คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Stray Kids sf] I'm your hyung?

โดย Feather_Star

"โอ๊ย! พี่ซึงมิน เป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ย" "น้อง จอง อิน!!"

ยอดวิวรวม

554

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


554

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ส.ค. 61 / 22:39 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เป็นsfที่จู่ๆก็แว่บขึ้นมาในหัวตอนเห็นน้องต่อต้านคุณพี่เขา555 ก็เลยก่อให้เกิดความลั่นนี้ขึ้นมาค่ะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ส.ค. 61 / 22:39

บันทึกเป็น Favorite








          “ผมอยากอยู่กับพี่ซึงมินนะครับ”


           เด็กหนุ่มหน้าตาไร้เดียงสา พูดด้วยรอยยิ้มน่ารักสดใส เหล็กดัดฟันยิ่งทำให้เจ้าตัวดูเป็นเด็กน้อยไร้พิษภัย ใสซื่อยิ่งกว่าเด็กคนไหนบนโลกนี้


          บุคคลในคำพูดของเด็กหนุ่มซึ่งก็คือผมเองยิ้มขวยเขิน ถ้าเด็กที่ผมถูกใจเห็นผมพิเศษ ผมก็ดีใจมากแล้ว ผมเปลืองคำว่าน่ารักไม่รู้ไปตั้งเท่าไหร่กับจองอิน ผมคอยพร่ำบอกเด็กหนุ่มเสมอว่าผมชอบอีกฝ่ายมากแค่ไหน คอยดูแลเอาใจใส่ไม่ขาด โลกใบสีชมพูของซึงมินผู้นี้คือน้องจองอินเพียงผู้เดียว


          “จองอินของพี่กินอะไรถึงได้น่ารักขึ้นทุกวันแบบนี้นะ”

         แค่น้องแค่หัวเราะกับความเพ้อของผม ผมก็มีความสุขแล้ว



          “จองอินทำไมหน้าดูเครียดๆไปล่ะช่วงนี้”

          “อ่า...ผมกังวลเรื่องสอบน่ะครับ”


          แค่น้องทำหน้าเศร้า ใจผมก็เจ็บปวดรวดร้าวเกินคำบรรยาย มันทุกข์ทรมานเกินไป ผมจึงหวังว่าจะสามารถบรรเทาความทุกข์ของน้องได้




          เขาบอกว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักไม่ยืนยาว ผมขอยืนยันว่านั่นเป็นความจริงโดยแท้ เพราะทุกอย่างเปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่หมอนั่นเข้ามา โลกของน้องจองอินก็ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวอีกต่อไป กลับกลายเป็นฮยอนจินที่เข้ามาแทนที่บุคคลคนโปรดของน้องที่เคยเป็นของผม! ถึงเขาจะหล่อเหลา เพอร์เฟคแค่ไหน ผมก็ยอมให้คนสุดดีเลิศคนนี้อยู่ใกล้น้องไม่ได้


          น้องคอยอยู่แต่กับฮยอนจิน เรียกหาแต่ฮยอนจิน อะไรก็ฮยอนจินทุกอย่าง แล้วอย่างนี้จะไม่ทำให้ผมไม่พอใจได้ยังไง เขาแย่งของของผมไป ผมก็ต้องหาทางเอากลับคืนมา



           ทั้งที่ผมก็เข้าหาน้องทุกวิถีทาง แสดงให้เห็นว่าเป็นผมคนนี้ที่ยังรักน้องมากแค่ไหน ผมที่อยู่กับน้องเสมอมา ผมพยายามให้น้องกลับมาสนใจผมบ้าง แต่น้องกลับผลักไสผมอย่างไร้เยื่อใยและเย็นชา จองอินคนเดิมที่ผมเคยรู้จักไม่มีอีกต่อไป






       

           “จองอินนนอาา”


           ผมพุ่งสุดตัวเข้าไปจะกอดเขาด้วยความเร่งที่คงที่ 0.5 เมตรเปอร์เซคสแควร์ ชั่ววินาทีนั้น จองอินที่หลบไม่ทันได้แต่เอามือยันไว้สุดแรงไม่ให้ผมทำอะไรทั้งสิ้น


           “อย่านะะ พี่ซึงมิน”


           ผมไม่ยอมแพ้ ออกแรงสู้กับน้องหวังเพียงแค่ได้โอบเท่านั้นก็ยังดี แต่คิดไปคิดมาก็กลัวน้องเจ็บ จนยอมน้องในที่สุด จองอินอาศัยจังหวะนั้นหนีเอาตัวรอดไป


