นมาไม่ได้ว่าทำไมน่ารักจังวะ มินโฮหัวเราะร่า จริงๆ เขาก็รู้สึกเอ็นดูกับการทำหน้านิ่วคิ้วขมวดของแกลลี่มานานล่ะ คิ้วโก่งที่สะดุดตานั่นมันทำให้ความน่ารังแกของเจ้าตัวเพิ่มขึ้นเท่าตัวเลยทีเดียว แต่วันนี้แกลลี่ดูน่ารักเป็นพิเศษโดยเฉพาะเมื่อสัมผัสหน้าท้องที่แบนราบและเนื้อตัวนุ่มนิ่มช่างเพลินมือเขาซะจริง

"มึงจะลูบพุงกูอะไรนักหนาวะ กูเสียว!" ใบหน้าขาว เริ่มมีสีอมชมพูอ่อนๆ ที่มินโฮไม่แน่ใจว่าเกิดจากความเขินหรือว่าโกรธ แต่ที่แน่ๆ มันยิ่งเพิ่มดีกรีความน่าแกล้งขึ้นไปอีก

"หืมม น้องลี่เสียวเหรอจ๊ะ งั้น..."

"เชี่ยย!" แกลลี่สะดุ้งและตะปบมือรูมเมทไว้ เมื่อมินโฮแกล้งเกี่ยวนิ้วที่ขอบกางเกงเขา แถมหนังสือการ์ตูนที่เผลอปล่อยมือยังหล่นใส่หน้าตัวเองอีก แกลลี่ลุกขึ้นนั่ง อ้าปากจะด่า แต่ก็ไม่รู้จะด่าอะไรดี อีกฝ่ายก็ลุกเอาแต่นั่งขำจนตาหยีเป็นขีด 

"ไอ้...ไอ้ตี๋หิดนี่ มึง!" เป็นหนึ่งในฉายาที่ในก๊วนเพื่อนใช้เรียกมินโฮ เพราะความกวนโอ๊ยบวกจัญไรของเจ้าตัว จะด่าต่ออีกฝ่ายก็ฉีกยิ้มตาปิดแถมจิ้มนิ้วเข้าที่หว่างคิ้วเขาอีก ให้ตายสิ สนุกมากสินะแกล้งเขาเนี่ย จะโวยวายแต่เดี๋ยวไอ้ตี๋นรกนี่มันจะได้ใจไปอีก ปกติหมอนี่มันก็จอมกลั่นแกล้งชาวบ้านพอๆ กะโทมัสอยู่แล้ว เขาเลยทำหน้าเซ็งเป็ดใส่แทน 

"คิ้วโก่งเป็นเสากระโดงเรือแล้วมึง 555 โอ๋ๆ แกล้งเล่นหน่อยเดียวเอง มึงลุกก็ดีแล้ว นั่งอ่านเหอะ เห็นมึงถือแล้วเมื่อยแทน"

"เออ"

"แป๊ปนะ" มินโฮขัด ก่อนจะอ้อมไปนั่งซ้อนด้านหลังแกลลี่ สอดขาใต้เข่าคนข้างหน้าและดึงตัวขยับเข้ามาจัดท่า ตอนนี้จึงทั้งคู่จึงอยู่ในสภาพที่นั่งขัดสมาธิโดยมีแกลลี่กึ่งๆ นั่งตักมินโฮอยู่ 

"อะไรของมึงอีกเนี่ย วอแวจังวะ อยู่ในช่วงติดสัตว์เหรอมึง"

"ปากมึงนี่นะ นั่งแบบนี้กูจะได้อ่านด้วยไง" พูดพลางกระชับโอบเอวให้แนบชิดยิ่งขึ้นและเอาคางเกยไหล่เหยียดยิ้มใส่อีกฝ่าย นิวท์เคยบอกว่าเขาเป็นคนปากจัด แต่เขาว่าแกลลี่นั่นแหละปากจัดยิ่งกว่าเขาซะอีก มันน่าหาอะไรอุดปากให้หยุดบ่นนักเชียว เอ่อ อย่าเพิ่งคิดลึกนะ

แกลลี่ไม่รู้จะต่อปากต่อคำยังไงดี เขารู้สึกว่าวันนี้มินโฮดูแปลกๆ ถึงปกติมันจะแปลกชิบหายอยู่แล้วก็เถอะ เหมือนโดนไอ้ตี๋หมดนี่หลอกแต๊ะอั๋งอยู่ยังไงไม่รู้สิ จะว่ามันเมาก็ไม่ได้กลิ่นเหล้าเลย แต่เขาก็ไม่อยากคิดอะไรหยุมหยิมกับเพื่อนมากนัก บ่นมากเดี๋ยวมันก็หาเรื่องแซ็วอีก ก็เลยแค่ยักไหล่แล้วหยิบการ์ตูนมาอ่านต่อจากที่ค้าง เสียงทุ้มกระซิบข้างหูว่าให้เขาพิงหลังอีกฝ่ายได้ถ้าเมื่อย เขาก็เลยแกล้งพิงทิ้งน้ำหนักทั้งตัวซะเลย ให้มันเมื่อยซะให้เข็ด 55



เวลาผ่านไปประมาณหนึ่ง ขณะที่อ่านใกล้จะจบเล่มแล้ว แกลลี่ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างแข็งๆ ทิ่มด้านหลังช่วงล่างเขาอยู่ เอ่อ จะบอกยังไงดีไม่ให้ติดเรท หมายถึงไอ้นั่นอ่ะ แบบ...

