นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

หนีรักมาพบเธอ~

โดย QMintQ

ความรักที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างสวยงาม จากพี่ชายตัวน้อยๆของเธอ สิ่งที่เป็นอดีตได้ลบหายไป เธอผู้ที่ถูกลืมออกไปจากความทรงจำของพี่ชาย เธอก็ออกเดินทางไปกับ!!!!

ยอดวิวรวม

265

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


265

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 พ.ย. 62 / 02:14 น.
นิยาย ˹ѡҾ~

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ เอิมมมม....จะเขียนทักทายไงดีละ งั้นมาเริ่มกันเลยยย!
#เห้ยๆไม่ทักผู้อ่านหน่อยหรอ//ไม่รู้จะทักว่าไรอ่ะแต่ที่แน่ๆ
@ลงเรือ เนสึโกะ กับ กิยูค่ะ!!!!!@(ที่จริงลงเรือหมด แต่วันนี้ขอสองคนนี้)

 
(ขออนุญาตไม่แนะนำตัวละครน้าาา)
.
.
.
.
.
.
.
บทนำ ------> การเดินทาง<-------
 
 "นี่!พวกนายจะหนีอีกแล้วใช่ไหมห่ะ!!!"สาวน้อยหัวน้ำเงินที่ค่อยดูแลพวกทันริจิโร่ ที่อาศัยในคฤหาสน์ผีเสื้อ "เดี๋ยวๆๆๆพวกเราป่าวน่ะ แค่จะไปในเมืองเพื่อซื้อของเข้ามาให้ต่างหาก..."เซ็นนิตสึได้ตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ไม่เชื่อหรอกนะ จะหนีการซ้อมอีกอะสิ"เธอว่าแล้วทำท่าโมโหเล็กน้อย
"พวกฉันไปในเมืองเพื่อซื้อของจริงๆ เนอะๆทันจิโร่"เซ็นนิตสึก็หันไปหาทันจิโร่ที่กำลังเหม่ลอยอยู่ "นี่ ทันริโร่"เซ็นนิตสึก็ได้เขย่าไหล่ของทันจิโร่ "อ๊ะ.ห่ะ เมื่อกี้บอกพูดว่าอะไรนะ"ทันริโร่ที่ได้สติกลับมาแล้วหันไปตอบถามคำถามของเซ็นนิตสึทันที "ฉันบอกว่า พวกเราไปซื้อของที่เมืองกันใช่ไหม" ทันจิโร่พยักหน้า "ใช่แล้วผมกะว่าจะไปดูของในเมืองด้วย แล้วผ่านเขตที่มีอสูรพอดี ผมเลยกะว่าจะแวะซักพักนึง"ทันริโร่บอกพร้อมอธิบายเหตุผลที่ฟังดูน่าเชื่อถือไปหมด "งั้นหรอ เข้าใจแล้วงั้นฉันฝากอะไรหน่อยคงไม่เป็นไรน่ะ"
"ได้อยู่แล้ว"ทันริโร่ตอบทันที "รีบไปกันเถอะ"เซ็นนิตสึเริ่มออกวิ่งไปก่อน
"รู้แล้วๆ"ทันริโร่ตะโกนตอบกลับทันที "ช่วยไปซื้อของขวัญให้พี่คานาโอะได้ไหม"เธอพูดด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย "ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ละ เรื่องแค่นี้เอง"ทันริโร่พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "งั้นผมไปก่อนนะ" หลังจากนั้นทันรีโร่ก็ได้วิ่งออกจากคฤหาสนผีเสื้อไป 
.
.
(พี่ชายอยู่ไหน)นิเซโกะในร่างเล็กได้เดินทั่วคฤหาสน์ในยามดึก เพื่อตามหาทันจิโร่ "เนสึโกะ"เสียงของกิยูที่เดินมาจากทางด้านหลัง (พี่ชายไปไหน?)ทำท่าทางสงสัย"ฉันว่าเธอตามหา ทันริโร่ใช่ไหม?"เนสึโกะพยักหน้าตอบทันที "เขาไปซื้อของในเมืองกับไปทำภารกิจระหว่างทาง คงอีก1-2วันถึงจะกลับ"กิยูตอบเสียงเรียบๆ (ทำไมไม่พาหนูไปด้วย)เนสึโกะส่ายหน้าทันทีพร้อมทำเสียงบ่นในลำคอ "ฮู่!" พร้อมกิยูได้ยินเสียงก็สะดุ้งเล็กน้อย "..."เนสึโกะทำท่าจะเดินกลับห้อง"งั้นวันนี้ออกไปล่าอสูรกับฉันไหม?"
(ไปดีไหมนะ อื้มมมม...ไปก็ได้#เห็นชอบอยู่คนเดียวบ่อยๆนิ)นิเซโกะพยักหน้าตอบแทนคำว่าตกลง "งั้นฉันจะลองฝึกให้เธอใช้ดาบ เอาไหม?" กิยูรู้สึกงงๆที่ตัวเองพูดคำนั้นออกไป แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร (ฝึกๆ จะเหมือนพี่ชาย)ก็พยักหน้าตอบอย่างรวดเร็วพร้อมทำท่าทางดีใจเล็กน้อย "งั้นฉันไปเตรียมตัวก่อนละ จะไปรอเลยไหม?" เนสึโกะทำท่าจะไปรอ "อา..เข้าใจแล้ว" กิยูก็ได้เดินกลับห้องไปเพื่อไปเตรียมตัวทำภารกิจ  
.
.
(กล่องๆ ต้องเอากล่องไปด้วย)นิสึโกะยกกล่องไม้มาวางไว้ข้างๆเธอ แล้วรอกิยูที่หน้าคฤหาสน์ผีเสื้อ ไม่นานกิยูก็เดินมา "จะให้ฉันแบกเธอไปหรอ?"
นิสึโกะพยักหน้าเล็กน้อย(จะแบกก็ได้) "เข้าใจแล้ว งั้นเข้าไปอยู่ในกล่องสิ จะได้เดินทางไปเลย" เนสึโกะได้ลดร่างกายให้เล็กลดนิดหน่อยเพราะกลัวว่ากินยูจะหนัก แล้วเข้าไปอยู่ในกล่องเรียบร้อยแล้ว "งั้นไปละน่ะ" กิยูคิดในใจว่า #เบากว่าครั้งก่อนนิดหน่อยนะ  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 พ.ย. 62 / 02:14