           ใช่แล้ว ไปหาฮยอนจิน


          ผมได้แต่มองดูภาพนั้นด้วยความเจ็บปวด จองอินทำลายความรักที่ผมให้เขาไปหมดใจอย่างไม่ปราณี ผมได้แต่ยอมมองเขาบดขยี้มันซ้ำๆอยู่อย่างนั้น โดยไม่ให้เขาโดนเศษใจผมบาด

          เศร้าเนอะ








          “พี่ฮยอนจิน เดี๋ยวนี้พี่ซึงมินเป็นอะไรก็ไม่รู้ พี่ชายแสนดีที่ผมรู้จักกลายเป็นตาลุงโรคจิตชอบลวนลามไปแล้ว”


         จองอินถอนหายใจระบายความคิดกับรุ่นพี่ ไม่รู้เหมือนกันว่าช่วงไหนที่ซึงมินเริ่มเป็นแบบนี้ เจอเขาทีไรต้องกระโจนใส่ทุกที ปู้ยี่ปู้ยำเหมือนตุ๊กตา จนเขาชักเริ่มรู้สึกไม่โอเค เขาแค่อยากได้พี่ซึงมินแสนดีคนอ่อนโยน คอยปกป้องให้เขารู้สึกปลอดภัยเสมอกลับมา ซึงมินเป็นซึงมินคนนั้นคนเดิมเมื่ออยู่กับคนอื่น แต่ไม่ใช่กับเขาในตอนนี้



          กลับกันกับเมื่อก่อน ตอนนี้เขารู้สึกอันตรายนิดหน่อยเวลาอยู่ใกล้ซึงมิน



          ฮยอนจินทำท่าใช้ความคิดมองดูซึงมินยืนจ๋อยอยู่คนเดียวเงียบๆตรงมุมห้อง



          “พี่ว่าพี่รู้นะ”


          ชาน พี่ที่มีอายุมากที่สุดพูดขัดทั้งสองคน เขากำลังมีสีหน้าเหมือนคนที่อยากบอกความลับบางอย่าง แต่ก็อยากกั๊กไว้ไม่ให้ใครรู้เหมือนกัน


          “หืม พี่รู้หรอ”


          ฮยอนจินหันไปมองชานอย่างไม่เชื่อสายตา น้ำเสียงที่พูดออกมามีความกังขาในตัวพี่คนนี้อย่างชัดเจน


         “ไม่ต้องทำหน้าไม่เชื่อขนาดนั้นก็ได้มั้ย”



         “ถ้าพี่รู้พี่ก็บอกสิครับ”

         จองอินอยากจะให้ชานบอกเต็มที เขาเคยสงสัยเรื่องซึงมินจนเลิกสงสัยไปแล้ว ถ้าชานบอกเขา ก็น่าจะทำให้เรื่องไปในทางที่ดีขึ้นได้


         เขาอยากกลับไปเป็นแบบเดิมกับพี่ซึงมินเสมอแหละ



         พี่ที่คอยให้คำปรึกษา พี่ที่คอยช่วยเหลือ คอยชมแม้เขาจะไม่ได้มีอะไรดีเลยก็ตาม ไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยแล้วอึดอัดแบบนี้ อยากจะหนีให้พ้นตลอดเวลา


         เขารู้สึกแย่จริงๆที่ทุกอย่างมันกลายมาเป็นแบบนี้ แต่ว่า บางทีเขาก็ทำมันเป็นเหมือนเรื่องตลกอยู่เสมอเพื่อให้ไม่รู้สึกไม่ดีจนเกินไป แต่ในใจมีแต่จะแย่ลงเพราะไม่ได้รับการรักษาที่ถูกวิธี



         ชานทำท่าเล่นตัวจนจองอินต้องอ้อนวอน งัดท่าไม้ตายออกมา มีหรือที่ใครจะไม่ยอม หินแกร่งดังภูผาก็พังทลายเป็นเม็ดทรายได้ด้วยท่าไม้ตายสุดน่ารักของจองอิน


         ชานหยิบสิ่งที่ซ่อนมาในเสื้ออย่างระมัดระวัง โดยไม่ให้ใครนอกจากพวกเขาสามคนเห็น อีกสองคนช่วยกันเขยิบเข้ามาใกล้ชานเพื่อบังให้พ้นจากสายตาคนอื่น


         มันคือสมุดเล่มหนึ่ง สีชมพูน่ารักเกินกว่าจะเป็นของชาน ถึงเขาจะชอบทำตัวเด็กกว่ารุ่นน้องตัวเอง แต่ดูเหมือนชานจะไม่มีรสนิยมชอบของสีชมพูแป๋วแหววขนาดนี้


          ชานหยิบมันให้จองอินดู หน้าปกมีหัวใจสีแดงอยู่ มันถูกวาดทับเป็นรูปหน้าร้องไห้ด้วยปากกาเมจิกสีดำ เขาสังหรณ์ใจว่าเป็นลายเส้นที่คุ้นเคย


         “หรือว่า..”