"เฮ้ย ไอ้มินโฮ คxยมึงแข็งเหรอวะ!" แกลลี่รีบเถิบตัวออกห่างหันมามองหน้าอย่างเหวอกับอาการเพื่อนเกาหลีที่กำลังทำหน้าประดักเดิดเกาแก้มอย่างไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดี ก็นะ มินโฮเกิดมีอารมณ์ขึ้นมาจริงๆ นั่นแหละ นั่นก็เพราะว่า... 

"หึๆๆ 55555" อยู่ดีๆ แกลลี่ก็หัวเราะดังลั่น ขึ้นมาซะก่อน แถมส่งสายตาเยาะเย้ยเต็มที่ "การ์ตูนแค่นี้มึงถึงกับขึ้นเลยเหรอวะ อ่อนจังวะน้องมินโห 5555" 

อย่างที่แกลลี่ว่า การ์ตูนกำลังถึงฉากที่พระเอกนางเอกซึ่งรูปร่างเซ็กซี่พร้อมกับเสื้อผ้าหลุดลุ่ยหลังการต่อสู้กำลังสวีทกันในตอนใกล้จบ แต่มันไม่ใช่ว่าเขามีอารมณ์กับตัวการ์ตูนหรอกนะเพียก เขายังไม่เผละขนาดนั้น คนตรงหน้าเขาต่างหากที่เป็นสาเหตุ! 

ตัวนิ่มๆ ในอ้อมแขนพร้อมกลิ่นกายหอมๆ ที่ยังไม่จางหายจากซอกคอที่เขาเนียนซุกหน้าอยู่นั่นแหละที่ทำเอาเคลิ้ม ยิ่งฉากวับๆ แวมๆ ในการ์ตูนก็ทำเอาเขาเผลอจินตนาการซ้อนทับกับคนบนตักไปซะได้ แค่นึกถึงที่เขาเห็นขาขาวๆ ตอนยังนอนอยู่เตียงตนเองยังดูเซ็กซี่ขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่า... รู้ตัวอีกทีแกลลี่ก็ผลักเขาออกและโหวกเหวกอย่างที่เห็นนั่นแหละ

"เออ ได้ทีหัวเราะใหญ่เลยนะมึง" ขำไปให้พอเลยนะน้องลี่ ว่าเขาไอ้อ่อนอย่างนั้นอย่างนี้เดี๋ยวก็รู้ว่าเขาอ่อน(?)จริงรึเปล่า ไม่อยากจะบอกว่าถ้ายังไม่หยุดขำเร็วๆ นี้ อาจจะมีพาดหัวข่าว 'ตี๋ใหญ่เดือด จับเพื่อนร่วมห้องทำเมีย เหตุยั่วโมโหและยั่วยวนไม่หยุด' ขึ้นมาเอาน่ะสิ ก็เพราะแกลลี่ที่ถดตัวออกไปนั่งขำกลิ้งในท่าที่เอาแขนยันข้างหลัง เข่างอชันขึ้น นั้นก็พอทำให้เขามองเห็นขาขาวๆ นั่นพ้นขากางเกงอีกรอบ อย่างที่บอกตอนแรกแล้วไงว่ากางเกงที่หมอนี่สวมมันหลวมชะมัด แบบพวกกางเกงนักบอลน่ะ มองลอดเข้าไปเห็นยันปากซอยแล้วมั้งให้ตายเถอะจีซัส

"เออๆ 555 งั้นมึงไปจัดการตัวเองซะไป เดี๋ยวอ่านจบกูจะนอนแล้ว ฝากมึงปิดไฟด้วย" เจ้าตัวต้นเหตุเอ่ยพลางโบกมือไล่ไปอีก

มินโฮจึงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปจัดการธุระส่วนตัวแต่โดยดี เด็กหนุ่มหลับตาพริ้ม หลังพิงผนังห้องน้ำ มือกุมที่กลางลำตัวและเคลื่อนมือไปตามอารมณ์ มันต่างไปจากทุกที เขาไม่ได้นึกถึงหน้านิวท์หรือต้องพึ่งหนังอย่างว่าเพื่อกระตุ้นอารมณ์ยามช่วยตัวเองอีกแล้ว มโนภาพที่โลดแล่นในหัวแว่วเพียงเสียงทุ้มครางต่ำแห่งอารมณ์กฤษณาพึมพำซ้ำไปมาในลำคอ ทว่าแผ่วเบาเกินกว่าที่อีกฝั่งของกำแพงจะได้ยิน

"แกลลี่..."