-----การเดินทาง------

"นี่ทันจิโร่ คิดว่าเนสึโกะจังจะกับมาเป็นมนุษย์ไหม?"เสียงเซ็นนิตสึที่ถามขึ้นมา ทำให้ทันจิโร่ เศร้าเล็กน้อยเพราะตัวเขารักน้องสาวคนนี้มาก "ต้องได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมสิ เนสึโกะเธอเข้มแข็งอยู่แล้ว.....#แล้วก็อดทนด้วย" เมื่อได้ยินคำตอบเซ็นนิตสึก็ตอบมาทันทีว่า "งั้นฉันขอแต่งงานกับเนสึโกะจังน่ะ!?" ทันจิโร่เมื่อได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมาทัน "ได้สิ" เขาตอบเสียงเรียบแต่มือก็จับดาบไว้แน่น "เดี๋ยวๆๆๆทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยละ!!!" เซ็นนิตสึรีบถอยหลังทันที "...."ทันจิโร่ไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็จับดาบไม่ปล่อย "ป่าว พอดีอยู่ในเขตอสูรแล้ว เลยไม่อยากประมาท" ทันจิโร่ก็ยังจับไม่ปล่อย "นายแน่ใจน่ะ?" ทันจิโร่หันมามองแล้วยิ้มเล็กน้อย"แน่นอนสิ^^"เมื่อเซ็นนิตสึได้ยินแบบนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที "นายได้รู้ข่าวหรือป่าวว่า อิโนสึเกะนั้นเริ่มจำอดีตได้แล้ว"อยู่ๆทันจิโร่ก็นึกถึงเนสึโกะขึ้นมา เมื่อพูดถึงอดีต สมัยตอนที่มีความสุข ถึงจะเป็นแค่คนจนๆพอมีพอกินไปวันๆแต่แบบนั้นก็ทำให้เขามีความสุขมากๆ เซ็นนิตสึเริ่มสังเกตเห็นทันจิโร่ทำหน้าเศร้า เลยรู้สึกผิดที่พูดถึงอดีต "คือ...ว่า.ฉันขอโทษ ฉันไม่น่าพูดเลย"ทันจิโร่ได้ยินแบบนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าทันที"ไม่หรอก มันแก้อะไรไม่ได้แล้วละ" แล้วพูดต่อทันทีว่า"อิโนสึเกะ ได้ไปทำภารกิจกับคุณคานาโอะใช่ไหม"ได้ยินแบบนั้นเซ็นนิตสึก้โมโหแล้วว่าต่อทันที"ใช่แล้ว!!! ทำไมมันได้ไปกับคุณคานาโอะผู้น่ารักแบบนั้นนะไม่อยากจะเชื่อเลย ชิๆๆๆๆ" เซ็นนิตสึหัวร้อนเป็นฟืนเป็นไฟทันจิโร่ได้แต่ยิ้มแห้งๆพลางคิดในใจว่า `ดีนะที่ไม่ยกเนสึโกะให้กับคนแบบนี้' "ฮ่า...ฮ่าฮ่า......."

.

.

.

ณ ภูเขาดินสีเลือด