         “ของซึงมินมันนั่นแหละ ลองอ่านดูสิ”


        เด็กหนุ่มรับมันมาอ่าน เมื่อจองอินเปิดหน้าแรก หน้าถัดๆไป จนหน้าสุดท้าย







        นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!!!

         


















               “น้องจองอิน~”


               จองอินในสายตาของผมไม่เคยเป็นอย่างอื่นไปนอกจากเด็กคนหนึ่งที่ผมรักและเอ็นดูที่สุด ผมไม่คิดว่าสิ่งนี้จะเป็นความรักแบบคนรัก แบบแฟนหรืออะไรอย่างนั้น พระเจ้า ไม่มีทาง!


              ผมรู้สึกอยากให้จองอินเป็นเหมือนลูกของผม เป็นน้องชายที่น่ารัก ผมอยากจะปกป้องเขาคนเดียวไปตลอด

             มันอาจจะแปลกไปหน่อยแต่ผมรู้ว่าผมรักเขามาก แบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน


            เด็กคนนั้นช่างไม่รู้ประสีประสาเอาเสียเลย บางครั้งผมก็กังวลเรื่องเขาเหลือเกิน ถ้าจองอินได้ไปเจอสังคมใหม่ คนใหม่ๆ น้องเขาจะถูกใครทำร้ายหรือเปล่านะ... ทั้งทางกายและจิตใจอ่ะนะ

            อ๊ะ กำลังนึกถึงอยู่เลย อยู่ตรงนั้นไงล่ะ


            “น้องจองอิน”


             ผมทักทายเขาอย่างร่าเริง หัวใจเปี่ยมไปด้วยความสุขเหมือนทุกครั้งที่มองเขา


             “หวัดดีครับพี่ซึงมิน”


              เขาเงยหน้าจากการบ้านที่ทำอยู่เมื่อครู่ขึ้นมาทักทายผม เขาดูน่ารักมากเมื่อใส่แว่นกรอบหนาๆที่เจ้าตัวไม่ค่อยได้ใส่ให้เห็นนัก

             ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้ววางบนไหล่เขาอย่างลืมตัว ผมรู้สึกว่าเขาชะงักนิดหน่อยแต่ไม่ได้เบี่ยงตัวหนี

            “ทำการบ้านอยู่หรอ ขยันจัง”

             ผมถอนศีรษะออกมาเมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาของเขา ปกติจองอินน่าจะหลบออกไปแล้วไปนั่งที่อื่นเพื่อหนีเขาไปเลย ไม่ก็ผลักผมออกไปไกลๆ


             “พี่ซึงมิน”

             จู่ๆ จองอินก็เรียกผมเบาๆ ไม่ใช่เสียงเรียกเวลาที่ต้องการให้ผมออกไปไกลๆ แต่เหมือนต้องการจะให้ผมรับรู้อะไรบางอย่าง


             “หืม”

             เหมือนจองอินจะเรียบเรียงคำพูดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพูดออกมา แม้จะเบาหวิวเหมือนเสียงลม แต่ผมได้ยินมันชัดเจนทุกพยางค์


             “ถ้าพี่เลิกสกินชิปผมอย่างรุนแรง ผมจะกลับไปรักพี่เหมือนเดิม”


             สมองผมเหมือนเครื่องจักรที่จู่ๆก็ทำงานอย่างรวดเร็วจนร้อนจี๋ มันแทบไม่รับรู้อะไรแล้วตอนนั้น เนื่องจากกำลังประมวลผลอย่างหนักอยู่


             “หา?”

             จองอินลุกขึ้นยืนแทบในทันที เขาดึงแขนผมให้ผมลุกขึ้นตามแรงของเขา และผมก็ทำตามโดยปราศจากการตัดสินใจในหัว เหมือนว่ามันหยุดทำงานไปกะทันหัน และ เครื่องจักรก็กำลังรีบู้ทอย่างหนักหน่วง


             “ป่ะ ไปกันพี่ จะเข้าเรียนแล้ว”


             “เดี๋ยวก่อน”

              เขาลากผมไปข้างหน้าแล้วไม่หันกลับมามองผมอีกเลย ผมจึงได้แต่มองมือของเราที่จับกันอยู่ตรงหน้าผม

              






              เดี๋ยวนะ นั่นมันไอ้ฮวังฮยอนจินนี่หว่า มันมองมาทางนี้ทำไม! จะมาแย่งน้องจองอินใช่มั้ย ไม่ได้เด็ดขาดนะว้อย!!!!










