วิวาห์ร้าง หัวใจมาร

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 2 ฤทธิ์รักร้าง (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    26 ก.ค. 63



          “อ้อนลาค่ะ”    

         สิ้นวาจาหญิงสาวก็เดินดุ่มๆ ออกจากบ้านไปทันที ไม่เอ่ยปากอีกเพราะคงจะไม่มีประโยชน์อะไรและไม่อยากให้รสาไม่พอใจมากไปกว่าเดิม เท่านี้ก็ชังกันมากเกินพอแล้วและเกรงว่าจะพานไปถึงคุณย่าของเธอ

        รสาถึงกับยิ้มแล้วไม่ได้ใส่ใจกับฟ้าฝนด้านนอก ถ้าย้อนกลับไปอรอุมาก็เคยทำเช่นนี้กับเธอเหมือนกัน ไล่ออกจากบ้านแล้วทำให้ต้องตากฝน ไม่แปลกถ้าจะเอาคืนบ้าง คิดเสียว่าเป็นเวรกรรมตามสนอง ด้านคนที่จากมานั้นรีบเดินไวๆ ออกจากซอย เวลานี้คงต้องอาศัยรถแท็กซี่มิเตอร์อย่างเดียว

        หญิงสาวเร่งรีบเดินออกไปให้ถึงถนนด้านหน้า แต่เวลาที่จวนเจียนจะเที่ยงคืนเช่นนี้ก็คงเรียกหารถยากพอสมควร แถมย่านนี้ยังไม่ใช่พื้นที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านนัก เพียงแต่ในนาทีนั้นมีเสียงไล่หลังเธอมา

        เปรี้ยง!!   

        เสียงฟ้าพิโรธดังสนั่นหวั่นไหวแล้วยังมีรอยแยกให้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม จนมธุราต้องหันรีหันขวาง ขืนยังเดินอยู่กลางถนนเช่นนี้คงไม่ดีแน่ แต่บริเวณนี้ก็ไม่มีที่ให้หลบภัยเลยต้องเดินต่อไปอย่างหวาดกลัว

        ส่วนคนใจดำนั้นเมื่ออดีตภรรยาจากไปแล้วก็เข้าไปอาบน้ำให้หัวใจร้อนรุ่มได้เย็นลงบ้าง แต่ไม่มีทางเป็นเช่นนั้นเลย หากไม่ระงับไฟแค้นในอก เพียงแต่ว่ามันมีเหตุให้เขาต้องเดินลงไปพบกับความแปลกใจ 

        “ลุงไม่ได้ไปส่งอ้อนหรือครับ” ปัณณภัทรถามเสียงหนัก หลังเห็นว่าคนเก่าคนแก่ที่ทำงานรับใช้คนในบ้านมานานนั้นกำลังวุ่นวายอยู่กับการปิดโรงรถ เพราะอีกไม่กี่นาทีเม็ดฝนต้องทิ้งตัวลงมาอย่างหนัก ส่วนตัวเขากลับลงมาเพราะลืมโทรศัพท์ไว้ในรถคันโปรด

        “เอ่อ...” ด้านลุงสมานถึงกับอึกอักแล้วก้มหน้าลง โดยพอจะทำให้ชายหนุ่มคาดเดาได้ ศีรษะจึงส่ายไปมาแล้วเปลี่ยนเป็นก้าวเท้าขึ้นรถไป

        “จะไปไหนปัณ” แต่ก็มีเสียงหยุดยั้งไว้ รสาที่กำลังจะเข้านอนเมื่อเห็นบุตรชายลงมาด้านล่างจึงเดินมาดู

        “ผมจะไปส่งอ้อนครับอย่างน้อยก็เพื่อคุณย่า ไม่รู้ป่านนี้จะได้ขึ้นรถกลับบ้านหรือยัง”    

        เขาหวังว่ามารดาจะเข้าใจและถึงอยากจะร้ายใส่อย่างไร แต่การปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องกลับบ้านไปโดยลำพังคงไม่ดีแน่ ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องราวเป็นเช่นนี้เพราะคงไม่มีอันตรายหากหญิงสาวนั่งรถของที่บ้านกลับไป ซึ่งรสานั้นต้องพยักหน้ายินยอม

        หล่อนไม่ได้ร้องห้ามเพราะก็แอบกังวลใจอยู่เล็กๆ มานั่งคิดดูแล้วมันคงไม่ดีนักที่ทำเช่นนั้นและขืนอีกฝ่ายเป็นอะไรไปเธอเองคงเข้าหน้าแม่สามีไม่ติดยิ่งไปกว่าเดิม อึดใจเดียวรถของปัณณภัทรก็เคลื่อนตัวออก เพียงสายตาก็เป็นกังวลไม่น้อย

        ชายหนุ่มใจร้อนดั่งไฟสุมขึ้นมาในฉับพลันเพราะความห่วงใยที่มีให้ อย่างน้อยก็ในสถานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง เขาพยายามบอกตัวเองแบบนั้น สายตาคมกริบรีบมองหาคนที่ต้องการทันที

        “ไปหลบอยู่ตรงไหนนะ”   

        ชายหนุ่มตั้งคำถามในใจ เพราะในจังหวะที่รถยนต์พ้นประตูบ้านเม็ดฝนก็ทิ้งตัวลงมาอย่างหนัก ใจพานให้เป็นกังวลและไม่อยากให้คุณย่าของเขาต้องเสียใจ โดยใช้ความเร็วของรถไม่มากนัก กลัวว่าจะทำให้มองพลาด ซึ่งเขาได้ลองโทร.ไปหาหญิงสาวแล้วแต่ติดต่อไม่ได้

        ฝ่ายคนที่ชายหนุ่มเป็นห่วงนั้นกำลังยืนตัวสั่นอยู่ในที่รอรถโดยสารประจำทาง แต่สภาพไม่ต่างจากลูกนกตกน้ำเพราะเปียกปอนไปหมด สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องมาติดแหง็กอยู่ที่นี่

        “หยุดเถอะหนาวแล้วนะ” 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น