"เรามาถึงแล้วละ นี่"กิยูได้เคาะเรียก เนสึโกะที่อยู่ในกล่องอย่างเบามือที่สุด(ถึงแล้วหรือ)เนสึโกะได้ขยับร่างกายอันเล็กๆของเธอออกมา ก่อนที่จะยกมือจับแขนของกิยู "...."กิยูก็ไม่ได้ตอบสนองอะไร(มีกลิ่นแปลกๆ)เนสึโกะหันหน้าไปมาทันทีที่เท้าเธอแตะลงดิน "เป็นอะไรไป"กิยูก็ได้ถามออกไปด้วยเสียงเรียบเหมือนเดิม(อสูรๆ มีอสูรอยู่แถวนี้)เนสึโกะขยายร่างทันที ทำให้ร่างกายของเธอนั้นโตเกือบเท่ากิยูพอดี กิยูได้แต่มองคน(อสูร)ตรงหน้าด้วยความมึนงง แต่ไม่นานเสียงฝีเท้าของอสูรที่อยู่ใกล้ๆก็ดังขึ้นมา กิยูจึงเตียมต่อสู้ทันทีเนสึโกะก็ได้พุ่งเข้าไปจัดการทันทีแต่ว่า อสูรตัวนี้กลับแข็งแกร่งกว่าครั้งที่ผ่านๆมา ทำให้เนสึโกะต้องถอยออกมาตั้งตัว "กรอด....."เนสึโกะกัดฟันไปมาทำให้ กิยูเข้าใจได้ทันทีว่า อสูรตัวนี้ไม่ธรรมดา เมื่อการต่อสู้เริ่มอีกครั้ง กิยูได้สั่งให้เนสึโกะเข้าไปดึงความสนใจ จนในที่สุดกิยูก็ได้ชักดาบแล้วใช้กระบวนท่า รูปแบบที่1 ตัดหัวของอรูสตัวนั้นได้ทันควันเนสึโกะก็ได้ยืนอึงอยู่พักสักเพราะความเร็วและแข็งแกร่ง ทำให้เธอนั่นต้องการฝึกมากกว่านี้ "ทำได้ดีมาก" เสียงของกิยูก็ยังคงเหมือนเดิมแต่มีรอยยิ้มออกมานิดหน่อย ตึกๆ..ตึก.ตึก เสียงของหัวใจของเนสึโกะเต้นแรงขึ้นมาบนหน้าเธอมีสีแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมันเป็นแบบนั้น เซลล์ในร่างกายของเธอได้เปลี่ยนให้ไปสนใจในบริเวณทางด้านการออกเสียง"อื้ม.."อยู่ๆกิยูก็เข้ามาใกล้แล้วเอามือถอดไม้ไผ่ที่ปิดปากเธอออก "ขอโทษ แต่ว่าแบบนี้ดูดีกว่านิดหนึ่งละนะ..." กิยูรีบหันหน้าหนีทันทีเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป(เนื้อ.....ไม่ได้.ต้องอดทนเข้าไว้)เนสึโกะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทั้งสองจึงได้ไปล่าอสูรด้วยกัน จนในที่สุดทันจิโร่ก็ได้กลับมาพร้อมกับคานาโอะและอิโนสึเกะ เซ็นนิตสึ แล้วมารออยู่ที่คฤหาสน์ผีเสื้อ