End.

(?)


              ผมกับน้องชายหัวแก้วหัวแหวนสุดรักปรับความเข้าใจโดยปราศจากการพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมาพักนึงแล้ว ผมได้ลองคิดตามความรู้สึกของอีกฝ่ายแล้วได้เห็นอีกภาพหนึ่งที่ผมมองมันผิดมุมมาโดยตลอด แค่ผมขยับถอยหลังออกมาตั้งใจดู ผมก็เห็นแล้วแท้ๆ


           ทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นอย่างที่มันควรจะเป็น ผมได้น้องชายกลับคืนมา เขาไม่เคยเปลี่ยนไปหรอก มีแต่ผมเอง ที่ทำเกินกว่าเหตุ ไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของเขาเลย ที่ผ่านมาผมทำตามใจตัวเองมาตลอดและไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ ผมคงไม่ทำอะไรโง่ๆแบบนั้น แต่พูดไปก็เท่านั้น คนเราย้อนเวลาได้ที่ไหนกัน รู้ทั้งรู้ว่ามันแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่ได้

       





         ผมแยกทางกับจองอินไปทางป้ายรถเมล์ น้องโบกมือลาด้วยท่าทีร่าเริงตามฉบับเจ้าตัว ผมส่งยิ้มเอ็นดูกลับไปด้วยความร่าเริงไม่ต่างกัน ไม่ว่ายังไงเด็กน้อยคนนี้ก็ยังคงเป็นอย่างที่เป็นเสมอมา

       





          “นี่”

          ขณะที่ยืนรอรถ ก็มีเสียงเรียกจากเสียงที่คุ้นเคยผมหันตามเสียงเรียก ผมหันมาจนพบกับบุคคลที่เห็นหน้าแล้วรู้สึกหงุดหงิดเบอร์1 เขาจอดมอเตอร์ไซด์ริมถนนข้างๆผม ผมพ่นลมหายใจเบาๆแต่ก็ตั้งใจให้อีกฝ่ายได้ยินนั่นแหละ


          “เสียใจด้วย จองอินกลับไป….”

          “ขึ้นรถมาเร็ว”


            ฮยอนจินพูดขัดผมพร้อมหยิบหมวกกันน็อคที่วางอยู่ในตะกร้าด้านหน้ายื่นมาให้ผม ผมมองดูมันอย่างงุนงง สลับกับใบหน้าของผู้ยื่นหมวกใบนี้ ผมยุ่งๆของเขาเพิ่งผ่านลมมา เขาเสยมันทีนึง สาวๆที่ยืนรอรถเมล์พากันกรี๊ดแบบไม่ออกเสียงอยู่ข้างๆผม เหอะ ฮอทจริง พ่อคุณ


            “ยังจะทำหน้างงอีก”

            “ก็ฉันงงจริงๆนี่ จะให้ฉันไปกับนายทำไม ไปไหน?”


             ฮยอนจินเลิกคิ้วแล้วจ้องตรงมาที่ผม สายตาแบบนั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ทำไมเหมือนใจมันสั่นๆนะ


             “ได้ยินใครบอกว่าอยากกินไอติม1แถม1 ร้านเปิดใหม่ไง”


              อะไรนะ

              ผมไม่รอช้า มือของผมยื่นออกไปรับหมวกกันน็อคมาสวมอัตโนมัติ กลายเป็นฮยอนจินเองที่มองผมงงๆถึงปฏิกิริยาพิลึกที่กลับหน้ามือเป็นหลังมือของผม เขาก็หยิบหมวกของตัวเองมาใส่เหมือนกัน ผมเข้าประจำที่อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องให้ใครบอก ไม่ได้เห็นแก่ไอติมเลยนะ จริงๆ



            ผมไม่ได้บอกใครเรื่องไอติมนอกจากจองอิน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าน้องคนนี้คาบข่าวไปบอกใคร











           หึ ไม่ได้ดีใจหรอกนะ





End.


               ที่น้องนิ่มหงุดหงิดนี่ หงุดหงิดที่คนอื่นมาสุงสิงน้องจองอิน หรือ หงุดหงิดที่ฮยอนจินไปสุงสิงคนอื่นคะ ฮริ๊งงง
















ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Feather_Star จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:26

    มีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดดด

    #2
    0
  2. #1 NatnichaPhonyong (@NatnichaPhonyong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 19:56
    โอยน่าร้ากกกก น่ารักมากๆ ชอบมากอ่ะ
    #1
    1
    • #1-1 PunchCheetah (@PunchCheetah) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2561 / 11:52
      ขอบคุณมากๆค่าาาาา
      #1-1