ก็คิมหันต์ชอบแกล้งเรา | KrisLay

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 ต.ค. 61


 

ตอนที่ 4

 

 

 

    ในวันหยุดของโรงเรียนนั้น ลู่หานได้ขออนุญาตจากคุณน้าไปทำงานที่บ้านของมะลิ ทำให้ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือแค่ชิงชิง ที่กำลังจะไปร้านของคนเป็นมารดา

 

     ชิงชิงไม่ไปทำรายงานหรือลูก  คนเป็นป๊าเอ่ยถามลูกตัวเล็กที่กำลังจะเดินออกจากบ้านไป

 

     ชิงชิงที่กำลังสวมรองเท้าอยู่หยุดชะงัก ก่อนจะใช้มือค้ำประตูและหันหน้ามาเอ่ยตอบผู้เป็นบิดา

 

      มีฮะ แต่ต้องไปเฝ้าร้านให้ม๊ากับป๊าไง

 

     ลื้อก็ไม่บอกแต่แรก หม่าม๊าที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เงยหน้าขึ้นมา น้ำเสียงเชิงดุเล็กน้อยแต่ทำเอาชิงชิงหน้างุ้ย

 

     แล้วไปทำที่ไหนล่ะลูก เดี๋ยวป๊าไปส่ง ต่างจากป๊าของเขาที่ใจดีที่สุดในโลกไม่ว่าจะอะไร

 

     ได้คู่กับคิมหันต์ครับ

 

     งั้นลื้อก็ไปทำเลยไป เดี๋ยวม๊าไปเฝ้าร้านเอง

 

     ครับ..

 

     เอาไป๋จ่านจี*ไปให้อาคิมหันต์ด้วย คนเป็นแม่เอ่ยขณะที่ลูกชายของตนจะเดินออกไป เดินเอากล่องที่บรรจุอาหารจีนฝีมือของตนมาให้ลูกชายตนเอง ซึ่งตอนนี้กำลังทำสีหน้างงๆอยู่

 

     อ่าว ม๊าทำตอนไหนทำไมไม่เห็นอั้วได้กินเลย

 

     ลื้อก็ไปกินกับอาคิมหันต์เถอะ ไปได้แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อกๆ

 

     เสียงเคาะประตูจากมือของชิงชิงดังขึ้น คนตัวเล็กยืนรอเจ้าบ้านมาเปิดประตู ในระหว่างนั้น ในใจก็คิดไปด้วยว่าทำไมม๊าของเขาถึงไม่ให้กินเมนูนี้ก่อน ทั้งๆที่เขาเป็นลูกนะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำ

 

     มันเป็นเมนูโปรดของชิงชิง ..และคิมหันต์

 

 

 

     อ่าว ไม่ไปร้านทองรึ เป็นคิมหันต์ที่เปิดประตูออกมา ชิงชิงส่ายหน้า ก่อนจะชะโงกหน้าคล้ายกับกำลังจะหาใครอยู่

 

     พ่อแม่กูไปทำงาน แล้วมึงมาทำไร เขาเอ่ยตอบเหมือนรู้คำถามในใจคนตัวเล็ก

 

     ก็มาทำรายงานไง

 

    กูยังไม่อาบน้ำ มึงเข้ามารอในบ้านก่อน

 

 

 

 

 

     ชิงชิงมองไปรอบๆบ้านระหว่างรอคิมหันต์อาบน้ำ ซึ่งไม่เคยได้มาสำรวจรอบๆจริงๆจังๆสักทีตั้งแต่ตอนม.3 มั้ง ซึ่งนั่นก็นานมาแล้ว

 

     จะว่าไป คิมหันต์นี่ก็ตื่นสายมากเลย สิบเอ็ดโมงจะเที่ยงแล้วยังไม่อาบน้ำอีก ชิงชิงมองไปที่หน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือขาวของเขาอีกครั้ง ก่อนจะวางมันลง และส่งสายตามองรอบๆไปเรื่อย

 

     รอนานป่าว เสียงของคิมหันต์ดังขึ้นมาในโซนประสาท ชิงชิงส่งสายตาไปมองทางต้นเสียงก่อนจะส่ายหน้า ชิงชิงลุกขึ้นยืนจากโซฟาหนังสีขาวล้วน ก่อนจะยื่นกล่องอาหารตรงหน้ามาให้คิมหันต์

 

     ม๊าเราทำไป๋จ่านจีมาให้ อ่ะ ชิงชิงเอ่ย คนตัวสูงกว่ายื่นมือมารับ ก่อนจะเอ่ยตอบ

 

     ฝากขอบคุณม๊ามึงด้วยนะ คิมหันต์รับมา ก่อนจะเดินไปวางไว้ที่โต๊ะทานข้าว

 

     ขึ้นไปทำงานห้องกู

 

 

 

 

 

 

 

 

     เสียงเครื่องปริ้นดังไปมาพร้อมเสียงต่อกแต่กจากการกดแป้นพิมพ์เพื่อพิมรายงาน คิมหันต์และชิงชิงร่วมมือกันทำอย่างดี ใช้เวลาไม่นานมากนัก ต่างจากตอนม.3ชะมัด...

 

     แผ่นใสหมด.. สักพัก เสียงของคิมหันต์ดังขึ้น ชิงชิงที่พิมพ์งานอยู่นั้นหันมามองทางต้นเสียง

 

     ห๊ะ? ”

 

     เดี๋ยวกูออกไปซื้อให้ คิมหันต์เอ่ย ก่อนจะลุกขึ้นและหยิบกระเป๋าตังค์หนังสีดำกำลังจะเปิดประตูออกไป

 

     เอาเงินเราก็ได้

 

      ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูออกเอง คิมหันต์เอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะเปิดประตูออกไป

 

     ชิงชิงมองตามแผ่นหลังกว้าง ก่อนจะยิ้มให้บางๆและหันกลับมาให้ความสนใจต่องานที่เขากำลังทำอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     ..เข้ามา เสียงหวานที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ลู่หานกลับได้ยินมันชัดเจน

 

     ตอนนี้เขามายืนอยู่ที่หน้าห้องในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเจ้าของห้องก็คือ.. มะลิ คู่ทำงานของเขา แอบสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมไม่อยู่กับพ่อแม่ แต่มันก็เป็นเรื่องของเขาแหละ..