.

"เฮ้อ"เสียงถอดหายใจของทันจิโร่ ที่ทราบข่าวว่าเนสึโกะไปกับกิยูเพื่อทำภารกิจ "แหมๆ มาถอดหายใจแบบนี้ฝึกเสร็จแล้วสินะคะ"เสียงทักของชิโนบุทำให้ทันจิโร่ เขินเล็กน้อย "ใช่ครับแต่ก็รู้สึกเหงาๆ ที่ไม่มีเนสึโกะนะครับ" ชิโนบุยิ้มให้กับคำของเด็กน้อยตรงหน้า "งั้นทำไมไม่ลองฝึกกับคานาโอะดูล่ะค่ะ" ทันจิโร่ก็แสดงท่าทีอายนิดหน่อยเมื่อพูดถึงคานาโอะ "ไม่ดีหรอกครับ เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากๆแล้วยัง....."คำพูดหยุดชะงักลงเมื่อคนที่เดินผ่านมาคือคานาโอะ "เป็นอะไรงั้นเหรอค่ะ" ถึงชิโนบุจะรู้แล้วว่าคนที่เดินผ่านมาคือใคร แต่ก็อดที่จะหยอกทันจิโร่ไม่ได้

"คุณ...คานาโอะ"ทันจิโร่รีบวิ่งหนีทันที คานาโอะก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นทันจิโร่"0///0" ชิโนบุเริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างไปทำภารกิจแล้วทำไมถึงกลับพร้อมกันได้"คานาโอะซังคะ" ชิโนบุเรียกตานาโอะเพื่อเรียกสติ แต่คานาโอะไม่ได้ตอบอะไรแต่ยังคงยิ้มอยู่"อยากฝึกซ้อมกับทันจิโร่ไหมคะ?"ชิโนบุแอบยิ้มเบาๆ(ถึงจะยิ้มเกือบตลอดก็เถอะ)"สิ่งที่ชิโนบุไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น"....อ..อยากฝึกด้วยกัน...ค่ะ"คานาโอะพูดอย่างยากลำบากใจ"อุ๊ย ทำไมจะไม่ได้ละคะ" พอพูดเสร็จชิโรบุก็รีบไปทำตารางการฝึกทันทีทิ้งให้คานาโอะนั่งเขินอยู่คนเดียว

.

..

...