.

.

.

กว่าที่มินโฮจะจัดการตัวเองเสร็จพร้อมทั้งอาบน้ำ เขาก็พบว่ารูมเมทของเขานอนหลับไปแล้ว พอเดินไปดูหน้าคนหลับก็อดหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ไม่ได้ ก็แกลลี่นอนอ้าปากหวอเลยน่ะสิ 555 อันที่จริงก็ไม่ได้ถึงกับอ้าปากจนดูตลกอะไรขนาดนั้นหรอก แต่เป็นการเผยอปากน้อยๆ ที่ดูแล้วน่ารักมากต่างหาก 

นอนอ้าปากแบบนี้คงไม่ดี ช่วยปิดปากซะหน่อยก็แล้วกัน... 

เด็กหนุ่มโน้มตัวลงปิดปากของอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากของเขาเอง ดูดดึงกลีบปากบางของอีกฝ่ายเล็กน้อยเพื่อจดจำถึงรสสัมผัสครั้งแรกระหว่างพวกเขาแล้วจึงถอนปากออก เขาอยากจูบนานกว่านี้เหมือนกัน แต่ก็ไม่อยากรบกวนการนอนของอีกฝ่าย และอยากให้ระหว่างเขาค่อยเป็นค่อยไป พนันได้เลยว่าถ้าแกลลี่เห็นหน้าเขาตอนนี้ต้องเรียกเขาว่าไอ้ตี๋ไม่มีตาหรือไล่ให้เขาไปทำพิธีเบิกเนตรอะไรทำนองนั้นแน่นอน เพราะแค่นี้ก็รู้สึกดีจนยิ้มไม่หุบหน้าบานตาหายกลายเป็นขีดเดียวแล้ว

ชอบว่ะ 

มินโฮขำตัวเองเหมือนกัน ที่จู่ๆ เขาก็เกิดรู้สึกขึ้นมาไม่ว่าแกลลี่จะทำอะไร ก็ดูจะถูกใส่ฟิลเตอร์น่ารักในสายตาเขาไปซะหมด ทั้งที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า ยังเป็นแค่เพื่อนสนิทธรรมดาที่ปากหมาพอๆ กับเขาอยู่แท้ๆ ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ ก็ยังเป็นน้องลี่ปากหมาคนเดิม เพิ่มเติมคือเขาชักอยากเลี้ยง เอ๊ย ชอบมันเกินเพื่อนไปซะแล้ว

เขาพอจะจดจำความรู้สึกนี้ได้ อาการหัวใจพองโตที่เพียงแค่มองใครสักคนและอยากอยู่ใกล้ๆ คนๆ นั้นนี้มันเคยเกิดขึ้นกับเขามาครั้งหนึ่งแล้ว ตอนที่เขาตกหลุมรักนิวท์นั่นแหละ หรือว่า... เขาจะ....

"ราตรีสวัสดิ์ แกลลี่"

มินโฮมั่นใจว่าพรุ่งนี้ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนวันที่ผ่านมาแน่นอน และมันจะดีขึ้นกว่าที่เคยเป็น เพราะเขาจะเริ่มสร้างอีกเรื่องราวในมุมมองใหม่ระหว่างเขาและรูมเมทของเขานั่นเอง


End.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #5 runner_f (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 17:36

    แง เราฟินพี่หมีกับกัปตันพี่กัลลี่ง่า น่ารัก พี่หมีโคตรหื่นและรุกหนักมาก ????

    #5
    1
  2. #4 nam_ttr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 03:54
    หมีมินหื่นอ่ะ แกลลี่ใสๆไปเลย บรรยายได้แบบ ฟฃหวกสหงหงหง อยากลูบขาลี่จริงๆ ล่าสุดรูปในไอจีที่หมีถ่ายกับวิลคือดี๊ เลยมาหาฟิคอ่านซะหน่อย แต่มันหาอ่านยากมากกคู่นี้ ทำไมเราหาอ่านไม่ได้เลย ฮื้อ ขอบคุณที่แต่งมานะคะ
    #4
    1
  3. #1 Kalluto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:27
    มินโฮหื่นจัง กอดแกลลี่แน่น อย่าไปคุยกับมันลูก 555555
    #1
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #1-2 อยากจะได้พบเธอ 🎤(จากตอนที่ 1)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:11
      ไอตี๋หื่น!!! ทำไมเป็นคนแบบนี้!!!! (พูดถึงมินโฮแต่เหมือนเข้าตัวเองจังแฮะ 555) คิดอยู่ค่ะว่าหื่นเกินเบอร์ไปมั้ย แต่เราชอบนะคะ หนุกดี 555
      #1-2