วิวาห์ร้าง หัวใจมาร

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 1 หัวใจพ่ายรัก (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    18 ก.ค. 63



        “คิดถึงพี่ปัณจังเลยค่ะ”

        ราวยี่สิบนาทีต่อมานั้นชายหนุ่มก็ได้เห็นปารมีเดินตรงเข้ามาหา

        “พี่ก็คิดถึงปาม เป็นไงบ้างเรา ไปอยู่ที่นั่นสบายดีไหม” ชายหนุ่มถามและให้ความเอ็นดูเหมือนที่ผ่านมา ต่างจากอีกคนที่เขาชิงชัง

        “พี่หย่ากับยัยอ้อนหรือยังคะ ปามไม่อยากทะเลาะกับยัยอ้อนอีก” ปารมีไม่ตอบคำถาม แต่อยากรู้ถึงสิ่งที่ต้องการ พลันลอบอมยิ้ม แล้วมองผู้ชายเบื้องหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย ซึ่งปัณณภัทรทำให้เธอนั้นแสนจะคิดถึงเพื่อนรักแสนชัง

        “พี่หย่าแล้ว”    

         ชายหนุ่มบอกแล้วรอยยิ้มก็วูบหาย ไม่อยากนึกถึงมธุราเพราะเสียดายความรู้สึกที่ผ่านมา ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วหญิงสาวนั้นก็ไม่ต่างจากงูพิษ อุตส่าห์ให้ความเมตตาและดูแลเป็นอย่างดี ทว่าก็ถูกเล่นงานเข้าจนได้ โดยโดนฉกเข้ากลางหัวใจพอดิบพอดี

        ด้านปารมีถึงกับยิ้มกว้างและรู้สึกดีใจเป็นที่สุด ตอนนี้มันถึงเวลาที่เธอจะติดปีกบินอีกครั้ง คิดถึงกลิ่นอายของความร้อน รวมถึงบางคน

        “ปามขอแวะไปหาคุณป้าก่อนได้ไหมคะ ปามคิดถึง” มาถึงเธอก็อยากเร่งทำคะแนนแบบจอมปลอม แล้วนัยน์ตาก็วาวแสงเพราะว่าเธอเองเป็นคนโปรดของรสามาตั้งแต่ไหนแต่ไร

        ปัณณภัทรประดับยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะอาสาเข็นกระเป๋าให้แก่ปารมีแล้วพาไปยังรถที่จอดอยู่ ขณะคนที่ถูกทิ้งให้อยู่ในบ้านที่มีแต่คนชังนั้น แค่ก้าวเท้าลงจากห้องนอนมาก็พบเสียงไม่พึงพอใจทันที

        “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

        “อ้อนมาอยู่กับพี่ปัณค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมพนมมือไหว้รสา มารดาของอดีตสามีแล้วหลุบตาลงต่ำไม่อยากเห็นว่าอีกฝ่ายชังเธอแค่ไหน โดยเมื่อคืนรสาเข้านอนไปแล้วเธอจึงเข้ามาในบ้านหลังนี้ได้

        “กลับไปอยู่ในที่ของเธอซะ ได้ข่าวว่าหย่ากับลูกชายของฉันแล้ว” คนพูดยิ้มสะใจเล็กน้อย โล่งอกได้ซะทีเมื่อมธุราพ้นจากตำแหน่งลูกสะใภ้ ไม่เคยชอบมาแต่แรก ไม่สนับสนุนพร้อมพยายามคัดค้าน แต่สุดท้ายก็ไม่ประสบผลสำเร็จ

        “ค่ะ”

        หญิงสาวพยักหน้า ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองอย่างปวดใจ

        “งั้นก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ” รสาบอกเสียงรังเกียจ ถึงเวลาที่ลูกชายของเธอจะได้มีคู่ครองที่ดี มีหน้ามีตาในสังคม ไม่ใช่เด็กกำพร้าที่แม่สามีรับมาเลี้ยง ก่อนจะตวัดตาค้อน ในตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องไว้หน้า ชั่วอึดใจใบหน้าก็ตึงขึ้นหลังได้ยินประโยคของอดีตลูกสะใภ้

        “อ้อนไม่ไปค่ะ อ้อนจะอยู่รอพี่ปัณ”   


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น