 

     ลู่หานเดินตามคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในห้อง ห้องในคอนโดหรูถูกตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลสีขาว ไม่มีอะไรมาก แต่ดูเรียบหรู บ่งบอกถึงลักษณะของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

 

     ..เอาของที่เราบอกมาอยู่ใช่มั้ย มะลิเอ่ยถามเสียงแผ่วเช่นเดียวกับทุกๆครั้ง ลู่หานพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

     เริ่มทำกันเถอะ ลู่หานเอ่ย มะลิก็พยักหน้าเป็นคำตอบเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     ทั้งห้องสี่เหลี่ยมสีขาวถูกความเงียบปกคลุม สร้างความอึดอัดให้ลู่หานไม่น้อย ด้วยที่ทั้งสองเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว มาอยู่ด้วยกันทำให้เงียบยิ่งขึ้นไปอีก

 

     ลู่หานที่นั่งพิมพ์งานอยู่รู้สึกอึดอัดไม่น้อย เม็ดเหงื่อค่อยๆผุดออกมาทั้งๆที่เปิดแอร์ สายตากวางเหล่ไปมองร่างเล็กที่กำลังเรียงแผ่นงานอยู่ข้างๆ

 

     ใบหน้าน่ารักแต่กลับหน้าบึ้งตลอดเวลาซึ่งเขาก็ไม่รู้ทำใม.. แต่หากสำรวจใบหน้าหวานนั้นดีๆนั้นล้วนมีเสน่ห์ที่ดึงดูดลู่หานคนนี้เหลือเกิน..

 

     เหมือนว่าสายตากวางคู่นี้จะมองนานไป ทำให้คนถูกมองนั้นรู้ตัวเต็มๆ มะลิเงยหน้าขึ้นมา ส่งสายตางงไปให้คนข้างตัวของเขา

 

     ท..โทษที มะลิไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานเช่นเดิม

 

     ลู่หานก็ก้มหน้าทำงานในคอมพิวเตอร์ไปเช่นเดิม แต่ในหัวกลับคิดว่าพ่อแม่ของมะลินั้นหายไปไหน รู้ว่ามันเป็นเรื่องของเขา แต่มันก็อดไม่ได้ จน..

 

     ล..แล้วพ่อแม่มะลิไปทำงานหรอ

 

     ลู่หานเอ่ยถาม คนตัวเล็กที่นั่งข้างๆหยุดชะงัก ลู่หานรู้สึกอยากเอ่ยขอโทษออกไป เพราะมันเป็นเรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเรา จึงเอ่ยต่อ

 

     อ..เอ่อ คื--

 

     พ่อแม่อยู่บ้าน มะลิเอ่ยตอบเสียงแผ่วคล้ายว่าเป็นลักษณะนิสัยของตัวเขา

 

     อยู่บ้าน? แสดงว่ามะลิมาเรียนที่นี่แต่พ่อแม่ของมะลิทำงานที่ต่างจังหวัดงั้นหรอ? ลู่หานหยุดความคิดเรื่องพ่อแม่ของมะลิเอาไว้ ก่อนจะตั้งใจทำงานต่อไป

 

 

 

     มะลิมาดูตรงนี้ให้หน่อยสิ ค..คือมัน.. ลู่หานเอ่ยในขณะที่เขาพิมพ์รายงานอยู่ แต่ตอนนี้กลับปัญหาเกิดขึ้น

 

     เจ้าของชื่อเดินมาที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ของเขาเอง ก่อนจะก้มลงมาดูหน้าจอคอมชัดๆซึ่งเป็นเวลาเดียวกันที่ลู่หานหันกลับมาพอดี

 

     ปลายจมูกโด่งเกือบชิดแก้มใส มะลิที่ก้มลงมาดูคอมนั้นตกใจรีบหันหน้ามา แต่กลับประจันหน้ากันพอดี ทำให้ปลายจมูกของทั้งสองชนกัน

 

     มะลิรีบเบือนหน้าออก ก่อนจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับคอมของเขา ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจก็เสร็จสิ้น เมื่อแก้ปัญหาเสร็จแล้ว มะลิก็รีบเดินไปนั่งที่เดิม

 

     ทั้งห้องเกิดความเงียบอีกครั้ง จะพูดอีกครั้งก็ไม่เชิง เพราะมันเงียบตั้งแต่ครั้งแรกอยู่แล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ลู่หานกลับสร้างมันขึ้นมาเอง

 

     รู้สึกผิด... แต่ก็รู้สึกดีในเวลาเดียวกัน

 



  

TALK

ตอนชิงชิงบ่นคิมหันต์เรื่องตื่นสายนี่แอบจึ้กๆอยู่นะ55

เปิดเทอมแล้วถ้าอัปช้าอย่าเพิ่งลืมกันนะคะ ฮื้ออออ

สกรีมแท็ค #ก็คิมหันต์ชอบแกล้งเรา เล๊ย

ไป๋จ่านจีหรือไก่สับ อ่านข้อมูลเพิ่มเติมจิ้ม!

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #20 mylulupann (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:44
    รอนะคะ สนุกมากเลยยย
    #20
    0
  2. #17 028331211 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 22:02
    รอคะ. สู้ๆนะ
    #17
    0