วิวาห์ร้าง หัวใจมาร

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 2 ฤทธิ์รักร้าง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    24 ก.ค. 63




        “อ้อนจะแย่งมันกลับมาให้ได้”  

        เธอยืนยันอย่างมั่นใจ ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยทำได้สำเร็จเลย ซึ่งมันทำให้ชายหนุ่มหัวเราะราวกับเป็นเรื่องขบขัน

        ปัณณภัทรหรี่ตามองคนช่างกล้ากล่าว น้ำเสียงนั้นดูไม่เตรียมตัวไว้แพ้พลันเปลี่ยนเป็นยกมือขึ้นลูบพวงแก้มนวลเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูสะอาดราวกับอยากให้ร่างบอบบางรู้สึกตัว

        “ก่อนคิดจะแย่งพี่ ทำให้พี่รู้สึกดีต่อเธอให้ได้ก่อนดีกว่านะอ้อน”

        “พี่เกลียดอ้อนมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

        คนตัวเล็กร้องถามและไม่อยากได้ยินคำตอบสักเท่าไร เพราะมันจะยิ่งลดเรี่ยวแรงของเธอ แล้วใช้สายตาสั่นๆ เฝ้ามองราวกับอยากให้เขาโกหก

        “เพื่อนพี่ต้องตายไปทั้งคนนะอ้อน เพราะเธอ” ปัณณภัทรไม่ได้เอ่ยปากว่าเกลียด แต่สิ่งที่ได้กล่าวออกไปเป็นคำยืนยันได้ดี

        หญิงสาวถึงกับต้องหลับตาลงแล้วคิดถึงคนที่อดีตสามีกล่าวถึง เขาจะรู้ไหมว่าตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานะยากลำบากสักแค่ไหนแล้วก็เจ็บใจตัวเองที่ตกเป็นเหยื่อของคนที่ไว้ใจ ในเสี้ยวนาทีนั้นก็ต้องเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อไออุ่นๆ จากกายกำยำได้หายไป ก่อนจะพบว่าปัณณภัทรขยับตัวออกห่าง

        “กลับไปได้แล้ว” เจ้าของห้องเอ่ยปาก หมดเวลาของมธุราในวันนี้แล้วและรับปากมารดาไว้ว่าจะให้หญิงสาวกลับไปอยู่ในที่ของตัวเอง

        “จะให้อ้อนกลับไปไหนล่ะคะ ในเมื่อพี่อยู่ที่นี่” เธอแสร้งถามและรู้ดีว่าไม่มีวันจะได้มาอยู่ที่นี่กับเขา

        “บ้านของเธอไง หรือไม่ก็บ้านสวนของคุณย่า” เขาบอกเสียงหนักแล้วใช้สายตาบังคับ “ไปซะ ไปให้พ้นหน้า”

        “แต่ฝนจะตกแล้วนะคะ” ฝนนั้นตั้งเค้ามาเกือบสองชั่วโมงแล้วและคิดว่าอีกไม่กี่นาทีอาจจะทิ้งตัวลงมา ฉะนั้นจึงเอ่ยบอกและมันเป็นข้ออ้างเผื่อเขาจะเห็นใจ

        “บอกให้ลุงสมานขับรถไปส่งซะ”

        แต่มันก็ไร้ประโยชน์ เมื่อเขาไม่มีใจอย่างไรก็ไม่มีทางห่วงใยกันเหมือนก่อน ด้านปัณณภัทรส่ายหน้าและยืนกรานเช่นเดิม เขาต้องห้ามใจอ่อน เพราะเวลาที่ผ่านมาต้องถูกกักขังหัวใจก็เพราะมธุรา ไม่คิดเลยว่าเจ้าหล่อนจะกล้าเล่นละครตบตา 
  
  

        ด้านหญิงสาวหมดคำจะไปแย้งเขาจึงขยับตัวลุกขึ้นแต่โดยดี ทว่าไม่วายมองอย่างน้อยอกน้อยใจ เขากลายเป็นมาร เป็นซาตานไปแล้ว แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมยังรักอยู่เสมอมา ทั้งที่สมควรจะตัดใจเสียที จากนั้นก็เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปยังด้านล่าง แต่ไม่ลืมจะไปร่ำลารสา

        “อ้อนจะกลับแล้วค่ะ” หญิงสาวพนมมือขึ้นไหว้แล้วแจ้งบอก

        “รีบๆ ไปซะ” คนชังสะบัดข้อมือไล่และไม่อยากเห็นหน้า รู้สึกขวางหูขวางตาไปหมด เพราะมันทำให้เธอนึกถึงอรอุมา ทั้งที่รู้ว่าตนผิดไม่น้อย เมื่อในสมัยนั้นเธอไม่ได้เรื่องสักอย่าง

        มธุรายิ้มเศร้าในท่าทางนั้น ก่อนจะเอ่ยปากกับชายคนหนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านไป

        “ลุงสมานคะช่วยไปส่งอ้อน...”

        “มาเองก็ต้องกลับเองได้”

        หญิงสาวไม่ทันกล่าวได้จบประโยคด้วยซ้ำไปก็ถูกขัด โดยใบหน้าของรสานั้นเต็มไปด้วยความสะใจ เธอไม่ชอบที่มธุราดันทุรังจะแต่งงานกับปัณณภัทร ทั้งที่บุตรชายของตนร้องปฏิเสธและหล่อนก็ไม่ได้ผิดอะไร เพียงแค่อยากจะเห็นลูกชายมีความสุข ใช่มีความทุกข์แบบนี้

        “แต่ว่าฝนมัน...”

        มธุราสะอึกอึ้งในความใจร้ายและไร้เมตตา ซึ่งรู้ว่าคงไม่มีทางเปลี่ยนใจของรสาได้จึงพนมมือขึ้นไหว้อีกครั้ง

        “อ้อนลาค่ะ”    


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

176 ความคิดเห็น

  1. #175 pakaija (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 18:23
    กว่าเค้าจะรุ้ความจริงและเห็นใจ ศักดิ์ศรีความเปนคนก็คงไม่เหลือแล้วมั้งอ้อนเอ๊ย
    #175
    0
  2. #15 kaew_1980 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 06:17
    แค่นี้กะพอแล้วมั้งในเมื่อผู้ชายไม่รักจะทนยืดเยื้ออยู่ทำไมใครอยากทำไรให้เค้าทำไปเราอยู่ของเราสวยเริ่ดเชิดโสดเข้าไว้สิ ปล่อยให้สัมพเวสีอย่างปารมีเอาไปกินเถอะ
    #15
    0