ณ  ถ้ำของอสูร 

อยู่ๆ เนสึโกะก็ทำท่าแปลกไป"!!!!¡¡¡อ๊าก...อึก..'เจ็บจังหิวจัง....หอมจัง'" เนสึโกะหันไปทางกิยูแล้วพึมพัม"มีอะไรติดหน้าฉันฃั้นหรอ?"กิยูถามด้วยหน้าซื่อๆ "หิว..."เนสึโกะร้องตอบทันทีแล้ว พุ่งเข้ากิยูทันทีแต่ก็สามาหลบได้อย่างง่ายดาย "คิดจะทำอะไรของเธอ?"กิยูพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"หิวจัง'อึก'"อยู่ๆเนสึโกะก็ร้องไห้ออกมาแล้วพยายามหยุดตัวเอง กิยูเห็นแบบนั้นก็อดเห็นใจไม่ได้ "ขอกัดสักคำไม่ได้หรอค่ะ?"เนสึโกะพูดเสียงอ้อนๆ กิยูได้ยินแบบนั้นก็แทบจะถอดเสื้อให้กัดแต่ "ไม่ได้"เนสึโกะเลยขอว่า"แค่เลือดได้ไหมขอแค่เลือด"กิยูได้ยินแบบนั้นจึงตอบ"แค่เลือดก็ได้"กิยูได้ใช้ดาบกีดที่แขนให้เลือดออกมาแต่ก็ไม่ได้เยอะจนทำให้เขาเสียชีวิต"แค่นี้ เอามือมาสิ"เนสึโกะได้เห็นแบบนั้น รีบคว้าแขนกิยูมาเลียและดูดนิดหน่อย"นี่ ห้ามกัด"เนสึโกะพยักหน้าตอบทันที กิยูก็รู้สึกแปลกๆ'ทำไมสั่นไปทั้งร่างกายน่ะ' "นี่"เสียงกิยูเรียกเนสึโกะ เนสึโกะจึงหันหน้าขึ้นไปแล้วโดนกิยู ผลักให้มาสบตา ค่อยๆจูบลงไปที่ปากเล็กๆของเนสึโกะถึงจะมีเลือดผสมอยู่แต่กิยูก็ยังคิดว่ามันหอมหวานมากสำหรับเขา เนสึโกะก็ได้แต่ดิ้นไปมาถึงจะมีพละกำลังเยอะแค่ไหนแต่เธอก็อ่อนแรงไปกับจูบของกิยูมาก "เนสึโกะ..."พอกิยูถอนจูบแล้วเรียกชื่อเนสึโกะในสมองเขาคิดถึงแต่เธอโดยไม่รู้สาเหตุ 

 

มาต่อแล้วน้าาา

เนสึโกะเธอตกใจอย่างมากแต่ขาก็อ่อนจนจะยืนไม่ไหว กิยูก็ได้แต่คิดในใจว่า'นี่มันเป็นผลของการให้อสูรดื่นเลือดหรือเปล่าน่ะ' "ฉันข.ขอโทษ"กิยูขอโทษเนสึโกะ เนสึโกะเงยขึ้นมามองหน้าของกิยู เนสึโกะมีสีหน้าแดงก่ำถึงใบหู แล้วเธอก็หดร่างกายแล้วหนีเข้ากล่อง กิยูเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปเอามาแบกไว้ที่หลัง ก่อนจะออกเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านที่มีความจะเจริญก้าวหน้ามาก 

.

.

ณ หมู่บ้านที่เจริญแห่งหนึ่ง

'ชักหิวข้าวแล้วสิ'กิยูคิดในใจก่อนจะเดินไปยังร้านอาหารรินทางที่มีมากมาย เขาเลือกร้านอาหารที่ไม่มีคนมาก แล้วยังสงบเรียบง่ายด้วย"รับอะไรดีครับ"เจ้าของร้านรองทัก"ขอข้าวหน้าปลาแซลมอนซอสและของหวานอย่างโมจิ"กิยูสั่งทันทีที่เข้าร้าน"ได้ครับคุณลูกค้า"แล้วมีพนักงานพาไปยังโต๊ะนั่งที่อยู่ริมสุดของร้าน กิยูก็เอากล่องไม้วางไว้ข้างๆตัวเขา ยังดีที่เขานั่งมันมืดทำให้เนสึโกะออกมาได้ เนสึโกะอยู่ในร่างกายที่เหมือนเด็กเพื่อลดพลังงานที่ต้องใช้"นี่"กิยูเรียกเนสึโกะเบาๆเนสึโกะหันไปมองอย่าง งงงวยเพราะอาการพึ่งตื่น"กินอะไรนอกจากเนื้อมนุษย์ได้ไหม"กิยูเอ๋ยถาม เขาคิดว่าเนสึโกะพิเศษกว่าน่าจะกินได้อยู่บ้าง "ของหวาน"เนสึโกะตอบ "งั้นหรอ" "กินโมจิไปก่อนแล้วกัน" .

...ผ่านไปไม่นานอาหารที่เขาสั่งมันมาถึง... 

กิยูกินไปอย่างหิวโหยเพราะเดินทางมาไกล(ถึงได้ดื่มด่ำกับของหวานมาบ้างก็เถอะอิอิ) เนสึโกะก็กินโมจิที่แสนอร่อยแล้ว เหลือไว้ให้กิยู"แบ่งไว้..ให้..ของหวาน...ต้องแบ่งกัน"เนสึโกะที่มีควาเป็นพี่สาวสูงเธอเลยชอบเหลือของกินให้น้องๆ สมัยเป็นมนุษย์"ขอบใจ"กิยูก็ได้หยิบโมจิขึ้นมากินต่อ พอพวกเขากินกันเสร็จก็ออกเดินทางกันต่อ ในท

สุดท้ายพวกเขาก็ทำภารกิจส่งของเสร็จ  แล้วกลับไปยัง คฤหาสน์ผีเสื้อ 

.

.

"เนสึโกะ!!!!"ทันจิโร่วิ่งมาด้วยความเร็วแต่ก็ไม่สามารถสู้เซ็นนิตสึได้"เนสึโกะจังงงงงง" กิยูร้องทักขึ้นมาก "จะเสียงดังไปไหม ทุกคนหลับอยู่น่ะ" เซ็นนิตสึที่ได้ยินแบบนั้นก็ลดเสียงลดมาเพราะ เวลานี้ก็ดึกมาแล้ว"สวัสดีครับ"ทันจิโร่พูดขึ้นก่อนมองไปยังกล่องที่น้องสาวแสนน่ารักของเขาอยู่"อะนี่"กิยูก็ส่งกล่องไม้ที่อยู่บนหลังให้ทันจิโร่ ทันจิโร่รับมาแล้วกอดแน่นๆ 'คิดถึงเหลือเกิน' มันทันไรเซ็นนิตสึก็มา

กอดด้วย ทันจิโร่มองแรงʕಠ_ಠʔ"งั้นฉันไปพักก่อนน่ะ"กิยูพูดขึ้นก่อนจะเดินไปหาห้องของตัวเองไป "ครับ"ทันจิโร่ตอบสั้นๆ "ไปนอนกันเถอะ"ทันจิโร่บอกเซ็นนิตสึแล้วเดินไปยังห้องตัวเอง พวกเขาแยกย้ายเข้าห้องกันไป ทันจิโร่วางกล่องไว้ข้างที่นอน แล้วเนสึโกะก็ออกมา "พี่"เนสึโกะพูดออกมาทำให้ทันจิโร่ตกใจอย่างมาก "เธอ..พูดได้แล้ว"ทันจิโร่พูดด้วยเสียงสั่นเครือแล้วน้ำตาคลอ"ค่ะ"เนสึโกะตอบพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม "ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ"ทันจิโร่กอดน้องสาวไว้แน่น ภาพอดีตต่างๆที่เขาได้พบเจอ อดีตที่เลวร้ายแต่วันนี้ อดีตพวกนี้จะหายไปเมื่อเขาได้น้องสาวกลับมาถึงมันจะยังไม่สมบูรณ์แบบแต่ก็ดีเหลือเกิน "หนูจำได้แล้วน่ะ อดีต ความทรงจำที่ผ่านมา"เนสึโกะกอดทันจิโร่พร้อมกับยิ้มให้ "ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆที่อยู่กับหนูถึงหนูจะเป็นแบบนี้"

.

.

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นาน เนสึโกะจึงเตือนทันจิโร่ว่าได้เวลานอนพักแล้ว ทันจิโร่ตอบตกลงก่อนเข้านอน เขาก็ได้จูบที่หน้าผากน้องสาวสุดที่รักหลับไป

"ฝันดีนะคะ พี่" "อื้มมม"ทันจิโร่ครางเสียงตอบ

.

.

ผ่านไปไม่นาน เนสึโกะจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นที่สวนผีเสื้อ ในคืนพระจันทร์เต็มดวงดอกไม้ในสวนต่างส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ ทำให้เนสึโกะเคลิ้มไปกับกลิ่นหอม เนสึโกะค่อยๆนั่งลงกับพื้นเธอเริ่มฮัมเพลงออกมา บทเพลงที่คุณแม่คอยกล่อมนอน 

ภาพต่างๆได้ฉายเข้ามาในหัวของเนสึโกะ ช่วงเวลาที่ได้มีความสุขทำไมมันถึงสั้นขนาดนี้ เนสึโกะได้แต่คิดในใจก่อนที่จะพึมพำออกมา "คิดถึงจังเลย ได้ยินบ้างหรือเปล่าค่ะ" "ไม่ไหวแล้วน้ำตามัน อ..อึก"เนสึโกะได้ร้องไห้ออกมา ท่ามกลางดอกไม้ที่แสนจะงดงามแต่เต็มไปด้วยความเศร้า ทำให้คนที่แอบมองอยู่รู้สึก อึดอัดใจขึ้นมา "เข้มแข็งขึ้นสิ อย่าร้องนะ" เสียงของคนๆนั้นได้ลอยพัดตามกระแสลมไปยังเด็กสาวที่กำลังร้องไห้อยู่ "ขอบคุณนะคะ คุณกิยู"เนสึโกะกล่าวเสร็จก็หันไปหา กิยู ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปหาเธอ "มันดึกแล้ว มันอันตราย" เนสึโกะทำหน้างง ในเมื่อเธอเป็นอสูรมันจะอันตรายยังไง เมื่อเห็นแบบนั้น กิยูเลยพูดดักไว้ว่า "เกิดคนที่ไม่รู้ว่าเธอคือใคร อาจทำให้มีการเข้าใจผิดกับหน่วยล่าอสูรก็ได้" เนสึโกะก็คิดซักแปปนึงก่อนที่จะ พยักหน้าตอบ "เข้าใจแล้วค่ะ งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ" เนสึโกะได้ลุกขึ้น พร้อมดอกไม้หนึ่งดอกเก็บไปที่ห้องด้วย "เดินไปด้วยกันสิ"กิยููเสนอขึ้นก่อนจะเดินนำหน้าเธอไป "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินไปเองได้"เนสึโกะ ปฎิเสธแต่ "ก็ทางเดียวกันเดินไปด้วยกันเลยสิ" เนสึโกะตอบอะไรไม่ถูกได้แต่เงียบ แล้วอยู่ๆ ระหว่างที่กำลังเดินกลับไปยังห้อง 

"นี่"

"ค่ะ?"


.

.

.

ตัดจบบบน้าาา เดี๋ยวมาเพิ่มให้นะคะ ฝากติดตามอีกเรื่องด้วยน้าาา




ผลงานอื่นๆ ของ QMintQ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 มกราคม 2564 / 00:45

    รออยู่นร้าาาาาา(ดีใจมีคนลงเรือนี่ด้วยTT)

    #6
    0
  2. #5 มาย
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 19:24

    ฉันรักเรือนี้ติดตามค่าาสนุกมากก

    #5
    0
  3. #4 Nekun
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 00:37

    รอนะครับ~

    #4
    0
  4. #3 485093
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 08:00
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-11.png สู้ๆนะไรท์รออ่านอยู่น่า~
    #3
    0
  5. #2 485093
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 14:29

    มีต่อมั้ยย

    #2
    1
    • #2-1 QMintQ
      30 พฤศจิกายน 2562 / 20:44
      มีแน่นอนค๊าาา
      #2-1
  6. #1 485093
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 14:29
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png อยากอ่านต่อมักๆ
    #1
    0